Η ΑΓΙΑ ΑΚΥΛΙΝΑ

 https://www.youtube.com/watch?v=mVHvAjfH70I&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E&index=4

 1

2026 ΙΟΥΝΙΟΥ 21 - ΚΥΡΙΑΚΗ Γ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ο ΛΥΧΝΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ (Ματθ. 6, 22-33)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Παχυκάλαμο, στις 15/6/1980)

Ο «απλούς οφθαλμός»

Αν κανείς προσέξει το σημερινό Ευαγγέλιο, φωτίζεται μια για πάντα σε

όλη του τη ζωή. Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είπε: « Ο λύχνος του σώματός

εστιν ο οφθαλμός». Σε ένα σκοτεινό δωμάτιο δεν βλέπει κανείς απολύτως

τίποτα. Αν όμως βρεθεί εκεί ένα λυχνάρι, φωτίζει. Και αν είναι φως ηλεκτρικό,

φωτίζει πολύ καλύτερα. Βέβαια και με τα χέρια μπορείς να ψηλαφήσεις μερικά

πράγματα. Ένα κρεβάτι, μια καρέκλα, το ίδιο το λυχνάρι. Αλλά δεν θα

μπορέσεις ποτέ να ψηλαφήσεις τα γράμματα σ’ ένα βιβλίο ή μια εικόνα.

«Ο λύχνος του σώματός εστιν ο οφθαλμός». Ό,τι είναι το λυχνάρι για το

δωμάτιο, είναι το μάτι για ολόκληρο το σώμα. Υπάρχει μάτι; Υπάρχει φως. Δεν

υπάρχει; Όλα είναι μόνιμο σκοτάδι.

Όσο και να προσπαθήσουμε να φανταστούμε τι σημαίνει τυφλός, δεν θα

καταλάβουμε τίποτα. Γιατί; Πού να καταλάβουμε εμείς, που βλέπομε την

ομορφιά της δημιουργίας του Θεού, τον πόνο ενός ανθρώπου που ποτέ δεν την

είδε;

Όμως άλλα είναι εκείνα που φωτίζουν τη ζωή μας και την κάνουν

όμορφη. Γι’ αυτό ο Κύριός μας, πρόσθεσε: «Προσέξτε, δεν είναι μόνο αυτό το

μάτι που ξέρετε. Υπάρχει και ένα άλλο εσωτερικό. Το εξωτερικό μάτι είναι σαν

μια φωτογραφική μηχανή. Το μάτι του κακού ανθρώπου και το μάτι του καλού,

τα ίδια πράγματα βλέπει. Και το ίδιο τα βλέπει. Αλλά υπάρχει και ένα άλλο μάτι,

το οποίο είναι διαφορετικό στον καλό άνθρωπο.

«Εαν ο οφθαλμός σου είναι απλούς, όλον το σώμα σου φωτεινόν έσται».

Τι σημαίνει να είναι απλούς ο οφθαλμός σου;

Εμείς βλέπουμε ένα σωρό πράγματα. Σχηματίζουμε χίλιες δυο ιδέες.

Αγαπάμε χίλια δυο. Ποθούμε περισσότερα. Μας δεσμεύουν μερικά πάθη. Μας

υποδουλώνουν. Τα αγαπάμε. Τόσο πολύ, ώστε κλωτσάμε και την αξιοπρέπειά

μας. Μόνο την αξιοπρέπειά μας; Και τον πατέρα μας και τη μάνα μας. Εξ αιτίας

των παθών μας τους σκάζουμε κυριολεκτικά. Και ταυτόχρονα μέσα μας έχουμε

και καλωσύνη.

Και την αγαπάει κανείς τη μάνα του, και την σκάζει. Είναι απλούς ο

οφθαλμός αυτού του ανθρώπου; Όχι!

Και θέλει να κάνει τον σταυρό του, αλλά όταν φτάνει ο κόμπος στο χτένι

για κάποια αμαρτία τον ξεχνάει τον Θεό.

Είναι απλούς ο οφθαλμός αυτού του ανθρώπου;

Όχι!

Να τι σημαίνει απλούς ο οφθαλμός: Όταν ο άνθρωπος, έχοντας νικήσει

τα πάθη, έχοντας ελευθερωθεί από τις κακές επιθυμίες, τις κακίες, μπορεί με

ελεύθερο το φρόνημά του, με ελεύθερη την ψυχή του, με ευάγωγο το σώμα του

να είναι πάντοτε σύμφωνος με το θέλημα του Θεού, με τις επιταγές της

καλωσύνης και όλων των αρετών. Και να είναι σύμφωνος με τις αξιώσεις που

έχουν από αυτόν οι άλλοι, που δεν είναι σκουπίδια, αλλά είναι εξ ίσου έντιμοι

και εξ ίσου άξιοι να ζουν καλά, όπως και ο ίδιος, και να μην θεωρούνται

αντικείμενα εκμετάλλευσης κανενός.

2Κυριακή Γ΄ Ματθαίου. Λύχνος-μέριμνα. 15/6/1980

2

Μικρός ο κόπος. Μεγάλο το κέρδος

Εάν λοιπόν ο οφθαλμός σου είναι απλούς, τότε όλο το σώμα σου είναι

φωτεινό. Όλη η ζωής σου, όλα τα έργα σου είναι φωτεινά. Έχει μεγάλο βάθος

αυτή η κουβέντα του Χριστού.

Θυμηθείτε πόσα πράγματα στο σώμα μας είναι σκοτεινά, επειδή δεν είναι

υποταγμένα στο θέλημα του Θεού. Και θα καταλάβετε τι σημαίνει: «εάν ο

οφθαλμός σου είναι απλούς, όλο το σώμα σου είναι φωτεινό». Και αντίθετα:

«Εάν ο οφθαλμός σου είναι πονηρός, τότε όλο το σώμα σου είναι σκοτεινό».

Μήπως χρειάζεται πολλή επεξήγηση τι σημαίνει πονηρό μάτι;

Πονηρό είναι το μάτι όταν κοιτάζει ύποπτα, με κακία και με μίσος.

Αλλά και όταν κοιτάζει με φιληδονία και με σαρκικό φρόνημα.

Ερώτημα: Είναι σ’ αυτές τις περιπτώσεις το σώμα σκοτεινό ή δεν είναι;

Πόσο σοφά ή μάλλον πόσο φωτιστικά μας το λέγει ο Κύριος ημών Ιησούς

Χριστός. Και προσθέτει: «Θέλετε να φτάσετε σ’ αυτή την ωραία κατάσταση να

είναι το μάτι σας απλό; Να μην είναι πονηρό; Αρχίστε να κόβετε τα πάθη σας».

Το πρώτο πάθος που απασχολεί όλες τις ηλικίες κι όλους τούς ανθρώπους

είναι η διάθεση να μαζεύουν. Γιατί το μέσον που εξυπηρετεί όλα τα άλλα πάθη

είναι «το ψιλικό οξύ» που λέμε.

Γι’ αυτό είπε ο Χριστός: «Μη θησαυρίζετε θησαυρούς επί της γης».

Προσέχτε! Μην κολλάτε την καρδιά σας στα επίγεια. Εάν την κολλήσετε

σ’ αυτά, σιγά-σιγά το μάτι σας θα γίνει πονηρό. Θα ξεφύγει από την απλότητα.

Αλλά η εντολή: «μη θησαυρίζετε θησαυρούς επί της γης», είναι λιγάκι δύσκολη,

γιατί το ερώτημα είναι:

-Καλά. Αν δεν έχω χρήματα πώς θα ζήσω; Το χρήμα κυβερνάει τον

κόσμο. Έτσι και δεν έχεις, με τι θ’ αγοράσεις το ψωμί σου;

Επειδή έτσι σκεπτόμαστε, γι’ αυτό ο Κύριος, μας επεξηγεί:

«Ουχί πλείον εστι η ψυχή της τροφής και το σώμα του ενδύματος»;

Τι θέλει να πει; Δεν είναι μεγαλύτερη και δεν έχει πιο μεγάλη σημασία η ζωή

από το φαΐ και το σώμα από το ρούχο; Τι θα προσέξεις περισσότερο. Το φαΐ ή

την ζωή; Το ρούχο ή το σώμα;

Έχετε δει ποτέ σας άνθρωπο που να τρώει δηλητήρια, επειδή είναι

νόστιμα; Θα πείτε, έχουμε. Βλέπουμε ανθρώπους που τρώνε τέτοια πράγματα

και πεθαίνουν. Αλλά τι είναι; Είναι ανόητοι. Γιατί; Δεν έχουν βάλει σωστή τάξη

μέσα στο μυαλό τους. Δεν ξέρουν τι έχει μεγαλύτερη αξία. Δεν έχουν κάνει

όπως λέμε πρόγραμμα προτεραιότητος. Έχετε δει άνθρωπο να κοιτάζει πιο

πολύ τα ρούχα από το σώμα του; Βεβαίως. Αλλά τι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Δεν

στέκουν καλά στο μυαλό. Και οι ίδιοι το καταλαβαίνουν. Το φωνάζει η

συνείδησή τους.

Έχουν πέσει σε μια κατάσταση διανοίας και νοός αξιοθρήνητη και δεν

ξέρουν να μοιράσουν δυο γαϊδουριών άχυρα. Και να καταλάβουν πόσο πρέπει

να δώσουν στο καθένα, και γιατί.

Ο Χριστός με το Ευαγγέλιο αυτό μας λέγει: «Προσέξατε. Η ζωή δεν είναι

τόσο απλή όσο φαίνεται. Είναι πολυσύνθετη. Έχει χίλιες δυο μορφές. Χίλιες δυο

εκδηλώσεις. Και πάνω απ’ όλα, αυτά που πρέπει να κυβερνήσεις και να

αξιολογήσεις σωστά δεν είναι μόνο τα επίγεια, αν θέλεις να βαδίσεις και καλά.

Υπάρχουν τα επουράνια. Για φανταστείτε: έχουμε ένα μαθητή, ο οποίος την

ώρα που έπρεπε να διαβάσει, λέει: «Δε βαριέσαι, το πενταράκι μου θα το

πάρω. Εγώ είμαι έξυπνο παιδί». Και πάει συνεχώς και παίζει ποδόσφαιρο

3Κυριακή Γ΄ Ματθαίου. Λύχνος-μέριμνα. 15/6/1980

3

στους δρόμους. Στο τέλος, θα το πάρει - δεν θα το πάρει το πενταράκι - αλλά

πόρτα του Πανεπιστημίου δεν θα δει.

Ένα άλλο παιδί ιδρώνει κάθε μέρα πάνω στην καρέκλα. Τι κάνει;

«Καταστρέφει» τα νιάτα του, τη στιγμή που το άλλο τα «χαίρεται». Λέμε

ότι τα «καταστρέφει», γιατί δεν παίζει όλη την ώρα, δεν κάνει μαγκιές. Αλλά

έρχεται η ώρα, που θα είναι πέντε σκαλιά παραπάνω από τον άλλον και θα

λέγει: «Δόξα σοι ο Θεός, που τότε το κατάλαβα ότι ήταν καλύτερα να μην τρέχω

στους δρόμους, γιατί τώρα απολαμβάνω». Και θα απολαμβάνει σε όλη του τη

ζωή.

Ο Θεός μάς τραβά κοντά του

Πρέπει στη ζωή μας να βάλουμε τάξη και πρόγραμμα. «Ζητείτε», λέει,

«πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού». Γιατί; Διότι είναι

το σπουδαιότερο από όλα.

«Τι θα ωφελήσει τον άνθρωπον αν κερδίσει τον κόσμον όλον και ζημιωθεί

την ψυχήν αυτού; Τι θα δώσει ο άνθρωπος αντάλλαγμα για την ψυχή του;»

Υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που του ζητάνε να πληρώσει ένα χαρτόσημο,

για να του δώσουν δύο εκατομμύρια και θα τσιγκουνευτεί το χαρτόσημο; Έστω

κι αν δεν έχει δεκάρα για το χαρτόσημο, δεν θα πάει να καταξευτελίσει τον

εαυτό του πέφτοντας στα πόδια κάποιου άλλου να του δώσει μισό ευρώ για το

χαρτόσημο;

Λέγει ο Κύριος: Η βασιλεία του Θεού είναι πολυτιμότερη όχι από ένα και

δύο, αλλά από όλα τα εκατομμύρια του κόσμου αυτού. Γιατί «τι ωφελήσει

άνθρωπον αν κερδίσει τον κόσμον όλον και ζημιωθεί την ψυχήν αυτού;»

Αυτό το τελευταίο είναι το μεγάλο φως για τη ζωή μας. Όλα τα άλλα, μας

τα είπε ο Κύριος για να μας βοηθήσει να καταλάβουμε τη μεγάλη σημασία που

έχει το: «ζητείτε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού».

Τώρα λοιπόν τι καταλαβαίνουμε;

Ότι, τότε μόνο το μάτι σου γίνεται απλό, όταν έχεις σωστή τοποθέτηση

απέναντι της Βασιλείας του Θεού. Και ότι, τότε μόνο το μάτι σου γίνεται πονηρό,

όταν έχεις λάθος τοποθέτηση απέναντι της βασιλείας του Θεού. Αν ζητάς

«πρώτον την Βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού», τότε σιγά-σιγά το

μάτι θα γίνει απλό. Και η ζωή σου θα γίνει γλυκειά, όμορφη, ενοποιημένη,

υποταγμένη στο θέλημα του Θεού, αγία.

Αν δεν ζητάς «πρώτον την Βασιλείαν του Θεού», η Βασιλεία του Θεού

ποτέ δεν θα σε αφήσει ήσυχο. Γιατί;

Γιατί ο Θεός είτε τον θέλουμε, είτε δεν τον θέλουμε, είναι κοντά μας.

Και κάθε φορά που αμαρτάνουμε, απλώνει το χέρι του και μας τραβάει το

αυτί. Τόσο, όσο να το καταλαβαίνουμε καλά. Ο άνθρωπος, όσο και αν

γλυκαίνεται από την αμαρτία, επειδή ο Θεός του τραβάει το αυτί, «σκάζει»

ψυχικά. Μήπως κάνουμε λάθος;

Όλοι έχουμε κάνει αμαρτίες μικρότερες και μεγαλύτερες. Και ξέρουμε,

πως ο Θεός τραβάει το αυτί, την ώρα που κάνουμε την αμαρτία. Γιατί όταν

κάνουμε την αμαρτία, από εκείνη τη στιγμή, το μάτι μας παύει να είναι απλό και

η ψυχική μας διάθεση παύει να είναι ενοποιημένη. Και το σώμα μας και

ολόκληρη η ζωή μας παύουν να είναι φωτεινά.

Γιατί μας το τραβάει το αυτί ο Θεός, αδελφοί;

Όχι για τιμωρία. Αλλά για να συναισθανθούμε. Γι’ αυτό ακριβώς, «το

τράβηγμα του αυτιού», είναι η μεγαλύτερη ευεργετική πράξη που κάνει ο Θεός

4Κυριακή Γ΄ Ματθαίου. Λύχνος-μέριμνα. 15/6/1980

4

στον άνθρωπο, κάθε φορά που ο άνθρωπος ανοίγει το ρυπαρό του στόμα και,

με την κακή πράξη του, φτύνει τον Θεό και τον καταπατεί.

Ο Θεός όμως ζητεί την επιστροφή μας. Και με τον τρόπο του αυτόν μας

λέει: «Συνέλθετε και ζητείτε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην

αυτού». Τα άλλα όλα ο Θεός τα έδωσε στον κόσμο τόσο πλούσια ώστε κάπως

θα τα αποκτήσετε.

Οπωσδήποτε θα βρείτε και λίγα χρήματα για να ζήσετε, άμα εργαστείτε.

Οπωσδήποτε θα αποκτήσετε και κάποια αγαθά.

Οπωσδήποτε θα απολαύσετε κάτι από τον κόσμο.

Αλλά ζητώντας «την Βασιλείαν του Θεού πρώτον», τότε και η επίγεια

ζωή σας θα γεμίσει χαρά, και στην επουράνια χαρά θα γίνετε μέτοχοι και στην

αιωνιότητα ολόκληρη μαζί με όλους τούς αγίους. Αμήν.-

ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ Ο ΙΑΤΡΟΣ

 

 2026 ΙΟΥΝΙΟΥ 14 - ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Η ΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ (Ματθ. 4, 18-23)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στα Κολομόδια, στις 13/6/2004)

Απαραίτητος προβληματισμός

Ακούσαμε στο Ευαγγέλιο για το κάλεσμα του Χριστού στους πρώτους

μαθητές του, στον Πέτρο και στον Ανδρέα. Ήταν ψαράδες με ιδιόκτητο καΐκι

και δίχτυα. Από την διήγηση φαίνεται ότι οι δουλειές τους πήγαιναν καλά. Και

ήταν φυσικό να είναι ευχαριστημένοι.

Όμως ο άνθρωπος, που δεν μένει στην επιφάνεια, που δεν

ενδιαφέρεται μόνο να γεμίσει το στομάχι του και να ικανοποιήσει κάποιες

άλλες επιθυμίες του, δεν αρκείται σ’ αυτά. Εξετάζει τον εαυτό του και τη θέση

του στον κόσμο. Και καταλαβαίνει, ότι σκοπός της ζωής του δε μπορεί να είναι

ούτε το φαγητό, ούτε η διασκέδαση, ούτε τα χρήματα. Η ζωή είναι κάτι

περισσότερο από αυτά. Κάτι έξω από αυτά.

Όταν ο άνθρωπος αρχίζει να προβληματίζεται, διαπιστώνει - αν θέλει

να είναι ειλικρινής - ότι είναι δεμένος με τα επίγεια, εγκλωβισμένος στη

φιλαυτία του, δέσμιος των παθών του. Πρέπει να είναι κανείς εκτός

πραγματικότητας, για να μην το αντιλαμβάνεται. Ζώντας λοιπόν αυτή την

κατάσταση, αναζητά μια συντροφιά πνευματική. Ένα φως. Όταν καίει το

καντηλάκι μπροστά στην εικόνα του Χριστού, λέμε: «Τι παρηγοριά μού δίνει

τούτο το φως! Γεμίζει η καρδιά μου γαλήνη!»

Πόσο έχουμε ανάγκη τη συντροφιά, που φωτίζει τον εσωτερικό μας

κόσμο!

Καινή διδαχή

Κάπως έτσι ζούσαν ο Πέτρος και ο Ανδρέας, όταν πέρασε από εκεί ο

Χριστός. Μόλις τον είδαν, κάτι κατάλαβαν. Ο Χριστός τους είπε: «Αφήστε τα

αυτά. Ελάτε κοντά μου». Παράξενα λόγια! «Σαν ποιός να είναι αυτός»,

αναρωτιέται ο καθένας, «που μού ζητά να τα αφήσω όλα; Για ποιόν να τα

αφήσω; Και γιατί;»

Το να αφήσεις ένα οποιοδήποτε πραγματάκι σου, είναι θυσία. Το να τα

αφήσεις όλα; Είναι μεγάλη θυσία. Είναι ξεγύμνωμα.

Όμως το Ευαγγέλιο το λέει ξεκάθαρα: Τα άφησαν όλα και τον

ακολούθησαν... Γιατί; Χωρίς λόγο; Απερίσκεπτα;

Ο Χριστός όταν τους είπε, «δεύτε οπίσω μου», δεν το είπε ξερό.

Προσέθεσε: «Και εγώ θα σας κάνω αλιείς ανθρώπων. Θα αλλάξει η ζωή σας.

Θα γίνει ομορφότερη». Τον άκουσαν οι απόστολοι και πήγαν κοντά Του. Και

από τότε, τι έγινε; Έγινε εκείνο που γίνεται και σε μας, κάθε φορά που

πηγαίνουμε πιο συνειδητά κοντά στον Χριστό...

Κοντά του, έβλεπαν τα θαύματα που έκανε: Παράλυτοι γίνονταν καλά.

Τυφλοί έβλεπαν. Έφευγαν τα δαιμόνια. Ανασταίνονταν νεκροί. Γαλήνευε η

τρικυμισμένη θάλασσα. Και αναρωτιόνταν: «Ποιός είναι αυτός που κάνει όλα

αυτά; Πώς τον υπακούει ακόμη και η άψυχη φύση, που δεν είναι πρόσωπο;».

Προσέχοντας κανείς αυτά, πόσο φωτίζεται στην καρδιά, στο νου, στην ψυχή;

2Κυριακή Β΄ Ματθαίου. Ἡ κλήση τῶν Μαθητῶν. 13/6/2004

Και άκουγαν καθημερινά οι άγιοι Απόστολοι λόγια, που δεν μπορούσε

να τα διανοηθεί άνθρωπος. Γιατί έλεγε ο Χριστός:

• Καλότυχος όποιος δεν αφήνει τον εαυτό του να παγιδεύεται στη

σκέψη ότι εδώ είναι η ζωή. Εδώ ο Παράδεισος. Εδώ και η κόλαση.

• Καλότυχος εκείνος που κατανοεί ότι, άλλο η σοφία η δική του, και

άλλο η σοφία και η δύναμη του Θεού.

• Μακάριος, όποιος δεν παγιδεύεται στη σκέψη ότι, ζωή σημαίνει:

φαγητό, χρήματα, διασκέδαση, αλλά βλέπει την κατάστασή του και

διαπιστώνει, ότι είναι γεμάτος λάθη, πάθη, αδυναμίες. Βλέπει ότι είναι όχι

όπως έπρεπε να ήταν.

• Μακάριοι αυτοί που έχουν ταπείνωση και διαπιστώνουν την

πνευματική τους ανεπάρκεια.

• Μακάριοι εκείνοι, που δεν αφήνουν τον εαυτό τους να κυριαρχείται

από οργή και θυμό.

• Ακόμη περισσότερο μακάριοι, εκείνοι που βλέπουν όχι μόνο το κακό

του κόσμου, αλλά κυρίως το κακό που βρίσκεται μέσα τους. Και ξέρουν ότι το

χειρότερο κακό που υπάρχει, δεν είναι εκείνο που μας βρίσκει, αλλά εκείνο

που κάνουμε στον πλησίον, γιατί μας διαλύει πνευματικά και μας χωρίζει από

τον Θεό.

Αυτά μάθαιναν οι άγιοι Απόστολοι κοντά στον Χριστό και γι’ αυτό μέρα

με την ημέρα, Τον αγαπούσαν περισσότερο. Για χάρη Του ξέχασαν τον εαυτό

τους και τις ιδέες τους. Και έκαναν για τον Διδάσκαλο όλο και μεγαλύτερες

θυσίες.

Δεν έλειψαν οι φουρτούνες

Όμως δεν έλειψαν οι φουρτούνες. Μιλάμε για εκείνες που

αναστατώνουν την ψυχή... Ήρθαν στιγμές, που πολλοί έφυγαν από τον

Χριστό. Οι απόστολοι προβληματίζονταν. Τους λέγει ο Χριστός:

-Μήπως θέλετε και σεις να φύγετε; Μήπως κάνατε λάθος που ήλθατε

κοντά μου;

Του αποκρίθηκε ο Πέτρος:

-Κύριε, πού να πάμε; Εσύ έχεις τα λόγια της αιώνιας ζωής. Για τι να

ψάξουμε; Για μια μπουκιά; Για πέντε δεκάρες; Δεν θα σε αφήσουμε ποτέ.

Μετά την ανάστασή Του, τους είπε ο Κύριος: «Ξεχυθείτε στον κόσμο

και κηρύξατε το Ευαγγέλιο». Το έκαναν. Δεν έπαυσαν να διακηρύττουν ότι ο

Χριστός είναι το Φως του κόσμου.

Εμείς μπροστά στον Πέτρο και τον Ανδρέα, είμαστε πνευματικά

φτωχαδάκια. Παρά ταύτα, βλέποντας κάτι λίγο, μια μόνο ακτίνα από το φως

του Χριστού, γεμίζει η καρδιά μας γαλήνη, χαρά, ικανοποίηση, που δεν τις

βρίσκουμε ούτε σε όλα τα αγαθά του κόσμου. Και λέμε: «Δόξα να ‘χει ο Θεός,

που μου άνοιξε τα μάτια και με έφερε σε επίγνωση». Τότε καταλαβαίνουμε

λίγο, τι έγινε με αυτούς που άνοιξαν διάπλατα τα μάτια τους στο φως του

Χριστού.

Τα ζηλευτά σταφύλια

Λέγει ένα τροπάριο της εορτής των αγίων αποστόλων:

«Μακάριοι είσαστε άγιοι απόστολοι. Σας ζηλεύουμε. Γιατί σεις, μέσα

στο αμπέλι που ονομάζεται Χριστός, γίνατε τα πιο όμορφα κλήματα. Γεμάτα

3Κυριακή Β΄ Ματθαίου. Ἡ κλήση τῶν Μαθητῶν. 13/6/2004

ώριμα σταφύλια, που όποιος τα βλέπει τα ποθεί». Ποιά είναι αυτά τα

σταφύλια; Το φρόνημά τους. Η αγιοσύνη τους. Η πίστη τους. Και τι κάνουμε

όσοι τους ζηλεύουμε; «Επιστοιχούμεν γεύσιν προς ευφρόσυνον».

Στοιχιζόμαστε! Μπροστά οι απόστολοι. Πίσω, εμείς. Στην ίδια ευθεία. Από

αυτούς παίρνουμε γραμμή, δηλαδή: δύναμη, πίστη, ενθουσιασμό. Και τότε

αρχίζουμε να γλυκαινόμαστε με την υπέροχη γεύση της αιώνιας ζωής.

Γι’ αυτό ερχόμαστε στην Εκκλησία και δεν ασχολούμαστε τούτη την

ώρα με τα δήθεν απαραίτητα.

Γι’ αυτό νηστεύουμε, γι’ αυτό προσευχόμαστε και παρακαλούμε:

«βοήθησέ με Θεέ μου, να γίνω καλύτερος».

Γι’ αυτό προσπαθούμε να το δείχνουμε στην πράξη, ότι είμαστε

χριστιανοί.

Η δύναμη του παραδείγματος

Πριν αρκετά χρόνια ζούσε στη Γαλλία μια περίφημη φιλόσοφος. Δεν

πίστευε πουθενά. Κάποτε «υποχρεώθηκε» να βρεθεί στην Εκκλησία για

κοινωνικούς λόγους. Και τι βλέπει: Μπροστά στην εικόνα του Χριστού, ήταν

γονατισμένος ένας άνθρωπος και συνομιλούσε μαζί Του. Η φιλόσοφος, με την

παγωμένη καρδιά, δεν μπόρεσε να καταλάβει τίποτε! Όσο όμως

παρατηρούσε τον προσευχόμενο, τόσο περισσότερο καταλάβαινε ότι

πραγματικά μιλάει με τον Χριστό. Και παρότι ήταν δακρυσμένος, το πρόσωπό

του γινόταν όλο και περισσότερο χαρούμενο και ειρηνικό. «Από εκείνη τη

στιγμή», γράφει η φιλόσοφος, «έπαψα να είμαι άθεη, γιατί κατάλαβα τι γλύκα

κρύβεται σ’ εκείνους τους ανθρώπους, που έγιναν κλήματα του Χριστού και

έχουν καρπόν πολύν. Είδα το σταφύλι, το γεύτηκα, το κατάλαβα».

Και από τότε, σ’ όλη της τη ζωή, έλεγε: «Ο Σταυρός του Χριστού, είναι

η μεγαλύτερη χαρά, η μεγαλύτερη ειρήνη και η μεγαλύτερη ευτυχία.

Καλότυχος όποιος πιστεύει στον Χριστό». Και η φιλόσοφος πέθανε μοναχή.

Διαβάζουμε στο βίο του αγίου Βίκτωρος: Ενώ τον βασάνιζαν, ήταν

ειρηνικός. Γελούσε στην απειλή ότι θα τον σκοτώσουν.

-Για τον Χριστό θα με σκοτώσετε; Δεν το έχω ζημιά. Θα πάω καλύτερα

κοντά Του. Υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία;

Μια κοπέλλα, η Στεφανίδα παρακολουθούσε το μαρτύριο. Ακούοντας

τα υπέροχα λόγια τού αγίου, κρασί από το κλήμα του Χριστού, φώναξε:

-Είσαι καλότυχος Βίκτωρ, που πεθαίνεις για τον Χριστό. Και εγώ κοντά

σου!

Την συνέλαβαν. Ο δικαστής βάλθηκε να την μεταπείσει. Της μίλησε

πειστικά για τις απολαύσεις της πρόσκαιρης ζωής. Μήπως ήξερε και τίποτε

άλλο; Απάντησε η αγία.

-Καλή η ζωή αυτή. Μα η αιώνια ζωή είναι πολύ γλυκύτερη! Και για τις

ομορφιές της πρόσκαιρης ζωής, εγώ δεν θα χάσω την αιώνια. Τελικά

μαρτύρησε η αγία Στεφανίδα και κληρονόμησε την Βασιλεία του Θεού.

Αλλαγή πορείας

Λέγει ένας σοφός:

«Άλλαξε πορεία, αδελφέ μου. Αλλιώς δεν θα αλλάξει τίποτε στη ζωή

σου. Πάρε το δρόμο, που σου δείχνει ο Χριστός. Αλλιώς θα χάσεις και αυτό

που νομίζεις ότι είναι κατάδικό σου και που το κάνεις ό,τι θέλεις, δηλαδή την

4Κυριακή Β΄ Ματθαίου. Ἡ κλήση τῶν Μαθητῶν. 13/6/2004

ψυχή σου και τη ζωή σου. Δείξε σταθερότητα. Αλλιώς δεν θα ξέρεις ποτέ τι

σου γίνεται, αν αφήσεις να σε κυβερνούν οι λογισμοί, οι διαθέσεις και τα πάθη

της στιγμής».

Τι γίνεται μ’ εμάς;

Έχουμε μέσα μας τη Βασιλεία του Θεού; Που σημαίνει: πίστη, αγάπη,

υπομονή, ταπείνωση, θυσία;

Η πίστη μας είναι ζωντανή ή νεκρή;

Το περιεχόμενο της καρδιάς μας, είναι το θέλημα του Χριστού;

Μας καταυγάζει το φως του Χριστού, που είναι ο πολυτιμότερος

πλούτος που αξιωθήκαμε να δεχθούμε;

Οι άγιοι απόστολοι είναι τα υπεροχότερα παραδείγματα, για το πώς

ερχόμαστε κοντά στον Χριστό και πώς ακολουθούμε τα ίχνη Του. Ας κάνουμε

ό,τι μπορούμε, για να γίνει η ζωή μας πλουσιότερη σε έργα φωτός. Αμήν.-

 2026 ΙΟΥΝΙΟΥ 7 – ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓ. ΠΑΝΤΩΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ (Ματθ. 10, 32-33, 37-38 και 19, 27-30)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στήν Καμαρίνα, στίς 10/6/1990)

Πολύς ο κόπος. Μεγάλη η αμοιβή

Σήμερα είναι η εορτή των Αγίων Πάντων. Και για να μας δείξει ο Κύριος

πώς οι άγιοι αγίασαν και πώς απέκτησαν την επουράνια δόξα, μας είπε:

«Όποιος αφήσει για Μένα, πατέρα, ή μητέρα, ή αδελφούς, ή αδελφάς, ή

αγρούς, ή οτιδήποτε άλλο, θα λάβει εκατονταπλασίονα και θα κληρονομήσει

την αιώνια ζωή». Ειδικά για τους Αποστόλους οι οποίοι άφησαν τα πάντα και

Τον ακολούθησαν, είπε ο Χριστός: «Εσείς, στην παλιγγενεσία, τότε που «θα

έλθει ο Υιός του ανθρώπου εν τη δόξῃ Αυτού», «θα καθίσετε επί δώδεκα

θρόνους και θα κρίνετε τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ». Εννοώντας, ότι οι

Απόστολοι θα κρίνουν ολόκληρο τον κόσμο.

Σεις, τους είπε ο Χριστός, που ένα μόνο είχατε βαθιά στην καρδιά σας,

πώς θα υπηρετήσετε το θέλημα του Θεού, κηρύττοντας την αιώνια ζωή και

την Ανάσταση του Χριστού και όλων των ανθρώπων, θα κρίνετε τον κόσμο.

Σεις θα αποφασίσετε τι μισθό θα πάρει ο κάθε άνθρωπος. Όχι Εγώ.

Μπορεί να φανταστεί κανείς τι τεράστια αμοιβή, τι πλούτο βρήκαν οι

άνθρωποι αυτοί, οι οποίοι για χάρη του Χριστού άφησαν «κάτι». Και μας

διδάσκει ο Χριστός, με το παράδειγμα όλων των Αγίων και ιδιαίτερα με το

παράδειγμα των Αγίων Αποστόλων, ότι όσο περισσότερα αφήσει κανείς για

τη δόξα του Χριστού, τόσο περισσότερα θα πάρει στην ατελεύτητη ζωή.

Θα είμαστε πολύ διαφορετικοί αν διαβάζαμε τους βίους των Αγίων, και

βλέπαμε πόσα έκαναν για τη βασιλεία του Θεού. Πόσο κοπίασαν και πόσο

πόνεσαν! Λέμε «πόνεσαν» γιατί είχαν κάνει πόθο τους να ενωθούν με τον

Χριστό στη Βασιλεία των ουρανών, πόνο της ψυχής τους και της καρδιάς

τους.

Δεν είναι δυνατόν να διαβάσει άνθρωπος τους βίους των Αγίων και να

μη ζηλέψει το καλό τους παράδειγμα. Γι’ αυτό είναι αδικία εναντίον του εαυτού

μας, το ότι δεν φροντίζουμε να διαβάζουμε το άγιο Ευαγγέλιο και τους βίους

των Αγίων. Τρέχεις, αδελφέ μου, κάθε μέρα σαν τρελλός ψάχνοντας τις

ειδήσεις, για να διαβάσεις τι; Τα ίδια και τα ίδια. Μήπως έχουν τίποτε το

σπουδαίο; Και χαλάς τον κόσμο. Γιατί άραγε δεν χαλάμε τον κόσμο για να

βρούμε ένα πνευματικό βιβλίο για την ωφέλεια της ψυχής μας;

Κάποια φορά είχαν πάει μερικοί άνθρωποι στον Άγιο Αντώνιο, και του

έλεγαν τα δικά τους, τα θελήματά τους και τις ορεξούλες τους.

Ο Άγιος Αντώνιος τους απάντησε:

-Τα άνω γέγονε κάτω και τα κάτω άνω. Τα αναποδογυρίσαμε όλα. Τα

κάναμε άνω κάτω.

Του λένε:

-Τι εννοείς;

Τους απάντησε:

-Την παλαιότερη εποχή, οι άνθρωποι είχαν σωστή ιεράρχηση στις αξίες

τους. Ξέρανε ότι υπεράνω όλων είναι ο Θεός. Και από τον άνθρωπο και από

τον κόσμο αυτό, πολυτιμότερο είναι η ψυχή και η αιώνια ζωή. Και μετά είναι το

σώμα και τα υλικά αγαθά. Σήμερα τα κάναμε τα άνω κάτω και τα κάτω άνω.

Έχουμε για μεγαλύτερους θησαυρούς τα υλικά αγαθά και το σώμα μας, το

2Κυριακή Ἁγίων Πάντων. 10/6/1990

οποίο το υπηρετούμε σαν αφεντικό, ξεχνώντας εντελώς την ψυχή και την

αιώνια ζωή. Ή μάλλον όχι “ξεχνώντας”, είναι πολύ επιεικής η φράση

«ξεχνώντας», αλλά εγκληματώντας εναντίον της ψυχής μας και της αιώνιας

ζωής. Ξεχνάει απλώς την ψυχή του εκείνος που δεν κάνει πολλές προσευχές,

που δεν πηγαίνει κάθε Κυριακή στην Εκκλησία, που δεν κάνει καλά έργα.

Εκείνος όμως που κάνει αμαρτίες, δεν την ξεχνάει απλά την ψυχή του,

αλλά την δηλητηριάζει και την εκτελεί.

Μη μας ξεγελούν οι φευγαλέες μέρες

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει: «Ο μεγαλύτερος πλούτος και η

ωραιότερη επίτευξη στην επίγεια ζωή είναι η επίγνωση της αληθείας». Να

μάθουμε ποια είναι η αλήθεια. Δεν είναι κέρδος να φάμε και να

διασκεδάσουμε. Αυτό είναι ψιλικατζίδικο πράγμα. Το σημαντικό είναι να

μάθουμε ποια είναι η αλήθεια. Για ποιο πράγμα; Για τη θέση μας μέσα στο

σύμπαν, την σχέση μας με τον Θεό, με τον εαυτό μας, με τους άλλους

ανθρώπους και με τα πράγματα. Άμα δεν τα έχω ξεκαθαρίσει αυτά,

πορεύομαι στο σκοτάδι.

Και όταν ο άνθρωπος πορεύεται στο σκοτάδι, λέγει ο Χριστός, όλο

σκοντάφτει. Αν δηλαδή έχει στραβή κρίση, εάν αυτό που νομίζει φως του είναι

σκοτάδι, τότε σε τι σκοτάδι είναι βουτηγμένος;

Είπε ένας από τους αγίους πατέρας:

«Το μεγαλύτερο καλό, το οποίο έχει να κάνει ο άνθρωπος για τον εαυτό

του, είναι να αντιμετωπίζει με γαλήνη και με ειρήνη τους άλλους ανθρώπους.

Από την στιγμή που θα βάλει μέσα του ότι πρέπει να βλέπει τους άλλους

ανθρώπους σαν τέκνα του Θεού, από εκείνη την στιγμή, νικώντας τον

εγωκεντρισμό του -αυτό το φρόνημα που μας διαλύει- αρχίζει και γίνεται

καλός χριστιανός».

Έλεγε ένας Ασκητής:

«Ουδέποτε προτίμησα το συμφέρον μου, από το συμφέρον του αδελφού

μου. Ουδέποτε προτίμησα το θέλημα μου, από το θέλημα του αδελφού μου».

Για φανταστείτε, τι αγάπη και τι καλοσύνη είχε βάλει μέσα στην καρδιά του ο

άνθρωπος αυτός, για να λέγει: «Ποτέ δεν προτίμησα το συμφέρον μου, από

το πνευματικό συμφέρον του αδελφού μου».

Εάν, σε κάτι τέτοια απλά πραγματάκια δουλεύαμε σωστά, πόση χάρη θα

είχαμε! Πόση πνευματική ακτινοβολία! Εάν ξεχνούσαμε λίγο τον εαυτό μας και

παραμερίζαμε τις κακές επιθυμίες μας, τι θα γινόμαστε πάνω στην γη!

Έλεγε ο Μιχαήλ Άγγελος, ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης της εποχής του:

«Αλλοίμονο! Αλλοίμονο! με γέλασαν οι φευγαλέες ημέρες. Και τώρα βρίσκομαι

ενώπιον του θανάτου και διαπιστώνω ότι έχω τα χέρια μου άδεια, και

διερωτώμαι: Πώς θα παραστώ ενώπιον του φοβερού Βήματος του Χριστού;».

Ας φανταστούμε έναν άνθρωπο που αγωνίζεται στη ζωή του να επιτύχει.

Πηγαίνει στο Δημοτικό, στο Γυμνάσιο, μετά θέλει να σπουδάσει. Πάει στο

Πανεπιστήμιο, αλλά μεσολαβεί κάτι και δεν παίρνει πτυχίο, δεν πετυχαίνει

εκείνο που είχε ονειρευτεί και προσγειώνεται απότομα εκεί που δεν το

περίμενε ποτέ. Και τότε λέει: «Απέτυχα στη ζωή μου! Όλα έσβησαν».

Οδυνηρή αυτή η αποτυχία αλλά μικρή. Είναι δυνατόν να θεραπευτεί.

Όταν όμως κάποιος φτάσει να πει «απέτυχα στην ζωή μου» τις τελευταίες του

στιγμές ε, τότε αδελφοί μου, η αποτυχία είναι διπλή. Και δεν θεραπεύεται με

τίποτε.

3Κυριακή Ἁγίων Πάντων. 10/6/1990

Γι’ αυτό ο Κύριος, οι Απόστολοι και η Εκκλησία, δια των ιερέων, δια του

κηρύγματος, δια των ιερών βιβλίων, μας φωνάζουν: «Φροντίζετε να μην

κάνετε λάθη στην ζωή σας. Θησαυρίζετε θησαυρούς εν ουρανώ, όπου ούτε

σκόρος, ούτε υγρασία, ούτε κλέφτες, ούτε ληστές, ούτε διαρρήκτες,

κινδυνεύουν να σας τους καταστρέψουν. «Θησαυρίζετε θησαυρούς εν

ουρανώ».

Ακόμη μας φωνάζει και η σάλπιγγα που έχει βάλει ο Θεός μέσα μας και

λέγεται συνείδηση. Η συνείδηση κάθε φορά που κάνουμε κάποιο λάθος στις

επιλογές μας επαναστατεί.

Μακάριος ο άνθρωπος, ο οποίος ακολουθεί σε όλα την ιεραρχία και την

αξιολόγηση, που έκανε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, που είναι το φως τού

κόσμου. Γιατί έτσι είναι ευχαριστημένος και στην παρούσα ζωή, γιατί την

περνάει με ειρήνη και χαρά. Χωρίς αμαρτωλές διασκεδάσεις, και χωρίς

αμαρτωλές επιδιώξεις, αλλά γεμάτος γαλήνη και ηρεμία, έχοντας την ελπίδα

της αιώνιας ζωής.

Δίνεις λίγα, παίρνεις πολλά

Είπε ο Χριστός: «Όποιος αφήσει για χάρη μου πατέρα ή μητέρα ή

αδελφούς ή αδελφές ή τέκνα, θα πάρει εκατονταπλασίονα και θα

κληρονομήσει την αιώνια ζωή». Τι γίνεται με τους χριστιανούς που έχουν

οικογένεια και δεν άφησαν όλα αυτά; Είναι καταδικασμένοι; Πρέπει να

απογοητευθούν;

Επαναλαμβάνουμε: Ο Χριστός θέλει να μας πει: Όσο περισσότερα

αφήσετε για Μένα, τόσο περισσότερα θα πάρετε σαν αμοιβή στον ουρανό.

Έχετε την δυνατότητα να αφήσετε πάρα πολλά, εάν θέλετε, για να είστε

ευάρεστοι ενώπιον του Θεού.

Ποια είναι αυτά τα πολλά;

Πρώτον: Κυριακή πρωί, πρέπει να σηκωθείς να πας στην Εκκλησία.

Άφησε τον ύπνο σου.

Δεύτερον: Είναι ώρα να κάνεις την προσευχή σου. Δεν πειράζει αν τα

γόνατα είναι κουρασμένα από τον κόπο της ημέρας. Ας ξεχάσεις την

κούραση. Ας μην αφήσεις την προσευχή.

Σε ενοχλεί κάποιος, και σου λέγει ο λογισμός σου να «πετάξεις» και συ

μερικές άσχημες βρισιές. Άφησε αυτό το κακό θέλημά σου και ενέργησε με

κριτήριο το συμφέρον του αδελφού σου και της ψυχής του. Μη μιλάς καθόλου.

Είδες ένα άνθρωπο κουρασμένο; Βοήθησε τον.

Είδες έναν διψασμένο; Δος του ένα ποτήρι νερό.

Στοιχίζει τίποτε; Όχι! Μόνο λίγη καλωσύνη.

Είδες ξένο; Χαιρέτησέ τον με καλωσύνη. Πες του δυο κουβέντες. Είναι

τόσο δύσκολη η καλωσύνη, αδελφοί μου;

Και πάλι το τονίζουμε. Είμαστε οικογενειάρχες, έχουμε παιδιά και πρέπει

να τα σπουδάσουμε, να τα παντρέψουμε, να τα προωθήσουμε. Δεν πρέπει να

δουλέψουμε;

Λέει ο Άγιος Αυγουστίνος:

«Να δουλεύετε συστηματικά και με πρόγραμμα, σαν να μην πρόκειται να

πεθάνετε ποτέ. Είναι χρέος των γονέων να αποκαταστήσουν τα παιδιά τους,

με τον καλλίτερο τρόπο που μπορούν. Αλλά ταυτόχρονα να δουλεύετε και για

την ψυχή σας! Και να ζείτε στην προσωπική σας ζωή με προσοχή, με

4Κυριακή Ἁγίων Πάντων. 10/6/1990

ευλάβεια, με μνήμη του θανάτου, με την σκέψη της αιώνιας ζωής, σαν να

πρόκειται να πεθάνετε σήμερα, πριν τελειώσει η ημέρα. Είναι δύσκολο αυτό;».

Ας ακούσουμε το λόγο του Χριστού και τότε θα γευθούμε τη χαρά της

ζωής κοντά Του. Αμήν.-