2026 ΙΟΥΝΙΟΥ 7 – ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓ. ΠΑΝΤΩΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ (Ματθ. 10, 32-33, 37-38 και 19, 27-30)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στήν Καμαρίνα, στίς 10/6/1990)

Πολύς ο κόπος. Μεγάλη η αμοιβή

Σήμερα είναι η εορτή των Αγίων Πάντων. Και για να μας δείξει ο Κύριος

πώς οι άγιοι αγίασαν και πώς απέκτησαν την επουράνια δόξα, μας είπε:

«Όποιος αφήσει για Μένα, πατέρα, ή μητέρα, ή αδελφούς, ή αδελφάς, ή

αγρούς, ή οτιδήποτε άλλο, θα λάβει εκατονταπλασίονα και θα κληρονομήσει

την αιώνια ζωή». Ειδικά για τους Αποστόλους οι οποίοι άφησαν τα πάντα και

Τον ακολούθησαν, είπε ο Χριστός: «Εσείς, στην παλιγγενεσία, τότε που «θα

έλθει ο Υιός του ανθρώπου εν τη δόξῃ Αυτού», «θα καθίσετε επί δώδεκα

θρόνους και θα κρίνετε τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ». Εννοώντας, ότι οι

Απόστολοι θα κρίνουν ολόκληρο τον κόσμο.

Σεις, τους είπε ο Χριστός, που ένα μόνο είχατε βαθιά στην καρδιά σας,

πώς θα υπηρετήσετε το θέλημα του Θεού, κηρύττοντας την αιώνια ζωή και

την Ανάσταση του Χριστού και όλων των ανθρώπων, θα κρίνετε τον κόσμο.

Σεις θα αποφασίσετε τι μισθό θα πάρει ο κάθε άνθρωπος. Όχι Εγώ.

Μπορεί να φανταστεί κανείς τι τεράστια αμοιβή, τι πλούτο βρήκαν οι

άνθρωποι αυτοί, οι οποίοι για χάρη του Χριστού άφησαν «κάτι». Και μας

διδάσκει ο Χριστός, με το παράδειγμα όλων των Αγίων και ιδιαίτερα με το

παράδειγμα των Αγίων Αποστόλων, ότι όσο περισσότερα αφήσει κανείς για

τη δόξα του Χριστού, τόσο περισσότερα θα πάρει στην ατελεύτητη ζωή.

Θα είμαστε πολύ διαφορετικοί αν διαβάζαμε τους βίους των Αγίων, και

βλέπαμε πόσα έκαναν για τη βασιλεία του Θεού. Πόσο κοπίασαν και πόσο

πόνεσαν! Λέμε «πόνεσαν» γιατί είχαν κάνει πόθο τους να ενωθούν με τον

Χριστό στη Βασιλεία των ουρανών, πόνο της ψυχής τους και της καρδιάς

τους.

Δεν είναι δυνατόν να διαβάσει άνθρωπος τους βίους των Αγίων και να

μη ζηλέψει το καλό τους παράδειγμα. Γι’ αυτό είναι αδικία εναντίον του εαυτού

μας, το ότι δεν φροντίζουμε να διαβάζουμε το άγιο Ευαγγέλιο και τους βίους

των Αγίων. Τρέχεις, αδελφέ μου, κάθε μέρα σαν τρελλός ψάχνοντας τις

ειδήσεις, για να διαβάσεις τι; Τα ίδια και τα ίδια. Μήπως έχουν τίποτε το

σπουδαίο; Και χαλάς τον κόσμο. Γιατί άραγε δεν χαλάμε τον κόσμο για να

βρούμε ένα πνευματικό βιβλίο για την ωφέλεια της ψυχής μας;

Κάποια φορά είχαν πάει μερικοί άνθρωποι στον Άγιο Αντώνιο, και του

έλεγαν τα δικά τους, τα θελήματά τους και τις ορεξούλες τους.

Ο Άγιος Αντώνιος τους απάντησε:

-Τα άνω γέγονε κάτω και τα κάτω άνω. Τα αναποδογυρίσαμε όλα. Τα

κάναμε άνω κάτω.

Του λένε:

-Τι εννοείς;

Τους απάντησε:

-Την παλαιότερη εποχή, οι άνθρωποι είχαν σωστή ιεράρχηση στις αξίες

τους. Ξέρανε ότι υπεράνω όλων είναι ο Θεός. Και από τον άνθρωπο και από

τον κόσμο αυτό, πολυτιμότερο είναι η ψυχή και η αιώνια ζωή. Και μετά είναι το

σώμα και τα υλικά αγαθά. Σήμερα τα κάναμε τα άνω κάτω και τα κάτω άνω.

Έχουμε για μεγαλύτερους θησαυρούς τα υλικά αγαθά και το σώμα μας, το

2Κυριακή Ἁγίων Πάντων. 10/6/1990

οποίο το υπηρετούμε σαν αφεντικό, ξεχνώντας εντελώς την ψυχή και την

αιώνια ζωή. Ή μάλλον όχι “ξεχνώντας”, είναι πολύ επιεικής η φράση

«ξεχνώντας», αλλά εγκληματώντας εναντίον της ψυχής μας και της αιώνιας

ζωής. Ξεχνάει απλώς την ψυχή του εκείνος που δεν κάνει πολλές προσευχές,

που δεν πηγαίνει κάθε Κυριακή στην Εκκλησία, που δεν κάνει καλά έργα.

Εκείνος όμως που κάνει αμαρτίες, δεν την ξεχνάει απλά την ψυχή του,

αλλά την δηλητηριάζει και την εκτελεί.

Μη μας ξεγελούν οι φευγαλέες μέρες

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει: «Ο μεγαλύτερος πλούτος και η

ωραιότερη επίτευξη στην επίγεια ζωή είναι η επίγνωση της αληθείας». Να

μάθουμε ποια είναι η αλήθεια. Δεν είναι κέρδος να φάμε και να

διασκεδάσουμε. Αυτό είναι ψιλικατζίδικο πράγμα. Το σημαντικό είναι να

μάθουμε ποια είναι η αλήθεια. Για ποιο πράγμα; Για τη θέση μας μέσα στο

σύμπαν, την σχέση μας με τον Θεό, με τον εαυτό μας, με τους άλλους

ανθρώπους και με τα πράγματα. Άμα δεν τα έχω ξεκαθαρίσει αυτά,

πορεύομαι στο σκοτάδι.

Και όταν ο άνθρωπος πορεύεται στο σκοτάδι, λέγει ο Χριστός, όλο

σκοντάφτει. Αν δηλαδή έχει στραβή κρίση, εάν αυτό που νομίζει φως του είναι

σκοτάδι, τότε σε τι σκοτάδι είναι βουτηγμένος;

Είπε ένας από τους αγίους πατέρας:

«Το μεγαλύτερο καλό, το οποίο έχει να κάνει ο άνθρωπος για τον εαυτό

του, είναι να αντιμετωπίζει με γαλήνη και με ειρήνη τους άλλους ανθρώπους.

Από την στιγμή που θα βάλει μέσα του ότι πρέπει να βλέπει τους άλλους

ανθρώπους σαν τέκνα του Θεού, από εκείνη την στιγμή, νικώντας τον

εγωκεντρισμό του -αυτό το φρόνημα που μας διαλύει- αρχίζει και γίνεται

καλός χριστιανός».

Έλεγε ένας Ασκητής:

«Ουδέποτε προτίμησα το συμφέρον μου, από το συμφέρον του αδελφού

μου. Ουδέποτε προτίμησα το θέλημα μου, από το θέλημα του αδελφού μου».

Για φανταστείτε, τι αγάπη και τι καλοσύνη είχε βάλει μέσα στην καρδιά του ο

άνθρωπος αυτός, για να λέγει: «Ποτέ δεν προτίμησα το συμφέρον μου, από

το πνευματικό συμφέρον του αδελφού μου».

Εάν, σε κάτι τέτοια απλά πραγματάκια δουλεύαμε σωστά, πόση χάρη θα

είχαμε! Πόση πνευματική ακτινοβολία! Εάν ξεχνούσαμε λίγο τον εαυτό μας και

παραμερίζαμε τις κακές επιθυμίες μας, τι θα γινόμαστε πάνω στην γη!

Έλεγε ο Μιχαήλ Άγγελος, ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης της εποχής του:

«Αλλοίμονο! Αλλοίμονο! με γέλασαν οι φευγαλέες ημέρες. Και τώρα βρίσκομαι

ενώπιον του θανάτου και διαπιστώνω ότι έχω τα χέρια μου άδεια, και

διερωτώμαι: Πώς θα παραστώ ενώπιον του φοβερού Βήματος του Χριστού;».

Ας φανταστούμε έναν άνθρωπο που αγωνίζεται στη ζωή του να επιτύχει.

Πηγαίνει στο Δημοτικό, στο Γυμνάσιο, μετά θέλει να σπουδάσει. Πάει στο

Πανεπιστήμιο, αλλά μεσολαβεί κάτι και δεν παίρνει πτυχίο, δεν πετυχαίνει

εκείνο που είχε ονειρευτεί και προσγειώνεται απότομα εκεί που δεν το

περίμενε ποτέ. Και τότε λέει: «Απέτυχα στη ζωή μου! Όλα έσβησαν».

Οδυνηρή αυτή η αποτυχία αλλά μικρή. Είναι δυνατόν να θεραπευτεί.

Όταν όμως κάποιος φτάσει να πει «απέτυχα στην ζωή μου» τις τελευταίες του

στιγμές ε, τότε αδελφοί μου, η αποτυχία είναι διπλή. Και δεν θεραπεύεται με

τίποτε.

3Κυριακή Ἁγίων Πάντων. 10/6/1990

Γι’ αυτό ο Κύριος, οι Απόστολοι και η Εκκλησία, δια των ιερέων, δια του

κηρύγματος, δια των ιερών βιβλίων, μας φωνάζουν: «Φροντίζετε να μην

κάνετε λάθη στην ζωή σας. Θησαυρίζετε θησαυρούς εν ουρανώ, όπου ούτε

σκόρος, ούτε υγρασία, ούτε κλέφτες, ούτε ληστές, ούτε διαρρήκτες,

κινδυνεύουν να σας τους καταστρέψουν. «Θησαυρίζετε θησαυρούς εν

ουρανώ».

Ακόμη μας φωνάζει και η σάλπιγγα που έχει βάλει ο Θεός μέσα μας και

λέγεται συνείδηση. Η συνείδηση κάθε φορά που κάνουμε κάποιο λάθος στις

επιλογές μας επαναστατεί.

Μακάριος ο άνθρωπος, ο οποίος ακολουθεί σε όλα την ιεραρχία και την

αξιολόγηση, που έκανε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, που είναι το φως τού

κόσμου. Γιατί έτσι είναι ευχαριστημένος και στην παρούσα ζωή, γιατί την

περνάει με ειρήνη και χαρά. Χωρίς αμαρτωλές διασκεδάσεις, και χωρίς

αμαρτωλές επιδιώξεις, αλλά γεμάτος γαλήνη και ηρεμία, έχοντας την ελπίδα

της αιώνιας ζωής.

Δίνεις λίγα, παίρνεις πολλά

Είπε ο Χριστός: «Όποιος αφήσει για χάρη μου πατέρα ή μητέρα ή

αδελφούς ή αδελφές ή τέκνα, θα πάρει εκατονταπλασίονα και θα

κληρονομήσει την αιώνια ζωή». Τι γίνεται με τους χριστιανούς που έχουν

οικογένεια και δεν άφησαν όλα αυτά; Είναι καταδικασμένοι; Πρέπει να

απογοητευθούν;

Επαναλαμβάνουμε: Ο Χριστός θέλει να μας πει: Όσο περισσότερα

αφήσετε για Μένα, τόσο περισσότερα θα πάρετε σαν αμοιβή στον ουρανό.

Έχετε την δυνατότητα να αφήσετε πάρα πολλά, εάν θέλετε, για να είστε

ευάρεστοι ενώπιον του Θεού.

Ποια είναι αυτά τα πολλά;

Πρώτον: Κυριακή πρωί, πρέπει να σηκωθείς να πας στην Εκκλησία.

Άφησε τον ύπνο σου.

Δεύτερον: Είναι ώρα να κάνεις την προσευχή σου. Δεν πειράζει αν τα

γόνατα είναι κουρασμένα από τον κόπο της ημέρας. Ας ξεχάσεις την

κούραση. Ας μην αφήσεις την προσευχή.

Σε ενοχλεί κάποιος, και σου λέγει ο λογισμός σου να «πετάξεις» και συ

μερικές άσχημες βρισιές. Άφησε αυτό το κακό θέλημά σου και ενέργησε με

κριτήριο το συμφέρον του αδελφού σου και της ψυχής του. Μη μιλάς καθόλου.

Είδες ένα άνθρωπο κουρασμένο; Βοήθησε τον.

Είδες έναν διψασμένο; Δος του ένα ποτήρι νερό.

Στοιχίζει τίποτε; Όχι! Μόνο λίγη καλωσύνη.

Είδες ξένο; Χαιρέτησέ τον με καλωσύνη. Πες του δυο κουβέντες. Είναι

τόσο δύσκολη η καλωσύνη, αδελφοί μου;

Και πάλι το τονίζουμε. Είμαστε οικογενειάρχες, έχουμε παιδιά και πρέπει

να τα σπουδάσουμε, να τα παντρέψουμε, να τα προωθήσουμε. Δεν πρέπει να

δουλέψουμε;

Λέει ο Άγιος Αυγουστίνος:

«Να δουλεύετε συστηματικά και με πρόγραμμα, σαν να μην πρόκειται να

πεθάνετε ποτέ. Είναι χρέος των γονέων να αποκαταστήσουν τα παιδιά τους,

με τον καλλίτερο τρόπο που μπορούν. Αλλά ταυτόχρονα να δουλεύετε και για

την ψυχή σας! Και να ζείτε στην προσωπική σας ζωή με προσοχή, με

4Κυριακή Ἁγίων Πάντων. 10/6/1990

ευλάβεια, με μνήμη του θανάτου, με την σκέψη της αιώνιας ζωής, σαν να

πρόκειται να πεθάνετε σήμερα, πριν τελειώσει η ημέρα. Είναι δύσκολο αυτό;».

Ας ακούσουμε το λόγο του Χριστού και τότε θα γευθούμε τη χαρά της

ζωής κοντά Του. Αμήν.-

ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΡΩΣΣΟΣ Β ΜΕΡΟΣ

 

ΑΓ.ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΡΩΣΣΩΣ Α .ΜΕΡΟΣ

 2026 ΜΑΙΟΥ 31 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

ΟΙ ΙΕΡΕΙΣ ΦΟΡΕΙΣ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ (Ιω. 7, 37-52 και 8, 12)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(κήρυγμα στο Νεοχώρι Άρτας, στις 15/6/1997)

«Σας συμφέρει να φύγω»

Πόσο μεγάλη σημασία έχει η εορτή της Πεντηκοστής και η παρουσία του

Αγίου Πνεύματος για να μας φωτίζει, να μας αγιάζει και να μας σώζει, ο ίδιος ο

Κύριός μας Ιησούς Χριστός το έλεγε στους μαθητές Του: «Σας συμφέρει, να φύγω

εγώ. Γιατί άμα δεν φύγω, δεν θα ‘ρθει το Άγιο Πνεύμα. Καλύτερα να λείπω εγώ, για

σας, παρά η χάρη Αγίου Πνεύματος». Φαντασθείτε αδελφοί, πόσο μεγάλο πράγμα

είναι για μας το Πνεύμα το Άγιο και η χάρη Του, που μας φωτίζει, που μας

καθαρίζει από κάθε κηλίδα, που μας αγιάζει.

Η χάρη Αγίου Πνεύματος είναι δώρο της καλωσύνης του Θεού. Και το τρίτο

πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, το Πνεύμα το Άγιο, το οποίο έστειλε ο Κύριος στους

αποστόλους Του την ημέρα της Πεντηκοστής. Αυτό ενεργεί μέσα μας και μέσα

στην αγία Εκκλησία για τη σωτηρία μας.

Ας με ξεπεράσουν όλοι

Για να καταλάβουμε αυτό το μεγάλο μυστήριο, ας κάνουμε μια μικρή

αναδρομή. Όταν ο Θεός επέλεξε τον Ισραήλ για να γίνει πρόδρομος της

Εκκλησίας, και να γεννηθεί από τους κόλπους του ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός

για τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους, διάλεξε τον Μωυσή και του ανέθεσε να

οδηγήσει τον λαό Του, τον Ισραήλ, στη γη της Επαγγελίας. Ήταν εξακόσιες

χιλιάδες άνθρωποι. «Ποιος είμαι εγώ, που θα αναλάβω τέτοιο έργο;», έλεγε στον

Θεό ο Μωυσής. «Αν δεν σε έχω κοντά μου, αν δεν είσαι συ μαζί μου, εγώ τέτοια

αποστολή δεν την αναλαμβάνω». Και ο Θεός τον γέμισε με χάρη Αγίου

Πνεύματος.

Αλλά όσο και αν είχε χάρη Αγίου Πνεύματος, μοναχός του ο Μωυσής, σαν

άνθρωπος, δεν αρκούσε να καθοδηγήσει εξακόσιες χιλιάδες κόσμο. Και είπε μια

ημέρα στην προσευχή του: «Κύριε, δεν αντέχω. Δεν μπορώ να κάνω σωστά αυτό

το έργο που μου ανέθεσες».

Απάντησε ο Θεός: «Διάλεξε εβδομήντα πρεσβυτέρους. Εγώ θα αφαιρέσω

από το Πνεύμα που έχεις επάνω σου και θα δώσω σε εκείνους. Και έτσι μόνο θα

μπορούν να σε βοηθήσουν». Δηλαδή ο Μωυσής άκουσε ότι θα τον «κοντύνει» ο

Θεός. Γιατί έτσι εξηγούνται τα λόγια: «θα αφαιρέσω από σένα, θα βγάλω από

σένα και θα δώσω σ’ αυτούς». Αλλά έχοντας μεγάλη αγάπη για το έργο του και

για το λαό του, και μεγάλη εμπιστοσύνη στον Θεό του είπε: «Σύμφωνοι. Να

αφαιρέσεις ό,τι θέλεις από μένα». Και διάλεξε ο Μωυσής εβδομήντα

πρεσβυτέρους και τους εκάλεσε να σταθούν γύρω από τη σκηνή του Μαρτυρίου.

Όταν εκείνοι στάθηκαν, παρακάλεσε τον Θεό. Και ο Θεός «αφείλετο», πήρε από

το Πνεύμα που είχε δώσει σ’ αυτόν και έδωσε στους πρεσβυτέρους. Και άρχισαν

όλοι μαζί να προφητεύουν και να διηγούνται τα μεγαλεία του Θεού.

Εκείνη όμως την στιγμή που είχε συντελεσθεί η χειροτονία των

εβδομήκοντα πρεσβυτέρων, έτρεξε ο Ιησούς του Ναυή και του λέει: «Κύριε

Μωυσή, εβδομήντα διάλεξες, αλλά οι δύο δεν ήρθαν εδώ πέρα, γιατί δεν σε

αναγνωρίζουν. Δεν σε θέλουν. Απειθούν εναντίον σου. Και όμως τώρα αυτοί οι

2Πεντηκοστή. 15/6/1997

δύο, εκεί που είναι μόνοι τους, προφητεύουν. Γέμισαν και αυτοί Πνεύμα Άγιο και

διηγούνται τα μεγαλεία του Θεού. Κάνε παρέμβαση και εμπόδισέ τους. Δεν κάνει,

οι αχάριστοι, να έχουν τέτοια χάρη και τέτοια εξουσία».

Ο Μωυσής γύρισε στον αγαπημένο μαθητή του, τον Ιησού του Ναυή, και

αντί να επηρεαστεί από τα λόγια του, του είπε αυστηρά: «Δεν μου λες, ήλθες για

να με κάνεις να ζηλέψω και να αγριέψω εναντίον τους; Ξέρεις ποια είναι η διάθεσή

μου; Μακάρι ο Θεός να πάρει όλο το Πνεύμα που έχει δώσει σε εμένα και να το

δώσει σε όλο το λαό Του. Και να μη μείνει ούτε ένας άνθρωπος από τον λαό, που

να μην είναι προφήτης».

Τα λόγια αυτά του Μωυσή αποδεικνύουν πόσο η χάρη του Αγίου

Πνεύματος είχε ενεργήσει στην καρδιά του, την είχε καθαρίσει από κάθε κηλίδα

και την είχε αγιάσει εντελώς, ώστε να μην λυπάται τον εαυτό του, να μη ζηλεύει,

να μη νευριάζει, να μην φθονεί, να μην φοβάται εχθρούς, αλλά να έχει μέσα του

ειρήνη με όλους, και απέραντη εμπιστοσύνη στον Θεό. «Ο Θεός θέλησε και τους

έδωσε Πνεύμα Άγιο» έλεγε, «εγώ θα φοβηθώ;»

Ο νέος Μωυσής

Αργότερα, όταν κατέβηκε στη γη ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, έκανε κάτι

το ανάλογο. Πήρε από το Πνεύμα το δικό Του και έδωσε στους αποστόλους Του.

«Κατέπεμψε το Πνεύμα το Άγιο εν είδει πυρίνων γλωσσών» που πήγαν και

κάθισαν επάνω στους δώδεκα αποστόλους. Και τους γέμισαν με χάρη, με αγάπη,

με θυσία και με σοφία. Οι αγράμματοι και αλιείς άρχισαν να διηγούνται τα

μεγαλεία του Θεού. Και όταν είδαν κόσμο συγκεντρωμένο κοντά τους να απορεί

και να εξίσταται για τα παράδοξα που άκουγε και έβλεπε, στάθηκε απέναντί τους

ο απόστολος Πέτρος και τους μίλησε άφοβα. Ένας μιλούσε, αλλά ακουγόταν η

φωνή του στα αυτιά των ανθρώπων σαν να τους μιλούσε στη δική τους γλώσσα.

Έγινε τότε ένα μοναδικό θαύμα. Άρχισαν και οι απόστολοι να διηγούνται τα

μεγαλεία, τη σοφία, την αγάπη και την θυσία για μας του Κυρίου μας Ιησού

Χριστού. Και ακούγοντάς τους ακροατές ξένοι και αλλόγλωσσοι γέμισαν με χάρη

Αγίου Πνεύματος και άκουγαν τους αποστόλους να τους μιλάνε στη μητρική τους

γλώσσα. Έτσι έγιναν οι πρώτοι χριστιανοί. Έτσι έγινε η πρώτη ενότητα των

ανθρώπων.

Να το ξεκαθαρίσουμε. Ενότητα αληθινή είναι η ένωση των ανθρώπων

γύρω από τον Θεό. Ενότητα «κατά διάβολον» δεν γίνεται. Ενότητα γίνεται μόνο

κοντά στο Θεό που είναι αγάπη και θυσία. Και μας κάλεσε τότε «εις ενότητα», να

γίνουμε όλοι «ένα» στην ομολογία της ορθής πίστεως. Ότι, δηλαδή, ένας είναι ο

Πατέρας, ο άναρχος και επουράνιος και ένας είναι ο Υιός Του, που έγινε

άνθρωπος για μας. Και ένα το Πανάγιο Πνεύμα το οποίο δια της Εκκλησίας - δια

των αρχιερέων και ιερέων- δίδεται στους πιστούς, για να τους αγιάζει και να τους

καθαρίζει από κάθε αμαρτία. Και έτσι να γίνονται όλοι άξιοι να ενωθούν στην

ομολογία της Αγίας Τριάδος, ώστε να μπορούμε να ψάλλουμε: «Είδομεν το φως

το αληθινόν, ελάβομεν Πνεύμα επουράνιον, εύρομεν πίστιν αληθή, αδιαίρετον

Τριάδα προσκυνούντες».

Δεν έχει αξία να ενώνονται οι άνθρωποι έξω από την αλήθεια «κατά

διάβολον». Ο διάβολος δεν ενώνει, χωρίζει. Ενώνει στο κακό για την καταστροφή.

Ο Χριστός ενώνει για τη σωτηρία μας. Και γι’ αυτό εμείς ψάλλουμε με

ευγνωμοσύνη το γλυκύτατο τροπάριο: «Ευλογητός ει Χριστέ ο Θεός, ο

πανσόφους τους αλιείς αναδείξας, καταπέμψας αυτοίς το Πνεύμα το Άγιον και δι’

αυτών την οικουμένην σαγηνεύσας φιλάνθρωπε δόξα σοι».

3Πεντηκοστή. 15/6/1997

Η Πεντηκοστή παρατεινόμενη

Αυτή η Πεντηκοστή συνεχίζεται στους αιώνες των αιώνων. Κάθε φορά που

χειροτονείται ένας αρχιερέας, έστω και αν δεν έχει τις αρετές των αγίων

αποστόλων, λαμβάνει την χάρη Αγίου Πνεύματος, όπως και όσο την είχε λάβει ο

πανεύφημος απόστολος Πέτρος και ο απόστολος Ιωάννης. Και έχει την εντολή

του Θεού, να δέχεται και να χαίρει όταν αφαιρεί από πάνω του ο Θεός και δίνει

στους πρεσβυτέρους τους οποίους χειροτονεί, για να ποιμαίνουν τον λαό του

Θεού. Αυτόν τον λαό, όσο και αν είχε καλή διάθεση, δεν θα κατόρθωνε, επειδή

είναι ένας και έχει περιορισμένες δυνατότητες, να τον διακονήσει σωστά, όσο και

αν η χάρη του Θεού σκηνώνει επάνω του. Και γι’ αυτό χαιρόμαστε, όταν ο Θεός

αναδεικνύει αγίους ιερείς, καλούς οδηγούς του λαού Του. Γεμάτους Πνεύμα, χάρη,

αγιότητα και θυσία.

Ας ευχόμεθα να αγιάζει ο Θεός και εμάς, και ολόκληρη την Εκκλησία Του

με τη χάρη του παναγίου Πνεύματος, την οποία έστειλε την Πεντηκοστή στους

αποστόλους Του. Και επειδή οι ιερείς έλαβαν την χάρη του Αγίου Πνεύματος και

ιερουργούν εξ ονόματος του Χριστού, δικαίως τους σεβόμαστε, δικαίως φιλάμε το

χέρι τους και δικαίως ζητάμε τις ευχές τους. Και για όλες τις τιμές που δείχνουμε

στους ιερείς, αλλά αναφέρονται στον Χριστό, θα έχουμε την ευλογία του Χριστού,

ο οποίος θα πολλαπλασιάζει τη χάρη Του στις ψυχές μας, και θα αγιάζει

ολόκληρη τη ζωή μας. Αμήν.-

 2026 ΜΑΙΟΥ 24 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΥ (Ιω. 17, 1-13)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Κορφοβούνι, στις 31/5/1998)

Η σημασία της ορθής πίστης

Κάθε άνθρωπος έχει τις γνώμες του και τις ιδέες του, τις οποίες πολλές

φορές τις αλλάζει κατά τις περιστάσεις.

Αλλά η πίστη, δηλαδή η αλήθεια για το Θεό, δεν είναι «ο φούρνος του

χότζα». Δεν μπορεί, άλλα να είναι σήμερα και άλλα να είναι αύριο.

Για τα επίγεια, δεν πειράζει αν κάνουμε κάποιο λάθος. Γιατί συνήθως

διορθώνεται. Λίγες δεκάρες χάθηκαν, ή στερηθήκαμε κάποιο άλλο επίγειο

απόκτημα.

Εάν όμως χάσουμε την πορεία μας προς τον Θεό και δεν βγούμε στη

Βασιλεία Του, η ζημία είναι απροσμέτρητη. Γι’ αυτό, η αγία μας Εκκλησία

επιμένει ότι πρέπει να κρατούμε την ορθή πίστη. Την μία πίστη που

περιγράφει σωστά τον Θεό Πατέρα και τον Κύριο μας Ιησού Χριστό. Τις

βασικές αρχές της πίστης, τις διατύπωσε ο ίδιος ο Κύριος μας Ιησούς

Χριστός, που είπε: «Αύτη εστιν η αιώνιος ζωή, ίνα γινώσκωσί σε τον μόνον

αληθινόν Θεόν, και ον απέστειλας Ιησούν Χριστόν».

Όποιος δεν έχει σωστή γνώμη για το ποιός είναι ο αληθινός Θεός, και

όποιος δεν ξέρει σωστά τι είναι ο Χριστός, αιώνια ζωή δεν θα βρει.

Ο Υιός και οι υιοί

Τότε που έγινε η Α’ Οἰκουμενική Σύνοδος, έλεγαν οι άνθρωποι: «Τι

άραγε είναι ο Χριστός; Εμείς ξέρουμε ότι ο Θεός είναι ένας. Και αφού ο Θεός

είναι ένας, ο Χριστός πρέπει να είναι κάτι άλλο».

Τι λέει όμως η Αγία Γραφή: «Ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού». Και

Υιός του Θεού μπορεί να είναι κάποιος, ή «κατά φύσιν», ή «κατά χάριν». Κατά

χάριν είμαστε όλοι εμείς. Μας δημιούργησε ο Θεός, και είμαστε πλάσματά

Του. Και από αγάπη και καλωσύνη μάς ονομάζει παιδιά Του και μας υιοθετεί

δια του αγίου Βαπτίσματος. Την ώρα που βαπτιζόμαστε μέσα στην

κολυμβήθρα, ο Θεός κάνει μία «συμβολαιογραφική» πράξη. Και μας

παραδέχεται και μας αναγνωρίζει παιδιά Του. Αλλά δεν είμαστε φυσικά παιδιά

Του. Είμαστε «κατά χάριν» παιδιά Του. Και τώρα το ερώτημα:

Ο Χριστός τι ήταν; Κατά φύσιν ή κατά χάριν παιδί Του;

Και άρχισαν τότε μία θεολογική διαμάχη, της οποίας η σωστή

απάντηση δεν είναι για κανένα αδιάφορη. Γιατί η μία άποψη είναι αλήθεια και

η άλλη είναι ψέμα. Το ψέμα δεν σώζει, δεν αγιάζει. Αντίθετα ζημιώνει πολύ.

Έτσι οι άγιοι Πατέρες ερεύνησαν τις Γραφές σε βάθος. Και είπαν εκείνο

που ακούμε στο Σύμβολο της Πίστεως: «Πιστεύω εις ένα Θεόν Πατέρα

παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης ορατών τε πάντων και αοράτων. Και

εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού τον μονογενή».

Εμείς είμαστε πολλοί, τα κατά χάριν παιδιά του Θεού. Από τον Αδάμ

μέχρι σήμερα πολλά δισεκατομμύρια. Εκείνος, ο Χριστός, είναι μονογενής.

Εντελώς διαφορετική κατάσταση. Είναι ο κατά φύσιν Υιός τού Θεού.

2Πατέρων Α΄ Οἰκουμενικῆς. 31/5/1998

Και για να το επεξηγήσουν οι Πατέρες, πώς είναι δυνατόν ο ένας Θεός

να έχει και Υιόν και να μην γίνονται δύο Θεοί, λένε: Προσέξατε! Είναι «Φως εκ

φωτός. Θεός αληθινός εκ Θεού αληθινού». Γεννήθηκε, δεν δημιουργήθηκε.

Δεν είναι πλάσμα. Δεν είναι κατασκεύασμα. Αλλά είναι κάτι που γεννήθηκε

από την ουσία του Πατέρα. Όπως γεννιέται το παιδί, από την ουσία της μάνας

του και του πατέρα του.

Και είναι με τον Πατέρα όμοιος, όχι μόνο όσο όμοιο είναι το παιδί με

τον πατέρα του, αλλά κάτι περισσότερο. «Φως εκ φωτός». Παίρνουμε ένα κερί

και το ανάβουμε. Έχουμε φως. Παίρνουμε και ένα άλλο κερί και το ανάβουμε.

Μπορείτε να βρείτε διαφορά στο ένα φως από το άλλο; Ούτε ουσίας, ούτε

μορφής, ούτε τίποτε. Έτσι είναι ο Υιός. «Φως εκ φωτός». Ολόιδιος με τον

Πατέρα. Από την ουσία του Πατέρα.

Εδώ έχουμε το μεγάλο μυστήριο: Ο Πατέρας και ο Υιός και το Άγιο

Πνεύμα δεν είναι τρεις Θεοί. Αλλά ένας Θεός.

Στην αριθμητική των ανθρώπων, ένα συν ένα συν ένα, κάνουν τρία.

Αλλά ο Θεός έχει την δική του αριθμητική. Πατέρας και Υιός και Άγιο Πνεύμα,

δεν κάνουν τρεις Θεούς, αλλά ένα Θεό.

Ο Θεός είναι Πατέρας

Πρέπει όμως να προσέξουμε, ότι το Σύμβολο της Πίστεως μας λέγει: Ο

Θεός, δεν έχει μαζί μας την σχέση ότι μας δημιούργησε, μας παίρνει κοντά

Του και μας συγχωρεί για τα αμαρτήματά μας. Αλλά έχει μία διαφορετική

σχέση. Τον Θεόν, τον ονομάζουμε Πατέρα. Πατέρας σημαίνει: γεμάτος

στοργή. Γεμάτος αγάπη.

Είναι παντοκράτορας, αλλά είναι Πατέρας.

Και Πατέρας παντοκράτορας, σημαίνει απόλυτη εγγύηση, απόλυτη

εμπιστοσύνη ότι μπορεί να μας προστατεύσει σαν παντοκράτορας. Και θέλει

να μας προστατεύσει και να μας σώσει. Όπως ο πατέρας τα παιδιά του.

Πόσο θέλει; Λέει η Αγία Γραφή: «Ούτως ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον,

ώστε τον Υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη

απόληται».

Όποιος δηλαδή πιστεύει σ’ αυτόν, τον Υιό Του, να μην χαθεί, αλλά να

έχει ζωήν αιώνιον. Στο Σύμβολο της Πίστεως γράφουν οι άγιοι Πατέρες: «Τον

δι’ ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν, κατελθόντα εκ των

ουρανών και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος αγίου και Μαρίας της Παρθένου και

ενανθρωπήσαντα».

Το μεγαλύτερο μυστήριο του κόσμου είναι ότι ο μονογενής Υιός του

Θεού κατέβηκε στη γη, πήρε σάρκα σαν την δική μας, και με την ίδια

διαδικασία που μεγαλώνουμε και εμείς, μεγάλωνε σιγά-σιγά σαν τέλειος

άνθρωπος.

Για να μας σώσει από τι; Από την χειρότερη καταστροφή. Από τις

αμαρτίες μας που θα μας οδηγούσαν -σαν ενοχή ενώπιον του Θεού- στον

χωρισμό από τον Θεό. Στην αιώνια κόλαση.

Ο Χριστός έπαθε για μας

Τι λέμε παρακάτω; «Σταυρωθέντα τε υπέρ υμών». Σταυρώθηκε.

Όχι γιατί ήταν αδύναμος, και τον έκαναν καλά οι Εβραίοι. Ο

παντοδύναμος Θεός δεν ασθενεί ποτέ. Θυμηθείτε τα λόγια του Χριστού στον

3Πατέρων Α΄ Οἰκουμενικῆς. 31/5/1998

Πέτρο. «Μήπως νομίζεις ότι δεν μπορούσα να κατεβάσω δέκα χιλιάδες

αγγέλους και να με προστατεύσουν;».

Δεν απέθανε ο Χριστός επάνω στο Σταυρό από αδυναμία, αλλά από

θέλημα δικό Του και του Πατέρα Του για μας.

Πριν μερικούς αιώνες στα μέρη του Καυκάσου, ήταν ένας ηγεμόνας, ο

οποίος έχοντας καλά αισθήματα και καλές σκέψεις, έλεγε. «Τι να το κάνεις να

έχεις ένα λαό αλήτες και παλιανθρώπους, όπως τους βλέπουμε πως είναι

τώρα. Γεμάτους από πάθη και αμαρτίες και κακίες. Θα φροντίσω να τους

κάνω καλούς ανθρώπους, βγάζοντας νόμους που εξυψώνουν τον άνθρωπο».

Έτσι, η πρώτη του σκέψη ήταν:

«Αν δεν διορθωθεί το περιβάλλον της ηγεσίας, πώς θα πάμε

μπροστά;».

Έβγαλε λοιπόν πρώτη διαταγή:

«Όποιος συλληφθεί να δωροδοκείται για να εκδώσει άδικη απόφαση,

θα τον τιμωρώ αυστηρά μπροστά σε όλους με ραβδισμούς. Μετά θα του

κόβουμε και το κεφάλι».

Και έβαλε έμπιστους αξιωματούχους του να συλλαμβάνουν τους

άρχοντες που δωροδοκούνταν. Αλλά πρώτη απ’ όλους συνελήφθη η μητέρα

του. Πήγαν και του το είπαν. Ο βασιλιάς όταν το έμαθε χτυπούσε το κεφάλι

του και τραβούσε τα μαλλιά του.

-Τι έπαθα! Τώρα τι γίνεται; Ή θα τα αφήσουμε όλα να διαλυθούν ή

πρέπει να εφαρμοσθεί ο νόμος. Αλλά τι να κάνω με την μάνα μου;

Κλειδώθηκε στο δωμάτιό του. Τρεις ημέρες δεν δέχθηκε να τον

ενοχλήσουν, ούτε να φάει, ούτε να πιεί και έσπαζε το κεφάλι του να δει τι

πρέπει να κάνει.

Πώς είναι δυνατόν να βασανίζει την μητέρα του και να την σκοτώσει;

Μετά από τρεις ημέρες αφού προσευχήθηκε και στάθηκε ενώπιον του Θεού

και του χρέους του, βγήκε έξω και είπε:

-Να μαζευτεί όλος ο λαός, όσοι θέλουν να παρακολουθήσουν την

τιμωρία της αμαρτίας.

Μαζεύτηκαν οι άνθρωποι σε ένα μεγάλο γήπεδο και έφεραν και την

μητέρα του, η οποία έτρεμε από τον φόβο τής τιμωρίας. Διέταξαν τον δήμιο,

να ‘ρθει και να στέκει δίπλα. Όλων είχε κοπεί η αναπνοή.

Όταν έφτασε η στιγμή, όρμησε ο βασιλιάς, αγκάλιασε την μητέρα του,

την σκέπασε και παίρνοντας τη θέση της είπε: «Χτυπάτε, χτυπάτε».

Οι δήμιοι άρχισαν να χτυπάνε τον βασιλιά τους, αλύπητα. Το αίμα του

έτρεχε ποτάμι. Ο Θεός ξέρει πόσο υπέφερε. Όταν τελείωσε η τιμωρία, ο

βασιλιάς σε άθλια κατάσταση είπε στο λαό:

-Αν νομίζετε πως είναι αρκετή η τιμωρία αυτή, συγχωρείστε τά

υπόλοιπα. Και την μητέρα μου και εμένα. Αν δεν το νομίζετε κόφτε μου το

κεφάλι.

Τότε ο κόσμος φώναξε: «Φτάνει, φτάνει η τιμωρία».

Ο Χριστός όμως όταν ήλθε στη γη δέχθηκε όλες τις τιμωρίες για μας.

Θυμάστε τι γράφει το Ευαγγέλιο. Τον μαστίγωσαν. Τέτοιο βάσανο υπέμεινε.

Και δεν έφτασε μόνο αυτό. Ανέβηκε πάνω στο Σταυρό σαν κακούργος, επειδή

είμαστε εμείς κακούργοι. Και επήρε την αμαρτία μας πάνω στο Σταυρό.

Τι λέγει η Αγία Γραφή; Την εξάλειψε. Την έσβησε με το αίμα Του.

Και μετά, αφού πέθανε πάνω στο Σταυρό, κατέβηκε στον Άδη,

αναστήθηκε εν δόξη, ανήλθε στους ουρανούς και μας είπε: «Εγώ πηγαίνω

πρώτος και θα ‘ρθω να σας παραλάβω όλους όσοι πιστεύετε σε μένα».

4Πατέρων Α΄ Οἰκουμενικῆς. 31/5/1998

Αυτό είναι το μήνυμα της σημερινής εορτής. Ότι ο Θεός είναι Πατέρας

μας. Και ότι ο Υιός Του ο μονογενής, έγινε άνθρωπος για μας.

Δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε περισσότερο. Αλλά μόνο τούτο: «Δόξα

σοι Πάτερ άναρχε, Πατέρα παντοκράτορ. Δόξα σοι Υιέ του Θεού μονογενές,

που ήλθες στον κόσμο για την σωτηρία μας. Προσκυνούμε τα Πάθη σου,

υμνολογούμε την ταφή σου. Και δοξάζουμε την αγία σου ανάσταση». Αμήν.-

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΟΡΤΩΝ

 

                                    ΕΟΡΤΕΣ ΑΠΟΔΟΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ - ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ Ι. ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

-19/5/2026 ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ  7.30μμ

-20/5/2026 ΤΕΤΑΡΤΗ ΠΡΩΙ  ΟΡΘΡΟΣ- Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 7.30-9.00πμ

ΕΟΡΤΕΣ ΑΓ. ΚΩΝ/ΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ- ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ

-20/5/2026 ΤΕΤΑΡΤΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ 7.30 ΚΑΙ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ

-21/5/2026 ΠΕΜΠΤΗ ΠΡΩΙ  ΟΡΘΡΟΣ-Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 7.30-10.00πμ

-24/5/2026 ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ 6.00μμ

 2026 ΜΑΙΟΥ 17 – ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΕΚ ΓΕΝΕΤΗΣ ΤΥΦΛΟΥ (Ιω. 9, 1-38)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Γυμνότοπο, 1.6.2003)

Το δράμα του σκοταδιού

Σήμερα το Ευαγγέλιο μας μίλησε για έναν «τυφλό εκ γενετής».

Τυφλός εκ γενετής, σημαίνει: δεν είδε ποτέ το φως. Δεν είδε ποτέ τα

δένδρα, τα βουνά, τις θάλασσες, τα αστέρια. Δεν είδε ποτέ το πρόσωπο της

μητέρας του. Δεν είδε ποτέ τίποτε. Τι ταλαιπωρία!

Το άγιο Ευαγγέλιο μας λέγει, ότι σκότος βαθύ και εξώτερο είναι η

κόλαση. Άμα θέλαμε λοιπόν να πούμε τι ήταν η ζωή αυτού του ανθρώπου,

του εκ γενετής τυφλού, πρέπει να πούμε: ήταν μία κόλαση. Στην κόλαση οι

άνθρωποι δεν βλέπουν τίποτε. Δεν βλέπουν ο ένας τον άλλο. Το να βλέπει ο

ένας τον άλλο, είναι η μεγαλύτερη παρηγοριά στον κόσμο αυτό.

Το ομορφότερο και το μεγαλύτερο πράγμα

Όμως από τον τόπο που ζητιάνευε ο εκ γενετής τυφλός, πέρασε ο

Χριστός. Και πήγε κοντά του. Έφτυσε κάτω, έφτιαξε λάσπη με το σάλιο Του,

την έβαλε στα μάτια του τυφλού και του είπε: «Πήγαινε πλύσου τώρα». Πήγε

και πλύθηκε ο τυφλός και άνοιξαν τα μάτια του και έβλεπε.

Άνοιξαν τα μάτια τού σώματός του, άνοιξαν και τα μάτια της ψυχής του.

Και είδε και κατάλαβε τη δύναμη και την παρουσία του Θεού. Αυτή η αίσθηση,

να νιώθει ο άνθρωπος την παρουσία του Θεού και τη δύναμή Του, είναι το

σπουδαιότερο πράγμα στον κόσμο. Ένας φιλόσοφος λέει: «Αυτά που

φαίνονται με τα μάτια του σώματος όμορφα και γλυκά, είναι όλα πικρά και

ασήμαντα. Τα μεγάλα δεν τα βλέπουμε με τα μάτια του σώματος. Αλλά είναι

πολύ πιο μεγάλα από τα φαινόμενα».

Ποιά είναι αυτά; Η στοργή, η αγάπη, η καλωσύνη, η αλήθεια, η ευλογία

του Θεού, η παρουσία του Θεού, η προστασία Του, η χάρη Του.

Τι να την κάνεις τη ζωή, το φαγητό και το ποτό, όταν δεν έχεις από

αυτά. Χωρίς αυτά η ζωή είναι κόλαση. Κάθε μέρα και μεγαλύτερη πίκρα.

Πώς βρήκε την ευλογία του Θεού ο εκ γενετής τυφλός; Η απάντηση

είναι απλή: Ο Θεός πήγε κοντά του. Εκείνος του την έδωσε.

Έφτιαξε λάσπη. Άπλωσε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός τα χέρια Του και

τα ακούμπησε στα μάτια του. Του έβαλε το σάλιο Του στα μάτια του. Ο Θεός,

σε όλα όσα έχει, είναι παντοδύναμος. Γεμάτος χάρη, ευλογία, ευεργεσία. Γι’

αυτό, το σάλιο Του άνοιξε τα μάτια τού εκ γενετής τυφλού. Και τον έκανε να

βλέπει όχι μόνο τα έξω -εκείνα που δεν έβλεπε- αλλά του άνοιξε τα μάτια της

ψυχής να δει βαθύτερα και καλύτερα. Τι να δει;

Εκείνα που προσπαθούσε να φαντασθεί: Την στοργή, την αγάπη, την

αλήθεια και προπαντός την παρουσία του μεγάλου Θεού, σωτήρα και

ευεργέτη μας, κοντά του. Και άρχισε να φωνάζει ότι με την χάρη του Θεού

έγινε καλά.

Υπάρχουν και ας λέμε

2Κυριακή τοῦ Τυφλοῦ. 1/6/2003

Αλλά τι παράξενο! Υπάρχουν άνθρωποι, που εκτός από εκείνα που

βλέπουν με τα μάτια του σώματος, δεν θέλουν να βλέπουν άλλα παραπέρα.

Το κακό είναι, ότι ενώ είναι ταλαίπωροι γι’ αυτό, αυτοί καμαρώνουν. Νομίζουν

πως ξέρουν περισσότερα από όσα είπε ο Χριστός.

Για να δούμε, τι περισσότερα ξέρουν;

Λέει ο Χριστός: «Τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο, αν κερδίσει τον κόσμο

όλο και χάσει την ψυχή του και την αιώνια ζωή;». Πες ότι ένας πάλαιψε,

κέρδισε όλο τον κόσμο, έγινε άρχοντας του πλούτου, μα πεθαίνοντας πάει

στην κόλαση. Και χάνει την ψυχή του.

Όσο ζούσε, μπορεί να μην πίστευε τίποτε. Μα για φαντασθείτε, τι

τραγωδία να διαπιστώσεις τότε, ότι υπάρχει ψυχή και αιώνια ζωή. Κατόπιν

εορτής βέβαια. Την στιγμή που θα κλείσεις τα μάτια.

Αν η αιώνια ζωή εξαρτιόταν από το τι σκέπτεται γι’ αυτήν ο καθένας,

τότε ό,τι θέλεις πίστευε. Αλλά όπως τα φαινόμενα με τα μάτια του σώματος: οι

πέτρες, τα δένδρα, το σύμπαν, υπάρχουν ανεξάρτητα από το αν το

παραδεχόμαστε ή όχι, το ίδιο ή μάλλον πολύ περισσότερο συμβαίνει και με

την αιώνια ζωή. Υπάρχει -όπως το βεβαιώνει ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός-

ανεξάρτητα από το τι πιστεύουμε γι’ αυτήν.

Αν δεν την βλέπουμε φταίνε τα μάτια μας. Γι’ αυτό, επειδή είναι

πραγματικότητα, τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο, αν κερδίσει τον κόσμο όλο και

χάσει την αιώνια ζωή; Τι θα δώσει ο άνθρωπος αντάλλαγμα για την ψυχή του;

Να πάμε και με την καρδιά κοντά Του

Να γιατί ο Χριστός ήλθε στον κόσμο φως. Ήλθε κοντά μας να μας

ανοίξει τα μάτια, να μας βοηθήσει να βλέπουμε λίγο πιο καλά και πιο καθαρά

την αλήθεια, το φως, την αιώνια ζωή, την δόξα που μας έχει ετοιμάσει στον

ουρανό.

Υπήρχε ένας ληστής, που όλη του τη ζωή πίστευε ότι δεν υπάρχει

τίποτε άλλο εκτός από ό,τι θα κερδίσει. Γι’ αυτό έκλεβε και σκότωνε χωρίς

φόβο Θεού. Αλλά μια μέρα τον έπιασαν και τον κάρφωσαν στο σταυρό. Και

από εκεί, βλέποντας τον Χριστό απέναντί του, κατάλαβε ότι η ζωή του

ολόκληρη ήταν λάθος και είπε: «Μνήσθητί μου Κύριε».

Φωτίστηκε η καρδιά του, κατάλαβε το λάθος του, και ο

πολυεύσπλαγχνος Θεός, που γι’ αυτό ήλθε στον κόσμο, για να μην μας

αφήσει να μας παίρνει το ποτάμι του σκοταδιού και της τύφλωσής μας, που

μας έρχεται από χίλια-δυό αίτια, βλέποντάς τον να του λέει: «Μνήσθητί μου

Κύριε, εν τη Βασιλεία σου», τον συγχώρησε. Για να μας δείξει ότι και εμείς

πρέπει να αγωνιζόμαστε, για να μη χάσουμε τα πάντα. Να γνωρίσουμε τον

Χριστό, να γνωρίσουμε την αλήθεια, να καταλάβουμε την αξία της ψυχής μας

και να προσπαθήσουμε να την σώσουμε.

Άγιο το έργο που κάνουμε όταν πηγαίνουμε κοντά στον Χριστό, όταν

ερχόμαστε στην Εκκλησία, για να Τον αισθανθούμε κοντά μας και να πάρουμε

κάτι από αυτόν. Μα υπάρχει κάτι ακόμη πιο μεγάλο που μπορούμε να

κάνουμε:

Να πάμε και με την καρδιά κοντά Του. Να ψάξουμε και εμείς να Τον

βρούμε. Πώς ψάχνει ο άνθρωπος να βρει τον Χριστό;

Πρώτα απ’ όλα το χρέος μας είναι να σκεπτόμαστε τα λόγια Του.

Εκείνα που ξέρουμε και έχουμε ακούσει. Εκείνα που δεν ξέρουμε, να

φροντίζουμε να τα μάθουμε και να τα διαβάζουμε. Ο κάθε λόγος τού Χριστού

3Κυριακή τοῦ Τυφλοῦ. 1/6/2003

έχει κάτι για τη σωτηρία μας. Μακάριος ο άνθρωπος που ανοίγει τα μάτια του

και την καρδιά του και ψάχνει τον λόγο του Θεού, το άγιο Ευαγγέλιο και κάθε

βιβλίο που μιλάει για τον Χριστό. Πώς πρέπει να ψάχνουμε; Με ζήλο και

όρεξη.

Ένας άνθρωπος διάβαζε πολύ. Έλεγε όμως σε έναν παπά.

–Πάτερ, πολλά διαβάζω, μα γιατί δεν μπορώ να καταλάβω πολλά; Γιατί

δεν ζέστανε η ψυχή μου από αγάπη για τον Θεό; Γιατί δεν καταλαβαίνω τι

είναι η αιώνια ζωή και ο Παράδεισος και τι είναι η ψυχή μου;

-Ξέρεις, του λέει ο παπάς, δεν έσκυψες όσο πρέπει.

-Μα παππούλη, μερικές φορές μένω ώρες σκυμμένος στο βιβλίο.

Απάντησε ο παπάς:

-Ευλογημένε, δεν σου λέω να μην είναι σκυμμένο το κεφάλι. Μα να

σκύψεις λίγο το «μέσα κεφάλι» στον Χριστό. Να διαβάζεις με ταπείνωση και

να τον παρακαλείς με ταπείνωση. Να του λες: «Άνοιξέ μου τα μάτια Χριστέ

μου, φώτισέ με να τα καταλάβω, γιατί η αλήθεια του ουρανού, η αλήθεια για

την αιώνια ζωή είναι λίγο δύσκολη σε μας που μπλέκουμε με τα επίγεια και

βασιζόμαστε στο μυαλό μας».

Πώς ξημερώνει;

Προσέξαμε ποτέ πώς ξημερώνει; Έρχεται η αυγή και σιγά-σιγά

βλέπεις... Αισθάνεσαι πρώτα μια αλλαγή στον ορίζοντα. Ενώ ήταν σκοτάδι

αρχίζει και γίνεται φως.

Κάτι ανάλογο γίνεται μέσα στην ψυχή, όταν αρχίσει να αναζητά τον

Θεό. Ενώ είναι σκοτάδι, γίνεται φως.

Πότε λάμπει φως μέσα στην ψυχή μας; Όταν θα πάψουμε να βλέπουμε

τον διπλανό μας αντίπαλο. Όταν θα τον βλέπουμε φίλο και αδελφό. Κάνοντας

μια τέτοια προσπάθεια, να έχουμε τον διπλανό φίλο και αδελφό, το φως του

Χριστού θα έλθει γρήγορα στην ψυχή μας.

Να πούμε κάτι ακόμη; Τότε αρχίζει να λάμπει φως στην ψυχή σου,

όταν αισθάνεσαι την παρουσία σου στην Εκκλησία, χαρά. Όταν αγαπάς την

προσευχή. Όταν αγαπάς την νηστεία της Τετάρτης και της Παρασκευής που

γίνονται εις δόξαν Χριστού. Που για μας σταυρώθηκε την Παρασκευή, και την

Τετάρτη τον πρόδωσε ο μαθητής Του Ιούδας. Νηστεύουμε, για να μην

καταντήσουμε να τον προδώσουμε όπως εκείνος.

Τότε έχεις φως μέσα σου, όταν βλέποντας τον παπά να ευλογεί,

καταλαβαίνεις ότι δέχεσαι την ευλογία τού Κυρίου μας Ιησού Χριστού, του

ίδιου. Ο ιερέας σαν άνθρωπος -από τον εαυτό του- δεν έχει να δώσει τίποτε.

Από τον Χριστό όμως έχει να δώσει όλα τα πλούτη της Βασιλείας Του. Γιατί με

την ιερωσύνη έβαλε ο Χριστός τον πλούτο Του και τις ευεργεσίες Του στα

χέρια και τις ενέργειες των ιερέων.

Ευεργεσία είναι το Βάπτισμα. Ευεργεσία η εξομολόγηση και η Θεία

Κοινωνία. Ευεργεσία ο χριστιανικός γάμος. Ευεργεσία είναι οι ευχές για τους

κεκοιμημένους. Να τους συγχωρήσει ο Θεός εκείνα που οι ίδιοι δεν

πρόφθασαν να ρυθμίσουν στη ζωή τους. Ευεργεσία είναι το κάθε τι, που

γίνεται μέσα στην Εκκλησία.

Ας φιλοτιμηθούμε να πηγαίνουμε με τα πόδια της ψυχής μας, όλο και

πιο κοντά στον πατέρα μας τον Επουράνιο.

Για να ανοίγουν τα μάτια μας και να βλέπουμε εκείνα που

προηγουμένως δεν βλέπαμε:

4Κυριακή τοῦ Τυφλοῦ. 1/6/2003

Τις δωρεές Του και την αξία τους.

Και ακόμη να βλέπουμε τον εαυτό μας σωστά.

Να βλέπουμε την αξία που έχει η ψυχή μας και την αξία και την χαρά

της αιώνιας ζωής. Αμήν.-

Ο ΑΓΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ

 

 2026 ΜΑΙΟΥ 10 – ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ (Ιωάν. 4, 5-42)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στην Ανέζα, στις 31/5/1983)

Αναζητώντας την ευτυχία

Ο άνθρωπος αναζητά πάντοτε την ευτυχία. Αλλά ποια είναι η αληθινή

ευτυχία; Και πού μπορεί κανείς να την βρει; Οι πρωτόπλαστοι έψαξαν να

βρουν την ευτυχία με το δικό τους τρόπο, έξω από το θέλημα του Θεού και

κατάντησαν σε δυστυχία μεγάλη. Και επειδή λίγο-πολύ όλοι τούς μιμούμαστε

αναζητώντας την ευτυχία, περιήλθαμε σε τέτοια κατάσταση, που την αληθινή

ευτυχία την θεωρούμε ψέμα και ανύπαρκτη εδώ στη γη.

Αναφέρεται ότι ένας αξιωματούχος του αυτοκράτορα της Γερμανίας

Γουλιέλμου του Β’ - αυτού που έκαμε τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και

παραλίγο να γίνει κοσμοκράτορας - είχε αποκτήσει την εύνοιά του. Έλυνε και

έδενε. Όλοι του έλεγαν: «Μπράβο! Μπράβο! Τύχη βουνό!»

Αυτός όμως απαντούσε: «Τύχη βουνό! Ευτυχία, ούτε στη μύτη της

βελόνας!». Γιατί μίλησε έτσι; Γιατί η ευτυχία δεν βρίσκεται στο αν έχει κανείς

δύναμη σωματική ή πολιτική. Ούτε στο αν η τσέπη του είναι γεμάτη. Και δεν

ευρίσκεται η ευτυχία, στο αν έχει, τρώει, πίνει, γλεντάει. Γιατί; Γιατί ο

άνθρωπος δεν είναι ένα ζωάκι, που όταν τακτοποιήσει κάποιες τέτοιες

ανάγκες του, δεν έχει πια καμιά άλλη μέριμνα. Αλλά έχει και ψυχή και πνεύμα

με άλλου είδους ανάγκες. Γι’ αυτό, ένας φιλόσοφος, ευσεβής άνθρωπος, ο

Βλάσιος Πασκάλ, είπε: «Η ευτυχία δεν βρίσκεται έξω από μας, στα πράγματα

που υπάρχουν στον κόσμο, γύρω μας, ώστε αν τα αποκτήσεις να γίνεις

ευτυχισμένος. Ούτε βρίσκεται μέσα μας όταν είμαστε σε ωραίες

συναισθηματικές καταστάσεις. Η ευτυχία βρίσκεται στον Θεό. Άμα βρεις τον

Θεό, έχεις ευτυχία, και πολλή και αιώνια! Και κάθε ημέρα η ευτυχία σου θα

αυξάνεται!».

Το νερό της γης

Τι μας είπε το σημερινό Ευαγγέλιο;

Στη Σαμάρεια ήταν μια γυναίκα, που είχε θεωρήσει ότι η ευτυχία

εξαρτάται, από το πόσο ο άνθρωπος θα περάσει ευχάριστα. Και πώς το

ερμήνευε το «ευχάριστα»; Στο να ικανοποιεί πάντοτε τις επιθυμίες τής

σάρκας. Έτσι λοιπόν βρήκε κάποιον άνδρα ο οποίος όμως είτε πέθανε, είτε

την άφησε, δεν το ξέρουμε. Και επειδή δεν μπορούσε να κάνει «χωρίς», πήρε

δεύτερο, πήρε τρίτο, τέταρτο, πέμπτο.

Πόσο οι σύζυγοι αυτοί ήταν νόμιμοι, και πόσο είναι ανεκτό μια γυναίκα

να παίρνει πέντε άντρες, και ένας άντρας πέντε γυναίκες, αυτό το

καταλαβαίνει κάθε άνθρωπος, που έχει λίγο καθαρή καρδιά.

Και μετά; Μετά από τον πέμπτο, αυτή η γυναίκα είτε δεν βρήκε κάποιον

νομιμοφανή, είτε ντράπηκε πια να αναζητεί άντρα, πήρε ένα στα κρυφά.

Χωρίς να το ξέρει κανείς στην κοινωνία που ζούσε ότι έχει άντρα. Φαινόταν ότι

δεν έχει, αλλά στην πραγματικότητα είχε, γιατί δεν μπορούσε να κάνει

«χωρίς». Νόμιζε πως από μια τέτοια ζωή εξαρτάται η χαρά και η ευτυχία.

2Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος. 31/5/1983

Αυτή η γυναίκα πήγε μία μέρα με τη στάμνα της να πάρει νερό από ένα

πηγάδι και εκεί βρήκε τον Χριστό. «Ώρα ην ωσεί έκτη». Δηλαδή μεσημέρι.

Σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας μας «έξι ήταν η ώρα», τότε που

κατά τρόπο εντελώς αδικαιολόγητο και καταστρεπτικό, η Εύα αμάρτησε στον

Παράδεισο και κλώτσησε την ευτυχία. Και να πάλι την ίδια ώρα, μία γυναίκα,

που δεν ήξερε πού ψάχνει να βρει την ευτυχία και την χαρά, έπεσε πάνω στην

πηγή της χαράς και της ευτυχίας, στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό.

Ο παντογνώστης Θεός βλέποντάς την να βγάζει σιωπηλά νερό, της είπε:

«Δος μοι πιείν». Δος μου και μένα λίγο νερό να πιώ.

Και τότε φάνηκε τι χάος πνευματικό έχουν οι άνθρωποι, που ζουν

μακριά από τον Θεό. Γιατί; Γιατί η γυναίκα αυτή χωρίς να νοιάζεται που ζούσε

έτσι, τρισάθλια, μέσα στην αμαρτία, όταν άκουσε τον Χριστό να της λέει: «δος

μου νερό» θυμήθηκε τους θρησκευτικούς νόμους, που έλεγαν, ότι οι

Σαμαρείτες δεν κάνει να δίνουν νερό στους Ιουδαίους. Και είπε: «Πώς εσύ,

Εβραίος, ζητάς από εμένα να σου δώσω νερό, που είμαι Σαμαρείτιδα; Είναι

αμαρτία. Δεν μπορώ να σου δώσω ούτε σταγόνα».

Παρατηρεί ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:

«Είχε την ψυχή γεμάτη από ακαθαρσία και ασχολιόταν με ένα εντελώς

εξωτερικό και ασήμαντο πράγμα». Όπως κάνουν τόσο συχνά οι άνθρωποι

που έχουν ξεφύγει από το θέλημα του Θεού. Ενώ είναι ολόκληροι

βουτηγμένοι στη λάσπη, κοιτάζουν μήπως είναι καμιά μουτζουρίτσα στο

μάγουλό τους ή στην μύτη τους. Δηλαδή ασχολούνται με το «έξωθεν του

ποτηρίου» και όχι με το περιεχόμενό του.

Της λέγει ο Χριστός:

-Αν ήξερες ποιός είναι Εκείνος που σου μιλάει, θα Του ζητούσες εσύ

νερό. Δεν θα Με άφηνες να σου ζητήσω Εγώ. Και Εκείνος θα σου έδινε το

αληθινό νερό, που όποιος το πιεί δεν πρόκειται να διψάσει ποτέ! Όποιος πιεί

από το νερό που βγάζει αυτό το πηγάδι, θα ξαναδιψάσει σε μερικές ώρες.

Όποιος πιεί από το νερό που δίνω Εγώ, δεν πρόκειται να ξαναδιψάσει ποτέ!

Από όποιο νερό της γης και αν πιείς αδελφέ, θα ξαναδιψάσεις. Είτε το

θεωρήσεις ότι είναι το χρήμα που το μαζεύεις και το βάζεις στην τσέπη σου,

είτε ότι είναι το νόστιμο φαγητό, είτε θεωρήσεις ότι είναι η σαρκική

ευχαρίστηση, είτε ένα αξίωμα, είτε ένα απόκτημα, ό,τι και να πιεις, όσο και να

πιείς από τα επίγεια, θα διψάσεις πάλι! «Ος δ’ αν πίη εκ του ύδατος ου εγώ

δώσω αυτώ», όποιος πιεί από το νερό που θα του δώσω Εγώ, δεν θα

διψάσει ποτέ πια, είπε ο Χριστός.

Από την έρημο στον Παράδεισο

Είπε η γυναίκα στο Χριστό:

-Δος μου, Κύριε, αυτό το νερό που δίνεις Εσύ, για να μην διψάω και να

μην έρχομαι συνέχεια εδώ.

Ο Χριστός της είπε:

-Πήγαινε πρώτα φώναξε τον άντρα σου, να το δώσω σ’ εκείνον, και μετά

να το έχετε οικογενειακά.

Του απάντησε:

-Άνδρα ουκ έχω.

Και ο φιλάνθρωπος Κύριος αποκαλύπτοντας την αλήθεια, και δείχνοντάς

της ότι είναι παντογνώστης, της είπε.

3Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος. 31/5/1983

-Σωστά το λες ότι δεν έχεις άνδρα. Γιατί είχες πέντε, και αυτόν που έχεις

τώρα δεν είναι άντρας σου, αλλά τον έχεις στα κρυφά.

Απάντησε εκείνη:

-Καταλαβαίνω Κύριε, ότι τα ξέρεις όλα, ότι είσαι προφήτης.

Και η Σαμαρείτιδα άφησε την στάμνα της, πήγε στο χωριό και φώναξε

στον κόσμο: «Βρήκα ένα άνθρωπο που μου είπε όλα όσα έκανα. Ελάτε και

σεις να δείτε μήπως είναι ο Χριστός».

Η ίδια βέβαια από αυτό που της συνέβη, πίστευσε. Και αφού πίστευσε, τι

έκανε;

Ενώ μέχρι τότε είχε βάλει στόχο της, να τρώει, να πίνει και να γλεντάει

για να γίνει ευτυχισμένη, από εκείνη την στιγμή κατάλαβε ότι η ευτυχία δεν

είναι ούτε σε εκείνα που θα αποκτήσεις, ούτε σε εκείνα που σου δίνουν το

σώμα και τα συναισθήματα, αλλά είναι στον Θεό.

Και ο Θεός, γέμισε την καρδιά και τον νου της. Και από εκεί και πέρα, η

πόρνη, το έμψυχο διδασκαλείο της διαφθοράς, το έμψυχο κήρυγμα της

δυστυχίας και της αποστασίας, έγινε κήρυκας του λόγου του Θεού. Αμέσως

προσείλκυσε στην πίστη τις πέντε αδελφές της, που ήταν ίδια κατάσταση με

αυτή και τα δυό παιδιά της. Οικογένεια διαλυμένη από την σαπίλα της

αμαρτίας και της διαφθοράς. Αλλά ήταν τόση η δύναμη της χαράς και της

ευτυχίας, που μπήκε στην καρδιά της Σαμαρείτιδας, ώστε μεταφέρθηκε από

την εμπειρία της και τον λόγο της σε όλα τα μέλη της οικογενείας της, και

πίστευσαν όλοι!

Η ίδια, για περισσότερα από τριάντα χρόνια, γυρίζει με τις αδελφές της,

που έχουν γίνει υποδείγματα αγνότητος, εγκρατείας, και ευσεβείας, και

κηρύσσει παντού τον Χριστό. Γιατί θέλει από το νερό που ήπιε εκείνη να

πιουν και οι άλλοι άνθρωποι.

Ο ένας γιος της, ο Βίκτωρας, ήταν αξιωματούχος του Ρωμαϊκού στρατού.

Όταν διάταξε ο Νέρων τον διωγμό κατά των χριστιανών, αυτός ομολόγησε την

χριστιανική πίστη. Και τότε κατέβηκε άγγελος Κυρίου και τον ονόμασε

«Φωτεινό», διότι ήταν φως και φώτιζε. Και αυτός κάλεσε την μητέρα του, τις

αδελφές της και τον αδελφό του και όλοι μαζί, έδωσαν ομολογία πίστεως εις

τον Χριστό. Μαρτύρησαν στις 26 του Φλεβάρη για το όνομα του Χριστού,

στον οποίο είχαν αφοσιωθεί με όλη τους την ψυχή, γιατί κοντά σ’ Αυτόν είχαν

βρει την αληθινή ευτυχία!

Όποιος πιεί από το νερό που δίνει ο Χριστός, δεν διψάει πια «εις τον

αιώνα», αλλά το νερό αυτό γίνεται πηγή, που τον χορταίνει για πάντα -όπως

χόρτασε την ακόρεστη από τις απολαύσεις τής ζωής Σαμαρείτιδα, τις αδελφές

της και τα παιδιά της- και τον οδηγεί στην αιώνιο ζωή.

Και τόσο πολύ χορταίνει κανείς, ώστε από τη στιγμή που θα γευθεί το

«αθάνατο νερό» θέλει, ημέρα με την ημέρα, να τρώει λιγότερο, να πίνει

λιγότερο, να διασκεδάζει λιγότερο. Και όσο το κάνει αυτό, γίνεται βαθύτερα

ευτυχισμένος. Γιατί; Γιατί η ευτυχία βρίσκεται στον Θεό. Και μακάριος και

παντοτινά ευτυχισμένος, εκείνος που φροντίζει να ενώσει τον εαυτό του με τον

Θεό. Γιατί ο Θεός δίνει πλούσια τα χαρίσματά Του, και κάνει τον άνθρωπο

ευτυχισμένο για πάντα.

Ας συνετιστούμε από τα λόγια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Και όντας μέσα στον ναό Του τον Άχραντο και Άγιο, ας Τον

παρακαλέσουμε να ελευθερωθούμε από τον κόσμο και να πάμε πιο κοντά

Του. Και να μας δυναμώσει να Τον πλησιάσουμε με θάρρος και δυναμισμό,

όπως η Σαμαρείτιδα. Αμήν.-

ΑΓΙΑ ΠΕΛΑΓΙΑ

 

 2026 ΜΑΙΟΥ 3 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ ΤΗΣ ΒΗΘΕΣΔΑ (Ιω. 5, 1-15)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στη Ράχη, στις 5/5/1996)

Δεν θεράπευε η κολυμβήθρα

Το Ευαγγέλιο που ακούσαμε, μας μίλησε για την θεραπεία ενός

παραλύτου, που τον θεράπευσε ο Χριστός στην κολυμβήθρα της Βηθεσδά.

Σ’ αυτή κατέβαινε κατά διαστήματα άγγελος Κυρίου και τάρασσε το νερό.

Όποιος έμπαινε πρώτος θεραπευόταν. Τι μας διδάσκει αυτό;

Δεν θεραπευόταν ο καθένας που θα έμπαινε σ’ αυτή την κολυμβήθρα,

γιατί τότε οι άνθρωποι θα έβγαζαν το λανθασμένο συμπέρασμα ότι το νερό

έχει θεραπευτική ιδιότητα. Επίσης δεν ταραζόταν το νερό κάποια σταθερή

ώρα που την περίμεναν όλοι, για να μη νομίσουν ότι η κίνησή του ήταν από

φυσικό αίτιο.

Κατέβαινε άγγελος Κυρίου, όποτε του όριζε ο Θεός. «Και ετάραττε το

ύδωρ». Για να καταλάβουμε ότι οι ευεργεσίες του Θεού δεν μας δίνονται κατά

μαγικό τρόπο. Ούτε μέσα στην Εκκλησία, ούτε στα λείψανα αγίων, ούτε ακόμη

και στα άχραντα μυστήρια. Αλλά πρέπει να προσερχόμαστε με πίστη, με

ταπείνωση, με υπομονή και με ελπίδα. Χωρίς ποτέ να αφήνουμε να

δημιουργείται μέσα μας μαγική αντίληψη για όλα αυτά αλλά να προσπαθούμε,

να έχουμε σωστή σχέση με τον Θεό.

Παράλυτο σώμα. Γερή ψυχή

Εκεί ήταν 38 χρόνια ένας παράλυτος. Απ’ ό,τι φαίνεται αυτά τα 38

χρόνια, είχε στηρίξει την ελπίδα του, στην ενέργεια του Θεού που έστελνε τον

άγγελό του στη κολυμβήθρα. Και περίμενε... Περίμενε να προλάβει εκείνη την

στιγμή, που θα κινηθεί το νερό, για να μπει πρώτος, να θεραπευθεί. Αλλά δεν

είχε κάποιον να τον ρίξει στην κολυμβήθρα.

Άλλοι, με άλλες αρρώστιες, αλλά με γερά πόδια, ορμούσαν πρώτοι και

έπαιρναν την ίαση. Αυτός 38 χρόνια περίμενε στο χείλος της κολυμβήθρας.

Περίμενε ελπίζοντας ότι θα μπορέσει και αυτός, κάποια στιγμή, να

εκμεταλλευθεί το έλεος του Θεού. Έστω και αν φαινόταν να στάζει με το

σταγονόμετρο.

Εδώ μπορεί να θαυμάσει κανείς πίστη και υπομονή. Δεν είπε:

«Παράλυτος είμαι. Πότε θα προλάβω; Τι θέλω και περιμένω». Ή όπως λέμε

καμιά φορά εμείς σε κάποιους που πονούν: «Τι κάνεις ταλαίπωρε; Ακόμη

ελπίζεις στο Θεό; Δεν βλέπεις πώς σε κατάντησε;»

Λόγια που βγαίνουν από την κόλαση. Όχι από τον ουρανό, ούτε από

καρδιά ανθρώπου. Λόγια που κάνουν τον άνθρωπο να δαιμονοποιείται. Τα

έλεγαν και παλιά. Δεν ανακαλύφθηκαν σήμερα.

Τα έλεγε η γυναίκα του Ιώβ στον άνδρα της.

-Κάθεσαι ακόμη και προσκυνάς τον Κύριο σ’ αυτά τα χάλια που είσαι;

Απάντησε ο Ιώβ:

-Μίλησες σαν γυναίκα χωρίς κουκούτσι μυαλό. Όσο ο Θεός μάς έδινε

τα αγαθά Του, όλα πήγαιναν καλά. Τώρα που θέλησε για κάποιο λόγο -δικό

Του- και επέτρεψε να περάσουμε κάποια θλίψη, επιτρέπεται να πούμε: «Δεν

ξαναπάω στην Εκκλησία... ποτέ, τέτοια που μου έκανε;»

2Κυριακή τοῦ Παραλύτου τῆς Βηθεσδά. 5/5/1996

Είχε 38 χρόνια σ’ αυτή την δοκιμασία ο παράλυτος. Μα τέτοια

πράγματα δεν έκανε. Πίστευε ότι ο Θεός είναι Πατέρας μας και μας αγαπά. Ότι

ενδιαφέρεται για μας, περισσότερο από ό,τι το φανταζόμαστε. Πού το έδειξε;

Έδωκε τον μονογενή Του Υιόν υπέρ ημών. Πού τον έδωκε; Σε μια ζωή

ταλαιπωρίας 33 χρόνια. Και μετά; Σταυρός και θάνατος. Δεν μας φτάνει; Τι

περισσότερο θέλουμε;

Ας κάνουμε και μια άλλη σκέψη: Θέλει ο Θεός να μας καταστρέψει;

Έχει κακία απέναντι μας και δεν ξέρει πώς να την δείξει; Δεν μπορούσε αν

ήθελε, να αναστατώσει τα στοιχεία της φύσεως και να γίνει όλος ο κόσμος

Τσερνομπίλ; Ό,τι κάνει ο Θεός, είναι μια υπόμνηση για μας, για να

προβληματιστούμε και να αποκτήσουμε την αιώνια ζωή. Και αιώνια ζωή

σημαίνει να ζει κανείς κοντά στο Θεό, αφού αγωνιστεί πρώτα να γίνει όσο

μπορεί όμοιος με τον Θεό, στην καλωσύνη και στην αγαθότητα.

Πότε ο άνθρωπος μοιάζει στον Θεό στην καλωσύνη και στην

αγαθότητα; Όταν δεν αφήνει τον εαυτό του να νομίσει ότι ζωή είναι, να φας, να

πιείς και να γλεντήσεις. Γιατί, όταν ο άνθρωπος κάνει στόχο του όσα

ικανοποιούν την σάρκα, όλα τα άλλα, που δυσχεραίνουν αυτή την

ικανοποίηση, τον ενοχλούν. Και οι πνευματικοί άνθρωποι τον ενοχλούν

περισσότερο. Τότε, είτε το θέλει είτε όχι, η σκέψη ότι η ζωή είναι για να

γλεντήσει και να χαρεί όπως του αρέσει, τον κάνει πνευματικά νεκρό. Τον

δαιμονοποιεί.

Γι’ αυτό ο Χριστός είπε ότι πρέπει και να νηστεύουμε και να

εγκρατευόμαστε. Και να κυριαρχούμε στα πάθη μας, σώματος και ψυχής, για

να μπορούμε να ελευθερώνουμε από την τυραννία τους την εσωτερική μας

πνευματική διάθεση, και να την ευαισθητοποιούμε να κάνει το καλό και να

αγαπάει. Γιατί αγάπη σημαίνει θυσία. Άμα δεν είσαι διατεθειμένος να ανεχθείς

τον άλλο -την ιδιοτροπία του- και να τον βοηθήσεις στην ανάγκη του, έχεις

αγάπη;

Είπε ο Χριστός: Θα σας πάρω στον Παράδεισο, αν εσείς δώσατε ένα

ποτήρι νερό σ’ έναν διψασμένο. Αν πήγατε να επισκεφθείτε τον άρρωστο. Αν

ντύσατε τον γυμνό. Όταν ο άνθρωπος τα κάνει αυτά έχει ευσπλαχνία. Αν

αρχίσει και λέει: Εγώ θα του δώσω νερό; Δεν έχει χέρια να πάρει; Εγώ θα τον

ντύσω; Ας πάει να δουλέψει, να ντυθεί. Αν λέει τέτοια, τότε δεν έχει αγάπη. Η

αγάπη και η καλωσύνη είναι το θεμέλιο. Αλλά για να τις εξασκήσουμε

χρειάζεται πολλή υπομονή.

Μη παύεις να ελπίζεις

Άλλο δίδαγμα από την περιπέτεια του παραλυτικού είναι: «Μη παύεις

να ελπίζεις». 38 ολόκληρα χρόνια στο χείλος της κολυμβήθρας, δεν έπαυσε

να ελπίζει ότι θα ανατείλει και γι’ αυτόν το έλεος του Κυρίου. Και πραγματικά

ανέτειλε, αλλά με τρόπο απροσδόκητο.

Βλέπει έναν άνθρωπο δίπλα του, που δεν τον γνώριζε να του λέει:

-Τι κάνεις εδώ; Τι περιμένεις τόσα χρόνια;

-Άνθρωπον ουκ έχω. Παρ’ όλα αυτά είμαι εδώ τόσα χρόνια, γιατί δεν

έχω χάσει την ελπίδα μου.

Δεν είπε «δεν έχω κανένα». Είπε: «Άνθρωπον ουκ έχω». Εννοούσε

ότι: έχω κάποιον Άλλο. Σ’ αυτόν στηρίζομαι και περιμένω εδώ με ελπίδα και

υπομονή. Ο Χριστός, βλέποντάς τον να ελπίζει και να πιστεύει στο Θεό, του

είπε:

-Άρον τον κράβατόν σου και περιπάτει.

3Κυριακή τοῦ Παραλύτου τῆς Βηθεσδά. 5/5/1996

Και έγινε υγιής αυτοστιγμεί και πήγε σπίτι του. Γιατί αυτός που ήταν

μπροστά του, ήταν μεγαλύτερος και από τον άγγελο που κατέβαινε στην

κολυμβήθρα και από το νερό της.

Τον είδαν οι Εβραίοι που γύριζε με το κρεβάτι μέρα Σάββατο και

έπεσαν πάνω του.

-Ποιός σου είπε να κουβαλάς το κρεβάτι σου τέτοια μέρα;

-Εκείνος που με έκανε καλά. Για να γίνω καλά, σημαίνει ότι ήταν από

τον Θεό και έπρεπε να τον ακούσω.

Άφησε ο παράλυτος το κρεβάτι του στο σπίτι και μετά έτρεξε στον Ναό,

να προσευχηθεί και να ευχαριστήσει τον Θεό. Εκεί τον βρήκε ο Χριστός. Ήταν

εκεί. Παρότι ανώτερος από το ιερό, που ήταν χτισμένο προς τιμή Του, ο

Χριστός, πήγαινε στο ιερό όσο πιο συχνά μπορούσε. Τι να πούμε σε

μερικούς, που εκκλησιάζονται μόνο το Πάσχα; Έλεγε κάποιος:

-Πάω πολύ συχνά στην Εκκλησία. Και μάλιστα κάθε φορά που πάω,

μοιράζουν βάγια.

Πιο θλιβερό, είναι να βλέπεις άλλους την ώρα της Θείας Λειτουργίας,

να κάθονται στο καφενείο και να πίνουν τον καφέ τους. Μπροστά σ’ αυτή την

θλιβερή κατάσταση, να κάνουμε τον Σταυρό μας και να λέμε: «Ελέησέ μας

Κύριε, εξαπόστειλον το φως σου, φώτισε τις καρδιές μας, γιατί χωρίς τον

φωτισμό σου γινόμαστε άφρονες. Θυμόμαστε μόνο τα επίγεια και ξεχνάμε την

αιώνια ζωή».

Ευχαριστία για όλα

Ρώτησε ο Χριστός τον παράλυτο:

-Πώς αισθάνεσαι τώρα;

-Δόξα τω Θεώ. Πάρα πολύ καλά.

-Πιστεύεις στον Υιό του Θεού;

-Πιστεύω Κύριε. Ποιός είναι για να τον δοξολογήσω;

Και όταν ο Χριστός του είπε: «Εγώ ειμι», τον προσκύνησε και του είπε:

«Σε δοξάζω και σε ευχαριστώ Κύριε, από τα βάθη της καρδιάς μου». Όταν

δεχθούμε κάποια ευεργεσία από τον Θεό, έστω και αν την θεωρούμε

τιποτένια, να τον δοξάζουμε και να τον ευχαριστούμε.

Ποιές είναι οι ευεργεσίες που παίρνουμε από τον Θεό;

Πού να τις μετρήσεις!

Ζούμε! Υπάρχουμε! Έχουμε αυτόν τον ωραίο κόσμο. Αλλά έχουμε και

τα πιο πολύτιμα δώρα Του: την πίστη, τον Χριστό και τις υποσχέσεις Του για

την αιώνια ζωή. Πόσο θα έπρεπε να τον δοξάζουμε για όλα αυτά! Ημέρα και

νύχτα.

Ο ελπίζων εις σε ουκ αποτυγχάνει

Στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας, ζούσε -την εποχή που ο Χριστός

ήταν στη γη- ένας βασιλιάς, ο Αύγαρος. Ήταν άρρωστος από ανίατη

αρρώστια. Όταν έμαθε ότι ο Χριστός έκανε θαύματα, έστειλε έναν άνθρωπό

του να του μηνύσει: «Έλα να με θεραπεύσεις και εγώ θα σε τιμήσω». Πήγε ο

υπηρέτης τού Αυγάρου και βρήκε τον Χριστό. Ο Κύριος του έδωσε την

πετσέτα που σκούπιζε το πρόσωπό Του και του είπε:

-Πες στον Αύγαρο, ότι αργότερα θα στείλω ένα μαθητή μου να τον

θεραπεύσει. Να περιμένει.

4Κυριακή τοῦ Παραλύτου τῆς Βηθεσδά. 5/5/1996

Και ο Αύγαρος περιμένει μερικά χρόνια. Ὁ Χριστός, μετά την Ανάστασή

Του, έστειλε τον απόστολο Ιούδα τον Θαδδαίο και τον θεράπευσε. Αφού έγινε

καλά κοίταξε την πετσέτα που του είχε στείλει ο Κύριος και είδε πάνω

ζωγραφισμένη την μορφή του Χριστού. Την τοποθέτησε στην κεντρική πύλη

της Εδέσσης και κάτω έγραψε την επιγραφή: «Χριστέ ο Θεός, ο ελπίζων εις σε

ουκ αποτυγχάνει ποτέ». Όποιος ελπίζει σε σένα Χριστέ μου, δεν θα χάσει

ποτέ. Να ένα από τα ωραιότερα διδάγματα.

Περίμενε ο Αύγαρος τον Χριστό, μα δεν πήγε ο ίδιος. Του έστειλε όμως

την ευλογία και την ίαση με άλλο πρόσωπο. Και εκείνος κατάλαβε ότι πρέπει

ταυτόχρονα να έχουμε: πίστη, ελπίδα και υπομονή.

Να παρακαλέσουμε τον Κύριο, να μας φωτίζει να κατανοούμε το

Ευαγγέλιο για την ωφέλεια της ψυχής μας. Και τα διδάγματα που θα

παίρνουμε να τα τηρούμε με πίστη, με υπομονή και με ελπίδα. Αμήν.-

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

 

 2026 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 26 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ (Μαρκ. 15, 43-47 και 16, 1-8)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Καλόβατο στις 8/5/2011)

Δύσκολο νάσαι μπροστάρης

Το Ευαγγέλιο που ακούσαμε, μας μιλά για δυό άρχοντες των Ιουδαίων.

Τον Ιωσήφ και τον Νικόδημο.

Το μεγάλο Συνέδριο είχε 72 άρχοντες-μέλη. Ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν ο

Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας και ο Νικόδημος. Άνθρωποι με δύναμη και

πνευματική εξουσία. Αυτοί οι δυό αγαπούσαν τον Χριστό, τον πίστευαν

σωτήρα και λυτρωτή του κόσμου.

Αλλά επειδή τα άλλα μέλη του Συνεδρίου ήταν εναντίον Του,

εφοβούντο να τον συναντήσουν μέρα. Και πήγαιναν να Τον βρουν μέσα στη

νύχτα. Άρχοντες μεγάλοι, που «δεν ήξεραν τι είχαν» σε δύναμη, χρήματα,

αξίωμα και σε σεβασμό από όλο τον κόσμο, έτρεμαν τους συναδέλφους τους.

Και δίσταζαν να συναντήσουν τον Χριστό φανερά.

Εύκολο είναι να φωνάζει κανείς κρυμμένος στο πλήθος, όταν γίνεται

ένα συλλαλητήριο... Δύσκολο όμως να το διακινδυνεύσει, όταν ξέρει πως

πρέπει να εμφανισθεί πρώτος ή να παλέψει μόνος του.

Γι’ αυτό καταλαβαίνουμε, κατανοούμε και συμπονούμε τους μαθητές

αυτούς του Χριστού, που δεν πήγαν, απ’ ό,τι φαίνεται, ούτε στην υποδοχή

Του όταν έμπαινε στην Ιερουσαλήμ καθισμένος στο γαϊδουράκι. Γιατί δεν

ήθελαν να τους δουν ότι πηγαίνουν συνεχώς κοντά Του. Όλοι μας είμαστε

αδύναμοι άνθρωποι. Και μερικές στιγμές μάς κυριεύει ο φόβος.

Διαμάντια στο Συνέδριο της ματαιότητος

Όμως τα πράγματα άλλαξαν.

Λίγες ημέρες μετά την είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, τον

συνέλαβαν οι άλλοι άρχοντες των Ιουδαίων, τον δίκασαν, τον παρέδωσαν

στον Πιλάτο, τον καταδίκασαν σε θάνατο.

Ο Χριστός σταυρώθηκε και πέθανε στον Σταυρό. Ο νόμος έλεγε ότι

εκείνοι που πεθαίνουν σαν κακούργοι πάνω στον Σταυρό, δεν θα θάπτονται.

Τα σώματά τους θα τα πετάνε στη χωματερή. Να μένουν εκεί και να τα τρώνε

τα σκυλιά και τα τσακάλια.

Οι άγιοι Ιωσήφ και Νικόδημος, όταν σκέφθηκαν τι περίμενε το σώμα

του Χριστού, τον οποίο είχαν παραδεχθεί σαν «από Θεού διδάσκαλο» και

σωτήρα του κόσμου, έσπασε η καρδιά τους. Και είπαν: «Του Χριστού το

σώμα στα σκυλιά και στη χωματερή; Ποτέ, ποτέ! Ό,τι και αν χρειαστεί να

θυσιάσουμε». Και τι έκαναν;

Πήραν το θάρρος και πήγαν στον Πιλάτο. Του ζήτησαν, εν ονόματι του

αξιώματός τους και της φιλίας που είχαν μαζί του, ρουσφέτι. Παράνομο

ρουσφέτι ζήτησαν! Γιατί ο Χριστός με τις κατηγορίες των Εβραίων είχε κριθεί

ένοχος σταυρικού θανάτου. Και η ταφή Του εθεωρείτο παρανομία.

Ο Πιλάτος όμως τους χάρισε το σώμα του Κυρίου.

2Μυροφόρων. 8/5/2011

Τότε ο Ιωσήφ πήρε ένα καθαρό σεντόνι, άλειψε το σώμα με μύρα και

το κήδευσε μαζί με τον Νικόδημο. Σε ένα τάφο που τον είχε φτιάξει στο

χωράφι του σ’ ένα βράχο για τον εαυτό του.

Έτσι ο Κύριος του κόσμου, ο Δημιουργός του κόσμου, τάφηκε σε ξένο

τάφο. Από ευσπλαχνία και από έλεος δύο δούλων Του.

Ποιός; Αυτός, από τον οποίο περιμένουμε όλοι το έλεος και την

ευσπλαχνία!

Θαυμάζουμε τους δύο αυτούς άνδρες, που μέσα στο κλίμα που

επικρατούσε τότε, έκαναν, όπως λέει το Ευαγγέλιο, ένα μεγάλο τόλμημα.

Ήταν τόλμη μεγάλη να πάνε να ζητήσουν το σώμα. Ήταν για τα δεδομένα των

Ιουδαίων παρανομία.

Τι σημαίνει τόλμη σε θέματα πίστεως;

Σημαίνει ομολογία πίστεως. Έκαναν μεγάλη ομολογία πίστεως ο άγιος

Γεώργιος, ο άγιος Δημήτριος, η αγία Παρασκευή, που εκήρυξαν τον Χριστό,

Θεό αληθινό και σωτήρα του κόσμου. Ό,τι και αν τους στοίχιζε.

Και τους στοίχισε το πολυτιμότερο που έχουν οι άνθρωποι. Την ζωή

τους. Γιατί μαρτύρησαν.

Οι άγιοι Ιωσήφ και Νικόδημος δεν μαρτύρησαν. Κανείς δεν τόλμησε να

τους θίξει, αφού τους έκανε ρουσφέτι ο Πιλάτος. Μα έγιναν απόστολοι και

κήρυκες του Χριστού. Έθαψαν το σώμα τού Χριστού από καθήκον ιερό και

πόνο, με ηρωισμό και θυσία.

Ηρωισμός σε οστράκινα σκεύη

Από μακριά παρακολουθούσαν φοβισμένες πέντε γυναίκες: Μαρία η

μητέρα του Ιακώβου, Μαρία η μητέρα του Χριστού, Μαρία η Μαγδαληνή, η

Σαλώμη και η Ιωάννα. Παρακολουθούσαν δειλά να δουν τι θα γίνει.

Και αφού είδαν ότι τάφηκε ο Χριστός καθώς και τον τόπο που τάφηκε,

έφυγαν και κλείστηκαν στο σπίτι τους, γιατί η μέρα που ακολουθούσε ήταν

Σάββατο και απαγορευόταν από τον νόμο των Εβραίων ακόμη και να

περπατούν.

Την άλλη μέρα, πρωί-πρωί ξεκίνησαν να πάνε στον τάφο τού Χριστού.

Έτσι ήταν το έθιμο τότε.

Να ρίξουν πάνω στο λείψανό Του αρώματα, να κλάψουν και να

προσευχηθούν. Εμείς όταν έχουμε κεκοιμημένους, πάμε στον τάφο, ανάβουμε

κεράκι, ανάβουμε καντήλι, καίμε λίγο λιβάνι, κλαίμε…

Οι πέντε αυτές γυναίκες ξεκίνησαν από την Ιερουσαλήμ για τον τάφο

του Χριστού.

Έλεγαν στο δρόμο:

-Πού πάμε; Τις αποκυλίσει ημίν τον λίθον; Ποιός θα κυλίσει αυτή την

πέτρα που έρριξαν μπροστά. Είναι τόσο μεγάλη που εμείς δεν θα τα

καταφέρουμε.

Παρά ταύτα, δεν γύρισαν πίσω, γιατί σκέφθηκαν:

-Το χρέος μας είναι θρησκευτικό. Έχει να κάνει με τον Θεό. Έχουμε

υποχρέωση να κάνουμε τα πάντα. Μα τι θα γίνει όταν φτάσουμε εκεί; «Τις

αποκυλίσει ημίν τον λίθον;». Ο Θεός ξέρει τι θα γίνει. Εμείς πάμε. Και αν

βρούμε τον λίθο στην πύλη του μνημείου, θα αδειάσουμε τα μύρα πάνω στην

πέτρα, θα προσευχηθούμε και θα τα αφήσουμε όλα στα χέρια τού Κυρίου.

Εκείνος ξέρει να τα δεχθεί προς τιμήν του Χριστού, τον οποίον εμείς

πενθούμε.

3Μυροφόρων. 8/5/2011

Αλλά όταν έφτασαν, είχε κυλίσει η πέτρα.

Και είδαν ένα νεαρό λαμπροφορεμένο, έναν άγγελο, που καθόταν εκεί

που βρισκόταν προηγουμένως το σώμα του Χριστού.

Τις ρώτησε:

-Ποιόν ψάχνετε να βρείτε; Δεν είναι πεθαμένος ο Χριστός. Είναι η ζωή

του κόσμου. Αναστήθηκε με τη δική Του θεϊκή θέληση και εξουσία και έφυγε

από δω μέσα. Πηγαίνετε να πείτε στους μαθητές Του ότι δεν είναι πια εδώ.

Πηγαίνει στη Γαλιλαία και θα τους περιμένει εκεί, για να τους μιλήσει και να

τους δώσει τις εντολές Του.

Τα μύρα για τους κεκοιμημένους μας

Και εμείς όταν κάνουμε μνημόσυνο, τα αφήνουμε όλα στα χέρια του

Θεού. Στη Θεία Ευχαριστία, ένα μικρό κομμάτι από το πρόσφορο γίνεται

σώμα Χριστού. Δίπλα σ’ αυτό το σώμα του Χριστού -μέσα στο άγιο Ποτήριο-

βρίσκεται και ένα ψιχουλάκι, που έχει το όνομα του πεθαμένου που τον

μνημονεύουμε:

«Μνήσθητι Κύριε, του δούλου σου (τάδε) και ανάπαυσέ τον».

Αυτή η προσφορά μας γίνεται από την καρδιά μας και από την πίστη

μας στο όνομα του Χριστού, που είναι η Πηγή της Ζωής και έχει την δύναμη

να νικά τον θάνατο και να φεύγει ο ίδιος από τον θάνατο.

Γίνεται στο όνομα Αυτού, που δημιούργησε τον κόσμο και έχει την

δύναμη να κάνει ό,τι θέλει «εν ουρανώ και επί γης».

Γι’ αυτό με τα μνημόσυνα παίρνεις και συ που τα κάνεις, δύναμη, χάρη,

ευλογία.

Ωφελεί η μνημόνευση στη Θεία Λειτουργία, όταν γίνεται για τη ζωή και

την υγεία. Μα πολύ περισσότερο ωφελούν η μνημόνευση και τα μνημόσυνα

τους κεκοιμημένους.

Γιατί; Γιατί ο Παντοδύναμος Θεός, είναι Κύριος της ζωής, του θανάτου

και Αρχηγός της αιώνιας ζωής. Κατέβηκε στον Άδη ο Χριστός και ανέστησε

τον Αδάμ και όλους τους κεκοιμημένους από καταβολής κόσμου Αγίους. Και

οι ψυχές των κεκοιμημένων μας στα χέρια Του βρίσκονται...

Έχε πόθο και φόβο

Κάνε πόθο σου αδελφέ, να είσαι δούλος του Θεού και να εργάζεσαι για

το άγιο θέλημά Του.

Κάνε πόθο σου, να αγαπάς τον Χριστό.

Κάνε πόθο σου, να μη ξεχνάς την αιώνια ζωή.

Κάνε πόθο σου, να κάνεις κάτι για την αιώνια ζωή.

Και έχε φόβο και αγωνία σου, μη τυχόν ξεχάσεις τον Χριστό και

παύσεις να επικαλείσαι το όνομά Του το άγιο.

Γιατί ο άνθρωπος που ξεχνά τον Χριστό και την προσευχή, κινδυνεύει

να χαθεί. Τον Χριστό τον ξεχνάμε, όταν αφήνουμε τον εαυτό μας να

παρασύρεται από τις ομορφιές της ζωής και τα συναισθήματά μας. Και έτσι

μας πιάνει ο άκαιρος φόβος του θανάτου και η αγωνία, μήπως στερηθούμε

κάποια πρόσκαιρα πράγματα. Ενώ θα ήταν καλύτερο να τρέμαμε στη σκέψη

ότι με τις αμαρτίες μας διώχνουμε τον σωτήριο φόβο, και με την μακριά από

τον Θεό ζωή μας κινδυνεύουμε να χάσουμε τη Βασιλεία των ουρανών.

4Μυροφόρων. 8/5/2011

Οι άγιοι Ιωσήφ και Νικόδημος και οι μυροφόρες γυναίκες ας είναι για

μας διδάσκαλοι αφοσίωσης στο Χριστό και συνέπειας στην τήρηση του αγίου

θελήματός Του. Αμήν.-

 2026 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 19 – ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ (Ιωάν. 20, 19-31)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στη Λυγιά, στις 18/4/2004)

Ο χειρότερος ιός

Την σημερινή Κυριακή την ονομάζουμε «Κυριακή του Θωμά». Και

πολλές φορές την λέμε «η ανάσταση του Θωμά». Γιατί για ένα χρονικό

διάστημα, ο απόστολος Θωμάς είχε πεθάνει. Όχι σωματικά. Είχε πεθάνει

πνευματικά, ψυχικά. Πώς πέθανε ο απόστολος Θωμάς;

Λέει το Ευαγγέλιο: «Όποιος πιστεύει στον Χριστό, έχει ζωή αιώνιο.

Όποιος δεν πιστεύει στον Χριστό, έχει θάνατο μέσα του, στην ψυχή του». Και

ο θάνατος αυτός σιγά-σιγά προχωρεί όλο και περισσότερο και διαλύει τον

άνθρωπο πρώτα ψυχικά, μετά πνευματικά και μετά και σωματικά. Ή και

ανάποδα καμιά φορά.

Όταν οι Εβραίοι έπιασαν τον Χριστό και τον σταύρωσαν, οι απόστολοι

τα έχασαν. Και είπαν: «Αυτός που δεν μπορεί να σώσει τον εαυτό του, θα

σώσει εμάς;». Και έκλαιγαν την τύχη τους που συνδέθηκαν μαζί του.

«Ελπίζαμε», έλεγαν, «είχαμε την μάταιη σκέψη, ότι αυτός θα σώσει τον

Ισραήλ».

Έπαψαν πια να Τον πιστεύουν και μέσα τους μπήκε ο θάνατος. Αλλά ο

θάνατος δεν μπαίνει μονομιάς. Μπαίνει σαν το μικρόβιο. Σιγά-σιγά κυριαρχεί

στον άνθρωπο και τον διαλύει. Οι απόστολοι αγαπούσαν τον Χριστό, γιατί

τρία χρόνια, που ήταν κοντά Του, ένιωθαν την αγάπη Του, έβλεπαν τα έργα

Του, άκουγαν τον λόγο Του και διαπίστωναν ότι έκανε τόσο μεγάλα θαύματα

όσο κανένας άλλος. Αλλά, όταν Τον είδαν πεθαμένο, με την έννοια που όλοι

ξέρουμε, τσακίστηκε η πίστη τους.

Ποιός δεν θα χαιρόταν;

Αλλά ενώ ήταν σε αυτή την κατάσταση, έμειναν ενωμένοι μεταξύ τους

από την αγάπη που είχαν στον Χριστό. Και κλειδώθηκαν σε ένα υπερώο για

να μην τους πιάσουν οι Εβραίοι και τους σκοτώσουν. Εκεί που ήταν

αμπαρωμένοι, όταν άρχισε η ημέρα της Κυριακής, βλέπουν ανάμεσά τους τον

Χριστό. Πώς μπήκε αφού οι πόρτες ήταν κλειδωμένες;

Απαντάνε τα τροπάρια: Όπως βγήκε και από τον τάφο χωρίς να βγει η

ταφόπλακα. Και όπως γεννήθηκε από την Παναγία χωρίς να χαλάσει η

παρθενία της. Υπάρχει τίποτε που να είναι αδύνατο για τον παντοδύναμο

Θεό;

Όταν βρέθηκε ο Χριστός ανάμεσα στους μαθητές Του, τους είπε:

«Ειρήνη υμίν». Ο Χριστός καθιέρωσε τα λόγια αυτά σαν ευλογία Του. Οι

απόστολοι χάρηκαν που είδαν τον Κύριο και διαπίστωσαν ότι είχαν λάθος

στους λογισμούς τους. Διαπίστωσαν ότι το ψέμα που τους είχε καταπλακώσει,

η απογοήτευση, ήταν λάθος τους. Έβλεπαν τον Χριστό, τον άκουγαν.

Άπλωσαν τα χέρια τους και τον πιάσανε. Κουβέντιασαν με τον Χριστό για όλα

εκείνα που είχαν κάνει και δει μαζί Του. «Εχάρησαν οι μαθηταί ιδόντες τον

Κύριον». Ποιός δεν θα χαιρόταν;

2Κυριακή τοῦ Θωμᾶ. 18/4/2004

Υπάρχει μεγαλύτερη γλύκα για τον άνθρωπο, από το να δει τον Χριστό;

Από το να δει Εκείνον, που θα τον δούμε στη Δευτέρα Παρουσία; Και θα τον

απολαμβάνουμε για όλους τους αιώνες των αιώνων;

Θωμά, σύνελθε!

Ο Θωμάς, έλειπε την ημέρα που εμφανίστηκε στους μαθητές ο

Χριστός. Του έλεγαν οι άλλοι μαθητές: «Ήρθε, εωράκαμεν τον Κύριον. Είδαμε

τον Χριστό». Εκείνος τους απαντούσε: «Σιγά. Εγώ πεθαμένο δεν ξέρω να

γύρισε. Πώς λοιπόν γύρισε ο Χριστός, και πού τον είδατε; Πού είναι;»

-Ήρθε, Τον είδαμε, έφυγε.

-Δεν σας πιστεύω. Εγώ αν δεν βάλω το δάχτυλό μου στις πληγές στα

χέρια Του και στην πληγή στα πλευρά Του δεν θα πιστεύσω. Λέτε ψέματα.

Θωμά, σύνελθε! Ποιός σου λέει ψέματα; Ο απόστολος Πέτρος; Ο

απόστολος Ιωάννης; Ο απόστολος Ιάκωβος; Πότε τους άκουσες να πουν

ψέματα; Πόσο θα διατηρούντο τα ψέματα; Ένα λεπτό; Δύο; Μετά θα έσπαζε η

καρδιά τους, δεν θα άντεχαν.

Αλλά γιατί δεν σκέφτεσαι λίγο διαφορετικά;

Να πεις: «Εγώ βέβαια δεν Τον είδα ακόμα. Αλλά αλήθεια λέτε; Έτσι

έγινε; Ας αλλάξω γνώμη και ας περιμένω να Τον δω. Όπως Τον είδατε και

εσείς».

Μήπως λέμε κάτι το παράλογο; Αυτό δεν είναι το πιο λογικό;

Αλλά δεν δεχόταν με κανένα τρόπο ο Θωμάς τα λόγια των αποστόλων.

Γιατί; Γιατί όλοι μας παθαίνουμε τα λεγόμενα «κολλήματα». Κολλάμε. Πού

κολλάμε; Ένας κολλάει στην κοιλιά του. Ένας κολλάει σε άλλα πάθη σωματικά

και δεν εννοεί να ξεκολλήσει.

Άλλος κολλάει σε συναισθήματα. Παράδειγμα:

-Να μην τον δω αυτό τον άνθρωπο. Δεν μπορώ. Θα σκάσω, θα

πεθάνω.

-Δεν θα πάθεις τίποτα ευλογημένε, συγχώρησέ τον. Και όταν τον δεις,

αγκάλιασέ τον να φύγει το κακό.

Υπάρχει και το κόλλημα στο μυαλό. Δηλαδή; «Εγώ αυτή την ιδέα έχω

μέσα μου και δεν την βγάζω με τίποτε». Τι μου λέει η ιδέα μου; «Αν δεν δω, αν

δεν πιάσω, αν δεν ψηλαφήσω, δεν πιστεύω. Γιατί μόνο αυτά είναι που

υπάρχουν. Εκείνα που πιάνω, που βλέπω, που ακούω. Που καταλαβαίνω με

το στόμα μου και με το σώμα μου». Να η μεγαλύτερη ανοησία στον κόσμο.

Όλοι εμείς, «ψοφάμε» για αγάπη. Αλλά ψηλάφησέ την αν μπορείς. Δεν

ψηλαφάται. Κοίταξέ την. Δεν κοιτάζεται. Άκουσέ την. Δεν ακούγεται.

Είναι πραγματικότητα η αγάπη;

Ποιός αμφιβάλλει; Και εκείνη που έχω μέσα στην καρδιά μου

πραγματικότητα είναι. Και μάλιστα πιο μεγάλη από το μυαλό μου. Γιατί το

κυβερνάει. Άμα έχω αγάπη για έναν άνθρωπο, ξεχνάω τον εαυτό μου και

κάνω θυσίες μεγάλες. Στη φωτιά, λέει, να πέσω, προκειμένου να σώσω το

παιδί μου, τον φίλο μου.

Και η αγάπη που αισθάνομαι για τον άλλο με γεμίζει χαρά, δέκα φορές

μεγαλύτερη απ’ ό,τι το όποιο φαΐ και η όποια διασκέδαση. Άμα χάσω εγώ την

αγάπη και άμα δεν την δέχομαι από τους άλλους, τότε δυστυχία, πίκρα και

θλίψη η ζωή.

Γι’ αυτό είναι ανοησία να λέει κανείς ότι «αν δεν δω, δεν πιστεύω». Και

ο Θεός μιλάει στην καρδιά μας και μας λέει: «Σκέψου το λίγο καλύτερα. Δες το

3Κυριακή τοῦ Θωμᾶ. 18/4/2004

λίγο καλύτερα». Πόσες φορές μιλάει μέσα στην καρδιά μας ο Θεός! Και η

φωνή Του πρέπει να είναι πιο σεβαστή από την κάθε ιδέα και από την κάθε

μας σκέψη.

Πώς αναζητάμε τον Θεό

Μετά από λίγες ημέρες, ξαναήλθε ο Χριστός, ενώ ήταν μαζεμένοι οι

μαθητές και μαζί τους και ο Θωμάς. Στάθηκε ανάμεσά τους, ο παντογνώστης

Θεός και είπε στο Θωμά:

-Θωμά, φέρε το δάχτυλό σου, βάλτο εδώ στα χέρια μου. Βάλτο και

στην πλευρά μου, και μη γίνου άπιστος. Μην αφήνεις τον εαυτό σου να

κολλάει σε τέτοιες σάπιες, νεκρές, πεθαμένες ιδέες που νεκρώνουν τις ψυχές.

Ο Θωμάς, έβαλε το δάχτυλό του στις πληγές, τις είδε, τις ψηλάφησε και

είπε:

-Ο Κύριός μου και ο Θεός μου. Σε κατάλαβα και σε προσκυνώ. Είσαι

όχι απλώς κάποιος. Είσαι ο Κύριος και ο Θεός.

Του είπε ο Χριστός:

-Εσύ με είδες και πίστεψες. «Μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύοντες».

Είναι πιο ευτυχισμένοι και πιο μεγάλοι στη Βασιλεία των Ουρανών εκείνοι που

δεν με είδαν, αλλά με πίστευσαν.

Γιατί; Να το εξηγήσουμε.

Ο άνθρωπος, είναι ο εσωτερικός του κόσμος. Όταν κάνει τον ψυχικό

του, τον εσωτερικό του κόσμο καλό, έχει το μεγαλύτερο θεμέλιο για μια ζωή

κατά Θεόν. Ποιά είναι η καλωσύνη τού εσωτερικού κόσμου; Καλή διάθεση,

ειλικρίνεια, αναζήτηση. Ψάχνω να βρω τον Θεό. Ψάχνω να βρω το θέλημά

Του. Ψάχνω να βρω την Βασιλεία Του. Πώς ψάχνω;

Πρώτα φροντίζουμε να κάνουμε την διάθεσή μας καλή και ειλικρινή

απέναντι του εαυτού μας, απέναντι των άλλων και απέναντι του Θεού. Μετά

λέμε: «Ας ψάξω».

Πού θα ψάξεις; Στην εφημερίδα; Στην τηλεόραση;

Στο Ευαγγέλιο πρέπει να ψάξεις! Στα βιβλία της Εκκλησίας πρέπει να

ψάξεις και να αναζητήσεις τον Θεό.

Πώς Τον αναζητάς; Όπως έναν καλό φίλο σου.

Πάω στο φίλο μου, επειδή θέλω. Τον πλησιάζω φιλικά. Του φωνάζω

γλυκά. Χτυπάω την πόρτα του ελαφρά. Και όταν αναζητώ τον Θεό κάνω κάτι

επί πλέον. Γονατίζω και λέω: «Θεέ μου, φώτισε την καρδιά μου. Οδήγησέ με.

Δυνάμωσέ με. Αξίωσέ με να σε βρω». Οι άνθρωποι που ψάχνουν για τον Θεό

έτσι, θα Τον βρουν.

Οι άλλοι που ψάχνουν αλλιώς δεν θα Τον βρουν. Γιατί το δηλητήριο

που μπαίνει στην καρδιά με ορισμένες πράξεις προχωρεί και εμποδίζει τον

δρόμο προς τον Θεό.

Ο θάνατος, που έχει το δηλητήριο που λέγεται «αμαρτία» θα σε

διαλύσει. Και ο θάνατος που λέγεται «κακός λογισμός», θα σε διαλύσει. Μην

πιστεύεις στον όποιο λογισμό σού έρχεται στο μυαλό. Στου Θεού τον λόγο να

πιστεύεις και στους καθαρούς λογισμούς. Γιατί ο Θεός μάς θέλει εικόνα και

ομοίωσή Του. Αυτή η εικόνα και η ομοίωση του Θεού είναι για τον άνθρωπο

το γλυκύτερο πράγμα που μπορεί να δει στον εαυτό του και στον φίλο του.

Μόνο που λέμε την λέξη: «καλός άνθρωπος», γεμίζει η καρδιά μας

γλύκα. Για φαντασθείτε να μπορούμε να πούμε: «Άγιος! Του Θεού άνθρωπος!

4Κυριακή τοῦ Θωμᾶ. 18/4/2004

Του Θεού εικόνα»! Τι χαρά και τι γλύκα που θα γέμιζε η καρδιά μας και η ζωή

στον κόσμο.

Γι’ αυτό είπε ο Χριστός: «Μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύοντες».

Επειδή όμως οι μη πιστεύοντες, πολλές φορές είναι και πολύ αδύνατοι

άνθρωποι, ο Θεός δεν παύει να κάνει και μερικά θαύματα, γιατί;

Για να είναι μια σπίθα, ένα φωτάκι που θα φωτίσει το μυαλό να

ξυπνήσει και να μας πει: «Δεν βλέπεις; Οι πεθαμένοι δεν κάνουν τίποτε. Ο

άγιος όμως Σπυρίδων, για να κάνει κείνο το θαύμα, με το λείψανό του δεν

είναι πεθαμένος. Οι δούλοι του Θεού δεν είναι πεθαμένοι. Και αν οι δούλοι

Του είναι πιο ζωντανοί από τους ζωντανούς και τους τρέμουν τα δαιμόνια, για

φαντασθείτε πόσο τρέμουν τον Χριστό».

Όποιος έτσι πορεύεται, θα γεμίζει η καρδιά του με το φως του Χριστού.

Και όσο περισσότερο πιστεύει, τόσο περισσότερο θα καταλαβαίνει τι γλύκα

και τι ευτυχία και τι χαρά είναι, να είναι κανείς δούλος του Χριστού. Όπως

υπήρξε και ο Θωμάς, ο οποίος πήγε στις Ινδίες να κηρύξει το Ευαγγέλιο. Και

εκεί σταυρώθηκε για την δόξα του Χριστού.

Το φως τού παραδείγματός του και οι πρεσβείες του, να μας

συνοδεύουν όλους. Αμήν.-

ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ 2026

  ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ 2026

Κυριακη του πασχα .εσπερινος τησ αγαπης   6.00μμ

Δευτέρα του Πάσχα:  Ορθρος-θεία Λειτουργία Ωρα 7:30- 9:30 π.μ στον Ι.Ν. ΑΓ Νικολαου

Τριτη του Πάσχα Ορθρος-θεία Λειτουργία Ωρα 7:30- 9:30 π.μ (Ιερός Ναός Αγίας Αικατερίνης)                                             

Παρασκευη του Πάσχα: Ζωοδόχου Πήγης/  Ορθρος-θεία Λειτουργία Ωρα 7:30- 9:30 π.μ(Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου)

Σαββατο του Πάσχα:  Ορθρος-θεία Λειτουργία 7:30-9:30 (Ι.Ν. Προφήτη Ηλία)

ΠΡΟΓΡAΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ Μ. ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ 2026

 

  ΠΡΟΓΡAΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ  Μ. ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ  2026

    Κυριακή  Βαΐων :πρωι θεια λειτουργια 7:30-10 π,μ  Aπόγευμα  όρθρος ακολουθία  Νυμφίου.   Ωρα 7:30

       Μ. Δευτέρα:   Απόγευμα   όρθρος   Ωρα  7:30

       Μ. Τρίτη: προηγιασμενη θεια λειτουργια 7:30-9 π,μ Απόγευμα  όρθρος  Ωρα  7:30

 M.Tετάρτη: Πρωί  Ι.Ευχέλαιο  Ωρα 10:30  Απόγευμα  όρθρος Ωρα   7:30

       Μ.Πέμπτη:  Πρωί  Εσπερινός-Θεία  Λειτουργία   Ωρα  7:30-9:00

          Τρισάγιο στο κοιμητήριο (ενα για όλους) Ωρα 10:30 π.μ

               Απόγευμα  ακολουθία των Αγίων παθών  Ωρα 7:15 μ.μ εν συνεχεια ,ΣΤΟΛΙΣΜΟΣ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ)

      Μ.Παρασκευή:  Πρωί  ακολουθία Μεγ. Βασιλικών ωρών  Ωρα 9:00π.μ 

       -  Εσπερινός αποκαθήλωσης  Ωρα  10:30 π.μ

        -  βραδυ  επιτάφιος  θρηνος ωρα 7.30 μμ

        (Λιτάνευση Προς το κοιμητηριο,εξοδος 9:30MM)

 

     Μ.Σάββατο:  Πρωί εσπερινός-θεία λειτουργία (ΠρώτηΑνάσταση)Ωρα 7:30-9:00

         -   Βράδυ έναρξη  πανυχίδος  Ωρα 11:15

            Ανάσταση  Ωρα 12:00  και  εν συνεχεία  θείαλειτουργία  Αναστάσεως  εως  2.00π μ

    

 2026 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 5 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

Ο ΝΙΚΗΤΗΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ (Ιω. 12, 1-18)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στις 9/4/2003)

Άλλο ν’ ακούς, άλλο να βλέπεις

Όταν ακούμε στο Ευαγγέλιο, ότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός

ανέστησε τον Λάζαρο, τέσσερεις μέρες πεθαμένο, μένουμε έκπληκτοι. Και

μερικοί κουνάνε δύσπιστα το κεφάλι τους και λένε: «Άραγε έγινε έτσι, όπως το

περιγράφουν οι ευαγγελιστές ή κάπως αλλιώς;».

Ας έλθουμε στη θέση των ανθρώπων που ήξεραν τον Λάζαρο. Η

Βηθανία ήταν μικρό χωριό. Όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους. Έτρωγαν και

έπιναν κάθε ημέρα μαζί. Τον είδαν που αρρώστησε, τον είδαν που πέθανε, οι

ίδιοι τον κήδευσαν. Οι ίδιοι τον έβαλαν στον τάφο και σφράγισαν την πόρτα

του. Έπειτα, πήγαιναν κάθε ημέρα -και όπως θα λέγαμε σήμερα- του άναβαν

κερί, έβαζαν λιβανάκι στο θυμιατήρι και έβλεπαν τις αδελφές του την Μάρθα

και την Μαρία από το πρωί μέχρι το βράδυ πάνω στον τάφο να κλαίνε. Οι

άνθρωποι λοιπόν της Βηθανίας, το είχαν δει και τους ήταν χειροπιαστή

πραγματικότητα, ότι ο Λάζαρος τέσσερες ολόκληρες μέρες ήταν πεθαμένος...

Αλλά οι Εβραίοι είχαν και ένα άλλο έθιμο:

Εμείς στον τάφο ενός πεθαμένου πάμε απλώς και ανάβουμε κεράκι.

Καμιά φορά παίρνουμε και τον παπά να του διαβάσει τρισάγιο. Οι Εβραίοι

έκαναν κάτι άλλο. Την πρώτη, τη δεύτερη, την τρίτη ημέρα, όσο κρατούσε ο

νεκρός και κρατούσαν και οι ίδιοι, πήγαιναν, άνοιγαν τον τάφο και του έβαζαν

αρώματα. Όσο κρατούσε και όσο κρατούσαν. Γιατί όταν προχωρούσε η

αποσύνθεση, ποιος τολμούσε να ανοίξει τον τάφο και να αντέξει την φοβερή

εκείνη δυσοσμία;

Παιγνιδάκι, αστείο, μηδέν

Αυτά σκεπτόταν η Μάρθα, όταν ο Χριστός διέταξε να σηκώσουν την

ταφόπετρα και έφερε αντίρρηση: «Κύριε, μυρίζει. Πέρασαν ήδη τέσσερις

μέρες».

Ο Χριστός την επιτίμησε με τα λόγια:

-Εκείνα που λέμε τόση ώρα εδώ και όσα άκουσες και είδες τόσο καιρό

που με ακολουθείς, τα ξέχασες; Δεν σου είπα ότι αν πιστεύεις θα δεις την

δόξα του Θεού;

Άνοιξαν τον τάφο, ο Χριστός φώναξε: «Λάζαρε δεύρο έξω», έλα έξω!

Και τότε ο πεθαμένος Λάζαρος, του οποίου είχε αρχίσει η αποσύνθεση,

σηκώθηκε, περπάτησε και βγήκε έξω.

Μετά από αυτό το φοβερό θαύμα, ήταν απόλυτα φυσικό ότι οι

άνθρωποι κατάλαβαν με ποιόν έχουν να κάνουν. Χρειάζεται πολύ μυαλό;

Χρειάζεται να είναι κανείς φιλόσοφος ή του πανεπιστημίου για να το

καταλάβει; Τι να καταλάβει; Ότι ο Χριστός είναι νικητής του θανάτου. Ότι ο

θάνατος είναι γι’ αυτόν παιγνιδάκι, αστείο, μηδέν.

Δόξασαν λοιπόν τον Χριστό, τον ετίμησαν και έδειξαν την χαρά τους.

Πώς; Όταν την άλλη μέρα πήγαινε για την Ιερουσαλήμ, έβγαλαν τα ρούχα

τους και τα έστρωναν στο δρόμο για να πατήσει πάνω. Τι σημαίνει αυτό; Ήταν

σαν να του έλεγαν:

2Κυριακή τῶν Βαΐων. 9/4/2003

«Τι είμαστε εμείς μπροστά Σου; Εμείς είμαστε δούλοι του θανάτου.

Μπροστά στο θάνατο είμαστε μηδέν. Ο θάνατος μας τρομοκρατεί κάθε στιγμή

της ζωής μας. Και κάποια ώρα που δεν το περιμένουμε ούτε το φανταζόμαστε

και προπαντός δεν το θέλουμε, θα μας αρπάξει. Πώς; Όπως αρπάζει η γάτα

το ποντίκι. Όμως για Σένα, τον Κύριο, ο θάνατος είναι το αντίθετο. Είναι σαν

το σπουργιτάκι στα νύχια του γερακιού».

Η πραγματική σοφία

Γι’ αυτό έστρωσαν τα ρούχα τους οι άνθρωποι, για να δείξουν τη

μεγάλη αντίθεση μεταξύ Χριστού και ημών σε σχέση με τον θάνατο. Και

παράλληλα πήραν στα χέρια τους κλάδους από τα δένδρα των φοινίκων, τα

βαΐα, τα οποία είναι σύμβολα της νίκης, για να δείξουν ότι ο Χριστός είναι

νικητής του θανάτου. Και τρέχοντας γύρω του φώναζαν: «Ωσαννά τω υιώ

Δαυΐδ, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». «Ωσαννά» σημαίνει:

«Σώσε μας επί τέλους. Σώσε μας λοιπόν Κύριε». Από πού να μας σώσει; Από

εκείνο που έσωσε τον Λάζαρο. Από το θάνατο.

Η Μαρία, η αδελφή του Λαζάρου, για να εκδηλώσει την ευγνωμοσύνη

της απέναντι στο Χριστό, αγόρασε ένα βάζο μύρο. Που άξιζε 300 δηνάρια.

Ένα δηνάριο εκείνη την εποχή ήταν ένα ημερομίσθιο. Και τι το έκανε. Το

έχυσε στα πόδια του Χριστού, για να του πει «ευχαριστώ» γιατί ανέστησε το

Λάζαρο.

Μόνο το Λάζαρο ανέστησε; Ανέστησε και την ίδια. Από πού; Από τη

γνώμη της ότι, μια και ο Λάζαρος είναι νεκρός στον τάφο τέσσερες ημέρες και

βρωμάει, κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτε. Από τη γνώμη της ότι ο θάνατος

είναι κυρίαρχος, μπροστά στον οποίο είμαστε μηδενικά.

Η μεγαλύτερη ευεργεσία του Χριστού στον κόσμο, είναι ότι μας έδειξε

τη σωστή σχέση, που πρέπει να έχουμε έναντι του επουρανίου Πατρός και

έναντι της κτίσεως του Θεού. Το Ευαγγέλιο και η διδασκαλία της Εκκλησίας

μας, μας διδάσκουν τι σχέση έχουμε απέναντι του Θεού, του εαυτού μας, των

άλλων ανθρώπων, της φύσεως, και απέναντι των αοράτων πνευμάτων: των

αγγέλων, των αγίων, του διαβόλου και έναντι των γεγονότων. Της ασθενείας

και του θανάτου.

Ο άνθρωπος που δεν ξέρει τι σχέση έχει με αυτά, όσο και αν

παριστάνει και θεωρεί τον εαυτό του σοφό, είναι ένας άνθρωπος που ζει μέσα

σε πηχτό και ψηλαφητό σκοτάδι.

Και σήμερα η ίδια ικεσία

Η ανάσταση του Λαζάρου είναι για τον κόσμο φως. Σε τι μας φωτίζει;

Το διδασκόμαστε από τα λόγια που ακούμε σήμερα στα τροπάρια. «Την

κοινήν Ανάστασιν προ του Σου πάθους πιστούμενος, εκ νεκρών ήγειρας τον

Λάζαρον Χριστέ ο Θεός». Τον Λάζαρο, τον ανέστησες Χριστέ για να μας

πιστοποιήσεις την κοινήν ανάσταση. Ποιά είναι η κοινή ανάσταση; Αυτή που

θα γίνει την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας.

Είναι λογικό, είναι ιατρικώς δυνατό, να αναστηθεί ένας άνθρωπος που

έχει πια σαπίσει; Η απάντηση είναι: ΟΧΙ! Το ότι για το Χριστό έγινε δυνατό και

ο Λάζαρος αναστήθηκε, μας δείχνει ότι, όταν ο Χριστός φωνάξει, μπορούν

όλοι ανεξαιρέτως οι νεκροί από τον Αδάμ μέχρι σήμερα, παρότι δεν υπάρχει

ούτε ίχνος από τα κοκκαλάκια τους, να αναστηθούν. Και θα αναστηθούν. Γιατί

όπως ο Χριστός έπλασε από το μηδέν τον κόσμο, και είπε: «Γενηθήτω ο

3Κυριακή τῶν Βαΐων. 9/4/2003

ήλιος, γενηθήτω το φως, γενηθήτωσαν οι αστέρες, γενηθήτω το τάδε» και

έγιναν... έτσι ό,τι πει, είναι όλα δυνατά και γίνονται.

Και εμείς σήμερα βρισκόμαστε σε τέτοια πνευματική κατάσταση, που

αισθανόμαστε την ανάγκη της επέμβασης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και

τον παρακαλούμε να μας σώσει. Όλοι μας ήλθαμε στην εκκλησία για ένα και

μοναδικό σκοπό. Να παρακαλέσουμε τον Κύριο να μας σώσει. Το ότι είμαστε

στην εκκλησία, σημαίνει ότι έχουμε φως Θεού στην καρδιά μας. Είναι και αυτό

μία από τις μεγαλύτερες ευεργεσίες του Θεού, για την οποία πρέπει νύχτα και

ημέρα να τον ευχαριστούμε. Ήρθαμε στην εκκλησία να τον παρακαλέσουμε, ο

φωτισμός αυτός αυξηθεί, να πολλαπλασιαστεί. Γιατί;

Παίρνουμε ευλογία και δύναμη

Ας θυμηθούμε τον απόστολο Πέτρο. Ήταν μαθητής του Χριστού. Είχε

πίστη; Είχε. Κάποια φορά, είδε τον Χριστό να περπατά πάνω στη θάλασσα

κατάλαβε ότι, όταν ο Χριστός θέλει, και στο νερό περπατάει. Και όταν ο

Χριστός θέλει να περπατήσει κάποιος άνθρωπος πάνω στο νερό, και αυτό

γίνεται εύκολα. Του είπε:

-Κύριε να περπατήσω πάνω στο νερό και να ‘ρθω κοντά σου;

Του απαντά ο Κύριος:

-Περπάτα και έλα.

Κατέβηκε ο απόστολος Πέτρος από το καράβι και περπατούσε στο

νερό. Αλλά όταν είδε το κύμα, τα έχασε. Ξέχασε ότι ο Χριστός είναι μπροστά

του και ότι όπως τον κρατά πάνω στο νερό, μπορεί να τον φυλάξει και από το

κύμα. Και τότε κλονίστηκε η πίστη του και άρχισε να βουλιάζει. Ο Χριστός

άπλωσε το χέρι Του, τον κράτησε και τι του είπε;

«Ολιγόπιστε γιατί εδίστασες;»

Τι ήταν εκείνο πού τον έκανε ολιγόπιστο; Το ότι δίστασε και είπε μέσα

του:

-Άραγε κρατάει και εδώ ο Θεός, στη φουρτούνα ή η δύναμή Του είναι

μόνο στη απανεμιά;

Πόσο φτωχή είναι η ανθρώπινη σκέψη! Πόσο ανόητη! Βλέπει να γίνεται

το μεγάλο θαύμα και φοβάται για το μικρό.

Ερχόμαστε λοιπόν στην εκκλησία με πίστη που είναι μικρή, με λίγο

φωτισμό, με λίγη δύναμη για πνευματικό αγώνα (για τη δική μας δύναμη

μιλάμε) και τα αυξάνουμε. Βγαίνοντας από την Εκκλησία, πρέπει να

βγαίνουμε όπως οι άγιοι: δυνατοί σαν λιοντάρια. Να μας βλέπει ο διάβολος

και να τρέμει. Λένε οι άγιοι Πατέρες ότι φεύγοντας από την εκκλησία, πρέπει

να έχουμε οπλισθεί με τέτοια πίστη, με τέτοια δύναμη και με τέτοιο φωτισμό,

που οι μεν άγιοι άγγελοι να ευφραίνονται και να μας βλέπουν όμοιους με τους

εαυτούς τους, οι δε δαίμονες να τρέμουν.

Μα έχουμε και άλλο όφελος. Μέσα στην εκκλησία, εκτός από το ότι

προσευχόμαστε, παίρνουμε με το χέρι του παπά ευλογία.

Ο παπάς σηκώνει το χέρι του και κάνει ένα σταυρό στον αέρα. Με την

χάραξη του τιμίου σταυρού μεταδίδεται στους ανθρώπους η μεγαλύτερη

δύναμη και ευλογία που μπορεί κανείς να φανταστεί. Γιατί; Τι είναι Σταυρός;

Το όπλο του Χριστού, με το οποίο εκμηδένισε το διάβολο και το θάνατο. Το

όπλο του Χριστού, με το οποίο ξέχυσε το έλεός Του σε όλο τον κόσμο. Το

όπλο του Χριστού, με το οποίο γίνονται όλα τα θαύματα. Μακάριοι και

ευτυχείς εκείνοι που ξέρουν και κάνουν σωστά το σημείο του τιμίου σταυρού

και να ευλογούν έτσι τον εαυτό τους.

4Κυριακή τῶν Βαΐων. 9/4/2003

Ας μάθουμε λοιπόν, από τη σημερινή εορτή, ότι πρέπει να αυξήσουμε

την πίστη μας στο Χριστό, το φωτισμό της καρδίας και της διανοίας μας. Και

τη δύναμη της θελήσεώς μας, στον αγώνα μας για μια συνεπέστερη

χριστιανική ζωή.

Ας μάθουμε να εκτιμάμε ακόμα περισσότερο τη μεγάλη σημασία της

προσευχής της εκκλησίας.

Και κυρίως ας καταλάβουμε, τι απέραντη σημασία έχει να παίρνει

κανείς το Χριστό μέσα του με τη Θεία Κοινωνία για τον αγιασμό τού σώματος

και της ψυχής του.

Με τέτοια προπαρασκευή ας βαδίσουμε προς τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Ας γιορτάσουμε την εορτή της αγίας Αναστάσεως αξίως. Με πίστη, ταπείνωση

και θερμή προσευχή. Όχι σαν άνθρωποι κοσμικοί που μένουν στα εξωτερικά.

Αλλά δυναμωμένοι στη πίστη στο Χριστό και στην ανάστασή Του. Αμήν.-

ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΑΙΓΥΠΤΙΑ

 

ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΠΡΟ ΤΩΝ ΒΑΙΩΝ

       ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΠΡΟ ΤΩΝ ΒΑΙΩΝ  

  

ΤΕΤΑΡΤΗ 1/4

ΠΡΩΙΝΗ  ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΜΕΤΑ ΜΙΚΡΟΥ ΑΓΙΑΣΜΟΥ 7.30-9.00

ΠΕΜΠΤΗ 2/4

 ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ 10.00πμ

 ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ 4/4

 ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 7.00-9.00πμ

H EΠΙΓΕΙΑ ΖΩΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ μερος α

 

 2026 ΜΑΡΤΙΟΥ 29 – ΚΥΡΙΑΚΗ Ε ΝΗΣΤΕΙΩΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε ΝΗΣΤΕΙΩΝ (Μαρκ. 10, 32-45)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Κανάλι, στις 28/3/2004)

Η αμαρτία που χωρίζει από τον Θεό

Σήμερα πέμπτη Κυριακή των Νηστειών, γιορτάζουμε την μνήμη της

αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας.

Η αγία Μαρία η Αιγυπτία ήταν μια γυναίκα που στα νιάτα της

παρασύρθηκε και εξέκλινε σε πορνεία. Υποδουλώθηκε στην κατάσταση αυτή

και έζησε πολλά χρόνια σε μια εξαθλιωμένη διαφθορά. Μέχρι που μετανόησε.

Ερώτημα: Καλά, γιατί ενώ η γιορτή της είναι την πρώτη Απριλίου, την

εορτάζουμε σήμερα ημέρα Κυριακή; Μια γυναίκα με τέτοια συμπεριφορά; Όσο

και αν αγίασε.

Γιατί μάλιστα την εορτάζουμε λίγο πριν το Πάσχα;

Τι θέλει να μας θυμίσει η αγία μας Εκκλησία;

Η Αγία Γραφή, όταν θέλει να δείξει τι σημασία έχει η κάθε αμαρτία που

χωρίζει τον άνθρωπο από τον Θεό, λέει ότι είναι «πορνεία». Μιλώντας για

ολόκληρο τον λαό, που αποστάτησε από τον Θεό, λέει: «Επόρνευσε ο λαός».

Έπαυσε να ανήκει στο Θεό. Έπαυσε να θυμάται τον νόμο Του.

Γιατί αυτό; Ας το δούμε απλά.

Όταν μια γυναίκα παντρευτεί, πρέπει να ανήκει στον άνδρα της και

κατά το σώμα και κατά την ψυχή. Ούτε το σώμα της επιτρέπεται να το

πηγαίνει αλλού, ούτε η ψυχή της να αποστασιοποιείται από τον άνδρα της.

Αν φεύγει αλλού, τι σπίτι έχουν;

Είναι ποτέ δυνατόν να μιλάμε για τέτοια οικογένεια; Υπάρχει χειρότερη

πνευματική αδικία μέσα σ’ ένα πρότυπο ζωής - τον γάμο - που το ευλόγησε ο

Θεός;

Μια ώρα διαβάζουν οι ιερείς στην Εκκλησία για να ευλογήσουν ένα

γάμο, που πρέπει να είναι μια κατάσταση αγίας αμοιβαιότητας.

Και αντί γι’ αυτό, καταντάμε να μην πηγαίνει τίποτε καλά, να μην

υπάρχει καμία επαφή. Έτσι δεν καταντάει η απιστία τον γάμο;

Γι’ αυτό στην περίπτωση που ο άνθρωπος φεύγει από το θέλημα του

Θεού και παύει να έχει ψυχική επαφή με τον Θεό, λέει η Αγία Γραφή: «Ο

άνθρωπος αυτός, επόρνευσε». Δηλαδή, αλλού έχει την καρδιά του και το

σώμα του. Μακριά από τον Θεό.

Αόρατα οδοφράγματα

Ας επανέλθουμε στην αγία Μαρία την Αιγυπτία.

Ξεκίνησε την αμαρτία και από εκεί και πέρα, γοητεύτηκε τόσο πολύ,

ώστε ξέχασε τον εαυτό της, ξέχασε τον Θεό, ξέχασε κάθε ντροπή, ξέχασε

ψυχή, Παράδεισο, νόμο και θέλημα Θεού.

Όλα τα περιφρονούσε, όλα τα βαριόταν, εκτός από ένα... Και είχε

φτάσει στο σημείο, να καταντήσει παθολογικά άρρωστη με το πάθος της.

Μια μέρα, κατέβηκε στο λιμάνι. Εκεί, είδε ένα γκρουπ νεαρούς.

-Πού πάτε;

-Στην Ιερουσαλήμ για προσκύνημα.

2Ε΄ Νηστειῶν. 28/3/2004

-Να ‘ρθώ και εγώ μαζί σας;

Τα παιδιά, δεν ήταν όσο έπρεπε σωστά. Την πήραν μαζί τους. Και

διασκέδαζαν στο δρόμο μέχρι να φτάσουν στην Ιερουσαλήμ.

Όταν έφτασαν, βρέθηκε μέσα σ’ ένα κύμα ανθρώπων που πήγαιναν να

προσκυνήσουν τον Τίμιο Σταυρό. Όλοι περπατούσαν όχι με τα πόδια τους,

αλλά όπως τους πήγαιναν οι άλλοι που τους περιτριγύριζαν.

Και ενώ όλοι πήγαιναν έτσι και ανάμεσά τους η Μαρία, αυτή

αισθανόταν ότι κάποιος την άρπαζε από τον γιακά και την τράβαγε προς τα

πίσω.

-Κάποιος με τραβάει...

-Προχώρα μπροστά, μη μας εμποδίζεις...

Μα εκείνη, πάλι, αισθανόταν πως κάποιος την τραβά πίσω. Κοίταξε-

κοίταξε και κατάλαβε ότι δεν ήταν δυνατόν να την τραβά κανείς. Όλοι μπροστά

την έσπρωχναν.

Πώς σπάζουν τα οδοφράγματα

Τότε ήρθε σε αίσθηση.

Θυμήθηκε τα πεπραγμένα της. Συνειδητοποίησε τι έκανε. Και άκουσε

τον Θεό που της έλεγε:

-Πού πας; Τι τον πέρασες τον Σταυρό; Θα ακουμπήσεις τα χείλη σου

επάνω και ξεμπλέξαμε; Είναι άγιο πράγμα ο ασπασμός του Χριστού και του

Σταυρού Του. Φίλημα σαν του Ιούδα καλύτερα να μη το κάνεις ποτέ.

Και ενώ είχε τρομάξει και έφευγε χωρίς να ξέρει πού πάει, βρέθηκε

μπροστά σε μια εικόνα της Παναγίας. Την κοίταξε και είπε: «Αγία Μαρία,

Μητέρα του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού. Αξίωσέ με να προσκυνήσω και εγώ

τον Σταυρό του Υιού σου· και σου το υπόσχομαι, ότι από σήμερα αλλάζω

ζωή. Πάω στην έρημο να αγωνιστώ για την σωτηρία μου».

Ξαναγύρισε πίσω και νόμισε πως την κρατάνε στην αγκαλιά τους

άγγελοι. Μπήκε στο ναό, σαν να την σήκωναν άγγελοι. Τι είχε αλλάξει;

Η εσωτερική της τοποθέτηση! Γιατί μέσα της έπαυσε η καταφρόνηση

και η χυδαιότητα. Ήλθε σε συναίσθηση, ότι το θέλημα του Θεού είναι ιερό.

Κατάλαβε ότι έχει χρέος να το σέβεται, να το αγαπά, να το τηρεί. Όταν μπήκε

αυτό το φρόνημα στην καρδιά της, κατέβηκαν οι άγγελοι, την πήραν στην

αγκαλιά τους και την πήγαν ανάλαφρη πνευματικά να προσκυνήσει.

Όταν βγήκε από την Εκκλησία ξαναγύρισε στην εικόνα της Παναγίας.

Της είπε:

-Σε ευχαριστώ Μητέρα του Κυρίου μας, που με αξίωσες να

προσκυνήσω τον Σταυρό του Υιού σου. Τώρα, φεύγω και πάω στην έρημο,

να ζήσω μακριά από τον κόσμο. Εδώ κοντά, έτσι που έχω κακομάθει, δεν

ξέρω τι θα κάνω. Σε βάζω εγγυήτρια για την ψυχή μου. Μη με εγκαταλείψεις

ποτέ. Όταν κάνω λάθη, θύμιζέ τα μου. Κράταγέ με. Μίλαγέ μου. Χτύπα με

στην ανάγκη. Βάζε μου μυαλό.

Πήρε μερικά κομμάτια ψωμί και πήγε στην έρημο. Έζησε εκεί σαράντα

χρόνια και περισσότερα. Όταν πια γέρασε, έλαβε πληροφορία από τον Θεό

ένας όσιος πατέρας, ο Ζωσιμάς, ότι: «Μια αγία γυναίκα σε περιμένει να

εξομολογηθεί και να κοινωνήσει».

Παλεύοντας με την αμαρτία

3Ε΄ Νηστειῶν. 28/3/2004

Όταν την βρήκε, τα ρούχα της ήταν κουρέλια. Φαινόταν κατάμαυρη

από τον ήλιο και την κακουχία. Με μόνα κάτασπρα τα μαλλιά της. Του

διηγήθηκε τον βίο της. Μετά την είδε να περπατά στον αέρα. Να περνά τον

Ιορδάνη, πατώντας στο νερό. Είχε αγιάσει!

Του είπε:

-Πόσες φορές εδώ που βρισκόμουν αντί να προσεύχομαι, θυμόμουν τα

πορνικά τραγούδια και έπαιρνα τον δρόμο για τον κόσμο. Μα τότε, να η

Παναγία που μου έλεγε:

-Μαρία, πού πας;

Και την έβλεπα μπροστά μου, να μου φράζει τον δρόμο. Μου έλεγε:

-Γύρνα πίσω. Με έβαλες εγγυήτρια.

Όποιος πραγματικά θέλει να αγωνιστεί, για να διορθωθεί, πρέπει να

προφυλάσσει τον εαυτό του από πισωγυρίσματα.

Όταν ο αββάς Ζωσιμάς, είδε τα ψωμιά που είχε πάρει μαζί της η αγία

φεύγοντας, ήταν ακόμη απείραχτα. Γιατί το θεωρούσε πολυτέλεια να φάει τα

ξεροκόμματα, και έτρωγε μόνο τα χορτάρια που έβρισκε στην έρημο. Έτσι

νήστευε η αγία. Γιατί; Για την ψυχή της.

Εσύ τι κάνεις, αδελφέ; Όταν χτυπά η καμπάνα, η συνείδηση, και σου

λέει κάτι δεν πάει καλά, τι κάνεις; Την προσέχεις αυτή τη φωνή; Ή την αγνοείς;

Όταν - καμιά φορά - παίρνεις την απόφαση να κάνεις μερικά βήματα

μπροστά, μήπως στην πρώτη δύσκολη στιγμή, τα ξεχνάς όλα; Με τι παίρνεις

δύναμη; Από πού;

Ποιο είναι το χρέος μας;

Να σταθούμε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, και ακόμη καλύτερα

μπροστά στον παπά και να εξομολογηθούμε. Να ζητήσουμε συγχώρηση,

ευχή και οδηγίες για τον αγώνα μας, για να γλυτώσουμε από την ταλαιπωρία

της αμαρτίας.

Γιατί, αλλοίμονό μας αν ζήσουμε σε πνευματική πορνεία, δηλαδή

μακριά από τον Χριστό, ψυχικά, για όλη μας τη ζωή. Νεκροί είμαστε και νεκροί

θα μείνουμε. «Μακριά από τον Χριστό» σημαίνει «πεθαμένος». Και τι

πεθαμένος; Τον αιώνιο θάνατο.

Η ευσπλαγχνία του Θεού

Μα ο Θεός, δεν θέλει τον θάνατο κανενός. Και για να πλύνει τις

αμαρτίες μας, δεν έβαλε τα απορρυπαντικά που ξέρουμε, αλλά το αίμα Του,

που το έχυσε για μας πάνω στο Σταυρό.

Θέλεις να σωθείς; Θυμήσου πρώτα την ευσπλαγχνία τού Θεού.

Μη νομίζεις ότι κέντρο της ζωής είναι το σαρκίο σου και ο γύρω

κόσμος. Αυτά είναι ψεύτικα. Αλήθεια είναι η αιώνια ζωή. Έλα σε αίσθηση της

αλήθειας. Για τον εαυτό σου και την σημασία των πράξεών σου. Μη τα

θεωρείς όλα «τίποτε».

Αφού έλθεις σε αίσθηση, φώναξε στο Θεό. Κρύψου στο «ταμιείον»

σου. Μοναχός σου. Και φώναξε, αν όχι από το στόμα σου, οπωσδήποτε από

την καρδιά σου προς τον Θεό και πες του: «Συγχώρεσέ με, Θεέ μου».

Έπειτα εξομολογήσου και κοινώνησε.

Έτσι έρχεται η ανάσταση της πεθαμένης ψυχής. Έτσι βαδίζουμε προς

την ανάσταση σαν γιορτή – γιορτή του Χριστού. Έτσι ετοιμαζόμαστε και για

την ανάσταση που θα έλθει την ημέρα της δευτέρας Παρουσίας, για να

αρχίσει η Βασιλεία του Θεού η αιώνια και ατελεύτητη. Αλλοίμονο σε εκείνους,

4Ε΄ Νηστειῶν. 28/3/2004

που θα έχουν την δυσωδία της αμαρτίας και δεν θα βρεθούν άξιοι να μπουν

σε εκείνη τη ζωή.

Γι’ αυτό την γιορτάζουμε την αγία Μαρία την Αιγυπτία. Γιατί

απαλλάχτηκε από την βρώμα τής αμαρτίας και ευωδίασε και η ψυχή της και το

σώμα της. Ας εξετάζουμε πού είμαστε και ας μεταβάλλουμε την βρώμα τής

ψυχής μας, από τις όποιες αμαρτίες μας, «εις οσμήν ευωδίας πνευματικής»

για τον Κύριο και Σωτήρα μας. Αμήν.-