ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ '[ το ξεσκεπασμα των ιεχωβιτων]

 https://www.youtube.com/watch?v=RFFfjWx8uYo&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E&index=165

 Κυριακή Πατέρων Δ΄ Οἰκουμενικῆς 2005

6

2026 ΙΟΥΛΙΟΥ 19 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Δ’

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

(Ματθ. 5, 14-19)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στη Μυρσίνη στις 17/7/2005)

Η αληθινή μεγαλωσύνη

Συνήθως δεν θέλουμε να ακούμε και δεν μας αρέσει να μας προβάλουν

ήρωες, αγίους και σοφούς. Όταν ακούμε να γίνεται λόγος για ήρωες, για

αγίους και για σοφούς νευριάζουμε λίγο.

Νευριάζουμε γιατί είμαστε μικροί. Και εμείς μικροί, και τα έργα μας

μικρά και τιποτένια. Και σκεπτόμαστε: Τι σχέση μπορούμε να έχουμε εμείς με

αυτούς τους μεγάλους ανθρώπους;

Μπορούμε όμως και εμείς να αποκτήσουμε μία μεγαλωσύνη, η οποία

δεν είναι δική μας. Είναι η μεγαλωσύνη του Χριστού. Μας την δίνει ο Χριστός.

Γι’ αυτή τη μεγαλωσύνη μάς μιλάει ο Χριστός με το ίδιο Του το στόμα και μας

λέει: «Υμείς εστέ το φως του κόσμου». Σεις είσαστε το φως του κόσμου.

Εκείνα που λέει ο Χριστός είναι αλήθεια πάντοτε. Και ισχύουν για

πάντα. Ο Πλάτωνας δεν ήταν «το φως του κόσμου». Ο μέγας Αλέξανδρος δεν

ήταν «το φως του κόσμου». Και πολλοί άλλοι μεγάλοι δεν ήταν «το φως του

κόσμου». Εκείνος όμως, για τον οποίο λέει ο Χριστός ότι είναι φως, πρέπει να

είναι φως. Και πρέπει να μένει και να γίνεται συνεχώς περισσότερο, «φως του

κόσμου».

Πρώτα ονόμασε ο Κύριος «φως του κόσμου» τους αποστόλους Του.

Και μάλιστα τότε που ήταν μικροί. Σαν και εμάς μικροί. Ίσως και πιο μικροί

ακόμη και πιο ανάξιοι. Και με έργα τιποτένια.

Αλλά οι απόστολοι κατάλαβαν ότι, αφού το λέει ο Χριστός, πρέπει να

γίνουν «κάτι» και να κάνουν «κάτι» σύμφωνα με το θέλημά Του. Και έγιναν όχι

απλώς «φώτα» αλλά οι μεγάλοι φωστήρες της οικουμένης. Και πιο μεγάλοι,

από ό,τι είναι στο φυσικό στερέωμα ο ήλιος, έγιναν οι άγιοι απόστολοι και

εκείνοι που πίστεψαν στον Χριστό.

Ο χωριάτης και ο βασιλιάς

Εγώ, τι είμαι; Ένα τιποτένιο πλασματάκι. Και τι μεγάλο έχω μέσα μου;

Μόνο το φως του Χριστού. Έχω την πίστη ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του

Θεού και ο Σωτήρας του κόσμου. Αυτή είναι η μοναδική μου μεγαλωσύνη.

Αλλά είναι μια μεγαλωσύνη που έχει απέραντη αξία και για πάντα, αφού την

αναγνωρίζει ο Κύριος και κριτής του κόσμου, ο Ιησούς Χριστός και ο άναρχος

Πατέρας του.

Μία φορά, ένας βασιλιάς συνάντησε ένα χωρικό που έσκαβε την γη.

Ήταν καταϊδρωμένος. Τον πλησίασε και του λέει:

-Τι κάνεις εκεί;

-Σκάβω, του λέει εκείνος.

-Και τι κερδίζεις με μια τόσο σκληρή δουλειά;

-Ό,τι και η μεγαλειότητά σου.

-Τι; Ξέρεις ποιός είμαι εγώ;

-Το ξέρω βασιλιά μου.

Κυριακή Πατέρων Δ΄ Οἰκουμενικῆς 2005

6

-Ξέρεις τι έχω εγώ;

-Αχ, βασιλιά μου. Δεν αξίζουν αυτά. Με ρώτησες τι κερδίζω. Και σου

απάντησα, ό,τι και συ.

-Δηλαδή, τι εννοείς;

-Να, βασιλιά μου. Προσπαθώ να κάνω καλά την δουλειά μου, γιατί

δουλεύω για το σπίτι μου. Παρακαλώ καθημερινά τον Κύριο να με έχει καλά,

να ανταποκριθώ στο καθήκον μου. Να βοηθήσω τα παιδιά μου να γίνουν

καλοί άνθρωποι. Και να είμαι έντιμος και ειρηνικός. Πιστεύω ότι έτσι ο Κύριος

θα με ελεήσει και θα μου δώσει μισθό τη Βασιλεία του, τον Παράδεισο. Και συ

βασιλιά μου, ό,τι και να κάνεις, όσο μεγάλα και αν είναι τα έργα σου στα μάτια

των ανθρώπων, το πιο μεγάλο που μπορείς να κατορθώσεις, είναι να πας και

συ στον Παράδεισο. Αν πας, όλα όσα έκανες, ήταν καλά και ωραία. Αν δεν

πας, τι να τα κάνεις τα μεγάλα έργα, τα χρυσά που φοράς και την κορώνα;

Εκείνη την στιγμή ένας χωριάτης, γεμάτος από το φως του Χριστού,

έγινε δάσκαλος του βασιλιά. Του έδειξε ότι την μεγαλωσύνη δεν την κάνουν ...

τα στέμματα και οι θρόνοι. Και ο βασιλιάς, παίρνοντας το μάθημα και

αρχίζοντας, έστω κάπως αργά, να «μεγαλώνει», έσκυψε το κεφάλι και του

είπε:

-Έχεις δίκιο. Προσευχήσου για μένα, να κάνω και εγώ την δουλειά μου,

με την ίδια καλή συνείδηση που την κάνεις εσύ. Να γεμίσω και εγώ από το

φως του Χριστού. Και να αξιωθώ και εγώ της Βασιλείας του Θεού.

Η παράδοση του φωτός

Ο Χριστός άναψε ένα φως, όταν ήλθε στον κόσμο. Και από αυτό το

φως παίρνουμε εμείς και φωτιζόμαστε.

Πώς το παίρνουμε; Με την πίστη.

Πού την βρίσκουμε; Κάποιος μας την διδάσκει. Κάποιος μας την

παραδίδει. Κάποιος, που ο ίδιος πήρε φως από τον Χριστό και μας έδωσε και

εμάς.

Παράδειγμα: Μία μητέρα είναι φτωχή. Μερικές φορές δυσκολεύεται να

βρει ψωμάκι για τον εαυτό της και για τα παιδιά της. Αλλά κάθε πρωί παίρνει

τα παιδιά της και λέει:

-Ελάτε παιδάκια μου, κάνετε τον Σταυρό σας. Γιατί ο Χριστός κυβερνάει

τον κόσμο. Γι’ αυτό φροντίστε να γίνετε με το θέλημά Του καλοί άνθρωποι.

Και όταν έρχεται Παρασκευή, τους λέει:

-Σήμερα παιδιά μου, ημέρα Παρασκευή, σταυρώθηκε ο Χριστός. Και

εμείς Τον τιμάμε και Τον δοξάζουμε νηστεύοντας. Και σεις μην τρώτε.

Νηστεύετε. Δείξτε και με τα έργα την πίστη σας.

Τα παιδιά, βλέποντας την μητέρα τους φως και φωτεινή, από τα έργα

της, από την σταθερότητά της, από την συνέπειά της, από το περιεχόμενο της

καρδιάς της, ακολουθούν. Και γίνονται φωτισμένα παιδιά.

* * *

Κάποιοι νεαροί φοιτητές στην ηλικία της τρέλλας σκέπτονταν ότι η ζωή

είναι διασκέδαση. Και το μεγαλύτερο επίτευγμά τους θα ήταν να έχουν την

δυνατότητα να κάνουν όσα τέρπουν την σάρκα. Αλλά μία μέρα βλέπουν τον

σοφότερο καθηγητή τους μέσα στην Εκκλησία γονατιστό να προσεύχεται. Και

τότε διερωτήθηκαν: «Τι γίνεται εδώ; Αν αυτός έχει λύσει το θέμα τόσο καλά και

προσεύχεται στο Θεό, μήπως εδώ είναι το φως και η αλήθεια; Εμείς

σκεπτόμαστε σωστά; Δουλεύει καλά το μυαλό μας, έτσι όπως ζούμε;»

Κυριακή Πατέρων Δ΄ Οἰκουμενικῆς 2005

6

Έτσι άρχισε να φωτίζεται η καρδιά τους.

Έτσι φωτίζεται ο ένας από τον άλλο.

Ένας μεγάλος σοφός της Ευρώπης, λέει:

«Ξέρετε τι είμαι; Μη με περνάτε για σπουδαίο. Είμαι ένα φαναράκι. Το

φαναράκι, όταν είναι σβηστό δεν αξίζει τίποτε. Δεν το χρειάζεται σε τίποτε

κανένας. Αλλά όταν το ανάψουμε, έχει φως. Και γίνεται πολύτιμο και

οδηγητικό. Εγώ είμαι ένα φαναράκι. Από τον εαυτό μου, δεν είμαι τίποτε. Το

φως του Χριστού με οδηγεί. Και παρακαλώ να οδηγεί και όλους τους

ανθρώπους, που έρχονται σε επικοινωνία με εμένα».

Δεν είμαστε ήρωες. Δεν έχουμε καμμιά μεγαλωσύνη. Ούτε πρέπει να

ψάχνουμε για ψευτομεγαλωσύνες. Αλλά να αναζητάμε την μεγαλωσύνη τού

φωτός τού Χριστού. Το φως τού Χριστού πρέπει να το κρατάμε. Και να το

διαδίδουμε. Με τον λόγο μας και με το παράδειγμά μας.

Το φως που ζεσταίνει

Το φως, και μάλιστα το φως του Χριστού, όχι μόνο φωτίζει αλλά και

ζεσταίνει.

Όταν βγαίνει ο ήλιος ζεσταίνει την γη. Όταν φεύγει ο ήλιος και νυχτώνει

αρχίζει η παγωνιά. Όπου το φως του Χριστού, ζεσταίνονται οι ψυχές. Και όταν

φύγει το φως του Χριστού, έρχεται η παγωνιά στις ψυχές. Η παγωνιά αυτή

κάνει τον κάθε άνθρωπο, που πλησιάζει έναν άλλο και βλέπει την παγωνιά

πάνω του, να τρέμει. Τον κάνει να παγώνει και ο ίδιος. Γιατί;

Γιατί η απομάκρυνση από τον Θεό είναι κάτι το τρομακτικό. Ο

άνθρωπος που δεν πιστεύει στον Θεό, συνήθως ούτε καλή συνείδηση μπορεί

να έχει, ούτε συνέπεια σε τίποτε. Και προπαντός είναι επιρρεπής σε όλα τα

πάθη. Να αρπάξει, να ψευδορκήσει, να κάνει οποιαδήποτε ασχήμια και

αισχρότητα. Όταν βρίσκουμε άνθρωπο που δεν πιστεύει στον Θεό, νιώθουμε

ένα κομμάτι πάγο πάνω μας. Και όσο τον συναναστρεφόμαστε τόσο

περισσότερο ... τουρτουρίζουμε.

Να πούμε και κάτι ακόμη: Σαφώς και υπάρχουν άθεοι, άνθρωποι

ηθικότατοι! Αλλά και αυτή η χωρίς Θεό ... «αγιότητα» αποπνέει μια παγωνιά.

Την παγωνιά της απουσίας του Θεού! Την παγωνιά μιας ηθικότητας, η οποία

πιστεύει πως όλα τελειώνουν στο ... νεκροταφείο!

Ενώ η γνήσια και συνειδητή πίστη στον Χριστό είναι αληθινή ζεστασιά.

Ζεστασιά που κρατάει αιώνια!

Ο Χριστός παίζει θέατρο

Η Αγία Γραφή μιλάει για μία χωριάτισσα γυναίκα, την Χαναναία. Είχε

ένα κορίτσι άρρωστο. Πήγε στον Χριστό και φώναζε:

-Λυπήσου με Χριστέ μου! Σώσε το κορίτσι μου!

Πλησίασε, γονάτισε μπροστά Του.

Ο Χριστός τότε θέλησε να την δοκιμάσει. Και παριστάνοντας τον ... πιο

«παγωμένο» άνθρωπο του κόσμου, τον πιο ... αναίσθητο, της απάντησε:

-Δεν είναι καλό πράγμα να πάρει κανείς το ψωμί των παιδιών του και

να το πετάξει στα σκυλιά.

Τι έκανε ο Χριστός; Της έρριξε ένα κουβά παγωμένο νερό. Της έκανε

φοβερή ψυχρολουσία. Εκείνη όμως Του απάντησε:

Κυριακή Πατέρων Δ΄ Οἰκουμενικῆς 2005

6

-Ναι, Κύριε. Όμως και τα σκυλιά τρώνε από τα ψίχουλα, που πέφτουν

από το τραπέζι.

Τότε ο Χριστός της είπε:

-Ω γύναι, μεγάλη σου η πίστις! Γενηθήτω σοι, ως θέλεις.

Αυτά τα λόγια του Χριστού σημαίνουν: «Εσύ έχεις τόσο ζεστή πίστη,

ώστε η δοκιμασία που σου έκανα ρίχνοντας παγωμένο νερό επάνω σου δεν

σε πάγωσε αλλά έμεινες ζεστή. Μπράβο σου! Πραγματικά φλογερή η πίστη

σου!

Εμείς συνήθως, όταν περνάμε δοκιμασίες, αφήνουμε την πίστη μας να

κρυώσει. Και κάποτε καταντάμε να μας πλακώσει και η παγωνιά της

απελπισίας. Ενώ, όταν μένουμε σταθεροί και ζεστοί στην πίστη, μας λέει ο

Χριστός: «Μεγάλη σου η πίστις! Γενηθήτω σοι ως θέλεις».

Όταν κάνουμε προσευχή, παρακαλούμε τον Χριστό και του λέμε:

«Πάτερ ημών ... γενηθήτω το θέλημά σου». «Όχι το δικό μου Χριστέ μου. Το

δικό Σου θέλημα να γίνει».

Όταν εμείς κρατάμε την ζεστασιά της πίστης, αλλάζει λίγο ο Χριστός τα

λόγια. Και λέει: «Και το δικό σου θέλημα, παιδί μου, θα γίνει. Αυτή την

στιγμή».

Άμα δεν ποθούμε να ακούμε αυτά τα λόγια του Χριστού, μάλλον δεν

έχουμε κουκούτσι μυαλό. Όταν δεν θέλουμε να δούμε την μεγαλωσύνη του

θελήματος του Θεού και την μεγαλωσύνη της ζεστασιάς και του φωτός Του,

σίγουρα δεν έχουμε καθόλου μυαλό!

Γιατί, τι μεγαλύτερο από την Βασιλεία του Θεού μπορείς να κερδίσεις

σε όλη σου τη ζωή, όσο και να αγωνιστείς;

Η πιο φοβερή ευθύνη

Μέσα σε ένα κόσμο γεμάτο σκοτάδι και παγωνιά, η μεγαλωσύνη του

φωτός του Χριστού, δημιουργεί, σ’ αυτόν που την έχει, την αίσθηση τεράστιας

ευθύνης. Της ευθύνης και του χρέους να διαλύει τα σκοτάδια και να λιώνει

τους πάγους στις καρδιές των ανθρώπων.

* * *

Στα ακρωτήρια και σε βραχώδεις ακτές υπάρχουν φάροι, για να μη

τσακίζονται τα καράβια.

Μία φορά ρώτησε κάποιος ένα φαροφύλακα:

-Ο φάρος είναι αναμμένος πάντοτε;

-Την νύχτα συνεχώς, λέει ο φύλακας.

-Δεν σβήνει ποτέ;

-Όχι. Δεν τον αφήνουμε να σβήσει.

-Και αν σβήσει;

Απάντησε ο φαροφύλακας:

-Ξέρεις τι λες, αδελφέ μου; Άμα ο φάρος σβήσει, το καράβι που

έρχεται, θα πέσει επάνω στα βράχια και θα γίνει κομμάτια. Πολλοί άνθρωποι

θα πνιγούν. Και εκείνοι που θα σωθούν, θα καταριούνται εκείνον που φρόντιζε

τον φάρο. Εγώ, δεν θέλω να με καταριέται κανένας. Γιατί η κατάρα είναι

φοβερό πράγμα. Γι’ αυτό δεν αφήνω να σβήσει το φως του φάρου ποτέ.

Μεγάλο κακό να ναυαγήσει ένα καράβι! Φοβερό κακό να σε

καταριούνται μερικοί άνθρωποι! Αλλά υπάρχει και κάτι χειρότερο:

Κυριακή Πατέρων Δ΄ Οἰκουμενικῆς 2005

6

Ένας πατέρας, μία μητέρα, δεν φρόντισε να διδάξει τα παιδιά του να

γίνουν άνθρωποι του Θεού, με φως του Χριστού μέσα τους. Και κάποια

ημέρα, όταν θα γίνει η δευτέρα Παρουσία και πολλοί άνθρωποι θα ακούσουν

«πορεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι εις το σκότος το εξώτερον», οι άνθρωποι

αυτοί θα καταριούνται τον πατέρα τους και την μητέρα τους. Στην πιο φοβερή

στιγμή για όλη την ανθρωπότητα θα υπάρξουν άνθρωποι που -

δικαιολογημένα - θα καταριούνται τον πατέρα τους και την μητέρα τους, - να

προσθέσουμε - και τους κληρικούς, που αμέλησαν και δεν τους βοήθησαν να

αποκτήσουν το φως του Χριστού, για να πάνε στη Βασιλεία του Θεού.

Το φως του καντηλιού

Πρέπει να το κρατάμε το φως του Χριστού στο σπίτι μας! Το φως του

καντηλιού συμβολίζει το φως του Χριστού. Και κρατώντας αναμμένο το

καντήλι, επιμένουμε ότι φως αληθινό είναι μόνο ο Χριστός. Έτσι αποκτάμε τη

μεγαλωσύνη των μικρών που πιστεύουν στον Χριστό. Μεγαλωσύνη ανώτερη

από την μεγαλωσύνη των μεγάλων, των ισχυρών, των σοφών και των

ηρώων.

Να μας αξιώσει ο Θεός αυτή την μεγαλωσύνη, να την ζητάμε και να την

κρατάμε σταθερά, μέσα στην ταπεινότητα της ζωής και των έργων μας. Αμήν.-

ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΜΕΡΟΣ Β

 https://www.youtube.com/watch?v=n2iGlTELIQk&list=WL

ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΜΕΡΟΣ Α

 2026 ΙΟΥΛΙΟΥ 12 – ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΚΑΠΕΡΝΑΟΥΜ (Ματθ. 9 ,

1-8)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Αγ. Βησσαρίωνα Φιλιππιάδος, στις 31/7/2005)

Το χειρότερο κακό

Το σημερινό Ευαγγέλιο μάς είπε ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός πήγε

στην Καπερναούμ. Μπήκε σε κάποιο σπίτι και δίδασκε. Όλοι άκουγαν με

προσοχή. Να ακούμε τον λόγο του Θεού, όχι μόνο με τα εξωτερικά αυτιά,

αλλά κυρίως με τα εσωτερικά αυτιά. Γιατί τότε μπαίνει στην καρδιά μας και την

αναπλάθει.

Ενώ ήταν εκεί, του πήγαν έναν άρρωστο με ολοκληρωτική παράλυση.

Τον βάσταζαν τέσσερεις, καθώς ήταν ριγμένος πάνω σ’ ένα φορείο και τον

έφεραν μπροστά στα πόδια του Χριστού. Βλέποντας ο Κύριος την πίστη τους,

του είπε: «Τέκνον, αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου».

Θα σκέφθηκαν οι άνθρωποι: «Χριστέ μου, γι’ αυτό σού τον φέραμε; Γι’

αυτό κάναμε τόσο κόπο; Για να του συγχωρήσεις τις αμαρτίες; Κάνε καλά τον

άνθρωπο. Αυτό θέλουμε από σένα».

Αλλά ο Χριστός μένει ανυποχώρητος. Ξέρει τι λέει. Με τα λόγια του

αυτά, θέλει να μας δείξει, ότι το χειρότερο κακό στον κόσμο είναι η αμαρτία. Η

πιο σωστή αντίληψη για μας είναι, να καταλάβουμε ότι το χειρότερο κακό είναι

το να χαλάσουμε την σχέση και την επικοινωνία μας με τον Θεό. Αλλοίμονο αν

ανάμεσα σε μένα και τον Θεό δεν υπάρχει καλή επικοινωνία και σχέση.

Αλλοίμονο σε μένα!

Ο άνθρωπος που τηρεί το θέλημα του Θεού, που είναι γεμάτος αγάπη

και καλωσύνη, γίνεται ναός του Θεού. Ο Θεός κατοικεί μέσα του. Όταν όμως

παύσει να έχει πίστη, αγάπη, καλωσύνη, η χάρη του Θεού φεύγει. Και νομίζει,

ίσως, ότι όλα πάνε καλά. Ο ίδιος μπορεί να είναι υγιής, νέος, δυνατός,

εμφανίσιμος. Αλλά χωρίς την ευλογία του Θεού, τίποτε δε πάει καλά, έστω και

αν φαντάζει εξωτερικά. Όπως ακριβώς γίνεται με το σκουλήκι, που χωρίς να

φαίνεται, τρώει τον κορμό του δένδρου και σε λίγο το βλέπουμε να σωριάζεται

στη γη.

Έτσι καταντά η ζωή των ανθρώπων εξ αιτίας των κακών έργων και

συναισθημάτων τους, της γεμάτης κακίας καρδιάς τους, όταν απομακρυνθούν

από τον Χριστό. Γι’ αυτό, όποιος υποδουλώθηκε στην αμαρτία, είναι ψυχικά

ολοκληρωτικά παράλυτος. Ας το ξαναπούμε: Η αμαρτία είναι το χειρότερο

κακό στον κόσμο. Χειρότερο και από την ολοκληρωτική παράλυση του

σώματος.

Εμείς όταν κουβεντιάζουμε, λέμε με «περίσκεψη και σοφία», κάποια

λόγια παραδεκτά μεταξύ μας, δηλαδή μεταξύ ανθρώπων χωρίς φως Θεού:

«πάνω απ’ όλα η υγεία». Ο Αριστοτέλης το είπε για πρώτη φορά με τα λόγια:

«αρετή σώματος, υγεία». Που σημαίνει: Ο άνθρωπος είναι καλά σωματικά,

όταν έχει υγεία. Αλλά αφού δεν είμαστε μόνο σώμα και σαν χριστιανοί

ξέρουμε ότι σκοπός μας είναι να κληρονομήσουμε την αιώνια ζωή, η υγεία δεν

αρκεί.

Το πραγματικά δύσκολο

2Κυριακή ΣΤ΄ Ματθαίου. Ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ. 31/7/2005

Εμάς βέβαια, με το μυαλό που έχουμε, μπορεί να μας αρκεί. Αλλά ο

Χριστός μάς προειδοποιεί: «Δεν ξέρετε τι λέτε και τι σκέπτεσθε». Και να η

απόδειξη: Είπε ο Κύριος σε κείνους που τον άκουγαν τότε και έκαναν

ανάλογες με μας σκέψεις: «Τι είναι ευκοπώτερον ειπείν· αφέωνταί σοι αι

αμαρτίαι σου ή ειπείν άρον τον κράββατόν σου και περιπάτει;» Αδιέξοδο από

παντού. Ο ευσεβής άνθρωπος δεν το διανοείται να ανακατευθεί στα θέματα

του Θεού και στις προσωπικές σχέσεις των άλλων με τον Κύριο. Τον πιάνει

ρίγος και τρόμος.

Ο ασεβής, ο δήθεν «έξυπνος», είναι εύκολος να πει: Ε, κι’ αν πεις

«συγχωρεμένες οι αμαρτίες σου», τι έγινε; Μήπως τις είδε και τις κατάλαβε

κανείς να σβήνουν, για να τις καταλάβω και εγώ; Αλλά να πει στον παράλυτο:

«Άρον τον κράββατόν σου και περιπάτει», και να θεραπευθεί, έ, τότε, θα με

πιάσει φρίκη και τρόμος. Γιατί ξέρει ο καθένας μας, ότι οι νόμοι της φύσεως

δεν είναι στην εξουσία μας. Δεν αλλάζουν με ανθρώπινες κουβέντες.

Γι’ αυτό και ο Χριστός, πρόσθεσε: «Ίνα δε ειδήτε», αλλά για να το

καταλάβετε σεις, όσοι σκέπτεσθε έτσι, «ότι εξουσίαν έχει ο Υιός του

ανθρώπου», ο ίδιος δηλαδή, να συγχωρεί αμαρτίες, είπε στον παραλυτικό:

-Εγώ σου λέω. Σήκω, άρον τον κράββατόν σου και περιπάτει.

Και έγινε το θαύμα. Ανατράπηκαν οι νόμοι της φύσεως. Ο άνθρωπος

έγινε καλά. Πώς θεραπεύτηκε; Με το λόγο του Χριστού. Με την ενέργεια του

Θεού. Γιατί όπως λέμε σ’ ένα τροπάριο της εορτής των Χριστουγέννων,

«όπου βούλεται Θεός, νικάται φύσεως τάξις». Η τάξη της φύσεως είναι απλώς

μια εντολή του Θεού. Όταν ο Θεός θέλει και δώσει άδεια, ή εντολή, όλοι οι

νόμοι της φύσεως πάνε περίπατο.

Άρα, το μέγιστο κακό, που πρέπει πρώτο να θεραπευτεί, είναι η

αμαρτία. Και η μέγιστη ευεργεσία στον άνθρωπο που έχει νου και μυαλό, είναι

η άφεση των αμαρτιών.

Σωστή σχέση με τον Θεό

Ερώτημα: Έχουμε μυαλό; Έχουμε φως; Το καταλαβαίνουμε; Ή μήπως

έχουμε μέσα μας σκοτάδι; Ποία είναι η σωστή σχέση με τον Θεό;

Η ειλικρινής, η εσωτερική, η ψυχική. Εκείνος που έχει σωστή σχέση με

έναν άλλο και πολύ περισσότερο με τον Θεό, τον αγαπάει, τον τιμά. Χαίρει

όταν βρίσκεται κοντά του και έχει την αίσθηση, ότι όλα πάνε καλά, ότι υπάρχει

αμοιβαιότητα.

Η Βασιλεία του Θεού, λέει ο Χριστός, μοιάζει με ένα πολύτιμο θησαυρό,

που είναι θαμμένος σ’ ένα χωράφι. Ή με ένα πολύτιμο μαργαριτάρι. Όποιος

έχει πνευματική σύνεση και ξέρει ότι κάπου είναι κρυμμένη η Βασιλεία του

Θεού, η ασύγκριτα πολυτιμότερη από τον οποιοδήποτε θησαυρό, πουλάει

όλα του τα υπάρχοντα, αγοράζει τον τόπο και αγωνίζεται με όλες του τις

δυνάμεις να τον βρει.

Αν δεν αγοράσει το χωράφι, αν δεν κάνει θυσίες, αν δεν ενδιαφερθεί

για την Βασιλεία του Θεού, τότε είναι τίποτα γι’ αυτόν η Βασιλεία του Θεού;

Τον άγγιξε η Βασιλεία του Θεού;

Άμα η σκέψη και ο πόθος της Βασιλείας του Θεού και της αιώνιας ζωής

δεν άγγιξαν την καρδιά του, τι σχέση έχει ο άνθρωπος αυτός με τον Θεό;

Ολόκληρος είναι μία αμαρτία. Ολοκληρωτικά παράλυτος είναι. Ψυχικά.

Εσωτερικά. Επαναλαμβάνουμε: Το χειρότερο κακό στον κόσμο είναι η

αμαρτία. Η υποτίμηση της σημασίας τής σχέσης μας με τον Θεό. Το χειρότερο

3Κυριακή ΣΤ΄ Ματθαίου. Ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ. 31/7/2005

κακό, η χειρότερη αμαρτία είναι να λέγει ο άνθρωπος: «Η ψυχή θέλει ψίχουλα

και η κοιλιά κομμάτια. Δηλαδή η κοιλιά αξίζει πιο πολύ από την ψυχή».

Ο Χριστός, μας το θυμίζει: η χειρότερη αρρώστια, δεν είναι ο καρκίνος,

δεν είναι η παράλυση, δεν είναι η νόσος Αλτσχάιμερ, δεν είναι να γίνει ο

άνθρωπος «φυτό». Η χειρότερη αρρώστια είναι η αμαρτία. Γιατί άρρωστος

τότε είναι ο έσω άνθρωπος. Η καρδιά, η κρίση, η διάθεση, η τοποθέτηση. Και

η αρρώστια αυτή είναι αρρώστια συνολική.

Έτσι φρόντισε τον άρρωστο

Πόσο σοβαρά το παίρνουμε; Όταν έχουμε άρρωστο, τρέχουμε σε

γιατρούς. Δαπανάμε! Γιατί τον άνθρωπό μας, τον θέλουμε δίπλα μας. Τον

αγαπάμε. Ας το ξέρουμε ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος, και ότι όποιος φεύγει

επικαλούμενος τον Κύριο και πιστεύοντας σ’ Αυτόν, έχει ελπίδα αιώνιας ζωής.

Κερδισμένος είναι. Λέγει ο απόστολος Παύλος:

«Γνωρίζουμε, ότι όσο καιρό μένουμε στο σώμα, είμεθα ξενιτεμένοι από

τον Κύριο. Όχι βέβαια διότι είμαστε χωρισμένοι από Αυτόν, αλλά γιατί δεν τον

βλέπουμε με τα μάτια του σώματος. Τώρα ζούμε με την πίστη, όχι με ορατές

αποδείξεις. Έχουμε θάρρος και επιθυμούμε πολύ να αναχωρήσουμε από το

σώμα και να μεταβούμε για πάντα κοντά στον Κύριο» (2 Κορ. 5, 6-8). Ο

απόστολος, δεν χρησιμοποιεί λέξεις που μας φοβίζουν: «θάνατος» και «τέλος

της ζωής», αλλά «ενδημία», δηλαδή ταξίδι προς τον Κύριο. Θέλει να μας

διδάξει, να μη κολλάμε στα παρόντα, αλλά να τα θεωρούμε βάρος. Ούτε να

κυριευόμαστε από θλίψη εν όψει του θανάτου, αλλά να χαιρόμαστε γιατί

πορευόμαστε προς τα μεγαλύτερα αγαθά.

Τι γίνεται όμως, όταν ο άνθρωπός μας ζει μακριά από τον Χριστό; Ο

κίνδυνος που διατρέχει είναι μεγάλος. Η κόλαση είναι αιώνια. Εκεί δεν υπάρχει

ούτε θεραπεία ούτε διόρθωση.

Εμείς, ενδιαφερόμαστε για την ψυχή του; Φροντίζουμε να σωθεί; Δεν

είναι παραλογισμός να τρέχουμε και να δαπανάμε για το φθαρτό σώμα και να

αδιαφορούμε για την αθάνατη ψυχή; Πώς όμως θα σηκώσω τον ψυχικά

παράλυτο, να τον φέρω στον Χριστό; Και μάλιστα όταν το αρνείται; Πώς θα

τον πάρω πνευματικά στον ώμο μου; Ας αρχίσω με προσευχή. Να γονατίζω

μπροστά στην εικόνα του Χριστού. Να τον παρακαλώ: «Χριστέ μου, η καρδιά

μου είναι σκληρή. Εσύ που σταυρώθηκες για μας, που είμαστε πλάσματά σου

και μας έκανες αδέλφια σου, δίδαξέ με να έχω αγάπη. Στείλε το Άγιο Πνεύμα

να με φωτίσει να καταλάβω το αληθινό χρέος, που έχω απέναντι στον αδελφό

μου. Δίδαξέ με «τι πρέπει» και «πώς» να του το πω. Μαλάκωσε την ψυχή του.

Φώτισέ με να καταλάβω, από τι κινδυνεύει ο δούλος σου».

Ο Χριστός μίλησε για ένα δένδρο σαπρό. Που κάνει σαπρούς καρπούς.

Αλλοίμονο αν έχουμε γίνει ολοκληρωτικά «δένδρα σαπρά». Τι πρέπει να

κάνουμε; Ο Χριστός τόνισε στο ευαγγέλιο, ότι έχει εξουσία να συγχωράει τις

αμαρτίες. Και κατά συνέπεια οι ιερείς που εξουσιοδοτούνται από τον Χριστό

να συγχωρούν αμαρτίες, εις το όνομά Του και δυνάμει του λόγου Του,

ενεργούν θεμιτά. Ποιά είναι λοιπόν, η θεραπεία του πνευματικά άρρωστου;

Απάντηση: Πρώτα η μετάνοια. Που σημαίνει: Αλλάζω μυαλά. Θέλω να

διορθωθώ.

Δεύτερο: Η εξομολόγηση ενώπιον του πνευματικού. Δηλαδή, πηγαίνω

και λέω στον Χριστό τα αμαρτήματά μου. Και του ζητώ άφεση και συγχώρηση.

Αυτό το έργο είναι η αρχή της διόρθωσης. Γιατί οι καλές σκέψεις έρχονται και

4Κυριακή ΣΤ΄ Ματθαίου. Ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ. 31/7/2005

φεύγουν. Μένουν άκαρπες. Μετά αρχίζει ένας δρόμος που λέγεται «πορεία

για την Βασιλεία του Θεού». Με άλλα λόγια: σκάβουμε το χωράφι μέσα στο

οποίο είναι κρυμμένη η Βασιλεία του Θεού, ο πολύτιμος μαργαρίτης, για να

τον βρούμε. Με νηστεία, με προσευχές, με γονυκλισίες, με ελεημοσύνες, με

καλωσύνες, με την τήρηση του θελήματος του Θεού.

Να μας αξιώνει όλους ο Θεός να εργαζόμεθα σωστά στο χωράφι της

ψυχής μας και να έχουμε καρπό μετανοίας και αφέσεως αμαρτιών. Αμήν.-

 1

2026 ΙΟΥΛΙΟΥ 5 - ΚΥΡΙΑΚΗ Ε ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΤΩΝ ΓΕΡΓΕΣΗΝΩΝ

(Ματθ. 8, 28 - 9, 1)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Κορφοβούνι, στις 24/7/2005)

Τι τραβάει την καρδιά σου;

Σήμερα το Ευαγγέλιο μας μίλησε για ένα θαύμα του Χριστού. Πήγε στη

χώρα των Γερσεσηνών και βρήκε δύο δαιμονιζομένους, οι οποίοι είχαν μέσα

τους πολλά δαιμόνια. Τα δαιμόνια αναγνωρίζοντας τον Χριστό,

καταλαβαίνοντας ότι είναι ο Κύριος του κόσμου, άρχισαν να τον παρακαλούν

να μη τα στείλει στην κόλαση «προ καιρού». Πριν έλθει η ημέρα της δευτέρας

Παρουσίας. Τότε που θα πάνε υποχρεωτικά στην κόλαση.

Τον παρεκάλεσαν να τους επιτρέψει -αν τα διώξει από τους

ανθρώπους- να πάνε στα γουρούνια. Εκεί έβοσκε μια μεγάλη αγέλη

γουρούνια. Ο Χριστός τους επέτρεψε. Βγήκαν τα δαιμόνια, μπήκαν στα

γουρούνια και αυτά σαν να παλάβωσαν, ώρμησαν στη θάλασσα και πνίγηκαν

όλα.

Πρόκειται για θαύμα από τα μεγαλύτερα που μπορεί να φαντασθεί

κανείς. Γιατί βλέπει ότι αυτά που φοβόμαστε και μερικές φορές τα τρέμουμε -

τα μάγια και τον διάβολο- μπροστά στον Χριστό είναι ένα φύσημα. Και αν

έχουμε μυαλό, δεν ακουμπάμε ποτέ τη ζωή μας, το μέλλον μας, την ευτυχία

μας, πάνω στο διάβολο και στα έργα του. Αλλά ακουμπάμε πάνω στον

Χριστό.

Όμως οι άνθρωποι της περιοχής εκείνης, που είδαν ότι πνίγηκαν τα

γουρούνια τους, τα οποία ήταν για τον καθένα τους χρήμα, βγήκαν από την

πόλη, βρήκαν τον Χριστό και του είπαν:

-Σε παρακαλούμε, πήγαινε κάπου αλλού, γιατί μας είσαι ζημία.

Ξέρετε τι μας λέει αυτή η περικοπή; Όταν ο άνθρωπος αφήσει τον

εαυτό του να δεθεί με την γη και όχι με τον Θεό, τότε βλέπει μεν τον Θεό και

τα θαύματά του, αλλά δεν τον αγαπάει! Τον αποστρέφεται και τον μισεί.

Θέλουμε παράδειγμα; Ας πάρουμε από τον εαυτό μας. Όταν έχουμε κάτι που

μας βαραίνει, ερχόμαστε στην Εκκλησία και δεν έχουμε το θάρρος να

κοιτάξουμε την εικόνα του Χριστού. Δεν έχουμε διάθεση να πάμε να

προσκυνήσουμε. Πολλές φορές μάλιστα, εξ’ αιτίας ορισμένων πράξεών μας,

δεν έχουμε διάθεση ούτε σταυρό να κάνουμε, ούτε στην Εκκλησία να πάμε,

ούτε να δοξάσουμε τον Θεό.

Και κάτι παραπέρα: Μερικοί, επειδή η καρδιά τους κόλλησε πολύ στη

γη, ξεστομίζουν λόγια κατά του Θεού. Όσο πιο πολύ μάλιστα έχουν βάλει στην

καρδιά τους τα αγαθά του κόσμου τούτου, τόσο πιο εύκολα εκφράζονται με

ασέβεια γι’ Αυτόν που οι άγγελοι τον δοξολογούν. Ξέρουμε ότι σε χώρες που

μαινόταν το αθεϊστικό φρόνημα, γκρέμιζαν τις Εκκλησίες με τόση χαρά, σαν

να έκαναν ένα κοινωφελές έργο. Και με ανάλογη λύσσα αλλά και χαρά

έσφαζαν τους ιερωμένους.

Όποιος λοιπόν αφήσει να κολλήσει η καρδιά του στη γη, όχι μόνο

ξεχνάει τον Χριστό αλλά αρχίζει και να τον μισεί. Αυτό τι μας λέει; Προσέξτε,

υπάρχει ένα δίπολο. Ή στη μια πλευρά θα πας ή στην άλλη.

2Κυριακή Ε’ Ματθαίου. Ἡ θεραπεία τῶν δαιμονιζομένων τῶν Γεργεσηνῶν. 24/7/2005

2

Τι αξίζει για σένα;

Οι Γεργεσηνοί είχαν τους δύο δαιμονισμένους σάρκα από την σάρκα

τους. Ξαφνικά, τους είδαν να έχουν γίνει υγιείς. Αλλά δεν έκαναν την χαρά

εκείνων των ανθρώπων χαρά τους. Τα χρήματα που υπολόγιζαν πως έχασαν

από την παρουσία του Χριστού, από το ότι πνίγηκαν τα γουρούνια τους, τους

έκαναν να καταλήξουν σε ένα συμπέρασμα, που έχει τόση «πέραση» στις

ημέρες μας: Ότι δηλαδή ο άνθρωπος - για εκείνον που δεν πιστεύει στον

Χριστό - δεν έχει αξία καμιά. Δεν αξίζει ούτε ένα γουρούνι. Όμως για τον

Χριστό και για εκείνον που πιστεύει στον Χριστό, ο κάθε άνθρωπος αξίζει

περισσότερο από όλο τον κόσμο. Είπε ο Χριστός: «Τι θα ωφελήσει τον

άνθρωπο, αν κερδήσει όλο τον κόσμο και ζημιωθεί την ψυχή του»;

Όχι να ‘χει πέντε γουρούνια και να μαζεύει μερικά εκατομμύρια για να

ζήσει η οικογένειά του, αλλά έστω και το χρήμα των βασιλιάδων του πλούτου

να έχει, τι κατάφερε; Και σε τι κατάντημα έχει φτάσει ο άνθρωπος αυτός, όταν

εκείνο που ο Χριστός το εκτιμάει τόσο πολύ, δηλαδή την αξία που λέγεται

«άνθρωπος», «ψυχή» αυτός τα καταφρονεί;

Όποιος διασώζει μέσα του ένα κουκούτσι ανθρωπιά, λέει: «Τι να τα

κάνω τα χρήματα, όταν χάνεται άνθρωπος;». Αν κάποιος θέλει να λέγεται

άνθρωπος, είναι δυνατόν να μην υπολογίζει τον άλλο για τίποτε; Ούτε όσο ένα

γουρούνι; Κάπως έτσι φθάνει κανείς στην αθεΐα. Ποιος όμως φταίει, που

κατάντησε εκεί;

Υπάρχει καλή διάθεση;

Τι μας λέει ο απόστολος Παύλος; Μη νομίσετε ότι το να γίνεις πιστός,

είναι κανένα βουνό σαν την Πίνδο. Εύκολο είναι! Στην καρδιά σου είναι

κρυμμένο το θέμα της πίστεως. Άμα θέλεις ομολογείς. Αποδέχεσαι τον

Χριστό. Βάζεις την καρδιά σου με το μέρος του Χριστού.

Όποιος βάλει με το μέρος του Χριστού την καρδιά του, και τον

παραδεχθεί ότι είναι Κύριος, σωτήρας και ευεργέτης, θα σωθεί. Δεν είναι

τίποτε σπουδαίο, λέει ο απόστολος Παύλος. «Καρδία πιστεύεται». Μέσα στην

καρδιά. Με μια κίνηση της καρδιάς σου πιστεύεις στον Χριστό. Και το λες με

το στόμα. Όποιος πιστεύει μέσα στην καρδιά του τον Χριστό, ότι είναι

σωτήρας του κόσμου και ευεργέτης, και με το στόμα του το λέει, αυτός θα

σωθεί. Δηλαδή; Η σωτηρία μας είναι θέμα διάθεσης καλής απέναντι στο Θεό

και τον λόγο Του.

Τι σημαίνει αυτό; Ο Χριστός, βρήκε τους δύο δαιμονιζομένους και με

την θεϊκή δύναμή Του έδιωξε τα δαιμόνια από μέσα τους. Εκείνοι το είδαν και

το κατάλαβαν. Και οι άλλοι το είδαν και το κατάλαβαν. Και εμείς το ακούμε, το

καταλαβαίνουμε και σκεπτόμαστε:

-Τι με συμφέρει; Ποιο είναι το σωστό; Τι πρέπει να κάνω;

Με λίγη καλή διάθεση απαντάμε: «Δεν υπάρχει επιλογή. Δεν είναι

τίποτε ίσο με τον Χριστό. Κοντά Του είμαι κερδισμένος. Εκείνος που νικά τα

δαιμόνια, είναι μεγαλύτερος από όλες τις πρόσκαιρες επιτυχίες. Εκείνος που

νικά τα δαιμόνια, κρατά τον κόσμο και την αιώνια ζωή στα χέρια Του. Δεν θα

είμαι λοιπόν ανόητος, αν δώσω αξία στη ζωή μου από το πώς θα φάω και

πώς θα γλεντήσω; Και από το αν θα έχω λίγα περισσότερα χρήματα για να

διασκεδάσω πιο πολύ; Στο κάτω - κάτω μήπως το έχω σίγουρο ότι τα

χρήματα που μαζεύω, θα μου χρειάζονται και αύριο; Αν πεθάνω, τι θα

3Κυριακή Ε’ Ματθαίου. Ἡ θεραπεία τῶν δαιμονιζομένων τῶν Γεργεσηνῶν. 24/7/2005

3

ακούσω; Άμυαλε, α ητοίμασας, τινι έσται; Να πώς σκέπτεται, όποιος έχει η

καλή διάθεση.

Η κακή διάθεση, τι είναι; Υποδούλωση στο κοσμικό φρόνημα! «Μια

ζωή την έχουμε, αν δεν την χορτάσουμε, τι θα καταλάβουμε; Εγώ θέλω λεφτά,

διασκέδαση, καλό φαγητό, κρασί, ταξίδια... Δεν με παρατάς με την αιώνια

ζωή». Μπράβο! Πολύ καλή διάθεση! Σαν αυτή που είχαν οι Γαδαρηνοί. Από

τα γουρούνια τους έδιναν αξία στη ζωή τους.

Διαβάζουμε στον βίο του αγίου Αρέθα, που ζούσε στη Ρωσία. Μια μέρα

πήγαν στο σπίτι του ληστές. Του τα πήραν όλα. Ο Αρέθας καθόταν και

έκλαιγε. Αλλά επειδή ήταν καλός άνθρωπος κατέβηκε ένας άγγελος και του

είπε:

-Γιατί κλαις, Αρέθα; Ξέρεις τι χάνεις; Αν αυτή την στιγμή, σκεπτόσουν:

"Τι είναι αυτά που έχασα; Και τι είναι αυτά που έχω μπροστά μου;" Και έλεγες:

"Δόξα σοι Χριστέ μου, μπορώ να ζήσω και χωρίς τα πράγματα που μου

κλέψανε". Και αν ευχαριστούσες τον Θεό, και τον παρακαλούσες σε να

αξιώσει της Βασιλείας Του, θα έπαιρνες στέφανο δόξης.

Η καλή διάθεση είναι να κάνεις τον Σταυρό σου και να δοξάσεις τον

Χριστό.

Η κακή διάθεση είναι να αρχίσεις να βρίζεις και να αγανακτείς, που

έχασες ένα γουρούνι ή κάποια χρηματάκια που στα έκλεψαν.

Πόσο απέχουν μέσα στην καρδιά σου αυτές οι τοποθετήσεις; Μια

τρίχα!

Βέβαια, το κατάλαβε ο Αρέθας, άλλαξε βίο και έγινε άγιος από την

υπόδειξη του αγγέλου.

Όμως η υπόδειξη του Χριστού μέσα στο ευαγγέλιό του, είναι ανώτερη

από την υπόδειξη του αγγέλου. Όσο μεγαλύτερος είναι ο Χριστός από τον

άγγελο.

Άλλο παράδειγμα: Ὁ απόστολος Παύλος ήταν διώκτης της Εκκλησίας.

Μια μέρα πηγαίνοντας για την Δαμασκό είδε τον Χριστό μέσα στο φως και

άκουσε τη φωνή Του. Ήταν εύκολο να πει ο απόστολος Παύλος:

-Τι σχέση μπορώ να έχω με αυτόν, που τον εδίωκα; Εγώ ήθελα να

καταστρέψω το έργο Του. Ας συνεχίσω την ζωή μου.

Αλλά από την άλλη μεριά σκέφτηκε:

-Αυτός που μου μιλάει είναι μέσα στο το φως της θείας δόξης και

εξουσιάζει τον κόσμο, μου λέει ότι είμαι λάθος. Επιτρέπεται να μείνω στο

λάθος;

Και έλεγε αργότερα ο απόστολος:

-Δεν έμεινα κολλημένος στις μέχρι τότε ιδέες μου. Δεν έμεινα απειθής,

αλλά πίστεψα και υποτάχτηκα στο θέλημα του Χριστού. Σάρωσα ολόκληρο

τον εαυτό μου, ολόκληρη τη ζωή μου στον σκουπιδοντενεκέ και τα πέταξα όλα

από πάνω μου, γιατί κατάλαβα ότι ο Χριστός είναι η εγγύηση της αληθινής

ζωής. Και τρέχω σε όλο τον κόσμο να διδάξω το άγιο θέλημά Του. Και τον

παρακαλώ να με ελεήσει και μένα για τις αμαρτίες μου. Και τόνιζε ο

απόστολος:

«Εγώ εδίωξα την Εκκλησία του Χριστού και μισούσα τον Χριστό. Τι

μεγαλύτερο κακό να είχα κάνει; Μα με φώτισε και με κάλεσε και με πήρε στη

Βασιλεία Του».

Να κάνουμε πολλές θυσίες, πολλά καλά έργα, πολλές προσευχές, για

να δοξάζουμε και να ευχαριστούμε τον Χριστό. Και τότε θα βλέπουμε τι

πλούτος έρχεται στην ψυχή μας.

4Κυριακή Ε’ Ματθαίου. Ἡ θεραπεία τῶν δαιμονιζομένων τῶν Γεργεσηνῶν. 24/7/2005

4

Να μας αξιώσει ο Θεός να μη βάζουμε την αξία της ζωής μας στα

γουρούνια, δηλαδή στα πάθη μας και στα δήθεν κέρδη από αυτά, αλλά στον

Χριστό. Αμήν.-

 2026 ΙΟΥΝΙΟΥ 28 – ΚΥΡΙΑΚΗ Δ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΟΥΛΟΥ ΤΟΥ ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΥ (Ματθ. 8, 5-13)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Δρυόφυτο, στις 9/7/1995)

Η επίκληση του ονόματος του Κυρίου

Ακούσαμε στο Ευαγγέλιο, ότι ο Κύριος πήγε στην Καπερναούμ. Εκεί

τον συνάντησε ένας Εκατόνταρχος. Σαν να λέμε ο Διευθυντής της Αστυνομίας

της πόλεως. Του είπε: «Διδάσκαλε, έχω τον υπηρέτη μου, άρρωστο. Θέλω

κάτι να κάνω γι’ αυτόν. Είναι πολύ καλός άνθρωπος και δεν θέλω να χαθεί».

Απαντά ο Χριστός: «Εγώ θα έρθω και θα τον θεραπεύσω».

Ας σταθούμε στα πρώτα λόγια του εκατοντάρχου: «Κύριε, έχω τον

υπηρέτη μου άρρωστο».

Τι έκανε ο εκατόνταρχος; Πήγε και επικαλέστηκε τον Κύριό μας Ιησού

Χριστό. Εμείς, τι ήλθαμε να κάνουμε στην Εκκλησία;

Μας άρεσε η ορθοστασία για δυο συνεχείς ώρες; Όχι! Όλοι ήλθαμε να

επικαλεστούμε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Είτε το έχουμε βαθιά στη

συνείδησή μας ξεκάθαρη τοποθέτηση, είτε είναι υποσυνείδητο και δεν το

συναισθανόμαστε τόσο βαθιά, οπωσδήποτε όμως, όλοι μικροί και μεγάλοι,

ήρθαμε να κάνουμε τον Σταυρό μας, μπροστά στην άχραντη εικόνα του

Κυρίου μας Ιησού Χριστού και να Τον επικαλεστούμε. Να πούμε ένα «Κύριε

ελέησον». Να Τον παρακαλέσουμε να μας ελεήσει.

Να παρακαλέσουμε την άχραντη Μητέρα Του, να πρεσβεύει για μας.

Πολλές φορές επικαλούμεθα τον Χριστό και δεν έχουμε την

συναίσθηση ή τον φωτισμό ή τη γνώση να ξέρουμε τι σημαίνει: «επικαλούμαι

το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού».

Λέγει ο άγιος απόστολος Πέτρος: «Κάθε άνθρωπος που θα επικαλεστεί

το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, θα σωθεί».

Ερμηνεύουν οι άγιοι Πατέρες: Μια φορά στη ζωή του μόνο να

επικαλεστεί ο άνθρωπος με όλη του την καρδιά το όνομα του Κυρίου μας

Ιησού Χριστού, έχει τεράστια αξία.

Μια φορά τον επικαλέστηκε πάνω στον Σταυρό ο ληστής λέγοντάς του:

«μνήσθητί μου Κύριε εν τη Βασιλεία σου», και σώθηκε. Για φαντασθείτε, τι

πλούτο συσσωρεύει για τον εαυτό του ο άνθρωπος που μπαίνει στην

Εκκλησία και με την διάνοια, με την καρδιά του και με τα χείλη του ψιθυριστά

επαναλαμβάνει: «Κύριε ελέησον». «Παράσχου Κύριε». Καθώς και τα άλλα

ιερά άσματα.

Και φυσικά, πρέπει να συνεχίζει και στο σπίτι του, την ίδια μέρα και σε

άλλες ευκαιρίες, να επικαλείται το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού με

ταπείνωση, πίστη και ελπίδα.

Πόσο αδικούμε τον εαυτό μας, όταν κλείνουμε το στόμα μας, την στιγμή

που πρέπει να επικαλούμεθα το όνομα του Χριστού, και το ανοίγουμε σε

ανοησίες και κούφια λόγια;

Και τι χειρότερο, όταν το όργανο του αγιασμού μας - το στόμα μας -

που μας αγιάζει με την προσευχή και τη δοξολογία του Θεού, το αφήνουμε να

μας μολύνει με την αισχρολογία και την κατάκριση.

Καλό να αγωνίζεται κανείς να έχει τα απαραίτητα. Κατοικία, ρούχα, γη.

Να έχει προκοπή σ’ αυτόν τον κόσμο. Αλλά είναι χίλιες φορές ανώτερο, να

2Κυριακή Δ΄ Ματθαίου. Θεραπεία δούλου εκατοντάρχου. 9/7/1995

φροντίζει να έχει μέσα στον νου του, στο στόμα του και στην καρδιά του το

όνομα του Κυρίου. Γιατί όποιος επικαλεσθεί το όνομα του Κυρίου θα σωθεί.

Πού να ρθεις Κύριε;

Είπε ο εκατόνταρχος: «Έλα Χριστέ μου να θεραπεύσεις τον υπηρέτη

μου». Απάντησε ο Χριστός: «Θα ‘ρθώ και θα τον θεραπεύσω».

Και ο εκατόνταρχος απάντησε:

-Κύριε, πού να ‘ρθεις; Στο σπίτι μου; Δεν είμαι άξιος να μπεις μέσα.

Εγώ είμαι αμαρτωλός άνθρωπος. Αλλά σαν αξιωματικός έχω στις διαταγές

μου στρατιώτες και λέω στον καθένα: Πήγαινε εκεί, και πηγαίνει. Έλα εδώ, και

έρχεται. Κάνε αυτό, και το κάνει. Δεν υπάρχει περίπτωση να με παρακούσει,

επειδή τυχαίνει και είμαι προϊστάμενός του. Το ίδιο και συ: Δεν είναι ανάγκη να

έρθεις σπίτι μου. Συ είσαι ο επουράνιος Θεός. Σε σένα υποτάσσονται τα

πάντα. Πες μια κουβέντα και θα θεραπευτεί ο δούλος μου.

Εμείς έχουμε τέτοιο φρόνημα;

Και κάτι ακόμη. Τα λόγια «Κύριε, ουκ ειμί άξιος ίνα μου υπό την στέγην

εισέλθης», πρέπει να τα θυμόμαστε ιδιαίτερα τις ημέρες που πάμε να

κοινωνήσουμε. Γιατί τότε, παίρνοντας το Σώμα και το Αίμα του Χριστού,

παίρνουμε τον ίδιο τον Χριστό μέσα μας. Στο σπίτι μας. Όχι σε εκείνο που

κατοικούμε, αλλά στο σπίτι της καρδιάς μας, που το έχουμε μολύνει με τις

αμαρτίες μας, τις σωματικές και τις ψυχικές. Όταν λοιπόν πηγαίνουμε να

κοινωνήσουμε, πρέπει να λέμε ταπεινά:

«Προσέρχομαι Κύριε, ως ο ληστής, ως ο τελώνης, ως η πόρνη.

Μολυσμένος είμαι. Δεν είμαι άξιος να μπεις Κύριε, κάτω από τη στέγη της

ψυχής μου, γιατί την έχω μολύνει. Αλλά έλα Χριστέ μου, συ που είσαι η

κάθαρση και ο αγιασμός, για να με καθαρίσεις».

Η ΑΓΙΑ ΑΚΥΛΙΝΑ

 https://www.youtube.com/watch?v=mVHvAjfH70I&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E&index=4

 1

2026 ΙΟΥΝΙΟΥ 21 - ΚΥΡΙΑΚΗ Γ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ο ΛΥΧΝΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ (Ματθ. 6, 22-33)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Παχυκάλαμο, στις 15/6/1980)

Ο «απλούς οφθαλμός»

Αν κανείς προσέξει το σημερινό Ευαγγέλιο, φωτίζεται μια για πάντα σε

όλη του τη ζωή. Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είπε: « Ο λύχνος του σώματός

εστιν ο οφθαλμός». Σε ένα σκοτεινό δωμάτιο δεν βλέπει κανείς απολύτως

τίποτα. Αν όμως βρεθεί εκεί ένα λυχνάρι, φωτίζει. Και αν είναι φως ηλεκτρικό,

φωτίζει πολύ καλύτερα. Βέβαια και με τα χέρια μπορείς να ψηλαφήσεις μερικά

πράγματα. Ένα κρεβάτι, μια καρέκλα, το ίδιο το λυχνάρι. Αλλά δεν θα

μπορέσεις ποτέ να ψηλαφήσεις τα γράμματα σ’ ένα βιβλίο ή μια εικόνα.

«Ο λύχνος του σώματός εστιν ο οφθαλμός». Ό,τι είναι το λυχνάρι για το

δωμάτιο, είναι το μάτι για ολόκληρο το σώμα. Υπάρχει μάτι; Υπάρχει φως. Δεν

υπάρχει; Όλα είναι μόνιμο σκοτάδι.

Όσο και να προσπαθήσουμε να φανταστούμε τι σημαίνει τυφλός, δεν θα

καταλάβουμε τίποτα. Γιατί; Πού να καταλάβουμε εμείς, που βλέπομε την

ομορφιά της δημιουργίας του Θεού, τον πόνο ενός ανθρώπου που ποτέ δεν την

είδε;

Όμως άλλα είναι εκείνα που φωτίζουν τη ζωή μας και την κάνουν

όμορφη. Γι’ αυτό ο Κύριός μας, πρόσθεσε: «Προσέξτε, δεν είναι μόνο αυτό το

μάτι που ξέρετε. Υπάρχει και ένα άλλο εσωτερικό. Το εξωτερικό μάτι είναι σαν

μια φωτογραφική μηχανή. Το μάτι του κακού ανθρώπου και το μάτι του καλού,

τα ίδια πράγματα βλέπει. Και το ίδιο τα βλέπει. Αλλά υπάρχει και ένα άλλο μάτι,

το οποίο είναι διαφορετικό στον καλό άνθρωπο.

«Εαν ο οφθαλμός σου είναι απλούς, όλον το σώμα σου φωτεινόν έσται».

Τι σημαίνει να είναι απλούς ο οφθαλμός σου;

Εμείς βλέπουμε ένα σωρό πράγματα. Σχηματίζουμε χίλιες δυο ιδέες.

Αγαπάμε χίλια δυο. Ποθούμε περισσότερα. Μας δεσμεύουν μερικά πάθη. Μας

υποδουλώνουν. Τα αγαπάμε. Τόσο πολύ, ώστε κλωτσάμε και την αξιοπρέπειά

μας. Μόνο την αξιοπρέπειά μας; Και τον πατέρα μας και τη μάνα μας. Εξ αιτίας

των παθών μας τους σκάζουμε κυριολεκτικά. Και ταυτόχρονα μέσα μας έχουμε

και καλωσύνη.

Και την αγαπάει κανείς τη μάνα του, και την σκάζει. Είναι απλούς ο

οφθαλμός αυτού του ανθρώπου; Όχι!

Και θέλει να κάνει τον σταυρό του, αλλά όταν φτάνει ο κόμπος στο χτένι

για κάποια αμαρτία τον ξεχνάει τον Θεό.

Είναι απλούς ο οφθαλμός αυτού του ανθρώπου;

Όχι!

Να τι σημαίνει απλούς ο οφθαλμός: Όταν ο άνθρωπος, έχοντας νικήσει

τα πάθη, έχοντας ελευθερωθεί από τις κακές επιθυμίες, τις κακίες, μπορεί με

ελεύθερο το φρόνημά του, με ελεύθερη την ψυχή του, με ευάγωγο το σώμα του

να είναι πάντοτε σύμφωνος με το θέλημα του Θεού, με τις επιταγές της

καλωσύνης και όλων των αρετών. Και να είναι σύμφωνος με τις αξιώσεις που

έχουν από αυτόν οι άλλοι, που δεν είναι σκουπίδια, αλλά είναι εξ ίσου έντιμοι

και εξ ίσου άξιοι να ζουν καλά, όπως και ο ίδιος, και να μην θεωρούνται

αντικείμενα εκμετάλλευσης κανενός.

2Κυριακή Γ΄ Ματθαίου. Λύχνος-μέριμνα. 15/6/1980

2

Μικρός ο κόπος. Μεγάλο το κέρδος

Εάν λοιπόν ο οφθαλμός σου είναι απλούς, τότε όλο το σώμα σου είναι

φωτεινό. Όλη η ζωής σου, όλα τα έργα σου είναι φωτεινά. Έχει μεγάλο βάθος

αυτή η κουβέντα του Χριστού.

Θυμηθείτε πόσα πράγματα στο σώμα μας είναι σκοτεινά, επειδή δεν είναι

υποταγμένα στο θέλημα του Θεού. Και θα καταλάβετε τι σημαίνει: «εάν ο

οφθαλμός σου είναι απλούς, όλο το σώμα σου είναι φωτεινό». Και αντίθετα:

«Εάν ο οφθαλμός σου είναι πονηρός, τότε όλο το σώμα σου είναι σκοτεινό».

Μήπως χρειάζεται πολλή επεξήγηση τι σημαίνει πονηρό μάτι;

Πονηρό είναι το μάτι όταν κοιτάζει ύποπτα, με κακία και με μίσος.

Αλλά και όταν κοιτάζει με φιληδονία και με σαρκικό φρόνημα.

Ερώτημα: Είναι σ’ αυτές τις περιπτώσεις το σώμα σκοτεινό ή δεν είναι;

Πόσο σοφά ή μάλλον πόσο φωτιστικά μας το λέγει ο Κύριος ημών Ιησούς

Χριστός. Και προσθέτει: «Θέλετε να φτάσετε σ’ αυτή την ωραία κατάσταση να

είναι το μάτι σας απλό; Να μην είναι πονηρό; Αρχίστε να κόβετε τα πάθη σας».

Το πρώτο πάθος που απασχολεί όλες τις ηλικίες κι όλους τούς ανθρώπους

είναι η διάθεση να μαζεύουν. Γιατί το μέσον που εξυπηρετεί όλα τα άλλα πάθη

είναι «το ψιλικό οξύ» που λέμε.

Γι’ αυτό είπε ο Χριστός: «Μη θησαυρίζετε θησαυρούς επί της γης».

Προσέχτε! Μην κολλάτε την καρδιά σας στα επίγεια. Εάν την κολλήσετε

σ’ αυτά, σιγά-σιγά το μάτι σας θα γίνει πονηρό. Θα ξεφύγει από την απλότητα.

Αλλά η εντολή: «μη θησαυρίζετε θησαυρούς επί της γης», είναι λιγάκι δύσκολη,

γιατί το ερώτημα είναι:

-Καλά. Αν δεν έχω χρήματα πώς θα ζήσω; Το χρήμα κυβερνάει τον

κόσμο. Έτσι και δεν έχεις, με τι θ’ αγοράσεις το ψωμί σου;

Επειδή έτσι σκεπτόμαστε, γι’ αυτό ο Κύριος, μας επεξηγεί:

«Ουχί πλείον εστι η ψυχή της τροφής και το σώμα του ενδύματος»;

Τι θέλει να πει; Δεν είναι μεγαλύτερη και δεν έχει πιο μεγάλη σημασία η ζωή

από το φαΐ και το σώμα από το ρούχο; Τι θα προσέξεις περισσότερο. Το φαΐ ή

την ζωή; Το ρούχο ή το σώμα;

Έχετε δει ποτέ σας άνθρωπο που να τρώει δηλητήρια, επειδή είναι

νόστιμα; Θα πείτε, έχουμε. Βλέπουμε ανθρώπους που τρώνε τέτοια πράγματα

και πεθαίνουν. Αλλά τι είναι; Είναι ανόητοι. Γιατί; Δεν έχουν βάλει σωστή τάξη

μέσα στο μυαλό τους. Δεν ξέρουν τι έχει μεγαλύτερη αξία. Δεν έχουν κάνει

όπως λέμε πρόγραμμα προτεραιότητος. Έχετε δει άνθρωπο να κοιτάζει πιο

πολύ τα ρούχα από το σώμα του; Βεβαίως. Αλλά τι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Δεν

στέκουν καλά στο μυαλό. Και οι ίδιοι το καταλαβαίνουν. Το φωνάζει η

συνείδησή τους.

Έχουν πέσει σε μια κατάσταση διανοίας και νοός αξιοθρήνητη και δεν

ξέρουν να μοιράσουν δυο γαϊδουριών άχυρα. Και να καταλάβουν πόσο πρέπει

να δώσουν στο καθένα, και γιατί.

Ο Χριστός με το Ευαγγέλιο αυτό μας λέγει: «Προσέξατε. Η ζωή δεν είναι

τόσο απλή όσο φαίνεται. Είναι πολυσύνθετη. Έχει χίλιες δυο μορφές. Χίλιες δυο

εκδηλώσεις. Και πάνω απ’ όλα, αυτά που πρέπει να κυβερνήσεις και να

αξιολογήσεις σωστά δεν είναι μόνο τα επίγεια, αν θέλεις να βαδίσεις και καλά.

Υπάρχουν τα επουράνια. Για φανταστείτε: έχουμε ένα μαθητή, ο οποίος την

ώρα που έπρεπε να διαβάσει, λέει: «Δε βαριέσαι, το πενταράκι μου θα το

πάρω. Εγώ είμαι έξυπνο παιδί». Και πάει συνεχώς και παίζει ποδόσφαιρο

3Κυριακή Γ΄ Ματθαίου. Λύχνος-μέριμνα. 15/6/1980

3

στους δρόμους. Στο τέλος, θα το πάρει - δεν θα το πάρει το πενταράκι - αλλά

πόρτα του Πανεπιστημίου δεν θα δει.

Ένα άλλο παιδί ιδρώνει κάθε μέρα πάνω στην καρέκλα. Τι κάνει;

«Καταστρέφει» τα νιάτα του, τη στιγμή που το άλλο τα «χαίρεται». Λέμε

ότι τα «καταστρέφει», γιατί δεν παίζει όλη την ώρα, δεν κάνει μαγκιές. Αλλά

έρχεται η ώρα, που θα είναι πέντε σκαλιά παραπάνω από τον άλλον και θα

λέγει: «Δόξα σοι ο Θεός, που τότε το κατάλαβα ότι ήταν καλύτερα να μην τρέχω

στους δρόμους, γιατί τώρα απολαμβάνω». Και θα απολαμβάνει σε όλη του τη

ζωή.

Ο Θεός μάς τραβά κοντά του

Πρέπει στη ζωή μας να βάλουμε τάξη και πρόγραμμα. «Ζητείτε», λέει,

«πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού». Γιατί; Διότι είναι

το σπουδαιότερο από όλα.

«Τι θα ωφελήσει τον άνθρωπον αν κερδίσει τον κόσμον όλον και ζημιωθεί

την ψυχήν αυτού; Τι θα δώσει ο άνθρωπος αντάλλαγμα για την ψυχή του;»

Υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που του ζητάνε να πληρώσει ένα χαρτόσημο,

για να του δώσουν δύο εκατομμύρια και θα τσιγκουνευτεί το χαρτόσημο; Έστω

κι αν δεν έχει δεκάρα για το χαρτόσημο, δεν θα πάει να καταξευτελίσει τον

εαυτό του πέφτοντας στα πόδια κάποιου άλλου να του δώσει μισό ευρώ για το

χαρτόσημο;

Λέγει ο Κύριος: Η βασιλεία του Θεού είναι πολυτιμότερη όχι από ένα και

δύο, αλλά από όλα τα εκατομμύρια του κόσμου αυτού. Γιατί «τι ωφελήσει

άνθρωπον αν κερδίσει τον κόσμον όλον και ζημιωθεί την ψυχήν αυτού;»

Αυτό το τελευταίο είναι το μεγάλο φως για τη ζωή μας. Όλα τα άλλα, μας

τα είπε ο Κύριος για να μας βοηθήσει να καταλάβουμε τη μεγάλη σημασία που

έχει το: «ζητείτε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού».

Τώρα λοιπόν τι καταλαβαίνουμε;

Ότι, τότε μόνο το μάτι σου γίνεται απλό, όταν έχεις σωστή τοποθέτηση

απέναντι της Βασιλείας του Θεού. Και ότι, τότε μόνο το μάτι σου γίνεται πονηρό,

όταν έχεις λάθος τοποθέτηση απέναντι της βασιλείας του Θεού. Αν ζητάς

«πρώτον την Βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού», τότε σιγά-σιγά το

μάτι θα γίνει απλό. Και η ζωή σου θα γίνει γλυκειά, όμορφη, ενοποιημένη,

υποταγμένη στο θέλημα του Θεού, αγία.

Αν δεν ζητάς «πρώτον την Βασιλείαν του Θεού», η Βασιλεία του Θεού

ποτέ δεν θα σε αφήσει ήσυχο. Γιατί;

Γιατί ο Θεός είτε τον θέλουμε, είτε δεν τον θέλουμε, είναι κοντά μας.

Και κάθε φορά που αμαρτάνουμε, απλώνει το χέρι του και μας τραβάει το

αυτί. Τόσο, όσο να το καταλαβαίνουμε καλά. Ο άνθρωπος, όσο και αν

γλυκαίνεται από την αμαρτία, επειδή ο Θεός του τραβάει το αυτί, «σκάζει»

ψυχικά. Μήπως κάνουμε λάθος;

Όλοι έχουμε κάνει αμαρτίες μικρότερες και μεγαλύτερες. Και ξέρουμε,

πως ο Θεός τραβάει το αυτί, την ώρα που κάνουμε την αμαρτία. Γιατί όταν

κάνουμε την αμαρτία, από εκείνη τη στιγμή, το μάτι μας παύει να είναι απλό και

η ψυχική μας διάθεση παύει να είναι ενοποιημένη. Και το σώμα μας και

ολόκληρη η ζωή μας παύουν να είναι φωτεινά.

Γιατί μας το τραβάει το αυτί ο Θεός, αδελφοί;

Όχι για τιμωρία. Αλλά για να συναισθανθούμε. Γι’ αυτό ακριβώς, «το

τράβηγμα του αυτιού», είναι η μεγαλύτερη ευεργετική πράξη που κάνει ο Θεός

4Κυριακή Γ΄ Ματθαίου. Λύχνος-μέριμνα. 15/6/1980

4

στον άνθρωπο, κάθε φορά που ο άνθρωπος ανοίγει το ρυπαρό του στόμα και,

με την κακή πράξη του, φτύνει τον Θεό και τον καταπατεί.

Ο Θεός όμως ζητεί την επιστροφή μας. Και με τον τρόπο του αυτόν μας

λέει: «Συνέλθετε και ζητείτε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην

αυτού». Τα άλλα όλα ο Θεός τα έδωσε στον κόσμο τόσο πλούσια ώστε κάπως

θα τα αποκτήσετε.

Οπωσδήποτε θα βρείτε και λίγα χρήματα για να ζήσετε, άμα εργαστείτε.

Οπωσδήποτε θα αποκτήσετε και κάποια αγαθά.

Οπωσδήποτε θα απολαύσετε κάτι από τον κόσμο.

Αλλά ζητώντας «την Βασιλείαν του Θεού πρώτον», τότε και η επίγεια

ζωή σας θα γεμίσει χαρά, και στην επουράνια χαρά θα γίνετε μέτοχοι και στην

αιωνιότητα ολόκληρη μαζί με όλους τούς αγίους. Αμήν.-

ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ Ο ΙΑΤΡΟΣ

 

 2026 ΙΟΥΝΙΟΥ 14 - ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Η ΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ (Ματθ. 4, 18-23)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στα Κολομόδια, στις 13/6/2004)

Απαραίτητος προβληματισμός

Ακούσαμε στο Ευαγγέλιο για το κάλεσμα του Χριστού στους πρώτους

μαθητές του, στον Πέτρο και στον Ανδρέα. Ήταν ψαράδες με ιδιόκτητο καΐκι

και δίχτυα. Από την διήγηση φαίνεται ότι οι δουλειές τους πήγαιναν καλά. Και

ήταν φυσικό να είναι ευχαριστημένοι.

Όμως ο άνθρωπος, που δεν μένει στην επιφάνεια, που δεν

ενδιαφέρεται μόνο να γεμίσει το στομάχι του και να ικανοποιήσει κάποιες

άλλες επιθυμίες του, δεν αρκείται σ’ αυτά. Εξετάζει τον εαυτό του και τη θέση

του στον κόσμο. Και καταλαβαίνει, ότι σκοπός της ζωής του δε μπορεί να είναι

ούτε το φαγητό, ούτε η διασκέδαση, ούτε τα χρήματα. Η ζωή είναι κάτι

περισσότερο από αυτά. Κάτι έξω από αυτά.

Όταν ο άνθρωπος αρχίζει να προβληματίζεται, διαπιστώνει - αν θέλει

να είναι ειλικρινής - ότι είναι δεμένος με τα επίγεια, εγκλωβισμένος στη

φιλαυτία του, δέσμιος των παθών του. Πρέπει να είναι κανείς εκτός

πραγματικότητας, για να μην το αντιλαμβάνεται. Ζώντας λοιπόν αυτή την

κατάσταση, αναζητά μια συντροφιά πνευματική. Ένα φως. Όταν καίει το

καντηλάκι μπροστά στην εικόνα του Χριστού, λέμε: «Τι παρηγοριά μού δίνει

τούτο το φως! Γεμίζει η καρδιά μου γαλήνη!»

Πόσο έχουμε ανάγκη τη συντροφιά, που φωτίζει τον εσωτερικό μας

κόσμο!

Καινή διδαχή

Κάπως έτσι ζούσαν ο Πέτρος και ο Ανδρέας, όταν πέρασε από εκεί ο

Χριστός. Μόλις τον είδαν, κάτι κατάλαβαν. Ο Χριστός τους είπε: «Αφήστε τα

αυτά. Ελάτε κοντά μου». Παράξενα λόγια! «Σαν ποιός να είναι αυτός»,

αναρωτιέται ο καθένας, «που μού ζητά να τα αφήσω όλα; Για ποιόν να τα

αφήσω; Και γιατί;»

Το να αφήσεις ένα οποιοδήποτε πραγματάκι σου, είναι θυσία. Το να τα

αφήσεις όλα; Είναι μεγάλη θυσία. Είναι ξεγύμνωμα.

Όμως το Ευαγγέλιο το λέει ξεκάθαρα: Τα άφησαν όλα και τον

ακολούθησαν... Γιατί; Χωρίς λόγο; Απερίσκεπτα;

Ο Χριστός όταν τους είπε, «δεύτε οπίσω μου», δεν το είπε ξερό.

Προσέθεσε: «Και εγώ θα σας κάνω αλιείς ανθρώπων. Θα αλλάξει η ζωή σας.

Θα γίνει ομορφότερη». Τον άκουσαν οι απόστολοι και πήγαν κοντά Του. Και

από τότε, τι έγινε; Έγινε εκείνο που γίνεται και σε μας, κάθε φορά που

πηγαίνουμε πιο συνειδητά κοντά στον Χριστό...

Κοντά του, έβλεπαν τα θαύματα που έκανε: Παράλυτοι γίνονταν καλά.

Τυφλοί έβλεπαν. Έφευγαν τα δαιμόνια. Ανασταίνονταν νεκροί. Γαλήνευε η

τρικυμισμένη θάλασσα. Και αναρωτιόνταν: «Ποιός είναι αυτός που κάνει όλα

αυτά; Πώς τον υπακούει ακόμη και η άψυχη φύση, που δεν είναι πρόσωπο;».

Προσέχοντας κανείς αυτά, πόσο φωτίζεται στην καρδιά, στο νου, στην ψυχή;

2Κυριακή Β΄ Ματθαίου. Ἡ κλήση τῶν Μαθητῶν. 13/6/2004

Και άκουγαν καθημερινά οι άγιοι Απόστολοι λόγια, που δεν μπορούσε

να τα διανοηθεί άνθρωπος. Γιατί έλεγε ο Χριστός:

• Καλότυχος όποιος δεν αφήνει τον εαυτό του να παγιδεύεται στη

σκέψη ότι εδώ είναι η ζωή. Εδώ ο Παράδεισος. Εδώ και η κόλαση.

• Καλότυχος εκείνος που κατανοεί ότι, άλλο η σοφία η δική του, και

άλλο η σοφία και η δύναμη του Θεού.

• Μακάριος, όποιος δεν παγιδεύεται στη σκέψη ότι, ζωή σημαίνει:

φαγητό, χρήματα, διασκέδαση, αλλά βλέπει την κατάστασή του και

διαπιστώνει, ότι είναι γεμάτος λάθη, πάθη, αδυναμίες. Βλέπει ότι είναι όχι

όπως έπρεπε να ήταν.

• Μακάριοι αυτοί που έχουν ταπείνωση και διαπιστώνουν την

πνευματική τους ανεπάρκεια.

• Μακάριοι εκείνοι, που δεν αφήνουν τον εαυτό τους να κυριαρχείται

από οργή και θυμό.

• Ακόμη περισσότερο μακάριοι, εκείνοι που βλέπουν όχι μόνο το κακό

του κόσμου, αλλά κυρίως το κακό που βρίσκεται μέσα τους. Και ξέρουν ότι το

χειρότερο κακό που υπάρχει, δεν είναι εκείνο που μας βρίσκει, αλλά εκείνο

που κάνουμε στον πλησίον, γιατί μας διαλύει πνευματικά και μας χωρίζει από

τον Θεό.

Αυτά μάθαιναν οι άγιοι Απόστολοι κοντά στον Χριστό και γι’ αυτό μέρα

με την ημέρα, Τον αγαπούσαν περισσότερο. Για χάρη Του ξέχασαν τον εαυτό

τους και τις ιδέες τους. Και έκαναν για τον Διδάσκαλο όλο και μεγαλύτερες

θυσίες.

Δεν έλειψαν οι φουρτούνες

Όμως δεν έλειψαν οι φουρτούνες. Μιλάμε για εκείνες που

αναστατώνουν την ψυχή... Ήρθαν στιγμές, που πολλοί έφυγαν από τον

Χριστό. Οι απόστολοι προβληματίζονταν. Τους λέγει ο Χριστός:

-Μήπως θέλετε και σεις να φύγετε; Μήπως κάνατε λάθος που ήλθατε

κοντά μου;

Του αποκρίθηκε ο Πέτρος:

-Κύριε, πού να πάμε; Εσύ έχεις τα λόγια της αιώνιας ζωής. Για τι να

ψάξουμε; Για μια μπουκιά; Για πέντε δεκάρες; Δεν θα σε αφήσουμε ποτέ.

Μετά την ανάστασή Του, τους είπε ο Κύριος: «Ξεχυθείτε στον κόσμο

και κηρύξατε το Ευαγγέλιο». Το έκαναν. Δεν έπαυσαν να διακηρύττουν ότι ο

Χριστός είναι το Φως του κόσμου.

Εμείς μπροστά στον Πέτρο και τον Ανδρέα, είμαστε πνευματικά

φτωχαδάκια. Παρά ταύτα, βλέποντας κάτι λίγο, μια μόνο ακτίνα από το φως

του Χριστού, γεμίζει η καρδιά μας γαλήνη, χαρά, ικανοποίηση, που δεν τις

βρίσκουμε ούτε σε όλα τα αγαθά του κόσμου. Και λέμε: «Δόξα να ‘χει ο Θεός,

που μου άνοιξε τα μάτια και με έφερε σε επίγνωση». Τότε καταλαβαίνουμε

λίγο, τι έγινε με αυτούς που άνοιξαν διάπλατα τα μάτια τους στο φως του

Χριστού.

Τα ζηλευτά σταφύλια

Λέγει ένα τροπάριο της εορτής των αγίων αποστόλων:

«Μακάριοι είσαστε άγιοι απόστολοι. Σας ζηλεύουμε. Γιατί σεις, μέσα

στο αμπέλι που ονομάζεται Χριστός, γίνατε τα πιο όμορφα κλήματα. Γεμάτα

3Κυριακή Β΄ Ματθαίου. Ἡ κλήση τῶν Μαθητῶν. 13/6/2004

ώριμα σταφύλια, που όποιος τα βλέπει τα ποθεί». Ποιά είναι αυτά τα

σταφύλια; Το φρόνημά τους. Η αγιοσύνη τους. Η πίστη τους. Και τι κάνουμε

όσοι τους ζηλεύουμε; «Επιστοιχούμεν γεύσιν προς ευφρόσυνον».

Στοιχιζόμαστε! Μπροστά οι απόστολοι. Πίσω, εμείς. Στην ίδια ευθεία. Από

αυτούς παίρνουμε γραμμή, δηλαδή: δύναμη, πίστη, ενθουσιασμό. Και τότε

αρχίζουμε να γλυκαινόμαστε με την υπέροχη γεύση της αιώνιας ζωής.

Γι’ αυτό ερχόμαστε στην Εκκλησία και δεν ασχολούμαστε τούτη την

ώρα με τα δήθεν απαραίτητα.

Γι’ αυτό νηστεύουμε, γι’ αυτό προσευχόμαστε και παρακαλούμε:

«βοήθησέ με Θεέ μου, να γίνω καλύτερος».

Γι’ αυτό προσπαθούμε να το δείχνουμε στην πράξη, ότι είμαστε

χριστιανοί.

Η δύναμη του παραδείγματος

Πριν αρκετά χρόνια ζούσε στη Γαλλία μια περίφημη φιλόσοφος. Δεν

πίστευε πουθενά. Κάποτε «υποχρεώθηκε» να βρεθεί στην Εκκλησία για

κοινωνικούς λόγους. Και τι βλέπει: Μπροστά στην εικόνα του Χριστού, ήταν

γονατισμένος ένας άνθρωπος και συνομιλούσε μαζί Του. Η φιλόσοφος, με την

παγωμένη καρδιά, δεν μπόρεσε να καταλάβει τίποτε! Όσο όμως

παρατηρούσε τον προσευχόμενο, τόσο περισσότερο καταλάβαινε ότι

πραγματικά μιλάει με τον Χριστό. Και παρότι ήταν δακρυσμένος, το πρόσωπό

του γινόταν όλο και περισσότερο χαρούμενο και ειρηνικό. «Από εκείνη τη

στιγμή», γράφει η φιλόσοφος, «έπαψα να είμαι άθεη, γιατί κατάλαβα τι γλύκα

κρύβεται σ’ εκείνους τους ανθρώπους, που έγιναν κλήματα του Χριστού και

έχουν καρπόν πολύν. Είδα το σταφύλι, το γεύτηκα, το κατάλαβα».

Και από τότε, σ’ όλη της τη ζωή, έλεγε: «Ο Σταυρός του Χριστού, είναι

η μεγαλύτερη χαρά, η μεγαλύτερη ειρήνη και η μεγαλύτερη ευτυχία.

Καλότυχος όποιος πιστεύει στον Χριστό». Και η φιλόσοφος πέθανε μοναχή.

Διαβάζουμε στο βίο του αγίου Βίκτωρος: Ενώ τον βασάνιζαν, ήταν

ειρηνικός. Γελούσε στην απειλή ότι θα τον σκοτώσουν.

-Για τον Χριστό θα με σκοτώσετε; Δεν το έχω ζημιά. Θα πάω καλύτερα

κοντά Του. Υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία;

Μια κοπέλλα, η Στεφανίδα παρακολουθούσε το μαρτύριο. Ακούοντας

τα υπέροχα λόγια τού αγίου, κρασί από το κλήμα του Χριστού, φώναξε:

-Είσαι καλότυχος Βίκτωρ, που πεθαίνεις για τον Χριστό. Και εγώ κοντά

σου!

Την συνέλαβαν. Ο δικαστής βάλθηκε να την μεταπείσει. Της μίλησε

πειστικά για τις απολαύσεις της πρόσκαιρης ζωής. Μήπως ήξερε και τίποτε

άλλο; Απάντησε η αγία.

-Καλή η ζωή αυτή. Μα η αιώνια ζωή είναι πολύ γλυκύτερη! Και για τις

ομορφιές της πρόσκαιρης ζωής, εγώ δεν θα χάσω την αιώνια. Τελικά

μαρτύρησε η αγία Στεφανίδα και κληρονόμησε την Βασιλεία του Θεού.

Αλλαγή πορείας

Λέγει ένας σοφός:

«Άλλαξε πορεία, αδελφέ μου. Αλλιώς δεν θα αλλάξει τίποτε στη ζωή

σου. Πάρε το δρόμο, που σου δείχνει ο Χριστός. Αλλιώς θα χάσεις και αυτό

που νομίζεις ότι είναι κατάδικό σου και που το κάνεις ό,τι θέλεις, δηλαδή την

4Κυριακή Β΄ Ματθαίου. Ἡ κλήση τῶν Μαθητῶν. 13/6/2004

ψυχή σου και τη ζωή σου. Δείξε σταθερότητα. Αλλιώς δεν θα ξέρεις ποτέ τι

σου γίνεται, αν αφήσεις να σε κυβερνούν οι λογισμοί, οι διαθέσεις και τα πάθη

της στιγμής».

Τι γίνεται μ’ εμάς;

Έχουμε μέσα μας τη Βασιλεία του Θεού; Που σημαίνει: πίστη, αγάπη,

υπομονή, ταπείνωση, θυσία;

Η πίστη μας είναι ζωντανή ή νεκρή;

Το περιεχόμενο της καρδιάς μας, είναι το θέλημα του Χριστού;

Μας καταυγάζει το φως του Χριστού, που είναι ο πολυτιμότερος

πλούτος που αξιωθήκαμε να δεχθούμε;

Οι άγιοι απόστολοι είναι τα υπεροχότερα παραδείγματα, για το πώς

ερχόμαστε κοντά στον Χριστό και πώς ακολουθούμε τα ίχνη Του. Ας κάνουμε

ό,τι μπορούμε, για να γίνει η ζωή μας πλουσιότερη σε έργα φωτός. Αμήν.-

 2026 ΙΟΥΝΙΟΥ 7 – ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓ. ΠΑΝΤΩΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ (Ματθ. 10, 32-33, 37-38 και 19, 27-30)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στήν Καμαρίνα, στίς 10/6/1990)

Πολύς ο κόπος. Μεγάλη η αμοιβή

Σήμερα είναι η εορτή των Αγίων Πάντων. Και για να μας δείξει ο Κύριος

πώς οι άγιοι αγίασαν και πώς απέκτησαν την επουράνια δόξα, μας είπε:

«Όποιος αφήσει για Μένα, πατέρα, ή μητέρα, ή αδελφούς, ή αδελφάς, ή

αγρούς, ή οτιδήποτε άλλο, θα λάβει εκατονταπλασίονα και θα κληρονομήσει

την αιώνια ζωή». Ειδικά για τους Αποστόλους οι οποίοι άφησαν τα πάντα και

Τον ακολούθησαν, είπε ο Χριστός: «Εσείς, στην παλιγγενεσία, τότε που «θα

έλθει ο Υιός του ανθρώπου εν τη δόξῃ Αυτού», «θα καθίσετε επί δώδεκα

θρόνους και θα κρίνετε τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ». Εννοώντας, ότι οι

Απόστολοι θα κρίνουν ολόκληρο τον κόσμο.

Σεις, τους είπε ο Χριστός, που ένα μόνο είχατε βαθιά στην καρδιά σας,

πώς θα υπηρετήσετε το θέλημα του Θεού, κηρύττοντας την αιώνια ζωή και

την Ανάσταση του Χριστού και όλων των ανθρώπων, θα κρίνετε τον κόσμο.

Σεις θα αποφασίσετε τι μισθό θα πάρει ο κάθε άνθρωπος. Όχι Εγώ.

Μπορεί να φανταστεί κανείς τι τεράστια αμοιβή, τι πλούτο βρήκαν οι

άνθρωποι αυτοί, οι οποίοι για χάρη του Χριστού άφησαν «κάτι». Και μας

διδάσκει ο Χριστός, με το παράδειγμα όλων των Αγίων και ιδιαίτερα με το

παράδειγμα των Αγίων Αποστόλων, ότι όσο περισσότερα αφήσει κανείς για

τη δόξα του Χριστού, τόσο περισσότερα θα πάρει στην ατελεύτητη ζωή.

Θα είμαστε πολύ διαφορετικοί αν διαβάζαμε τους βίους των Αγίων, και

βλέπαμε πόσα έκαναν για τη βασιλεία του Θεού. Πόσο κοπίασαν και πόσο

πόνεσαν! Λέμε «πόνεσαν» γιατί είχαν κάνει πόθο τους να ενωθούν με τον

Χριστό στη Βασιλεία των ουρανών, πόνο της ψυχής τους και της καρδιάς

τους.

Δεν είναι δυνατόν να διαβάσει άνθρωπος τους βίους των Αγίων και να

μη ζηλέψει το καλό τους παράδειγμα. Γι’ αυτό είναι αδικία εναντίον του εαυτού

μας, το ότι δεν φροντίζουμε να διαβάζουμε το άγιο Ευαγγέλιο και τους βίους

των Αγίων. Τρέχεις, αδελφέ μου, κάθε μέρα σαν τρελλός ψάχνοντας τις

ειδήσεις, για να διαβάσεις τι; Τα ίδια και τα ίδια. Μήπως έχουν τίποτε το

σπουδαίο; Και χαλάς τον κόσμο. Γιατί άραγε δεν χαλάμε τον κόσμο για να

βρούμε ένα πνευματικό βιβλίο για την ωφέλεια της ψυχής μας;

Κάποια φορά είχαν πάει μερικοί άνθρωποι στον Άγιο Αντώνιο, και του

έλεγαν τα δικά τους, τα θελήματά τους και τις ορεξούλες τους.

Ο Άγιος Αντώνιος τους απάντησε:

-Τα άνω γέγονε κάτω και τα κάτω άνω. Τα αναποδογυρίσαμε όλα. Τα

κάναμε άνω κάτω.

Του λένε:

-Τι εννοείς;

Τους απάντησε:

-Την παλαιότερη εποχή, οι άνθρωποι είχαν σωστή ιεράρχηση στις αξίες

τους. Ξέρανε ότι υπεράνω όλων είναι ο Θεός. Και από τον άνθρωπο και από

τον κόσμο αυτό, πολυτιμότερο είναι η ψυχή και η αιώνια ζωή. Και μετά είναι το

σώμα και τα υλικά αγαθά. Σήμερα τα κάναμε τα άνω κάτω και τα κάτω άνω.

Έχουμε για μεγαλύτερους θησαυρούς τα υλικά αγαθά και το σώμα μας, το

2Κυριακή Ἁγίων Πάντων. 10/6/1990

οποίο το υπηρετούμε σαν αφεντικό, ξεχνώντας εντελώς την ψυχή και την

αιώνια ζωή. Ή μάλλον όχι “ξεχνώντας”, είναι πολύ επιεικής η φράση

«ξεχνώντας», αλλά εγκληματώντας εναντίον της ψυχής μας και της αιώνιας

ζωής. Ξεχνάει απλώς την ψυχή του εκείνος που δεν κάνει πολλές προσευχές,

που δεν πηγαίνει κάθε Κυριακή στην Εκκλησία, που δεν κάνει καλά έργα.

Εκείνος όμως που κάνει αμαρτίες, δεν την ξεχνάει απλά την ψυχή του,

αλλά την δηλητηριάζει και την εκτελεί.

Μη μας ξεγελούν οι φευγαλέες μέρες

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει: «Ο μεγαλύτερος πλούτος και η

ωραιότερη επίτευξη στην επίγεια ζωή είναι η επίγνωση της αληθείας». Να

μάθουμε ποια είναι η αλήθεια. Δεν είναι κέρδος να φάμε και να

διασκεδάσουμε. Αυτό είναι ψιλικατζίδικο πράγμα. Το σημαντικό είναι να

μάθουμε ποια είναι η αλήθεια. Για ποιο πράγμα; Για τη θέση μας μέσα στο

σύμπαν, την σχέση μας με τον Θεό, με τον εαυτό μας, με τους άλλους

ανθρώπους και με τα πράγματα. Άμα δεν τα έχω ξεκαθαρίσει αυτά,

πορεύομαι στο σκοτάδι.

Και όταν ο άνθρωπος πορεύεται στο σκοτάδι, λέγει ο Χριστός, όλο

σκοντάφτει. Αν δηλαδή έχει στραβή κρίση, εάν αυτό που νομίζει φως του είναι

σκοτάδι, τότε σε τι σκοτάδι είναι βουτηγμένος;

Είπε ένας από τους αγίους πατέρας:

«Το μεγαλύτερο καλό, το οποίο έχει να κάνει ο άνθρωπος για τον εαυτό

του, είναι να αντιμετωπίζει με γαλήνη και με ειρήνη τους άλλους ανθρώπους.

Από την στιγμή που θα βάλει μέσα του ότι πρέπει να βλέπει τους άλλους

ανθρώπους σαν τέκνα του Θεού, από εκείνη την στιγμή, νικώντας τον

εγωκεντρισμό του -αυτό το φρόνημα που μας διαλύει- αρχίζει και γίνεται

καλός χριστιανός».

Έλεγε ένας Ασκητής:

«Ουδέποτε προτίμησα το συμφέρον μου, από το συμφέρον του αδελφού

μου. Ουδέποτε προτίμησα το θέλημα μου, από το θέλημα του αδελφού μου».

Για φανταστείτε, τι αγάπη και τι καλοσύνη είχε βάλει μέσα στην καρδιά του ο

άνθρωπος αυτός, για να λέγει: «Ποτέ δεν προτίμησα το συμφέρον μου, από

το πνευματικό συμφέρον του αδελφού μου».

Εάν, σε κάτι τέτοια απλά πραγματάκια δουλεύαμε σωστά, πόση χάρη θα

είχαμε! Πόση πνευματική ακτινοβολία! Εάν ξεχνούσαμε λίγο τον εαυτό μας και

παραμερίζαμε τις κακές επιθυμίες μας, τι θα γινόμαστε πάνω στην γη!

Έλεγε ο Μιχαήλ Άγγελος, ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης της εποχής του:

«Αλλοίμονο! Αλλοίμονο! με γέλασαν οι φευγαλέες ημέρες. Και τώρα βρίσκομαι

ενώπιον του θανάτου και διαπιστώνω ότι έχω τα χέρια μου άδεια, και

διερωτώμαι: Πώς θα παραστώ ενώπιον του φοβερού Βήματος του Χριστού;».

Ας φανταστούμε έναν άνθρωπο που αγωνίζεται στη ζωή του να επιτύχει.

Πηγαίνει στο Δημοτικό, στο Γυμνάσιο, μετά θέλει να σπουδάσει. Πάει στο

Πανεπιστήμιο, αλλά μεσολαβεί κάτι και δεν παίρνει πτυχίο, δεν πετυχαίνει

εκείνο που είχε ονειρευτεί και προσγειώνεται απότομα εκεί που δεν το

περίμενε ποτέ. Και τότε λέει: «Απέτυχα στη ζωή μου! Όλα έσβησαν».

Οδυνηρή αυτή η αποτυχία αλλά μικρή. Είναι δυνατόν να θεραπευτεί.

Όταν όμως κάποιος φτάσει να πει «απέτυχα στην ζωή μου» τις τελευταίες του

στιγμές ε, τότε αδελφοί μου, η αποτυχία είναι διπλή. Και δεν θεραπεύεται με

τίποτε.

3Κυριακή Ἁγίων Πάντων. 10/6/1990

Γι’ αυτό ο Κύριος, οι Απόστολοι και η Εκκλησία, δια των ιερέων, δια του

κηρύγματος, δια των ιερών βιβλίων, μας φωνάζουν: «Φροντίζετε να μην

κάνετε λάθη στην ζωή σας. Θησαυρίζετε θησαυρούς εν ουρανώ, όπου ούτε

σκόρος, ούτε υγρασία, ούτε κλέφτες, ούτε ληστές, ούτε διαρρήκτες,

κινδυνεύουν να σας τους καταστρέψουν. «Θησαυρίζετε θησαυρούς εν

ουρανώ».

Ακόμη μας φωνάζει και η σάλπιγγα που έχει βάλει ο Θεός μέσα μας και

λέγεται συνείδηση. Η συνείδηση κάθε φορά που κάνουμε κάποιο λάθος στις

επιλογές μας επαναστατεί.

Μακάριος ο άνθρωπος, ο οποίος ακολουθεί σε όλα την ιεραρχία και την

αξιολόγηση, που έκανε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, που είναι το φως τού

κόσμου. Γιατί έτσι είναι ευχαριστημένος και στην παρούσα ζωή, γιατί την

περνάει με ειρήνη και χαρά. Χωρίς αμαρτωλές διασκεδάσεις, και χωρίς

αμαρτωλές επιδιώξεις, αλλά γεμάτος γαλήνη και ηρεμία, έχοντας την ελπίδα

της αιώνιας ζωής.

Δίνεις λίγα, παίρνεις πολλά

Είπε ο Χριστός: «Όποιος αφήσει για χάρη μου πατέρα ή μητέρα ή

αδελφούς ή αδελφές ή τέκνα, θα πάρει εκατονταπλασίονα και θα

κληρονομήσει την αιώνια ζωή». Τι γίνεται με τους χριστιανούς που έχουν

οικογένεια και δεν άφησαν όλα αυτά; Είναι καταδικασμένοι; Πρέπει να

απογοητευθούν;

Επαναλαμβάνουμε: Ο Χριστός θέλει να μας πει: Όσο περισσότερα

αφήσετε για Μένα, τόσο περισσότερα θα πάρετε σαν αμοιβή στον ουρανό.

Έχετε την δυνατότητα να αφήσετε πάρα πολλά, εάν θέλετε, για να είστε

ευάρεστοι ενώπιον του Θεού.

Ποια είναι αυτά τα πολλά;

Πρώτον: Κυριακή πρωί, πρέπει να σηκωθείς να πας στην Εκκλησία.

Άφησε τον ύπνο σου.

Δεύτερον: Είναι ώρα να κάνεις την προσευχή σου. Δεν πειράζει αν τα

γόνατα είναι κουρασμένα από τον κόπο της ημέρας. Ας ξεχάσεις την

κούραση. Ας μην αφήσεις την προσευχή.

Σε ενοχλεί κάποιος, και σου λέγει ο λογισμός σου να «πετάξεις» και συ

μερικές άσχημες βρισιές. Άφησε αυτό το κακό θέλημά σου και ενέργησε με

κριτήριο το συμφέρον του αδελφού σου και της ψυχής του. Μη μιλάς καθόλου.

Είδες ένα άνθρωπο κουρασμένο; Βοήθησε τον.

Είδες έναν διψασμένο; Δος του ένα ποτήρι νερό.

Στοιχίζει τίποτε; Όχι! Μόνο λίγη καλωσύνη.

Είδες ξένο; Χαιρέτησέ τον με καλωσύνη. Πες του δυο κουβέντες. Είναι

τόσο δύσκολη η καλωσύνη, αδελφοί μου;

Και πάλι το τονίζουμε. Είμαστε οικογενειάρχες, έχουμε παιδιά και πρέπει

να τα σπουδάσουμε, να τα παντρέψουμε, να τα προωθήσουμε. Δεν πρέπει να

δουλέψουμε;

Λέει ο Άγιος Αυγουστίνος:

«Να δουλεύετε συστηματικά και με πρόγραμμα, σαν να μην πρόκειται να

πεθάνετε ποτέ. Είναι χρέος των γονέων να αποκαταστήσουν τα παιδιά τους,

με τον καλλίτερο τρόπο που μπορούν. Αλλά ταυτόχρονα να δουλεύετε και για

την ψυχή σας! Και να ζείτε στην προσωπική σας ζωή με προσοχή, με

4Κυριακή Ἁγίων Πάντων. 10/6/1990

ευλάβεια, με μνήμη του θανάτου, με την σκέψη της αιώνιας ζωής, σαν να

πρόκειται να πεθάνετε σήμερα, πριν τελειώσει η ημέρα. Είναι δύσκολο αυτό;».

Ας ακούσουμε το λόγο του Χριστού και τότε θα γευθούμε τη χαρά της

ζωής κοντά Του. Αμήν.-

ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΡΩΣΣΟΣ Β ΜΕΡΟΣ

 

ΑΓ.ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΡΩΣΣΩΣ Α .ΜΕΡΟΣ

 2026 ΜΑΙΟΥ 31 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

ΟΙ ΙΕΡΕΙΣ ΦΟΡΕΙΣ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ (Ιω. 7, 37-52 και 8, 12)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(κήρυγμα στο Νεοχώρι Άρτας, στις 15/6/1997)

«Σας συμφέρει να φύγω»

Πόσο μεγάλη σημασία έχει η εορτή της Πεντηκοστής και η παρουσία του

Αγίου Πνεύματος για να μας φωτίζει, να μας αγιάζει και να μας σώζει, ο ίδιος ο

Κύριός μας Ιησούς Χριστός το έλεγε στους μαθητές Του: «Σας συμφέρει, να φύγω

εγώ. Γιατί άμα δεν φύγω, δεν θα ‘ρθει το Άγιο Πνεύμα. Καλύτερα να λείπω εγώ, για

σας, παρά η χάρη Αγίου Πνεύματος». Φαντασθείτε αδελφοί, πόσο μεγάλο πράγμα

είναι για μας το Πνεύμα το Άγιο και η χάρη Του, που μας φωτίζει, που μας

καθαρίζει από κάθε κηλίδα, που μας αγιάζει.

Η χάρη Αγίου Πνεύματος είναι δώρο της καλωσύνης του Θεού. Και το τρίτο

πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, το Πνεύμα το Άγιο, το οποίο έστειλε ο Κύριος στους

αποστόλους Του την ημέρα της Πεντηκοστής. Αυτό ενεργεί μέσα μας και μέσα

στην αγία Εκκλησία για τη σωτηρία μας.

Ας με ξεπεράσουν όλοι

Για να καταλάβουμε αυτό το μεγάλο μυστήριο, ας κάνουμε μια μικρή

αναδρομή. Όταν ο Θεός επέλεξε τον Ισραήλ για να γίνει πρόδρομος της

Εκκλησίας, και να γεννηθεί από τους κόλπους του ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός

για τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους, διάλεξε τον Μωυσή και του ανέθεσε να

οδηγήσει τον λαό Του, τον Ισραήλ, στη γη της Επαγγελίας. Ήταν εξακόσιες

χιλιάδες άνθρωποι. «Ποιος είμαι εγώ, που θα αναλάβω τέτοιο έργο;», έλεγε στον

Θεό ο Μωυσής. «Αν δεν σε έχω κοντά μου, αν δεν είσαι συ μαζί μου, εγώ τέτοια

αποστολή δεν την αναλαμβάνω». Και ο Θεός τον γέμισε με χάρη Αγίου

Πνεύματος.

Αλλά όσο και αν είχε χάρη Αγίου Πνεύματος, μοναχός του ο Μωυσής, σαν

άνθρωπος, δεν αρκούσε να καθοδηγήσει εξακόσιες χιλιάδες κόσμο. Και είπε μια

ημέρα στην προσευχή του: «Κύριε, δεν αντέχω. Δεν μπορώ να κάνω σωστά αυτό

το έργο που μου ανέθεσες».

Απάντησε ο Θεός: «Διάλεξε εβδομήντα πρεσβυτέρους. Εγώ θα αφαιρέσω

από το Πνεύμα που έχεις επάνω σου και θα δώσω σε εκείνους. Και έτσι μόνο θα

μπορούν να σε βοηθήσουν». Δηλαδή ο Μωυσής άκουσε ότι θα τον «κοντύνει» ο

Θεός. Γιατί έτσι εξηγούνται τα λόγια: «θα αφαιρέσω από σένα, θα βγάλω από

σένα και θα δώσω σ’ αυτούς». Αλλά έχοντας μεγάλη αγάπη για το έργο του και

για το λαό του, και μεγάλη εμπιστοσύνη στον Θεό του είπε: «Σύμφωνοι. Να

αφαιρέσεις ό,τι θέλεις από μένα». Και διάλεξε ο Μωυσής εβδομήντα

πρεσβυτέρους και τους εκάλεσε να σταθούν γύρω από τη σκηνή του Μαρτυρίου.

Όταν εκείνοι στάθηκαν, παρακάλεσε τον Θεό. Και ο Θεός «αφείλετο», πήρε από

το Πνεύμα που είχε δώσει σ’ αυτόν και έδωσε στους πρεσβυτέρους. Και άρχισαν

όλοι μαζί να προφητεύουν και να διηγούνται τα μεγαλεία του Θεού.

Εκείνη όμως την στιγμή που είχε συντελεσθεί η χειροτονία των

εβδομήκοντα πρεσβυτέρων, έτρεξε ο Ιησούς του Ναυή και του λέει: «Κύριε

Μωυσή, εβδομήντα διάλεξες, αλλά οι δύο δεν ήρθαν εδώ πέρα, γιατί δεν σε

αναγνωρίζουν. Δεν σε θέλουν. Απειθούν εναντίον σου. Και όμως τώρα αυτοί οι

2Πεντηκοστή. 15/6/1997

δύο, εκεί που είναι μόνοι τους, προφητεύουν. Γέμισαν και αυτοί Πνεύμα Άγιο και

διηγούνται τα μεγαλεία του Θεού. Κάνε παρέμβαση και εμπόδισέ τους. Δεν κάνει,

οι αχάριστοι, να έχουν τέτοια χάρη και τέτοια εξουσία».

Ο Μωυσής γύρισε στον αγαπημένο μαθητή του, τον Ιησού του Ναυή, και

αντί να επηρεαστεί από τα λόγια του, του είπε αυστηρά: «Δεν μου λες, ήλθες για

να με κάνεις να ζηλέψω και να αγριέψω εναντίον τους; Ξέρεις ποια είναι η διάθεσή

μου; Μακάρι ο Θεός να πάρει όλο το Πνεύμα που έχει δώσει σε εμένα και να το

δώσει σε όλο το λαό Του. Και να μη μείνει ούτε ένας άνθρωπος από τον λαό, που

να μην είναι προφήτης».

Τα λόγια αυτά του Μωυσή αποδεικνύουν πόσο η χάρη του Αγίου

Πνεύματος είχε ενεργήσει στην καρδιά του, την είχε καθαρίσει από κάθε κηλίδα

και την είχε αγιάσει εντελώς, ώστε να μην λυπάται τον εαυτό του, να μη ζηλεύει,

να μη νευριάζει, να μην φθονεί, να μην φοβάται εχθρούς, αλλά να έχει μέσα του

ειρήνη με όλους, και απέραντη εμπιστοσύνη στον Θεό. «Ο Θεός θέλησε και τους

έδωσε Πνεύμα Άγιο» έλεγε, «εγώ θα φοβηθώ;»

Ο νέος Μωυσής

Αργότερα, όταν κατέβηκε στη γη ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, έκανε κάτι

το ανάλογο. Πήρε από το Πνεύμα το δικό Του και έδωσε στους αποστόλους Του.

«Κατέπεμψε το Πνεύμα το Άγιο εν είδει πυρίνων γλωσσών» που πήγαν και

κάθισαν επάνω στους δώδεκα αποστόλους. Και τους γέμισαν με χάρη, με αγάπη,

με θυσία και με σοφία. Οι αγράμματοι και αλιείς άρχισαν να διηγούνται τα

μεγαλεία του Θεού. Και όταν είδαν κόσμο συγκεντρωμένο κοντά τους να απορεί

και να εξίσταται για τα παράδοξα που άκουγε και έβλεπε, στάθηκε απέναντί τους

ο απόστολος Πέτρος και τους μίλησε άφοβα. Ένας μιλούσε, αλλά ακουγόταν η

φωνή του στα αυτιά των ανθρώπων σαν να τους μιλούσε στη δική τους γλώσσα.

Έγινε τότε ένα μοναδικό θαύμα. Άρχισαν και οι απόστολοι να διηγούνται τα

μεγαλεία, τη σοφία, την αγάπη και την θυσία για μας του Κυρίου μας Ιησού

Χριστού. Και ακούγοντάς τους ακροατές ξένοι και αλλόγλωσσοι γέμισαν με χάρη

Αγίου Πνεύματος και άκουγαν τους αποστόλους να τους μιλάνε στη μητρική τους

γλώσσα. Έτσι έγιναν οι πρώτοι χριστιανοί. Έτσι έγινε η πρώτη ενότητα των

ανθρώπων.

Να το ξεκαθαρίσουμε. Ενότητα αληθινή είναι η ένωση των ανθρώπων

γύρω από τον Θεό. Ενότητα «κατά διάβολον» δεν γίνεται. Ενότητα γίνεται μόνο

κοντά στο Θεό που είναι αγάπη και θυσία. Και μας κάλεσε τότε «εις ενότητα», να

γίνουμε όλοι «ένα» στην ομολογία της ορθής πίστεως. Ότι, δηλαδή, ένας είναι ο

Πατέρας, ο άναρχος και επουράνιος και ένας είναι ο Υιός Του, που έγινε

άνθρωπος για μας. Και ένα το Πανάγιο Πνεύμα το οποίο δια της Εκκλησίας - δια

των αρχιερέων και ιερέων- δίδεται στους πιστούς, για να τους αγιάζει και να τους

καθαρίζει από κάθε αμαρτία. Και έτσι να γίνονται όλοι άξιοι να ενωθούν στην

ομολογία της Αγίας Τριάδος, ώστε να μπορούμε να ψάλλουμε: «Είδομεν το φως

το αληθινόν, ελάβομεν Πνεύμα επουράνιον, εύρομεν πίστιν αληθή, αδιαίρετον

Τριάδα προσκυνούντες».

Δεν έχει αξία να ενώνονται οι άνθρωποι έξω από την αλήθεια «κατά

διάβολον». Ο διάβολος δεν ενώνει, χωρίζει. Ενώνει στο κακό για την καταστροφή.

Ο Χριστός ενώνει για τη σωτηρία μας. Και γι’ αυτό εμείς ψάλλουμε με

ευγνωμοσύνη το γλυκύτατο τροπάριο: «Ευλογητός ει Χριστέ ο Θεός, ο

πανσόφους τους αλιείς αναδείξας, καταπέμψας αυτοίς το Πνεύμα το Άγιον και δι’

αυτών την οικουμένην σαγηνεύσας φιλάνθρωπε δόξα σοι».

3Πεντηκοστή. 15/6/1997

Η Πεντηκοστή παρατεινόμενη

Αυτή η Πεντηκοστή συνεχίζεται στους αιώνες των αιώνων. Κάθε φορά που

χειροτονείται ένας αρχιερέας, έστω και αν δεν έχει τις αρετές των αγίων

αποστόλων, λαμβάνει την χάρη Αγίου Πνεύματος, όπως και όσο την είχε λάβει ο

πανεύφημος απόστολος Πέτρος και ο απόστολος Ιωάννης. Και έχει την εντολή

του Θεού, να δέχεται και να χαίρει όταν αφαιρεί από πάνω του ο Θεός και δίνει

στους πρεσβυτέρους τους οποίους χειροτονεί, για να ποιμαίνουν τον λαό του

Θεού. Αυτόν τον λαό, όσο και αν είχε καλή διάθεση, δεν θα κατόρθωνε, επειδή

είναι ένας και έχει περιορισμένες δυνατότητες, να τον διακονήσει σωστά, όσο και

αν η χάρη του Θεού σκηνώνει επάνω του. Και γι’ αυτό χαιρόμαστε, όταν ο Θεός

αναδεικνύει αγίους ιερείς, καλούς οδηγούς του λαού Του. Γεμάτους Πνεύμα, χάρη,

αγιότητα και θυσία.

Ας ευχόμεθα να αγιάζει ο Θεός και εμάς, και ολόκληρη την Εκκλησία Του

με τη χάρη του παναγίου Πνεύματος, την οποία έστειλε την Πεντηκοστή στους

αποστόλους Του. Και επειδή οι ιερείς έλαβαν την χάρη του Αγίου Πνεύματος και

ιερουργούν εξ ονόματος του Χριστού, δικαίως τους σεβόμαστε, δικαίως φιλάμε το

χέρι τους και δικαίως ζητάμε τις ευχές τους. Και για όλες τις τιμές που δείχνουμε

στους ιερείς, αλλά αναφέρονται στον Χριστό, θα έχουμε την ευλογία του Χριστού,

ο οποίος θα πολλαπλασιάζει τη χάρη Του στις ψυχές μας, και θα αγιάζει

ολόκληρη τη ζωή μας. Αμήν.-

 2026 ΜΑΙΟΥ 24 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΥ (Ιω. 17, 1-13)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Κορφοβούνι, στις 31/5/1998)

Η σημασία της ορθής πίστης

Κάθε άνθρωπος έχει τις γνώμες του και τις ιδέες του, τις οποίες πολλές

φορές τις αλλάζει κατά τις περιστάσεις.

Αλλά η πίστη, δηλαδή η αλήθεια για το Θεό, δεν είναι «ο φούρνος του

χότζα». Δεν μπορεί, άλλα να είναι σήμερα και άλλα να είναι αύριο.

Για τα επίγεια, δεν πειράζει αν κάνουμε κάποιο λάθος. Γιατί συνήθως

διορθώνεται. Λίγες δεκάρες χάθηκαν, ή στερηθήκαμε κάποιο άλλο επίγειο

απόκτημα.

Εάν όμως χάσουμε την πορεία μας προς τον Θεό και δεν βγούμε στη

Βασιλεία Του, η ζημία είναι απροσμέτρητη. Γι’ αυτό, η αγία μας Εκκλησία

επιμένει ότι πρέπει να κρατούμε την ορθή πίστη. Την μία πίστη που

περιγράφει σωστά τον Θεό Πατέρα και τον Κύριο μας Ιησού Χριστό. Τις

βασικές αρχές της πίστης, τις διατύπωσε ο ίδιος ο Κύριος μας Ιησούς

Χριστός, που είπε: «Αύτη εστιν η αιώνιος ζωή, ίνα γινώσκωσί σε τον μόνον

αληθινόν Θεόν, και ον απέστειλας Ιησούν Χριστόν».

Όποιος δεν έχει σωστή γνώμη για το ποιός είναι ο αληθινός Θεός, και

όποιος δεν ξέρει σωστά τι είναι ο Χριστός, αιώνια ζωή δεν θα βρει.

Ο Υιός και οι υιοί

Τότε που έγινε η Α’ Οἰκουμενική Σύνοδος, έλεγαν οι άνθρωποι: «Τι

άραγε είναι ο Χριστός; Εμείς ξέρουμε ότι ο Θεός είναι ένας. Και αφού ο Θεός

είναι ένας, ο Χριστός πρέπει να είναι κάτι άλλο».

Τι λέει όμως η Αγία Γραφή: «Ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού». Και

Υιός του Θεού μπορεί να είναι κάποιος, ή «κατά φύσιν», ή «κατά χάριν». Κατά

χάριν είμαστε όλοι εμείς. Μας δημιούργησε ο Θεός, και είμαστε πλάσματά

Του. Και από αγάπη και καλωσύνη μάς ονομάζει παιδιά Του και μας υιοθετεί

δια του αγίου Βαπτίσματος. Την ώρα που βαπτιζόμαστε μέσα στην

κολυμβήθρα, ο Θεός κάνει μία «συμβολαιογραφική» πράξη. Και μας

παραδέχεται και μας αναγνωρίζει παιδιά Του. Αλλά δεν είμαστε φυσικά παιδιά

Του. Είμαστε «κατά χάριν» παιδιά Του. Και τώρα το ερώτημα:

Ο Χριστός τι ήταν; Κατά φύσιν ή κατά χάριν παιδί Του;

Και άρχισαν τότε μία θεολογική διαμάχη, της οποίας η σωστή

απάντηση δεν είναι για κανένα αδιάφορη. Γιατί η μία άποψη είναι αλήθεια και

η άλλη είναι ψέμα. Το ψέμα δεν σώζει, δεν αγιάζει. Αντίθετα ζημιώνει πολύ.

Έτσι οι άγιοι Πατέρες ερεύνησαν τις Γραφές σε βάθος. Και είπαν εκείνο

που ακούμε στο Σύμβολο της Πίστεως: «Πιστεύω εις ένα Θεόν Πατέρα

παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης ορατών τε πάντων και αοράτων. Και

εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού τον μονογενή».

Εμείς είμαστε πολλοί, τα κατά χάριν παιδιά του Θεού. Από τον Αδάμ

μέχρι σήμερα πολλά δισεκατομμύρια. Εκείνος, ο Χριστός, είναι μονογενής.

Εντελώς διαφορετική κατάσταση. Είναι ο κατά φύσιν Υιός τού Θεού.

2Πατέρων Α΄ Οἰκουμενικῆς. 31/5/1998

Και για να το επεξηγήσουν οι Πατέρες, πώς είναι δυνατόν ο ένας Θεός

να έχει και Υιόν και να μην γίνονται δύο Θεοί, λένε: Προσέξατε! Είναι «Φως εκ

φωτός. Θεός αληθινός εκ Θεού αληθινού». Γεννήθηκε, δεν δημιουργήθηκε.

Δεν είναι πλάσμα. Δεν είναι κατασκεύασμα. Αλλά είναι κάτι που γεννήθηκε

από την ουσία του Πατέρα. Όπως γεννιέται το παιδί, από την ουσία της μάνας

του και του πατέρα του.

Και είναι με τον Πατέρα όμοιος, όχι μόνο όσο όμοιο είναι το παιδί με

τον πατέρα του, αλλά κάτι περισσότερο. «Φως εκ φωτός». Παίρνουμε ένα κερί

και το ανάβουμε. Έχουμε φως. Παίρνουμε και ένα άλλο κερί και το ανάβουμε.

Μπορείτε να βρείτε διαφορά στο ένα φως από το άλλο; Ούτε ουσίας, ούτε

μορφής, ούτε τίποτε. Έτσι είναι ο Υιός. «Φως εκ φωτός». Ολόιδιος με τον

Πατέρα. Από την ουσία του Πατέρα.

Εδώ έχουμε το μεγάλο μυστήριο: Ο Πατέρας και ο Υιός και το Άγιο

Πνεύμα δεν είναι τρεις Θεοί. Αλλά ένας Θεός.

Στην αριθμητική των ανθρώπων, ένα συν ένα συν ένα, κάνουν τρία.

Αλλά ο Θεός έχει την δική του αριθμητική. Πατέρας και Υιός και Άγιο Πνεύμα,

δεν κάνουν τρεις Θεούς, αλλά ένα Θεό.

Ο Θεός είναι Πατέρας

Πρέπει όμως να προσέξουμε, ότι το Σύμβολο της Πίστεως μας λέγει: Ο

Θεός, δεν έχει μαζί μας την σχέση ότι μας δημιούργησε, μας παίρνει κοντά

Του και μας συγχωρεί για τα αμαρτήματά μας. Αλλά έχει μία διαφορετική

σχέση. Τον Θεόν, τον ονομάζουμε Πατέρα. Πατέρας σημαίνει: γεμάτος

στοργή. Γεμάτος αγάπη.

Είναι παντοκράτορας, αλλά είναι Πατέρας.

Και Πατέρας παντοκράτορας, σημαίνει απόλυτη εγγύηση, απόλυτη

εμπιστοσύνη ότι μπορεί να μας προστατεύσει σαν παντοκράτορας. Και θέλει

να μας προστατεύσει και να μας σώσει. Όπως ο πατέρας τα παιδιά του.

Πόσο θέλει; Λέει η Αγία Γραφή: «Ούτως ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον,

ώστε τον Υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη

απόληται».

Όποιος δηλαδή πιστεύει σ’ αυτόν, τον Υιό Του, να μην χαθεί, αλλά να

έχει ζωήν αιώνιον. Στο Σύμβολο της Πίστεως γράφουν οι άγιοι Πατέρες: «Τον

δι’ ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν, κατελθόντα εκ των

ουρανών και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος αγίου και Μαρίας της Παρθένου και

ενανθρωπήσαντα».

Το μεγαλύτερο μυστήριο του κόσμου είναι ότι ο μονογενής Υιός του

Θεού κατέβηκε στη γη, πήρε σάρκα σαν την δική μας, και με την ίδια

διαδικασία που μεγαλώνουμε και εμείς, μεγάλωνε σιγά-σιγά σαν τέλειος

άνθρωπος.

Για να μας σώσει από τι; Από την χειρότερη καταστροφή. Από τις

αμαρτίες μας που θα μας οδηγούσαν -σαν ενοχή ενώπιον του Θεού- στον

χωρισμό από τον Θεό. Στην αιώνια κόλαση.

Ο Χριστός έπαθε για μας

Τι λέμε παρακάτω; «Σταυρωθέντα τε υπέρ υμών». Σταυρώθηκε.

Όχι γιατί ήταν αδύναμος, και τον έκαναν καλά οι Εβραίοι. Ο

παντοδύναμος Θεός δεν ασθενεί ποτέ. Θυμηθείτε τα λόγια του Χριστού στον

3Πατέρων Α΄ Οἰκουμενικῆς. 31/5/1998

Πέτρο. «Μήπως νομίζεις ότι δεν μπορούσα να κατεβάσω δέκα χιλιάδες

αγγέλους και να με προστατεύσουν;».

Δεν απέθανε ο Χριστός επάνω στο Σταυρό από αδυναμία, αλλά από

θέλημα δικό Του και του Πατέρα Του για μας.

Πριν μερικούς αιώνες στα μέρη του Καυκάσου, ήταν ένας ηγεμόνας, ο

οποίος έχοντας καλά αισθήματα και καλές σκέψεις, έλεγε. «Τι να το κάνεις να

έχεις ένα λαό αλήτες και παλιανθρώπους, όπως τους βλέπουμε πως είναι

τώρα. Γεμάτους από πάθη και αμαρτίες και κακίες. Θα φροντίσω να τους

κάνω καλούς ανθρώπους, βγάζοντας νόμους που εξυψώνουν τον άνθρωπο».

Έτσι, η πρώτη του σκέψη ήταν:

«Αν δεν διορθωθεί το περιβάλλον της ηγεσίας, πώς θα πάμε

μπροστά;».

Έβγαλε λοιπόν πρώτη διαταγή:

«Όποιος συλληφθεί να δωροδοκείται για να εκδώσει άδικη απόφαση,

θα τον τιμωρώ αυστηρά μπροστά σε όλους με ραβδισμούς. Μετά θα του

κόβουμε και το κεφάλι».

Και έβαλε έμπιστους αξιωματούχους του να συλλαμβάνουν τους

άρχοντες που δωροδοκούνταν. Αλλά πρώτη απ’ όλους συνελήφθη η μητέρα

του. Πήγαν και του το είπαν. Ο βασιλιάς όταν το έμαθε χτυπούσε το κεφάλι

του και τραβούσε τα μαλλιά του.

-Τι έπαθα! Τώρα τι γίνεται; Ή θα τα αφήσουμε όλα να διαλυθούν ή

πρέπει να εφαρμοσθεί ο νόμος. Αλλά τι να κάνω με την μάνα μου;

Κλειδώθηκε στο δωμάτιό του. Τρεις ημέρες δεν δέχθηκε να τον

ενοχλήσουν, ούτε να φάει, ούτε να πιεί και έσπαζε το κεφάλι του να δει τι

πρέπει να κάνει.

Πώς είναι δυνατόν να βασανίζει την μητέρα του και να την σκοτώσει;

Μετά από τρεις ημέρες αφού προσευχήθηκε και στάθηκε ενώπιον του Θεού

και του χρέους του, βγήκε έξω και είπε:

-Να μαζευτεί όλος ο λαός, όσοι θέλουν να παρακολουθήσουν την

τιμωρία της αμαρτίας.

Μαζεύτηκαν οι άνθρωποι σε ένα μεγάλο γήπεδο και έφεραν και την

μητέρα του, η οποία έτρεμε από τον φόβο τής τιμωρίας. Διέταξαν τον δήμιο,

να ‘ρθει και να στέκει δίπλα. Όλων είχε κοπεί η αναπνοή.

Όταν έφτασε η στιγμή, όρμησε ο βασιλιάς, αγκάλιασε την μητέρα του,

την σκέπασε και παίρνοντας τη θέση της είπε: «Χτυπάτε, χτυπάτε».

Οι δήμιοι άρχισαν να χτυπάνε τον βασιλιά τους, αλύπητα. Το αίμα του

έτρεχε ποτάμι. Ο Θεός ξέρει πόσο υπέφερε. Όταν τελείωσε η τιμωρία, ο

βασιλιάς σε άθλια κατάσταση είπε στο λαό:

-Αν νομίζετε πως είναι αρκετή η τιμωρία αυτή, συγχωρείστε τά

υπόλοιπα. Και την μητέρα μου και εμένα. Αν δεν το νομίζετε κόφτε μου το

κεφάλι.

Τότε ο κόσμος φώναξε: «Φτάνει, φτάνει η τιμωρία».

Ο Χριστός όμως όταν ήλθε στη γη δέχθηκε όλες τις τιμωρίες για μας.

Θυμάστε τι γράφει το Ευαγγέλιο. Τον μαστίγωσαν. Τέτοιο βάσανο υπέμεινε.

Και δεν έφτασε μόνο αυτό. Ανέβηκε πάνω στο Σταυρό σαν κακούργος, επειδή

είμαστε εμείς κακούργοι. Και επήρε την αμαρτία μας πάνω στο Σταυρό.

Τι λέγει η Αγία Γραφή; Την εξάλειψε. Την έσβησε με το αίμα Του.

Και μετά, αφού πέθανε πάνω στο Σταυρό, κατέβηκε στον Άδη,

αναστήθηκε εν δόξη, ανήλθε στους ουρανούς και μας είπε: «Εγώ πηγαίνω

πρώτος και θα ‘ρθω να σας παραλάβω όλους όσοι πιστεύετε σε μένα».

4Πατέρων Α΄ Οἰκουμενικῆς. 31/5/1998

Αυτό είναι το μήνυμα της σημερινής εορτής. Ότι ο Θεός είναι Πατέρας

μας. Και ότι ο Υιός Του ο μονογενής, έγινε άνθρωπος για μας.

Δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε περισσότερο. Αλλά μόνο τούτο: «Δόξα

σοι Πάτερ άναρχε, Πατέρα παντοκράτορ. Δόξα σοι Υιέ του Θεού μονογενές,

που ήλθες στον κόσμο για την σωτηρία μας. Προσκυνούμε τα Πάθη σου,

υμνολογούμε την ταφή σου. Και δοξάζουμε την αγία σου ανάσταση». Αμήν.-

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΟΡΤΩΝ

 

                                    ΕΟΡΤΕΣ ΑΠΟΔΟΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ - ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ Ι. ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

-19/5/2026 ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ  7.30μμ

-20/5/2026 ΤΕΤΑΡΤΗ ΠΡΩΙ  ΟΡΘΡΟΣ- Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 7.30-9.00πμ

ΕΟΡΤΕΣ ΑΓ. ΚΩΝ/ΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ- ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ

-20/5/2026 ΤΕΤΑΡΤΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ 7.30 ΚΑΙ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ

-21/5/2026 ΠΕΜΠΤΗ ΠΡΩΙ  ΟΡΘΡΟΣ-Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 7.30-10.00πμ

-24/5/2026 ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ 6.00μμ

 2026 ΜΑΙΟΥ 17 – ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΕΚ ΓΕΝΕΤΗΣ ΤΥΦΛΟΥ (Ιω. 9, 1-38)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Γυμνότοπο, 1.6.2003)

Το δράμα του σκοταδιού

Σήμερα το Ευαγγέλιο μας μίλησε για έναν «τυφλό εκ γενετής».

Τυφλός εκ γενετής, σημαίνει: δεν είδε ποτέ το φως. Δεν είδε ποτέ τα

δένδρα, τα βουνά, τις θάλασσες, τα αστέρια. Δεν είδε ποτέ το πρόσωπο της

μητέρας του. Δεν είδε ποτέ τίποτε. Τι ταλαιπωρία!

Το άγιο Ευαγγέλιο μας λέγει, ότι σκότος βαθύ και εξώτερο είναι η

κόλαση. Άμα θέλαμε λοιπόν να πούμε τι ήταν η ζωή αυτού του ανθρώπου,

του εκ γενετής τυφλού, πρέπει να πούμε: ήταν μία κόλαση. Στην κόλαση οι

άνθρωποι δεν βλέπουν τίποτε. Δεν βλέπουν ο ένας τον άλλο. Το να βλέπει ο

ένας τον άλλο, είναι η μεγαλύτερη παρηγοριά στον κόσμο αυτό.

Το ομορφότερο και το μεγαλύτερο πράγμα

Όμως από τον τόπο που ζητιάνευε ο εκ γενετής τυφλός, πέρασε ο

Χριστός. Και πήγε κοντά του. Έφτυσε κάτω, έφτιαξε λάσπη με το σάλιο Του,

την έβαλε στα μάτια του τυφλού και του είπε: «Πήγαινε πλύσου τώρα». Πήγε

και πλύθηκε ο τυφλός και άνοιξαν τα μάτια του και έβλεπε.

Άνοιξαν τα μάτια τού σώματός του, άνοιξαν και τα μάτια της ψυχής του.

Και είδε και κατάλαβε τη δύναμη και την παρουσία του Θεού. Αυτή η αίσθηση,

να νιώθει ο άνθρωπος την παρουσία του Θεού και τη δύναμή Του, είναι το

σπουδαιότερο πράγμα στον κόσμο. Ένας φιλόσοφος λέει: «Αυτά που

φαίνονται με τα μάτια του σώματος όμορφα και γλυκά, είναι όλα πικρά και

ασήμαντα. Τα μεγάλα δεν τα βλέπουμε με τα μάτια του σώματος. Αλλά είναι

πολύ πιο μεγάλα από τα φαινόμενα».

Ποιά είναι αυτά; Η στοργή, η αγάπη, η καλωσύνη, η αλήθεια, η ευλογία

του Θεού, η παρουσία του Θεού, η προστασία Του, η χάρη Του.

Τι να την κάνεις τη ζωή, το φαγητό και το ποτό, όταν δεν έχεις από

αυτά. Χωρίς αυτά η ζωή είναι κόλαση. Κάθε μέρα και μεγαλύτερη πίκρα.

Πώς βρήκε την ευλογία του Θεού ο εκ γενετής τυφλός; Η απάντηση

είναι απλή: Ο Θεός πήγε κοντά του. Εκείνος του την έδωσε.

Έφτιαξε λάσπη. Άπλωσε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός τα χέρια Του και

τα ακούμπησε στα μάτια του. Του έβαλε το σάλιο Του στα μάτια του. Ο Θεός,

σε όλα όσα έχει, είναι παντοδύναμος. Γεμάτος χάρη, ευλογία, ευεργεσία. Γι’

αυτό, το σάλιο Του άνοιξε τα μάτια τού εκ γενετής τυφλού. Και τον έκανε να

βλέπει όχι μόνο τα έξω -εκείνα που δεν έβλεπε- αλλά του άνοιξε τα μάτια της

ψυχής να δει βαθύτερα και καλύτερα. Τι να δει;

Εκείνα που προσπαθούσε να φαντασθεί: Την στοργή, την αγάπη, την

αλήθεια και προπαντός την παρουσία του μεγάλου Θεού, σωτήρα και

ευεργέτη μας, κοντά του. Και άρχισε να φωνάζει ότι με την χάρη του Θεού

έγινε καλά.

Υπάρχουν και ας λέμε

2Κυριακή τοῦ Τυφλοῦ. 1/6/2003

Αλλά τι παράξενο! Υπάρχουν άνθρωποι, που εκτός από εκείνα που

βλέπουν με τα μάτια του σώματος, δεν θέλουν να βλέπουν άλλα παραπέρα.

Το κακό είναι, ότι ενώ είναι ταλαίπωροι γι’ αυτό, αυτοί καμαρώνουν. Νομίζουν

πως ξέρουν περισσότερα από όσα είπε ο Χριστός.

Για να δούμε, τι περισσότερα ξέρουν;

Λέει ο Χριστός: «Τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο, αν κερδίσει τον κόσμο

όλο και χάσει την ψυχή του και την αιώνια ζωή;». Πες ότι ένας πάλαιψε,

κέρδισε όλο τον κόσμο, έγινε άρχοντας του πλούτου, μα πεθαίνοντας πάει

στην κόλαση. Και χάνει την ψυχή του.

Όσο ζούσε, μπορεί να μην πίστευε τίποτε. Μα για φαντασθείτε, τι

τραγωδία να διαπιστώσεις τότε, ότι υπάρχει ψυχή και αιώνια ζωή. Κατόπιν

εορτής βέβαια. Την στιγμή που θα κλείσεις τα μάτια.

Αν η αιώνια ζωή εξαρτιόταν από το τι σκέπτεται γι’ αυτήν ο καθένας,

τότε ό,τι θέλεις πίστευε. Αλλά όπως τα φαινόμενα με τα μάτια του σώματος: οι

πέτρες, τα δένδρα, το σύμπαν, υπάρχουν ανεξάρτητα από το αν το

παραδεχόμαστε ή όχι, το ίδιο ή μάλλον πολύ περισσότερο συμβαίνει και με

την αιώνια ζωή. Υπάρχει -όπως το βεβαιώνει ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός-

ανεξάρτητα από το τι πιστεύουμε γι’ αυτήν.

Αν δεν την βλέπουμε φταίνε τα μάτια μας. Γι’ αυτό, επειδή είναι

πραγματικότητα, τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο, αν κερδίσει τον κόσμο όλο και

χάσει την αιώνια ζωή; Τι θα δώσει ο άνθρωπος αντάλλαγμα για την ψυχή του;

Να πάμε και με την καρδιά κοντά Του

Να γιατί ο Χριστός ήλθε στον κόσμο φως. Ήλθε κοντά μας να μας

ανοίξει τα μάτια, να μας βοηθήσει να βλέπουμε λίγο πιο καλά και πιο καθαρά

την αλήθεια, το φως, την αιώνια ζωή, την δόξα που μας έχει ετοιμάσει στον

ουρανό.

Υπήρχε ένας ληστής, που όλη του τη ζωή πίστευε ότι δεν υπάρχει

τίποτε άλλο εκτός από ό,τι θα κερδίσει. Γι’ αυτό έκλεβε και σκότωνε χωρίς

φόβο Θεού. Αλλά μια μέρα τον έπιασαν και τον κάρφωσαν στο σταυρό. Και

από εκεί, βλέποντας τον Χριστό απέναντί του, κατάλαβε ότι η ζωή του

ολόκληρη ήταν λάθος και είπε: «Μνήσθητί μου Κύριε».

Φωτίστηκε η καρδιά του, κατάλαβε το λάθος του, και ο

πολυεύσπλαγχνος Θεός, που γι’ αυτό ήλθε στον κόσμο, για να μην μας

αφήσει να μας παίρνει το ποτάμι του σκοταδιού και της τύφλωσής μας, που

μας έρχεται από χίλια-δυό αίτια, βλέποντάς τον να του λέει: «Μνήσθητί μου

Κύριε, εν τη Βασιλεία σου», τον συγχώρησε. Για να μας δείξει ότι και εμείς

πρέπει να αγωνιζόμαστε, για να μη χάσουμε τα πάντα. Να γνωρίσουμε τον

Χριστό, να γνωρίσουμε την αλήθεια, να καταλάβουμε την αξία της ψυχής μας

και να προσπαθήσουμε να την σώσουμε.

Άγιο το έργο που κάνουμε όταν πηγαίνουμε κοντά στον Χριστό, όταν

ερχόμαστε στην Εκκλησία, για να Τον αισθανθούμε κοντά μας και να πάρουμε

κάτι από αυτόν. Μα υπάρχει κάτι ακόμη πιο μεγάλο που μπορούμε να

κάνουμε:

Να πάμε και με την καρδιά κοντά Του. Να ψάξουμε και εμείς να Τον

βρούμε. Πώς ψάχνει ο άνθρωπος να βρει τον Χριστό;

Πρώτα απ’ όλα το χρέος μας είναι να σκεπτόμαστε τα λόγια Του.

Εκείνα που ξέρουμε και έχουμε ακούσει. Εκείνα που δεν ξέρουμε, να

φροντίζουμε να τα μάθουμε και να τα διαβάζουμε. Ο κάθε λόγος τού Χριστού

3Κυριακή τοῦ Τυφλοῦ. 1/6/2003

έχει κάτι για τη σωτηρία μας. Μακάριος ο άνθρωπος που ανοίγει τα μάτια του

και την καρδιά του και ψάχνει τον λόγο του Θεού, το άγιο Ευαγγέλιο και κάθε

βιβλίο που μιλάει για τον Χριστό. Πώς πρέπει να ψάχνουμε; Με ζήλο και

όρεξη.

Ένας άνθρωπος διάβαζε πολύ. Έλεγε όμως σε έναν παπά.

–Πάτερ, πολλά διαβάζω, μα γιατί δεν μπορώ να καταλάβω πολλά; Γιατί

δεν ζέστανε η ψυχή μου από αγάπη για τον Θεό; Γιατί δεν καταλαβαίνω τι

είναι η αιώνια ζωή και ο Παράδεισος και τι είναι η ψυχή μου;

-Ξέρεις, του λέει ο παπάς, δεν έσκυψες όσο πρέπει.

-Μα παππούλη, μερικές φορές μένω ώρες σκυμμένος στο βιβλίο.

Απάντησε ο παπάς:

-Ευλογημένε, δεν σου λέω να μην είναι σκυμμένο το κεφάλι. Μα να

σκύψεις λίγο το «μέσα κεφάλι» στον Χριστό. Να διαβάζεις με ταπείνωση και

να τον παρακαλείς με ταπείνωση. Να του λες: «Άνοιξέ μου τα μάτια Χριστέ

μου, φώτισέ με να τα καταλάβω, γιατί η αλήθεια του ουρανού, η αλήθεια για

την αιώνια ζωή είναι λίγο δύσκολη σε μας που μπλέκουμε με τα επίγεια και

βασιζόμαστε στο μυαλό μας».

Πώς ξημερώνει;

Προσέξαμε ποτέ πώς ξημερώνει; Έρχεται η αυγή και σιγά-σιγά

βλέπεις... Αισθάνεσαι πρώτα μια αλλαγή στον ορίζοντα. Ενώ ήταν σκοτάδι

αρχίζει και γίνεται φως.

Κάτι ανάλογο γίνεται μέσα στην ψυχή, όταν αρχίσει να αναζητά τον

Θεό. Ενώ είναι σκοτάδι, γίνεται φως.

Πότε λάμπει φως μέσα στην ψυχή μας; Όταν θα πάψουμε να βλέπουμε

τον διπλανό μας αντίπαλο. Όταν θα τον βλέπουμε φίλο και αδελφό. Κάνοντας

μια τέτοια προσπάθεια, να έχουμε τον διπλανό φίλο και αδελφό, το φως του

Χριστού θα έλθει γρήγορα στην ψυχή μας.

Να πούμε κάτι ακόμη; Τότε αρχίζει να λάμπει φως στην ψυχή σου,

όταν αισθάνεσαι την παρουσία σου στην Εκκλησία, χαρά. Όταν αγαπάς την

προσευχή. Όταν αγαπάς την νηστεία της Τετάρτης και της Παρασκευής που

γίνονται εις δόξαν Χριστού. Που για μας σταυρώθηκε την Παρασκευή, και την

Τετάρτη τον πρόδωσε ο μαθητής Του Ιούδας. Νηστεύουμε, για να μην

καταντήσουμε να τον προδώσουμε όπως εκείνος.

Τότε έχεις φως μέσα σου, όταν βλέποντας τον παπά να ευλογεί,

καταλαβαίνεις ότι δέχεσαι την ευλογία τού Κυρίου μας Ιησού Χριστού, του

ίδιου. Ο ιερέας σαν άνθρωπος -από τον εαυτό του- δεν έχει να δώσει τίποτε.

Από τον Χριστό όμως έχει να δώσει όλα τα πλούτη της Βασιλείας Του. Γιατί με

την ιερωσύνη έβαλε ο Χριστός τον πλούτο Του και τις ευεργεσίες Του στα

χέρια και τις ενέργειες των ιερέων.

Ευεργεσία είναι το Βάπτισμα. Ευεργεσία η εξομολόγηση και η Θεία

Κοινωνία. Ευεργεσία ο χριστιανικός γάμος. Ευεργεσία είναι οι ευχές για τους

κεκοιμημένους. Να τους συγχωρήσει ο Θεός εκείνα που οι ίδιοι δεν

πρόφθασαν να ρυθμίσουν στη ζωή τους. Ευεργεσία είναι το κάθε τι, που

γίνεται μέσα στην Εκκλησία.

Ας φιλοτιμηθούμε να πηγαίνουμε με τα πόδια της ψυχής μας, όλο και

πιο κοντά στον πατέρα μας τον Επουράνιο.

Για να ανοίγουν τα μάτια μας και να βλέπουμε εκείνα που

προηγουμένως δεν βλέπαμε:

4Κυριακή τοῦ Τυφλοῦ. 1/6/2003

Τις δωρεές Του και την αξία τους.

Και ακόμη να βλέπουμε τον εαυτό μας σωστά.

Να βλέπουμε την αξία που έχει η ψυχή μας και την αξία και την χαρά

της αιώνιας ζωής. Αμήν.-

Ο ΑΓΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ

 

 2026 ΜΑΙΟΥ 10 – ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ (Ιωάν. 4, 5-42)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στην Ανέζα, στις 31/5/1983)

Αναζητώντας την ευτυχία

Ο άνθρωπος αναζητά πάντοτε την ευτυχία. Αλλά ποια είναι η αληθινή

ευτυχία; Και πού μπορεί κανείς να την βρει; Οι πρωτόπλαστοι έψαξαν να

βρουν την ευτυχία με το δικό τους τρόπο, έξω από το θέλημα του Θεού και

κατάντησαν σε δυστυχία μεγάλη. Και επειδή λίγο-πολύ όλοι τούς μιμούμαστε

αναζητώντας την ευτυχία, περιήλθαμε σε τέτοια κατάσταση, που την αληθινή

ευτυχία την θεωρούμε ψέμα και ανύπαρκτη εδώ στη γη.

Αναφέρεται ότι ένας αξιωματούχος του αυτοκράτορα της Γερμανίας

Γουλιέλμου του Β’ - αυτού που έκαμε τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και

παραλίγο να γίνει κοσμοκράτορας - είχε αποκτήσει την εύνοιά του. Έλυνε και

έδενε. Όλοι του έλεγαν: «Μπράβο! Μπράβο! Τύχη βουνό!»

Αυτός όμως απαντούσε: «Τύχη βουνό! Ευτυχία, ούτε στη μύτη της

βελόνας!». Γιατί μίλησε έτσι; Γιατί η ευτυχία δεν βρίσκεται στο αν έχει κανείς

δύναμη σωματική ή πολιτική. Ούτε στο αν η τσέπη του είναι γεμάτη. Και δεν

ευρίσκεται η ευτυχία, στο αν έχει, τρώει, πίνει, γλεντάει. Γιατί; Γιατί ο

άνθρωπος δεν είναι ένα ζωάκι, που όταν τακτοποιήσει κάποιες τέτοιες

ανάγκες του, δεν έχει πια καμιά άλλη μέριμνα. Αλλά έχει και ψυχή και πνεύμα

με άλλου είδους ανάγκες. Γι’ αυτό, ένας φιλόσοφος, ευσεβής άνθρωπος, ο

Βλάσιος Πασκάλ, είπε: «Η ευτυχία δεν βρίσκεται έξω από μας, στα πράγματα

που υπάρχουν στον κόσμο, γύρω μας, ώστε αν τα αποκτήσεις να γίνεις

ευτυχισμένος. Ούτε βρίσκεται μέσα μας όταν είμαστε σε ωραίες

συναισθηματικές καταστάσεις. Η ευτυχία βρίσκεται στον Θεό. Άμα βρεις τον

Θεό, έχεις ευτυχία, και πολλή και αιώνια! Και κάθε ημέρα η ευτυχία σου θα

αυξάνεται!».

Το νερό της γης

Τι μας είπε το σημερινό Ευαγγέλιο;

Στη Σαμάρεια ήταν μια γυναίκα, που είχε θεωρήσει ότι η ευτυχία

εξαρτάται, από το πόσο ο άνθρωπος θα περάσει ευχάριστα. Και πώς το

ερμήνευε το «ευχάριστα»; Στο να ικανοποιεί πάντοτε τις επιθυμίες τής

σάρκας. Έτσι λοιπόν βρήκε κάποιον άνδρα ο οποίος όμως είτε πέθανε, είτε

την άφησε, δεν το ξέρουμε. Και επειδή δεν μπορούσε να κάνει «χωρίς», πήρε

δεύτερο, πήρε τρίτο, τέταρτο, πέμπτο.

Πόσο οι σύζυγοι αυτοί ήταν νόμιμοι, και πόσο είναι ανεκτό μια γυναίκα

να παίρνει πέντε άντρες, και ένας άντρας πέντε γυναίκες, αυτό το

καταλαβαίνει κάθε άνθρωπος, που έχει λίγο καθαρή καρδιά.

Και μετά; Μετά από τον πέμπτο, αυτή η γυναίκα είτε δεν βρήκε κάποιον

νομιμοφανή, είτε ντράπηκε πια να αναζητεί άντρα, πήρε ένα στα κρυφά.

Χωρίς να το ξέρει κανείς στην κοινωνία που ζούσε ότι έχει άντρα. Φαινόταν ότι

δεν έχει, αλλά στην πραγματικότητα είχε, γιατί δεν μπορούσε να κάνει

«χωρίς». Νόμιζε πως από μια τέτοια ζωή εξαρτάται η χαρά και η ευτυχία.

2Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος. 31/5/1983

Αυτή η γυναίκα πήγε μία μέρα με τη στάμνα της να πάρει νερό από ένα

πηγάδι και εκεί βρήκε τον Χριστό. «Ώρα ην ωσεί έκτη». Δηλαδή μεσημέρι.

Σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας μας «έξι ήταν η ώρα», τότε που

κατά τρόπο εντελώς αδικαιολόγητο και καταστρεπτικό, η Εύα αμάρτησε στον

Παράδεισο και κλώτσησε την ευτυχία. Και να πάλι την ίδια ώρα, μία γυναίκα,

που δεν ήξερε πού ψάχνει να βρει την ευτυχία και την χαρά, έπεσε πάνω στην

πηγή της χαράς και της ευτυχίας, στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό.

Ο παντογνώστης Θεός βλέποντάς την να βγάζει σιωπηλά νερό, της είπε:

«Δος μοι πιείν». Δος μου και μένα λίγο νερό να πιώ.

Και τότε φάνηκε τι χάος πνευματικό έχουν οι άνθρωποι, που ζουν

μακριά από τον Θεό. Γιατί; Γιατί η γυναίκα αυτή χωρίς να νοιάζεται που ζούσε

έτσι, τρισάθλια, μέσα στην αμαρτία, όταν άκουσε τον Χριστό να της λέει: «δος

μου νερό» θυμήθηκε τους θρησκευτικούς νόμους, που έλεγαν, ότι οι

Σαμαρείτες δεν κάνει να δίνουν νερό στους Ιουδαίους. Και είπε: «Πώς εσύ,

Εβραίος, ζητάς από εμένα να σου δώσω νερό, που είμαι Σαμαρείτιδα; Είναι

αμαρτία. Δεν μπορώ να σου δώσω ούτε σταγόνα».

Παρατηρεί ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:

«Είχε την ψυχή γεμάτη από ακαθαρσία και ασχολιόταν με ένα εντελώς

εξωτερικό και ασήμαντο πράγμα». Όπως κάνουν τόσο συχνά οι άνθρωποι

που έχουν ξεφύγει από το θέλημα του Θεού. Ενώ είναι ολόκληροι

βουτηγμένοι στη λάσπη, κοιτάζουν μήπως είναι καμιά μουτζουρίτσα στο

μάγουλό τους ή στην μύτη τους. Δηλαδή ασχολούνται με το «έξωθεν του

ποτηρίου» και όχι με το περιεχόμενό του.

Της λέγει ο Χριστός:

-Αν ήξερες ποιός είναι Εκείνος που σου μιλάει, θα Του ζητούσες εσύ

νερό. Δεν θα Με άφηνες να σου ζητήσω Εγώ. Και Εκείνος θα σου έδινε το

αληθινό νερό, που όποιος το πιεί δεν πρόκειται να διψάσει ποτέ! Όποιος πιεί

από το νερό που βγάζει αυτό το πηγάδι, θα ξαναδιψάσει σε μερικές ώρες.

Όποιος πιεί από το νερό που δίνω Εγώ, δεν πρόκειται να ξαναδιψάσει ποτέ!

Από όποιο νερό της γης και αν πιείς αδελφέ, θα ξαναδιψάσεις. Είτε το

θεωρήσεις ότι είναι το χρήμα που το μαζεύεις και το βάζεις στην τσέπη σου,

είτε ότι είναι το νόστιμο φαγητό, είτε θεωρήσεις ότι είναι η σαρκική

ευχαρίστηση, είτε ένα αξίωμα, είτε ένα απόκτημα, ό,τι και να πιεις, όσο και να

πιείς από τα επίγεια, θα διψάσεις πάλι! «Ος δ’ αν πίη εκ του ύδατος ου εγώ

δώσω αυτώ», όποιος πιεί από το νερό που θα του δώσω Εγώ, δεν θα

διψάσει ποτέ πια, είπε ο Χριστός.

Από την έρημο στον Παράδεισο

Είπε η γυναίκα στο Χριστό:

-Δος μου, Κύριε, αυτό το νερό που δίνεις Εσύ, για να μην διψάω και να

μην έρχομαι συνέχεια εδώ.

Ο Χριστός της είπε:

-Πήγαινε πρώτα φώναξε τον άντρα σου, να το δώσω σ’ εκείνον, και μετά

να το έχετε οικογενειακά.

Του απάντησε:

-Άνδρα ουκ έχω.

Και ο φιλάνθρωπος Κύριος αποκαλύπτοντας την αλήθεια, και δείχνοντάς

της ότι είναι παντογνώστης, της είπε.

3Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος. 31/5/1983

-Σωστά το λες ότι δεν έχεις άνδρα. Γιατί είχες πέντε, και αυτόν που έχεις

τώρα δεν είναι άντρας σου, αλλά τον έχεις στα κρυφά.

Απάντησε εκείνη:

-Καταλαβαίνω Κύριε, ότι τα ξέρεις όλα, ότι είσαι προφήτης.

Και η Σαμαρείτιδα άφησε την στάμνα της, πήγε στο χωριό και φώναξε

στον κόσμο: «Βρήκα ένα άνθρωπο που μου είπε όλα όσα έκανα. Ελάτε και

σεις να δείτε μήπως είναι ο Χριστός».

Η ίδια βέβαια από αυτό που της συνέβη, πίστευσε. Και αφού πίστευσε, τι

έκανε;

Ενώ μέχρι τότε είχε βάλει στόχο της, να τρώει, να πίνει και να γλεντάει

για να γίνει ευτυχισμένη, από εκείνη την στιγμή κατάλαβε ότι η ευτυχία δεν

είναι ούτε σε εκείνα που θα αποκτήσεις, ούτε σε εκείνα που σου δίνουν το

σώμα και τα συναισθήματα, αλλά είναι στον Θεό.

Και ο Θεός, γέμισε την καρδιά και τον νου της. Και από εκεί και πέρα, η

πόρνη, το έμψυχο διδασκαλείο της διαφθοράς, το έμψυχο κήρυγμα της

δυστυχίας και της αποστασίας, έγινε κήρυκας του λόγου του Θεού. Αμέσως

προσείλκυσε στην πίστη τις πέντε αδελφές της, που ήταν ίδια κατάσταση με

αυτή και τα δυό παιδιά της. Οικογένεια διαλυμένη από την σαπίλα της

αμαρτίας και της διαφθοράς. Αλλά ήταν τόση η δύναμη της χαράς και της

ευτυχίας, που μπήκε στην καρδιά της Σαμαρείτιδας, ώστε μεταφέρθηκε από

την εμπειρία της και τον λόγο της σε όλα τα μέλη της οικογενείας της, και

πίστευσαν όλοι!

Η ίδια, για περισσότερα από τριάντα χρόνια, γυρίζει με τις αδελφές της,

που έχουν γίνει υποδείγματα αγνότητος, εγκρατείας, και ευσεβείας, και

κηρύσσει παντού τον Χριστό. Γιατί θέλει από το νερό που ήπιε εκείνη να

πιουν και οι άλλοι άνθρωποι.

Ο ένας γιος της, ο Βίκτωρας, ήταν αξιωματούχος του Ρωμαϊκού στρατού.

Όταν διάταξε ο Νέρων τον διωγμό κατά των χριστιανών, αυτός ομολόγησε την

χριστιανική πίστη. Και τότε κατέβηκε άγγελος Κυρίου και τον ονόμασε

«Φωτεινό», διότι ήταν φως και φώτιζε. Και αυτός κάλεσε την μητέρα του, τις

αδελφές της και τον αδελφό του και όλοι μαζί, έδωσαν ομολογία πίστεως εις

τον Χριστό. Μαρτύρησαν στις 26 του Φλεβάρη για το όνομα του Χριστού,

στον οποίο είχαν αφοσιωθεί με όλη τους την ψυχή, γιατί κοντά σ’ Αυτόν είχαν

βρει την αληθινή ευτυχία!

Όποιος πιεί από το νερό που δίνει ο Χριστός, δεν διψάει πια «εις τον

αιώνα», αλλά το νερό αυτό γίνεται πηγή, που τον χορταίνει για πάντα -όπως

χόρτασε την ακόρεστη από τις απολαύσεις τής ζωής Σαμαρείτιδα, τις αδελφές

της και τα παιδιά της- και τον οδηγεί στην αιώνιο ζωή.

Και τόσο πολύ χορταίνει κανείς, ώστε από τη στιγμή που θα γευθεί το

«αθάνατο νερό» θέλει, ημέρα με την ημέρα, να τρώει λιγότερο, να πίνει

λιγότερο, να διασκεδάζει λιγότερο. Και όσο το κάνει αυτό, γίνεται βαθύτερα

ευτυχισμένος. Γιατί; Γιατί η ευτυχία βρίσκεται στον Θεό. Και μακάριος και

παντοτινά ευτυχισμένος, εκείνος που φροντίζει να ενώσει τον εαυτό του με τον

Θεό. Γιατί ο Θεός δίνει πλούσια τα χαρίσματά Του, και κάνει τον άνθρωπο

ευτυχισμένο για πάντα.

Ας συνετιστούμε από τα λόγια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Και όντας μέσα στον ναό Του τον Άχραντο και Άγιο, ας Τον

παρακαλέσουμε να ελευθερωθούμε από τον κόσμο και να πάμε πιο κοντά

Του. Και να μας δυναμώσει να Τον πλησιάσουμε με θάρρος και δυναμισμό,

όπως η Σαμαρείτιδα. Αμήν.-