ΑΓΙΟΣ ΜΩΥΣΗΣ Ο ΑΙΘΙΟΠΑΣ

 https://www.youtube.com/watch?v=x7vbyy6CoeI&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E&index=8

 2026 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 30 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ ΓΕΩΡΓΩΝ (Ματθ. 21, 33-42)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στις 6/9/1998)

1. Η μακροθυμία του Θεού

Το Ευαγγέλιο που ακούσαμε είναι μια παραβολή. Λέγει ότι ένας

οικοδεσπότης -ο Θεός- φύτεψε στον κόσμο, ανάμεσα στους ανθρώπους, έναν

αμπελώνα. Εξέλεξε δηλαδή και «έφτιαξε» έναν ευλογημένο λαό.

Μέσα σ’ αυτό το αμπέλι, ο Θεός, έφτιαξε ληνό, πατητήρι, για να

βγάζουν κρασί. Έχτισε και έναν πύργο για προστασία. Τον έφραξε καλά και

τον έδωσε σε γεωργούς να εργαστούν και να του αποδώσουν τους καρπούς

του. Όταν ήλθε η εποχή της συγκομιδής, έστειλε τους υπηρέτες του, οι οποίοι

είπαν στους γεωργούς: «Δώστε μας από τους καρπούς, εκείνο που ανήκει

στον Κύριό μας». Αλλά οι γεωργοί έπιασαν τους υπηρέτες τού Βασιλέως-

οικοδεσπότη, τους έδειραν και τους κακοποίησαν.

Ο μακρόθυμος οικοδεσπότης έστειλε και άλλους δούλους του και τους

έκαναν τα ίδια. Στο τέλος είπε: «Θα στείλω τώρα τον Υιό μου. Αυτόν θα τον

εντραπούν».

Βλέπουμε δηλαδή, ότι ο Θεός δεν οργίζεται με την παλιανθρωπιά των

ανθρώπων, που έπρεπε να τρέμουν τις εντολές Του, αλλά με ευσπλαγχνία

και με καλωσύνη κάνει μια ακόμη καλή σκέψη. «Θα εντραπούν όταν δουν τον

Υιό μου μπροστά τους».

Μα αυτοί αντί να εντραπούν, είπαν: «Αυτός είναι ο κληρονόμος. Να τον

σκοτώσουμε. Και η περιουσία θα γίνει δική μας».

2. Οι ευάρεστες θυσίες

Ας εμβαθύνουμε λίγο στην παραβολή. Ο Θεός περιφρούρησε τον λαό

Του με τις εντολές τού νόμου Του. Και έφτιαξε για χάρη τους τον ναό και το

θυσιαστήριο.

Τι σημαίνει θυσιαστήριο; Και ποια είναι η ευάρεστη στο Θεό θυσία;

Τι άλλο από το να «στίβει» ο άνθρωπος την καρδιά του, τον εαυτό του,

τα συναισθήματά του, τους πόθους του, τις επιθυμίες του, ολόκληρο τον εαυτό

του, για να βγάλει ό,τι καλύτερο έχει. Καλύτερο από τις θυσίες των αλόγων

ζώων, που άλλωστε έχουν καταργηθεί, είναι να αποδίδει ευχαριστία,

δοξολογία, προσκύνηση και θυσία στον ευεργέτη Θεό, στον Δημιουργό του.

Που όχι μόνο έστειλε τον Υιόν του να σταυρωθεί για μας έξω από το αμπέλι

του, αλλά επιπλέον υπόσχεται να μας δώσει δεκαπλάσια, εκατονταπλάσια,

χιλιαπλάσια στο μέλλον στη Βασιλεία Του την αιώνια, αν βέβαια εργαστούμε

με ζήλο και με συνέπεια.

Ο ληνός λοιπόν -το πατητήρι- ήταν το θυσιαστήριο της Ιερουσαλήμ. Και

πήγαιναν οι άνθρωποι και προσέφεραν ό,τι ήθελε ο καθένας εις δόξαν Θεού.

Είναι γνωστή η αφήγηση για την φτωχή χήρα που προσέφερε μόνο ένα

δίλεπτο, την στιγμή που άλλοι, πλούσιοι, προσέφεραν μεγάλα ποσά. Ο

Χριστός είπε:

2Κυριακή ΙΓ΄ Ματθαίου. Ἡ παραβολή τῶν κακῶν γεωργῶν. 6/9/1998

-Αυτή η χήρα έφερε περισσότερα. Ήταν μεγαλύτερη η θυσία της. Οι

άλλοι έφεραν από το περίσσευμά τους, αυτή το υστέρημά της. Όχι «από το

υστέρημά της». «Το υστέρημα της». Όλη της τη ζωή έκανε θυσία.

Όλα όσα μάζευε σε όλη της τη ζωή...

3. Αμπελώνας: Η Εκκλησία και ο καθένας μας

Όμως το αμπέλι και εργάτες του αμπελώνα του Θεού δεν ήταν μόνο για

εκείνη την εποχή οι Εβραίοι, ο ναός και οι ιερείς Του. Είμαστε και εμείς

σήμερα.

Είπε ο Χριστός, ότι ο Πατέρας Του ο ουράνιος, όταν σκότωσαν οι

Εβραίοι τον Υιό Του έξω από τον αμπελώνα, στον Γολγοθά, πήρε τον

αμπελώνα και τον έδωσε σε άλλους γεωργούς, που θα του αποδώσουν τους

καρπούς του.

Ποια ήταν η τιμωρία των κακών γεωργών που σκότωσαν τους

προφήτες και τον Υιό;

Από τότε ονομάζονται «συναγωγή του σατανά».

Η αποστολή τους ήταν να είναι άγγελοι. Να είναι όλοι στη Βασιλεία του

Θεού σαν τέκνα του Αβραάμ. Εξ αιτίας της αποστασίας τους, ονομάζονται και

είναι «συναγωγή του σατανά». Δηλαδή υπηρέτες του διαβόλου. Που

κληρονομούν μαζί του την αιώνια κόλαση.

Τον αμπελώνα τον έδωσε ο Θεός σε άλλους γεωργούς. Σε μας.

Αυτόν τον αμπελώνα εργαζόμαστε στην Εκκλησία Του. Ακόμη

αμπελώνας για τον καθένα μας, είναι ο εαυτός του, η ψυχή του.

Έχουμε υποχρέωση αυτόν τον εαυτό μας, να τον «στίψουμε» στο

πατητήρι της άσκησης και του πνευματικού αγώνα, για να βγάλουμε καλό

«κρασί». Να γίνει το κρασί προσφορά στον Θεό όπως γίνεται το κρασί της

Θείας Λειτουργίας.

Όμως, εμείς τι κάνουμε; Αντί να στίψουμε τα πάθη μας, αντί να

υποτάξουμε τον εαυτό μας στο νόμο του Χριστού, παραμερίζοντας τις κακές

μας επιθυμίες και τις κακές μας διαθέσεις, βγάζουμε το συμπέρασμα ότι το

αμπέλι, ο εαυτός μας, μια και μας το έδωσε ο Θεός, είναι δικό μας. Και το

κάνουμε ό,τι θέλουμε.

Δικό μου είναι το πόδι. Όπου θέλω θα πάω.

Δική μου είναι η διάνοια. Ό,τι θέλω θα σκεφθώ.

Δική μου είναι η κοιλιά. Ό,τι θέλω θα φάω.

Δικό μου είναι το στόμα. Ό,τι θέλω θα πω.

Δικά μου είναι τα μάτια. Ό,τι θέλω θα κοιτάζω.

Δική μου είναι η καρδιά. Ό,τι θέλω θα επιθυμώ.

Και έρχονται οι προφήτες, οι απόστολοι, οι ιερείς και φωνάζουν:

-Δώσε τούς καρπούς στον ιδιοκτήτη και δημιουργό Θεό. Και ακούοντας

τα κηρύγματά τους πολλοί άνθρωποι κλείνουν τα μάτια και τα αυτιά και... τους

δέρνουν. Πώς πέθανε ο απόστολος Πέτρος; Πώς πέθανε ο απόστολος

Παύλος; Τους λιθοβόλησαν και τους έδειραν. Ποιοι; Εκείνοι που έπρεπε να

έχουν καρδιά και νου, αυτιά τα «έσω» και αυτιά τα «έξω» ανοικτά για να

ακούσουν τον λόγο τους και να πουν:

-Σας ευχαριστούμε. Και ευχαριστούμε με όλη μας την καρδιά τον Κύριο

που σας έστειλε.

4. Ξανασταυρώνουμε τον Υιό; Πώς;

3Κυριακή ΙΓ΄ Ματθαίου. Ἡ παραβολή τῶν κακῶν γεωργῶν. 6/9/1998

Υπάρχει «θυσιαστήριον έξω» και «θυσιαστήριον ένδον» της καρδιάς. Σ’

αυτό προσφέρονται ευάρεστες στο Θεό θυσίες δηλαδή οι αρετές. Πόσο θα

ωφελούμαστε αν εξετάζαμε καλά τον εαυτό μας και φροντίζαμε να αποδίδαμε

τέτοιους καρπούς.

Η Εκκλησία είναι βέβαια και πύργος. Για να μας προστατεύει. Κάθε

φορά που αισθανόμαστε κίνδυνο, πρέπει τρέχουμε στην Εκκλησία. Για να

προστατευθούμε και να περιφρουρηθούμε από τους εχθρούς. Αοράτους και

ορατούς. Κυρίως δεν υπολογίζουμε τους αοράτους εχθρούς. Δεν προσέχουμε

τις παγίδες τους. Γι’ αυτό γινόμαστε μέρα με την ημέρα χειρότεροι.

Όταν ο ουράνιος Πατέρας είδε ότι οι κακοί γεωργοί δεν σεβάστηκαν

τους απεσταλμένους του, είπε:

-Και τώρα τι πρέπει να κάνω; Τους δούλους μου τους κακοποίησαν, ας

στείλω τον Υιόν μου.

Μα οι Εβραίοι πώς φέρθηκαν στον Υιό του; Τον σκότωσαν. Τον

σταύρωσαν.

Τι κάνουμε εμείς τον Υιό του Θεού; Πόσο Τον έχουμε στην καρδιά μας;

Μήπως προσπαθούμε να Τον βγάλουμε από τη ζωή μας; Διαφέρει σε κάτι το

ότι Τον απομακρύνουμε από τη ζωή μας από το να τον σταυρώνουμε; Το ίδιο

δεν είναι, αν το καλοσκεφθούμε;

Η παραβολή τελειώνει με ένα ερώτημα:

-Τι θα κάνει ο Θεός σ’ αυτούς τους εργάτες;

Απάντησαν οι φαρισαίοι:

-Κακούς κακώς απολέσει αυτούς. Και τον αμπελώνα εκδώσεται άλλοις

γεωργοίς.

Τι σημαίνει αυτό;

Σημαίνει ότι αν φερθούμε ανάλογα, δεν θα έχουμε καμία θέση στην

αιώνια ζωή. Στη Βασιλεία του Θεού.

Κάποτε, κατά την Τουρκοκρατία, οι Οθωμανοί έκαναν μεγάλο διωγμό

εναντίον των χριστιανών σε όλη την αυτοκρατορία τους. Ήθελαν να σφάξουν

όσο το δυνατόν περισσότερους χριστιανούς, για να μείνει το κράτος καθαρά

οθωμανικό. Και έτσι να μην υπάρχει περίπτωση να απαιτήσουν οι άλλες

δυνάμεις σεβασμό των θρησκευτικών δικαιωμάτων των χριστιανών, ούτε να

γίνει κάποιο κίνημα από τους υποδούλους.

Σε μια πόλη συνέλαβαν εκατοντάδες χριστιανούς και τους έθεσαν το

φοβερό δίλημμα:

Ρωτούσαν έναν-ένα:

-Πιστεύεις στον Χριστό; Είσαι χριστιανός;

-Ναι.

-Τον αρνείσαι τον Χριστό και γίνεσαι μουσουλμάνος;

-Όχι!

Μία με το σπαθί και κάτω.

Αφού έσφαξαν εκατοντάδες, έφτασαν σε έναν που είχε δειλιάσει.

Τον ρωτάνε:

-Αρνείσαι τον Χριστό; Εκείνος τρέμοντας τον θάνατο είπε:

-Ναι, ναι, τον αρνούμαι.

Τον ρωτά ο Τούρκος που ήταν εκεί:

-Αν αγαπούσες τον Χριστό και σε σφάζαμε, πού θα πήγαινες;

-Στον Παράδεισο, με τους αγίους.

-Και τώρα άμα πεθάνεις, πού θα πας;

4Κυριακή ΙΓ΄ Ματθαίου. Ἡ παραβολή τῶν κακῶν γεωργῶν. 6/9/1998

Βούρκωσαν τα μάτια του και κοίταξε με αγωνία. Γιατί υπάρχει και η

συνείδηση. Αλλά πριν προλάβει να απαντήσει, ο Τούρκος του είχε δώσει μια

με το γιαταγάνι του και έτσι «απωλέσθηκε κακώς» ο αρνητής του Χριστού.

Φυσικά η τιμωρία θα μπορούσε να έλθει μετά από χρόνια. Αυτό δεν έχει

σημασία.

Όταν άκουσαν οι Εβραίοι την απόφαση του Θεού για τους κακούς

γεωργούς, που είναι: «κακούς κακώς απωλέσει αυτούς και τον αμπελώνα

εκδώσεται άλλοις γεωργοίς», είπαν στον Χριστό:

-Μη γένοιτο. Θεός φυλάξοι. Ποτέ να μην γίνει τέτοιο πράγμα.

Αλλά, για να μην γίνει, χρειάζεται επιστροφή και μετάνοια. Χρειάζεται

σκέψη σοβαρή. Χρειάζεται να μην παίρνουμε τη ζωή στα αστεία. Γιατί

διαφορετικά ημέρα με την ημέρα, θα κυλιόμαστε περισσότερο στην αμαρτία.

Ο Θεός να μας δώσει διάθεση να τηρούμε με δυναμισμό το θέλημά Του

και να αποδίδουμε τους καρπούς που μας ζητά. Δηλαδή ευγνωμοσύνη,

ευχαριστία, δοξολογία, λατρεία, θυσία και προσφορά. Αμήν.-

ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ

 

 2025 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 31 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ο ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΝΕΑΝΙΣΚΟΣ (Ματθ. 19, 16-25)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στις 18/8/1991)

Δύσκολο για τους ανθρώπους, εύκολο για τον Θεό

Στο Ευαγγέλιο που ακούσαμε σήμερα, ο Κύριος μας είπε ότι το να

σωθεί ένας άνθρωπος «με το σπαθί του» είναι αδύνατον. Κατά άνθρωπον

είναι αδύνατον. Και μόνο στον Θεό είναι δυνατόν. Τα λόγια αυτά φαίνονται

απογοητευτικά. Ερωτάμε λοιπόν: Πώς κατέληξε σ’ αυτό το συμπέρασμα ο

Χριστός; Τι θέλει να μας πει;

Τον ρώτησε ένας νεαρός:

-Τι να κάνω για να σωθώ;

-Να τηρήσεις τις εντολές του Θεού, του απάντησε.

-Ποιές εντολές;

-Το ου φονεύσεις, ου μοιχεύσεις, ου κλέψεις, ου ψευδομαρτυρήσεις.

Και να αγαπάς τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου.

-Όλα αυτά τα τηρώ ακριβώς και με συνέπεια από την νεανική μου

ηλικία. Απ’ όταν ήμουν δηλαδή παιδί. Χρειάζεται να κάνω ακόμα κάτι;

Του απάντησε ο Χριστός:

-Αν θέλεις να γίνεις τέλειος, άφησέ τα όλα αυτά που έχεις. Πούλησέ τα,

μοίρασέ τα σε φτωχούς και έλα να με ακολουθήσεις.

Και τότε ο νεαρός, «απήλθε λυπούμενος». Γιατί είχε πάρα πολλά. Η

καρδιά του είχε κολλήσει σ’ αυτά και απεδείχθη ότι αγαπούσε πιο πολύ την

περιουσία του από ό,τι τον Θεό και την ψυχή του.

-Δύσκολο να μπει πλούσιος στον Παράδεισο, είπε ο Χριστός.

Έμειναν κατάπληκτοι οι μαθητές. Αν ένας τέτοιος άνθρωπος που

τήρησε όλες τις εντολές δεν σώζεται, ποιός θα σωθεί;

Γιατί μίλησε έτσι ο Χριστός; Διότι ό,τι έχει κανείς το αγαπάει. Κολλάει η

ψυχή του σε ό,τι έχει και σε ό,τι θαυμάζει από τον εαυτό του και από το

περιβάλλον του. Είναι πιο εύκολο, λέει ο Χριστός, να περάσει η γκαμήλα από

την τρύπα της βελόνας, παρά ένας πλούσιος, ένας άνθρωπος που χορταίνει

από τα επίγεια, να μπει στη Βασιλεία του Θεού.

-Και ποιός τότε θα σωθεί; ρωτάνε οι απόστολοι.

Απαντάει ο Χριστός:

-Παρά ανθρώποις τούτο είναι αδύνατον. Μόνος του ο άνθρωπος δεν

σώνεται. Παρά δε Θεώ, τα πάντα δυνατά εστι.

Η πιο στραβή ιδέα του κόσμου

Τι μας λέει ο Χριστός; Λόγια απογοητευτικά ή λόγια παρήγορα;

Η απάντηση είναι: Όποιος ακούει επιπόλαια, νομίζει πως ο Χριστός

λέει λόγια απογοητευτικά. Αφού μόνο με τη χάρη του Θεού είναι δυνατόν να

σωθεί ο άνθρωπος και από μόνος του δεν μπορεί να σωθεί, άρα θα έπρεπε

να απογοητευθούμε;

Όχι, αδελφοί μου. Λάθος συμπέρασμα. Αφού είναι δυνατόν με τη χάρη

του Θεού να σωθούμε, άρα να έχουμε ελπίδα και ενθουσιασμό. Γιατί; Γιατί

είμαστε άνθρωποι ταπεινοί, αδύνατοι, αμαρτωλοί. Και ο καθένας, ανάλογα με

2Κυριακή ΙΒ΄ Ματθαίου. Ὁ πλούσιος Νεανίσκος. 18/8/1991

τη φτωχή γνώση που έχουμε και τα πάθη που έχουμε, μικρά και μεγάλα,

κολλάει ο νους μας πότε στο ένα πότε στο άλλο, πότε σε όλα μαζί και τελικά

διαπιστώνουμε, πως έχουμε δυσκολία να κάνουμε κάποια μεγάλη θυσία για

την ψυχή μας και έτσι να σωθούμε. Μας είναι δύσκολο να τα κλωτσήσουμε και

να τα καταπατήσουμε όλα, ώστε να μπορέσουμε να σωθούμε «με την αξία

μας».

Όμως, αυτό ακριβώς είναι που λέγει ο Χριστός. «Παρά ανθρώποις

τούτο αδύνατόν εστι». Να καταφέρει δηλαδή ένας άνθρωπος, απ’ όταν

γεννηθεί μέχρι που θα πεθάνει, να μην κολλήσει ο νους του πουθενά. Να

καταφέρει να τα καταφρονήσει όλα, όλες τις ημέρες και όλες τις στιγμές, και να

είναι σε όλα πάντοτε τέλειος.

Αλλά η σωτηρία μας δεν είναι αδύνατο πράγμα, γιατί ο Θεός είναι

παντοδύναμος και πανάγαθος.

Πού λοιπόν είναι η ελπίδα μας; Μας το υπενθυμίζει η Εκκλησία μας σε

κάθε ιερή ακολουθία. Όταν τελειώνει η προσευχή μας, λέει ο παπάς: «Δόξα

σοι Χριστέ, ο Θεός, η ελπίς ημών δόξα σοι». «Δόξα σοι Χριστέ, η ελπίδα μας».

Συ είσαι η ελπίδα της σωτηρίας μας. Δόξα σοι. Και έτσι μαθαίνουμε να έχουμε

την ελπίδα μας στο Χριστό.

Ας θυμηθούμε τη διήγηση του Ευαγγελίου για τη θεραπεία του εκ

γενετής τυφλού. Μια μέρα τον συνάντησε ο Χριστός. Του έβαλε λάσπη στα

μάτια και τον έστειλε να πλυθεί στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Και έγινε καλά.

Τότε έπεσαν πάνω του οι φαρισαίοι σαν τα κοράκια.

-Ποιός σε έκανε καλά;

-Κάποιος άνθρωπος που τον έλεγαν Ιησού.

-Ημέρα Σάββατο σήμερα, του λένε. Αυτός που σ’ έκανε καλά, είναι

αμαρτωλός. Και εκείνος και συ που δέχτηκες τη θεραπεία.

-Εγώ δεν ξέρω αν είναι αμαρτωλός. Εγώ ξέρω ότι μ’ έκανε καλά, τους

απάντησε.

Τέλος πάντων, τον κατηγορούν, τον κακολογούν, αλλά εκείνος δεν

αρνείται τον Χριστό, Εκείνον που τον ευεργέτησε.

Τον βρίσκει μετά ο Χριστός και του λέει:

-Συ πιστεύεις στον Υιόν Θεού;

Ρωτάει ο τυφλός:

-Και ποιός είναι Κύριε, για να το δείξω ότι πιστεύω;

Του απαντάει ο Χριστός:

-Αυτός που μιλάει μαζί σου.

Και τότε ο πρώην τυφλός, προσκύνησε τον Χριστό και του είπε:

-Πιστεύω Κύριε. Και τον προσκύνησε.

Τι σημαίνει αυτό;

Για να σωθούμε, χρειάζεται πρώτα να πιστεύσουμε στο Χριστό. Και

μετά να το δείξουμε ότι πιστεύουμε στο Χριστό, με έργα. Ποιά έργα; Τα έργα

της πίστεως. Ποιά είναι τα έργα της πίστεως; Το ότι τον δοξάζουμε σαν Θεό

και σωτήρα μας και ότι τον προσκυνούμε τηρώντας το θέλημά Του.

Λέγει η Αγία Γραφή: «Ούτως ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον», τόσο

αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, «ώστε τον Υιόν αυτού τον μονογενή έδωκε ίνα

πας ο πιστεύων εις αυτόν έχει ζωήν αιώνιον». Όποιος πιστεύει σ’ αυτόν, να

έχει ζωή αιώνια. Να μην κινδυνεύει να την χάσει. Το πρώτο λοιπόν, αδελφοί

μου, για το οποίο πρέπει να διερωτώμεθα, είναι: «Εγώ πιστεύω στον Υιό του

Θεού;»

3Κυριακή ΙΒ΄ Ματθαίου. Ὁ πλούσιος Νεανίσκος. 18/8/1991

Άμα καρδιά και νους δυσκολεύονται να απαντήσουν ότι «πιστεύω στον

Χριστό σαν σωτήρα μου και Θεό μου», τότε ό,τι και να κάνεις, όσα καλά έργα

και να κάνεις, κοντά στη σωτηρία δεν είσαι. Γιατί η σωτηρία «παρά

ανθρώποις» είναι αδύνατη. Γιατί; Διότι σωτηρία σημαίνει να πας κοντά στο

Θεό, στον Παράδεισο, στην ιδιοκτησία του Θεού, στην χαρά και στις δωρεές

του Θεού. Αλλά για να σου τα δώσει αυτά ο Θεός, πρέπει να έχεις καλή

προσωπική σχέση μαζί του. Όχι να έχεις δικές σου ιδέες και να κάνεις αυτό

που αρέσει σε σένα είτε καλό, είτε κακό. Να είσαι δηλαδή «πλούσιος» στο

μυαλό σου και να νομίζεις ότι τα ξέρεις όλα, ότι τα καταλαβαίνεις όλα καλά και

ότι τα αντιμετωπίζεις μόνος σου όλα καλά.

Αυτή η ιδέα είναι η πιο στραβή ιδέα του κόσμου και η πιο μεγάλη

αμαρτία. Αυτή είναι η αμαρτία του διαβόλου. Πιστεύει δηλαδή, ότι είναι

χορτάτος, πλούσιος με την ιδέα πως δεν χρειάζεται να λαβαίνει υπ’ όψη του

τον Θεό και να υπακούει στο θέλημά του.

Όταν υπάρχει πίστη όλα είναι δυνατά

Ας ξαναγυρίσουμε στο Ευαγγέλιο. Είπε ο νεαρός στον Χριστό:

-Διδάσκαλε αγαθέ, τι αγαθό πρέπει να κάνω για να πάω στον

Παράδεισο;

Και ο Χριστός του απάντησε:

-Είναι λάθος να λες: «τι αγαθό, τι καλό να κάνω για να πάω στον

Παράδεισο;» Γιατί «ουδείς αγαθός ει μη εις ο Θεός». Χωρίς τον Θεό, έξω από

τον Θεό, αποσυνδεδεμένο από τον Θεό, δεν υπάρχει αγαθό. Ένας είναι ο

αγαθός, ο Θεός. Άμα ενωθείς με τον Θεό όλα γίνονται καλά. Άμα χωριστείς

από τον Θεό τίποτε δεν υπάρχει καλό. Ούτε εσωτερικό, ούτε εξωτερικό.

-Καλά, θα πει κανείς. Και το καλό μου φαΐ, το καλό μου σπίτι, το καλό

μου αυτοκίνητο, τα καλά μου χρηματάκια; Όλα αυτά δεν είναι καλά; Και οι

καλές μου πραξούλες, όσες έχω κάνει, δεν είναι καλές;

Τι καλό να είναι αδελφέ, άμα δεν σε ωφελήσουν για την αιώνια ζωή;

Όταν έχουν ημερομηνία λήξεως και μετά χάνουν την αξία τους; Γι’ αυτό, το

μόνο ουσιαστικά καλό στον κόσμο αυτό, είναι ο άνθρωπος να φροντίσει να

ενωθεί με τον Κύριό μας Ιησού Χριστό και κάθε καλό έργο να το κάνει για τη

δόξα Του.

Πώς ενωνόμαστε; Όταν κάνουμε στον εαυτό μας πολλές φορές την

ημέρα το ερώτημα: «Συ πιστεύεις στον Υιό του Θεού;»

-Πιστεύεις Γιάννη, Δημήτρη, Μαρία, στον Υιό του Θεού; Τον

προσκυνείς; Τι σημαίνει «τον προσκυνώ;»

Να, αυτή την στιγμή ήλθαμε όλοι στην Εκκλησία να προσκυνήσουμε

τον Χριστό. Τι είναι αυτό; Ένα τολμηρό βήμα, για τη Βασιλεία του Θεού.

Αλλά το μεγαλύτερο τρέξιμο προς τη Βασιλεία του Θεού είναι η Θεία

Κοινωνία. «Ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα έχει ζωήν

αιώνιον». Γιατί ο Χριστός, ο μόνος αγαθός, έδωσε τον εαυτό του σε μας να

τον παίρνουμε μέσα μας, όχι μόνο με την πίστη, αλλά και σωματικά και να

γινόμαστε και εμείς αγαθοί. Γιατί «το αίμα Ιησού Χριστού καθαρίζει ημάς από

πάσης αμαρτίας».

Ας τελειώσουμε με κάτι σημαντικό. Είμαστε Εκκλησία για να

ευεργετούμε ο ένας τον άλλο.

4Κυριακή ΙΒ΄ Ματθαίου. Ὁ πλούσιος Νεανίσκος. 18/8/1991

Τι να την κάνει ο άλλος την αγάπη σου, να του δανείσεις μια βελόνα και

να την πάρεις πίσω; Όταν στο τεράστιο πρόβλημά του, της σωτηρίας του, εσύ

στάθηκες αδιάφορος, καρδιά παγωμένη;

-Μα εγώ θα τον βοηθήσω για την αιώνια ζωή, ο απλός άνθρωπος;

Ναι, εσύ. Το κήρυγμα της αιώνιας ζωής δεν θέλει σοφία. Πόνο θέλει και

ενδιαφέρον. Και αυτή την διακονία πρέπει όλοι να την αναλαμβάνουμε, γιατί

είναι η μεγαλύτερη δοξολογία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο οποίος

εκείνο που είναι αδύνατο σ’ εμάς, το κάνει εύκολο. Και σώζει όποτε θέλει τον

ληστή και την πόρνη. Είπε ο ληστής: «Μνήσθητί μου Κύριε», και σώθηκε.

Μετενόησε ο άνθρωπος δυό λεπτά πριν ξεψυχήσει; Ενώθηκε με τον

Χριστό; Τον δέχθηκε σωτήρα και λυτρωτή του; Ζήτησε να λάβει την Θεία

Κοινωνία;

Ε, τότε σώθηκε αμέσως δια της χάριτος του Χριστού.

Ας δοξάσουμε τον Κύριο για την απέραντη φιλανθρωπία του. Και ας

εντείνουμε τον αγώνα μας για να κερδίσουμε την αιώνια ζωή που μας

προσφέρει. Αμήν.-

 ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

2026.08.23

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

Κήρυγμα στις 23/8/1992.

Μας λέει το σημερινό Ευαγγέλιο ότι, ενώ ο Κύριος δίδασκε τον λόγο του

Θεού και εξηγούσε στους ανθρώπους, τι σημασία έχει ο λόγος του Θεού, που

φωτίζει τις καρδιές και κάνει τους ανθρώπους να αγαπήσουν τον Θεό, και να

αγωνιστούν για να γίνουν τέκνα του Θεού και να έχουν την ελπίδα της αιωνίου

ζωής, μια απλή γυναίκα μέσα από το πλήθος των ανθρώπων που άκουγαν τα

λόγια του, πετάχτηκε και είπε: «Μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε καὶ μαστοὶ

οὓς ἐθήλασας» Ήθελε να δείξει με τα λόγια αυτά, ότι η διδασκαλία του Κυρίου

είχε μπει τόσο βαθιά μέσα στην καρδιά της, την είχε συγκινήσει τόσο πολύ,

που δεν ήξερε με τι λόγια να εκφράσει την ευγνωμοσύνη της. Και

καταλαβαίνοντας ότι, ό,τι και να έλεγε, δεν θα ήταν άξιο «ευχαριστώ» γι’ αυτή

την μεγάλη δωρεά, τον λόγο του Θεού που είναι πυρ ζωής και φως, φώναξε:

«Μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε καὶ μαστοὶ οὓς ἐθήλασας». Καλότυχη,

μακαρία, ευτυχισμένη εκείνη η γυναίκα, η κοιλιά της οποίας Σε βάστασε, και

από τους μαστούς της οποίας θήλασες γάλα για να μεγαλώσεις ως άνθρωπος

και να γίνεις Αυτός που είσαι τώρα, κήρυκας του λόγου του Θεού.

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Ακούγοντας τα λόγια αυτά ο Χριστός έκανε μια παρατήρηση, την εξής:

«Μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν». Καλά,

τους λέγει, είναι τα λόγια αυτά, αλλά αληθινά μακάριος είναι εκείνος που

ακούει τον λόγο του Θεού. Και εσύ, που μιλάς αυτή την στιγμή και εκφράζεις

τον ενθουσιασμό σου, είσαι ευλογημένη και μακαρία, γιατί άκουσες τον λόγο

του Θεού, τον άκουσες με την καρδιά σου, όχι με τα αυτιά. Δεν ακούμπησε

μόνο στα τύμπανα των αυτιών σου αλλά μπήκε στην καρδιά σου: «Μακάριοι

οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν».

Κάποια φορά, αδελφοί μου, συνέβη μια ανάλογη ιστορία. Ήταν ένας

παπάς και μιλώντας σε κάποιους ανθρώπους, τους έλεγε λόγια του Θεού. Τα

έλεγε, όπως έπρεπε να τα ειπεί, βγάζοντάς τα από την καρδιά του, από τη

ζωή του, από το είναι του, με αγάπη και πόνο. Τότε ένας άνθρωπος, που

ήθελε να τον πειράξει, προφανώς γιατί τα λόγια τού παπά ακούγονταν μόνο

στα αυτιά του αλλά δεν έμπαιναν μέσα στην καρδιά του, του λέει:

- Παππούλη, μας μιλάς για τον Χριστό σαν να τον είχες γείτονα και να

καθόσασταν στο διπλανό σπίτι.

Και ο ιερέας του λέει:

- Να με συγχωρείς, παιδί μου. Ο Χριστός δεν καθόταν, ούτε κάθεται στο

διπλανό σπίτι. Κάθεται κάπου πιο κοντά μου.

2Ἀπόδοση Κοίμησης. 23/8/1992

- Τι είπες; του λέει εκείνος. Πιο κοντά από το διπλανό σπίτι τον

αισθάνεσαι τον Χριστό; Πού, δηλαδή;

- Ο Χριστός ζει μέσα στην καρδιά μου, του απάντησε ο παπάς. Το είπε ο

ίδιος: «Ἐάν τις με ἀγαπᾷ, καὶ ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν». Όποιος με

αγαπάει, αμέσως, σε ανταπόδοση, τον αγαπάει ο Πατέρας Μου ο ουράνιος.

Και τότε Εγώ και ο Πατέρας μου μαζί, ερχόμαστε και κατοικούμε μέσα στην

καρδιά του. Έτσι, λοιπόν, από την στιγμή που αγάπησα τον Χριστό, Τον έχω

μέσα στην καρδιά μου! Κατοικεί μέσα στην καρδιά μου!

Αυτό είπε ο Κύριος και στη γυναίκα αυτή, που αναφέρει το Ευαγγέλιο!

«Μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ». Μακάριος ο άνθρωπος που,

όταν ακούει τον λόγο του Θεού, δεν μπαίνει στο αυτί του μόνο αλλά μπαίνει

και μέσα στην καρδιά του. Γιατί από την στιγμή που αισθάνεται στην καρδιά

του έστω ένα ελαφρό πόνο για τον λόγο του Θεού και για τη ζωή που δίνει ο

λόγος του Θεού, την ίδια στιγμή, ο Πατέρας ο ουράνιος, έχει κατεβεί μαζί με

τον Χριστό μέσα στην καρδιά του.

Και σε κάποια άλλη περίπτωση είπε ο Χριστός:

- Είσαστε πραγματικά μακάριοι, που ακούτε τον λόγο του Θεού και

βλέπετε αυτά που βλέπετε. Γιατί πολλοί προφήτες και βασιλείς επιθύμησαν να

δουν και να ακούσουν αυτά που βλέπετε και ακούτε, και δεν αξιώθηκαν να τα

ακούσουν.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο πράγμα, από το να αξιωθεί να δει κανείς το

πρόσωπο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Μακάριοι εκείνοι που θα

αξιωθούν να το δουν την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας, διότι θα έχουν

κληρονομήσει μια για πάντα την αιώνια ζωή. Και μακάριοι και καλότυχοι ήταν

εκείνοι, που άκουσαν τον Χριστό τότε να τους ομιλεί και να τους διδάσκει. Γιατί

εκείνοι που Τον άκουσαν, με τη καρδιά τους όχι με τα αυτιά τους, έγιναν όλοι

Απόστολοι. Και, από άνθρωποι τιποτένιοι, απλοί, ασήμαντοι, όπως ήταν ο

Απόστολος Πέτρος, αξιώθηκαν να γίνουν τα μεγαλύτερα πρόσωπα της

παγκοσμίου ιστορίας! Όχι της ιστορίας της αμαρτίας και του κακού, αλλά της

αγίας ιστορίας, της ιστορίας του Θεού.

Ο Απόστολος Πέτρος αξιώθηκε να γίνει ο Πρωτοκορυφαίος Απόστολος,

η πέτρα και το θεμέλιο της Εκκλησίας. Και η ταπεινή κοπέλα της Ναζαρέτ,

που είχε ανοίξει την καρδιά της και έψαχνε με ζήλο να βρει τον λόγο του Θεού

για να τον βάλει μέσα της, έγινε η Μητέρα όλου του κόσμου! Βασίλισσα και

προστάτις όλου του κόσμου!

Εάν θελήσουμε να εξετάσουμε τον εαυτό μας, και να αναρωτηθούμε: Τι

μας χρειάζεται στη ζωή αυτή, τι μας λείπει; Αν θελήσουμε να είμαστε

ειλικρινείς με τον εαυτό μας, θα καταλήξουμε σε αυτό, που μας δίδαξε ο

Κύριός μας και το ακούσαμε στο σημερινό Ευαγγέλιο:

Πήγε στο σπίτι της Μάρθας και της Μαρίας. Και η Μάρθα ασχολιόταν να

φτιάξει κεράσματα και φαγητά. Ενώ η αδερφή της, η Μαρία αφοσιώθηκε να

3Ἀπόδοση Κοίμησης. 23/8/1992

ακούει τον λόγο του Θεού από το στόμα Του. Και στο τέλος διαμαρτυρήθηκε η

Μάρθα, και είπε:

- Κύριε, πώς την αφήνεις να κάθεται και να ακούει λόγια, την στιγμή που

έχουμε δουλειές;

Και της απάντησε ο Χριστός:

- Μάρθα Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά». Και μάλιστα πολλά,

από εκείνα που ποτέ δεν χορταίνουν τον άνθρωπο. Γιατί ο άνθρωπος δεν

χορταίνει με την ύλη και με τα υλικά. Δεν χορταίνει με τά σωματικά. Χορταίνει

όταν τρέφει και την ψυχή του. Και γι’ αυτό η «Μαρία τὴν ἀγαθὴν μερίδα

ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ᾿ αὐτῆς». Αυτό που κάνει η Μαρία είναι η

σωστή επιλογή. Και αυτό δεν θα το χάσει ποτέ. Θα χορτάσει η καρδιά της και

θα μείνει για πάντα χορτασμένη.

Κάποια φορά ένας νεαρός, αφού έδωσε κατ’ επανάληψη στο

Πανεπιστήμιο, δεν τα κατάφερε, γιατί ποτέ του δεν διάβαζε στα σοβαρά. Έτσι

πήγε και παρακάλεσε ένα πολιτικό να τον διορίσει σε κάποια καλή θέση. Η

αξίωση του ήταν μια θέση, που να μην έχει πολλή δουλειά και πολλές

φασαρίες, να είναι ήσυχη, άνετη και ξεκούραστη. Και ο πολιτικός εκείνος,

επειδή ήταν κάπως άνθρωπος του καθήκοντος, έπιασε και του έγραψε ένα

γραμματάκι.

- Κοίταξε, παιδί μου, του λέει. Με έβαλες σε μεγάλο προβληματισμό.

Γιατί, αν σε διορίσω σε κανένα Υπουργείο ή καμιά τράπεζα, θα έχεις πολλούς

προϊσταμένους. Και όλοι έχουν αξιώσεις. Άρα δεν θα είσαι ήσυχος στη θέση

αυτή. Δεν ξέρω τι να κάνω. Να σε διορίσω σε καμιά καλή επιχείρηση; Εκεί

έχεις προοπτικές και βγάζεις χρήματα, αλλά πρέπει να έχεις όρεξη για πολλή

δουλειά. Εσύ όμως δεν θέλεις κοπιαστική δουλειά. Έχω σπάσει το κεφάλι

μου, τι να κάνω για σένα. Ο μόνος τόπος που ξέρω ότι είναι ήσυχος και

γαλήνιος, χωρίς κόπο και χωρίς φασαρία, είναι ένας. Το κοιμητήριο! Αυτές τις

προϋποθέσεις που ζητάς, τις βρίσκει κανείς μόνο στην γαλήνη του

κοιμητηρίου (μακριά από μας!). Γι’ αυτό, ή διόρθωσε τις αξιώσεις σου, ή σε

παρακαλώ μην επιμένεις να σου βρω εγώ θέση, γιατί δεν θα μείνεις

ευχαριστημένος από μένα! Πρόσεξε γιατί με τέτοια μυαλά δεν θα μπορέσεις

ποτέ να κάνεις πραγματικά προκοπή. Με τέτοιες αξιώσεις γαλήνης και

ησυχίας χωρίς δουλειά και κόπους, θα μείνεις για πάντα αποτελματωμένος.

Αν αυτό, αδελφοί μου, ισχύει για την παρούσα ζωή, ισχύει πολύ

περισσότερο για την αιώνια ζωή, για την αληθινή ζωή, που χαρίζει ο Κύριος

μας Ιησούς Χριστός.

Αν, λοιπόν, αδελφέ μου, θέλεις να αξιωθείς να βρεθείς κοντά Του,

πρέπει να Τον μιμηθείς τον Χριστό, γιατί Εκείνος είπε: «Ὁ πατήρ μου ἕως ἄρτι

ἐργάζεται, κἀγὼ ἐργάζομαι».

Τι σημαίνει «ἕως ἄρτι;» Σημαίνει: «Ποτέ δεν ξεκουράστηκα».

Και πώς εργαζόταν ο Χριστός; Με ταπείνωση, με κόπο, με θυσία.

4Ἀπόδοση Κοίμησης. 23/8/1992

Γι’ αυτό κι εμείς πρέπει να εργαζόμαστε, όσο πιο συνειδητά μπορούμε,

για τη βασιλεία του Θεού, για να δημιουργήσουμε προϋποθέσεις μέσα μας, να

έρθει και να κατοικήσει ο Χριστός. Εκείνος είπε: «Μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν

λόγον τοῦ Θεοῦ». Μακάριοι εμείς που ακούμε τον λόγο του Θεού, όχι με τα

έξω αυτιά αλλά με την καρδιά, γιατί έτσι έρχεται ο Χριστός μέσα μας. Γιατί ο

Χριστός πρόσθεσε: «Μακάριοι όχι μόνο οι ακούοντες τον λόγον του Θεού

αλλά και φυλάσσοντες αυτόν»

Άμα δεν τηρείς το θέλημα Του, δεν δημιουργείς προϋποθέσεις να έχεις

τον Χριστό να κάθεται μέσα στην καρδιά σου! Θα ξαναφύγει. Και θα

ξαναφύγει, το πιο φοβερό μερικές φορές, ανεπιστρεπτί! Γιατί; Γιατί ο

άνθρωπος, όταν καταλάβει την αλήθεια και την προδίνει με την επιμονή του

σε αμαρτίες, γίνεται πιο αδικαιολόγητος! Και παροργίζει τον Θεό! Διώχνει τη

Χάρη Του! Και σιγά-σιγά κινδυνεύει να πορωθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε να

φτάσει να κλείσει οριστικά την πόρτα στη αγάπη και στο έλεος του Θεού!

Ο Χριστός με τις πρεσβείες της Παναγίας Μητέρα Του να μας φυλάει

από τέτοια έκπτωση και αναισθησία! Και να μας ξυπνάει στην πρόθυμη

ακρόαση και τήρηση του αγίου θελήματός Του!

ΑΓΝΗ ΠΑΡΘΕΝΕ

 https://www.youtube.com/watch?v=hqd-Ne2j0Bg&list=PLiIWVl52CJw51xaLKJtEsr3YMMxrUOwN7&index=7

ΑΓΙΟΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΗΧΑΣΤΗΣ

 https://www.youtube.com/watch?v=ZV-smR1sJgo

 2026 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 16 – ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΜΥΡΙΩΝ ΤΑΛΑΝΤΩΝ (Ματθ. 18, 23-35)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στη Φιλιππιάδα, στις 10/8/1980)

Μη ξεχνάμε τις δωρεές του Θεού

Ακούσαμε στο ευαγγέλιο ότι ένας άνθρωπος με μεγάλο αξίωμα,

αποφάσισε να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με τους χρεωφειλέτες του.

Άρχισε ο έλεγχος και του παρουσίασαν κάποιον δούλο του που του

χρωστούσε 10.000 τάλαντα. Με τόσα χρήματα, εκείνη την εποχή, αγόραζες

ολόκληρη πόλη. Ο χρεωφειλέτης δεν είχε να τα δώσει, και άρχισε να

παρακαλεί τον άρχοντα να του δώσει προθεσμία. Και τρομοκρατημένος

καθώς ήταν, μια και ο άρχοντας είχε το δικαίωμα να τον πουλήσει δούλο -

αυτόν, τους δικούς του- και να βγάλει σε πλειστηριασμό ό,τι είχε, έκλαιγε και

υποσχόταν ότι θα εξοφλούσε το χρέος. Αλλά ο Κύριός του ήταν εύσπλαγχνος

και ξέροντας ότι ο άνθρωπος αυτός δεν πρόκειται να του δώσει τίποτε, του

φέρθηκε μεγαλόψυχα και του χάρισε ολόκληρο εκείνο το ποσό.

Θα περίμενε κανείς ότι ο άνθρωπος αυτός, δεν θα ξεχνούσε την

ευεργεσία που δέχθηκε και θα προσπαθούσε να μιμηθεί και αυτός το

εύσπλαγχνο φρόνημα του Κυρίου του και την απρόσμενη καλωσύνη του, την

τόσο αντίθετη στο φρόνημα του κόσμου τούτου.

Όμως βγαίνοντας από το σπίτι τού Κυρίου του, συνάντησε ένα

σύνδουλό του, που του χρωστούσε 100 δηνάρια (θα λέγαμε σήμερα ένα ποσό

που αντιστοιχεί σε 100 ημερομίσθια). Και αυτός ο τόσο ευεργετημένος, τον

άρπαξε από τον λαιμό και του είπε: «Δόσ’ μου αμέσως εκείνα που μου

χρωστάς!» Επειδή ο φίλος του δεν μπορούσε να τα δώσει, άρχισε να τον

παρακαλεί με τον ίδιο τρόπο, που πριν λίγο παρακαλούσε και αυτός:

«Λυπήσου με. Θα σου τα δώσω!». Αλλά ο αχάριστος δούλος δείχθηκε

ανελέητος. Τον έκλεισε στη φυλακή και κίνησε την διαδικασία να τον

πουλήσουν δούλο και εκείνον και την γυναίκα του και τα παιδιά του, για να

πάρει πίσω τα χρήματά του.

Αυτή η συμπεριφορά τού αχάριστου δούλου έγινε γνωστή στον Κύριό

του. Και τότε εκείνος ανακάλεσε τη δωρεά, και διέταξε να τον κλείσουν στην

φυλακή, γιατί δεν φέρθηκε εύσπλαγχνα στον σύνδουλό του.

Φρόνημα κόσμου. Φρόνημα Θεού

Με την παραβολή αυτή ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός θέλει να μας

διδάξει δύο πράγματα:

Ένα μεν ότι πρέπει εμείς να συγχωρούμε τα λίγα που μας έχουν κάνει

οι συνάνθρωποί μας, αν θέλουμε να συγχωρήσει ο Θεός τα πολλά που του

έχουμε κάνει εμείς.

Γιατί λέγει ο Θεός να συγχωρούμε εμείς «τα λίγα» που μας έχουν κάνει

οι άλλοι, για να μας συγχωρήσει εκείνος «τα πολλά»; Γιατί αδελφοί μου, όσο

και να παριστάνουμε τον αδικημένο από τους άλλους, τελικά οι αδικίες που

μας έχουν κάνει είναι μια, δυο, τρεις, πέντε, δέκα σε όλη μας την ζωή. Και αν

δεν εξετάζαμε στενόκαρδα τη συμπεριφορά των άλλων θα ζούσαμε και εδώ

στη γη ειρηνικά σαν στον Παράδεισο.

2Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου. Μυρίων ταλάντων. 10/8/1980

Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο πράγμα με τις πράξεις μας

ενώπιον του Θεού. Αυτές οι πράξεις, παρ’ ότι το βλέμμα Του μας

παρακολουθεί παντού, είναι πράξεις αμαρτίας χωρίς το ελάχιστο ίχνος

ντροπής. Γιατί πολλές φορές πράττομε ενώπιον του Θεού έργα, που δεν θα

επιτρέπαμε με κανένα τρόπο στον εαυτό μας να τα διαπράξει ενώπιον των

ανθρώπων.

Δηλαδή και μόνο το γεγονός ότι σεβόμαστε τούς ανθρώπους

περισσότερο από τον Θεό, αποτελεί τη χειρότερη αμαρτία.

Αλλά ο Κύριος δεν ήθελε να μας τονίσει μόνο ότι πρέπει να

συγχωρούμε για να μας συγχωράει, και ότι αν δεν συγχωρούμε εμείς ούτε

Εκείνος θα μας συγχωρήσει. Ήθελε ακόμη να μας πει ότι το φρόνημα του

κόσμου αυτού είναι φρόνημα εγωκεντρικό. Τα γυρεύει όλα για τον εαυτό του.

Ο άνθρωπος που το έχει εγκολπωθεί, ζητάει μεγαλεία, χρήμα, διασκέδαση,

καλό φαγητό, άνεση, και πάνω απ’ όλα βάζει το επίγειο συμφέρον του. Ο

Κύριος ημών Ιησούς Χριστός έρχεται και μας λέγει ότι αυτά τα πράγματα, που

ο κόσμος τα θεωρεί σαν την μεγαλύτερη επιτυχία, πηγάζουν από ένα

φρόνημα που είναι εντελώς αντίθετο από το φρόνημα του Θεού.

Ποιό είναι το φρόνημα του Θεού;

Κάποτε δίδασκε ένας ασκητής τον επισκέπτη του:

-Ξέρεις, αν σε καλέσουν σε τραπέζι, να καθίσεις στην τελευταία θέση,

έστω και αν σου ανήκει η πρώτη. Από τα διάφορα φαγητά που υπάρχουν εκεί,

πάρε τα πιο απλά. Άφησε τους άλλους να διαλέξουν τα καλύτερα. Αν σας

χαρίσουν ρούχα, μη διαλέγεις τα καλά αλλά πάρε τα δευτερότερα. Και αν σε

χτυπήσει κανείς στο δεξιό μάγουλο, στρέψε - όπως λέει το Ευαγγέλιο - και το

άλλο.

Του λέει ο επισκέπτης:

-Δεν μου λες πάτερ, για ανόητο με περνάς και μου λες

να κάνω τέτοια πράγματα;

Του απάντησε ο ασκητής:

-Παιδί μου, αν θέλουμε να μείνουμε χριστιανοί, πρέπει στον κόσμο

αυτό να φερθούμε λιγάκι σαν ανόητοι.

Και του εξήγησε ποια είναι η διαφορά του φρονήματος του κόσμου από

το φρόνημα του Χριστού.

Ποιός είναι για το Χριστό ο επιτυχημένος;

Εκείνος που νηστεύει και εγκρατεύεται. Εκείνος που θεωρεί την

ασκητική ζωή, παρά την λίγη κακοπάθεια που έχει, σαν το μεγαλύτερο

κέρδος. Εκείνος που «έχει» και δεν τα χρησιμοποιεί μόνο για τον εαυτό του,

αλλά μοιράζει συνεχώς. Τι είπε ο Κύριος; Αυτός που δίνει, είναι πιο

ευτυχισμένος από εκείνον που παίρνει. Και εκείνος που μπορεί και υπομένει

τον ονειδισμό, είναι ψηλότερα από κείνον που έχει τιμές. «Μακάριοι οι πτωχοί

τω πνεύματι». «Μακάριοι όσοι διώκονται και είναι στη φυλακή για την δόξα του

ονόματός του Χριστού».

Αν συγχέουμε το φρόνημα του κόσμου και το φρόνημα της Βασιλείας

του Θεού και δεν προσέχουμε να καταλάβουμε την διαφορά που υπάρχει

ανάμεσά τους, χριστιανοί δεν θα γίνουμε ποτέ. Εάν νομίζουμε ότι τρώγοντας,

πίνοντας και διασκεδάζοντας με οποιοδήποτε τρόπο και ζώντας υλιστικά,

είμαστε άνθρωποι του Θεού μόνο και μόνο επειδή πάμε καμιά φορά στην

Εκκλησία, κάνουμε μεγάλο λάθος.

Τριπλός εγωκεντρισμός, τριπλός αγώνας

3Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου. Μυρίων ταλάντων. 10/8/1980

Βασιλεία του κόσμου τούτου και βασιλεία του Χριστού δεν

συγγενεύουν. Δεν μπορείς να αγωνίζεσαι με όλες σου τις δυνάμεις

ταυτόχρονα για τα επίγεια και για τα επουράνια. Ή μάλλον δεν μπορείς να

έχεις την καρδιά σου γεμάτη από τα επίγεια και από τα επουράνια.

Τουλάχιστον θα πρέπει να κάνεις μια διαφοροποίηση και να λες:

-Τι γυρεύω πρώτα; Ποιός είναι ο στόχος μου; Τι είμαι έτοιμος να

θυσιάσω; Τον κόσμο χάριν της Βασιλείας του Θεού, ή τον Χριστό και την

Βασιλεία Του χάριν του κόσμου;

«Και η πίττα ολόκληρη και το σκυλί χορτάτο» δεν γίνεται.

Τι είπε ο Χριστός; «Δεν είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να δουλεύει

ταυτόχρονα σε δύο κυρίους. Ή τον ένα θα αγαπήσει και τον άλλο θα τον

καταφρονήσει, ή θα πάει με τον ένα και θα αδιαφορήσει για τον άλλο». Δεν

μπορεί ένας άνθρωπος να κυριαρχείται από το κοσμικό φρόνημα και

ταυτόχρονα να κάνει τον καλό χριστιανό.

Γιατί; Γιατί έχουμε μέσα μας μια τάση που λέγεται «εγωκεντρισμός». Ο

εγωκεντρισμός είναι σωματικός, ψυχικός και πνευματικός.

Ο εγωκεντρικός άνθρωπος:

 ζητά ηδονή για το σώμα (εγωκεντρισμός σώματος),

 ασχολείται μόνο με τον εαυτό του και συνεπώς αδιαφορεί για όλους.

Δεν νοιάζεται αν ζουν ή αν πεθαίνουν,

 και στο μυαλό του κυριαρχεί η έπαρση και η καταφρόνηση των

πάντων.

Όσο κανείς ζει με εγκράτεια και νηστεία, τόσο ο εγωκεντρισμός τού

σώματος εξουθενώνεται.

Ο εγωκεντρισμός της ψυχής που είναι η αδιαφορία για τους άλλους,

καταπολεμείται με την αγάπη και το ενδιαφέρον μας για όλο τον κόσμο και την

«καλή αδιαφορία» για τον εαυτό μας. Βέβαια η αγάπη απαιτεί θυσίες. Γι’ αυτό,

ή έχεις αγάπη με θυσία, ή διαφορετικά λες για τους άλλους, αν όχι με λόγια

πάντως με την συμπεριφορά σου: «Τι είναι αυτά τα σκουπίδια που έχω

μπροστά μου; Δεν βαριέσαι! Ας κάνουν ό,τι θέλουν»

Αν θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι και να πιστεύουμε στο Θεό, που είναι

η πηγή της αγάπης για όλους τούς ανθρώπους, δεν πρέπει να αφήσουμε να

κυριαρχήσει μέσα μας το φίλαυτο φρόνημα του κόσμου, που θα μας κάνει

χωρίς να το καταλάβουμε να απομακρυνθούμε από την αγάπη και από τον

Θεό.

Ο εγωκεντρισμός του πνεύματος γεμίζει τον άνθρωπο με

αυτοπεποίθηση ότι «τα ξέρει όλα καλά» και δεν χρειάζεται συμβουλή από

κανένα. Και τελικά τον κάνει… επικίνδυνο.

Ας αγωνιζόμαστε λοιπόν κάθε μέρα εναντίον του εαυτού μας και ας τον

καλλιεργούμε για να αποκτήσει θυσία, με την νηστεία, την ελεημοσύνη, την

υποχωρητικότητα, την ταπείνωση και με την συγχώρηση εκείνων που μας

βρίζουν και μας κακολογούν. Κάνοντας έτσι θα βαθαίνουμε πνευματικά και θα

αποκτάμε αληθινή αγάπη.

Αλλιώς, αν θεωρούμε τον εαυτό μας κέντρο του κόσμου, κάθε φορά

που θα γίνεται ακόμη και το παραμικρό εναντίον μας, θα το θεωρούμε σαν το

μεγαλύτερο ανοσιούργημα και θα ξεσπαθώνουμε ζητώντας εκδίκηση, γεγονός

που μαρτυρεί ότι το φρόνημά μας είναι εξ ολοκλήρου εγωκεντρικό.

Να σταθούμε, όπως απαιτεί ο Κύριός μας, με πνευματικό δυναμισμό

στη ζωή. Δυναμισμός σημαίνει πάλη εναντίον όλων των δαιμονικών

4Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου. Μυρίων ταλάντων. 10/8/1980

δυνάμεων που καταστρέφουν την καλή πνευματική μας κατάσταση και μας

κάνουν από επίγειους αγγέλους βιολογικές υπάρξεις, που διαφέρουμε από τα

ζώα μόνο στο ότι είναι πιο δυνατό το μυαλό μας και γι’ αυτό φτιάχνουμε

περισσότερα και ποικιλότερα δημιουργήματα ενός τεχνικού πολιτισμού.

Ας εμβαθύνουμε στο φρόνημα του Χριστού και ας προσευχηθούμε να

μας δώσει δύναμη, να ζούμε κατά τις επιταγές της αγίας πίστεώς μας. Αμήν.

ΕΟΡΤΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 

ΕΟΡΤΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ  ΤΗΣ  ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΜΠΗΣ      2026

ΠΕΜΠΤΗ 13/8 ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ- ΜΙΚΡΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ-ΕΓΚΩΜΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ 7.00-8.30μμ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ  14/8

ΠΡΩΙ Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ  7.00-9.00πμ

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ - ΛΙΤΑΝΕΙΑ ΙΕΡΑΣ ΕΙΚΟΝΑΣ    7.30  μμ

ΣΑΒΒΑΤΟ  15/8

ΟΡΘΡΟΣ- Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ  7.30-10πμ

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ ΕΔΕΣΣΗΣ

 https://www.youtube.com/watch?v=QZkSONTQBLM&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E&index=44

 2026 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 9 – ΚΥΡΙΑΚΗ Ι ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΥΜΕΝΟΥ ΝΕΟΥ (Ματθ. 17 , 14-23)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Άνω Κοτσανόπουλο, στις 8/8/1999)

Περιμένοντας τον Κύριο

Ερχόμαστε στην Εκκλησία και παρακαλούμε τον Κύριο να μας δώσει

χάρη και έλεος. Και παρακαλώντας Τον «περιμένουμε» να λάβουμε την χάρη

και το έλεός Του. Λέμε «περιμένουμε» γιατί ξέρουμε ότι ο Κύριός μας Ιησούς

Χριστός δεν μας απαντά πάντοτε αμέσως, αλλά εκπληρώνει τα αιτήματά μας,

όταν κρίνει ότι είναι ο κατάλληλος καιρός. Και εμείς, μέσα στην Εκκλησία, έξω

από την Εκκλησία, γύρω Του, κοντά Του, τον «περιμένουμε».

Δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα, από το να βρίσκεται κανείς κοντά

στον Χριστό και συγχρόνως να Τον «περιμένει». Να περιμένει την ευλογία

Του, τη χάρη Του, τις δωρεές Του. Και σ’ αυτή την ζωή και στην ατελεύτητη

Βασιλεία Του.

Το Ευαγγέλιο που ακούσαμε σήμερα, μας παρουσιάζει στο κέντρο τον

Χριστό. Γύρω Του κόσμος πολύς. Όλοι περιμένουν. Τι ευλογημένη

κατάσταση! Όπως τότε οι Ιουδαίοι, έτσι και εμείς, για διαφορετικό λόγο ο

καθένας, με την δική του ικεσία ο καθένας, είμαστε μέσα στο Ναό τού Κυρίου,

κοντά στον Χριστό. Έστω και αν δεν Τον βλέπουμε σωματικά αλλά μόνο

νοερά: Μέσα από την εικόνα Του. Μέσα από την Θεία Ευχαριστία -το άγιο

Σώμα Του και το Αίμα Του- που μας προσφέρει «εις άφεσιν αμαρτιών και εις

ζωήν την αιώνιον».

Μη μας φανεί παράξενο. Είμαστε πιο προνομιούχοι από τους τότε.

Εκείνοι δεν Τον είχαν πιστεύσει Θεό και Σωτήρα του κόσμου. Εμείς τον

πιστεύουμε. Έστω και αν δεν είμαστε εντάξει απέναντί Του.

Γιατί ούτε το σώμα μας το διατηρούμε όπως πρέπει καθαρό, ούτε την

καρδιά μας την έχουμε όσο πρέπει καλή, δηλαδή γεμάτη αγάπη. Ούτε το

μυαλό και τη σκέψη μας τα διατηρούμε στην υπακοή του Θεού, στην

δοξολογία Του, στην αναζήτηση του Κυρίου και του θελήματός Του. Αλλά

αφήνουμε το μυαλό μας να ασχολείται με γελοιότητες και λεπτομέρειες, που

δεν έχουν ουσία και διστάζουμε να αφιερώσουμε έστω και τον ελάχιστο χρόνο

σ’ εκείνα που είναι αλήθεια, ζωή, ανάσταση.

Αφύπνιση. Όχι προσβολή

Και να. Ένας πατέρας με το άρρωστο παιδί του, που είχε καταληφθεί

από δαιμόνιο, πλησιάζει τον Χριστό. Ζούσε μια μόνιμη τραγωδία. Το παιδί

του, άλλοτε έπεφτε στη φωτιά, άλλοτε στο νερό. Ο ταλαίπωρος πατέρας

έτρεχε ασταμάτητα να το σώσει. Και ζούσε με την αγωνία ενός θλιβερού

τέλους.

Μαζί λοιπόν με τους ανθρώπους που περίμεναν να δουν τον Χριστό,

είναι και αυτός ο πατέρας. «Κύριε», του λέει, «ξέρεις πόση ώρα είμαι εδώ και

περιμένω. Το παιδί μου, πότε πέφτει στη φωτιά και πότε στο νερό. Δεν θέλησα

να σε κουράσω και το πήγα στους μαθητές σου. Μα δε μπόρεσαν να κάνουν

τίποτε. Μπορείς εσύ; Κάνε ένα καλό. Πονεμένος άνθρωπος είμαι».

2Κυριακή Ι΄ Ματθαίου. Ἡ θεραπεία τοῦ δαιμονιζομένου νέου. 8/8/1999

Του λέει ο Χριστός: «Ω γενεά άπιστος και διεστραμμένη»! Δεν μας

βρίζει ο Χριστός. Δεν μιλά με κακία. Είναι πάντοτε γεμάτος καλωσύνη. Τα

λόγια Του αυτά είναι εγχείρηση, αφύπνιση.

• Εγχείρηση, για να κοπεί από την καρδιά μας το σάπιο. Και να γίνουμε

υγιείς.

• Ξυπνητήρι, γιατί την ώρα που πρέπει να γρηγορούμε και να

περιμένουμε την Βασιλεία Του, εμείς κοιμόμαστε. Δεν εννοούμε σωματικά

αλλά ψυχικά. Και υπάρχει κίνδυνος να παραδοθούμε στο αιώνιο ύπνο του

πνευματικού θανάτου.

«Γενεά άπιστη και διεστραμμένη»... Όταν πούμε έναν άνθρωπο

διεστραμμένο, τον βρίζουμε. Αλλά σκεφθήκαμε ποτέ τι είναι η πιο φοβερή

διαστροφή; Είναι όταν η καρδιά μας, αντί για καλωσύνη, έχει κακία. Και

μάλιστα, όταν δεν αγαπάμε αυτούς που μας αγαπούν, τους ευεργέτες μας.

Αλλά, υπάρχει κάποιος που μας αγάπησε περισσότερο από τον Χριστό; Αν

ένας άνθρωπος δεν ξεχωρίζει τον Κτίστη του και Δημιουργό του, ο οποίος

σταυρώθηκε για μας, άραγε πώς θα τον χαρακτηρίσουμε;

Υπάρχει χειρότερη διαστροφή από το να μην έχεις καρδιά να

αγαπήσεις τον Χριστό; Και θέληση και απόφαση να κοπιάσεις για τον Χριστό;

Λοιπόν; Μας βρίζει ο Κύριος όταν μας λέει άπιστους και διεστραμμένους; Ή

παίρνει το νυστέρι για να θεραπεύσει με την αγαθότητά Του την ψυχή μας

από φρονήματα που οδηγούν στο θάνατο;

Γιατί δεν τα καταφέρνουμε;

Ο Χριστός, θεράπευσε τον δαιμονιζόμενο... Όσοι είδαν το θαύμα,

πίστευσαν ότι είναι Θεός. Κύριος του κόσμου και Σωτήρας. Φωτίστηκαν. Λέγει

ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος: «Έκανε πολλά ο Χριστός. Γράψαμε λίγα. Αλλά

αυτά που γράψαμε, τα γράψαμε για ένα λόγο. Να τα βλέπετε να καταλάβετε το

μεγαλείο, την δύναμη και την αγαθότητα του Χριστού. Για να πιστεύσετε και

πιστεύοντας σ’ Αυτόν να αποκτήσετε αιώνιο ζωή».

Ρώτησαν οι άγιοι απόστολοι τον Χριστό: Γιατί εμείς δεν μπορέσαμε να

κάνουμε τίποτε; «Δια την απιστίαν υμών» τους απάντησε. «Δεν έχετε την

πίστη που πρέπει. Αν είχατε πίστη ένα κόκκο –ένα σπυράκι- σινάπεως θα

λέγατε στο βουνό να περιπατήσει και θα το έκανε».

Ερώτημα: Εμείς πτωχοί, απλοί και αδύνατοι άνθρωποι, ναι, μας

ταιριάζει να χαρακτηριστούμε άπιστοι και ολιγόπιστοι. Οι απόστολοι όμως;

Αυτοί είχαν ακολουθήσει τον Χριστό με όλη τους την καρδιά, εγκαταλείποντας

τα πάντα. Ήταν ακόμη ολιγόπιστοι; Τι πρέπει δηλαδή να κάνει κανείς για να

τον θεωρήσει ο Χριστός πιστό;

Το θέμα χρειάζεται ξεκαθάρισμα. Κατ’ αρχήν να θυμόμαστε, ότι ο

Χριστός δεν είπε στους αποστόλους, «αν είχατε πίστη σαν ένα κόκκο άμμου»,

αλλά «αν είχατε πίστη, σαν ένα κόκκο από σινάπι». Ένα σποράκι δηλαδή.

Γιατί δεν είπε σαν ένα κόκκο άμμου; Γιατί ο σπόρος, κρύβει μέσα του ζωή. Και

άμα τον προσέξεις, δίνει καρπό. Το χαλικάκι, η άμμος, νεκρό είναι και νεκρό

μένει. Μας λέγει ο Κύριος: Προσέξτε! Η πίστη σας, να είναι ζωντανή. Σαν τον

σπόρο. Τον σκεπάζεις με λίγο χώμα, τον ποτίζεις και φυτρώνει. Γίνεται

βλαστάρι και ανάλογα με το πόσο τον φροντίζεις κάνει καρπό. Το ένα γίνεται

τριάντα, εξήντα, εκατό.

Λοιπόν; Έχουμε πίστη; Πώς θα το ελέγξουμε;

3Κυριακή Ι΄ Ματθαίου. Ἡ θεραπεία τοῦ δαιμονιζομένου νέου. 8/8/1999

Η πίστη είναι δύο ειδών: Πρώτα του Θεού προς εμάς και έπειτα η δική

μας πίστη προς τον Θεό.

Όταν ο Θεός έχει πίστη -εμπιστοσύνη- σε μας, κάνει θαύματα, ακούει

τα λόγια μας. Όταν εμείς έχουμε πίστη στον Θεό, μελετάμε τον λόγο Του, τον

τηρούμε και δίνουμε πρώτη προτεραιότητα στο θέλημά Του.

Θέλεις να δεις με ένα απλό τεστ αν έχεις πίστη; Αναρωτήσου: Όταν

ακούσω την καμπάνα, πηγαίνω στην Εκκλησία ή προτιμώ τον περίπατο; Είναι

Παρασκευή. Έχω διάθεση να νηστεύσω για την αγάπη του Χριστού; Αφήνω

την ανάπαυσή μου, για να συμπαρασταθώ στον πονεμένο;

Είπε ο Χριστός: Μη το ξεχνάτε, ότι τούτο το γένος, δηλαδή οι δαίμονες,

δεν ξεκολλάνε από τον άνθρωπο παρά μόνο με προσευχή και νηστεία.

Υπάρχει χειρότερη αδικία για τον εαυτό μας, από το να μη προσευχόμαστε και

να μη νηστεύουμε; Είναι σαν να λέμε στα δαιμόνια: «Ελάτε. Ορμάτε πάνω

μας». Ποιός μας φταίει; Μήπως δεν μας προειδοποίησε ο Χριστός;

Ξέρεις να «περιμένεις» σαν τον Αβραάμ;

Ας επανέλθουμε στο πώς «περιμένουμε» τον Χριστό. Ας δούμε τι λέγει

η Αγία Γραφή. Μια πολύ παλιά εποχή, που ο κόσμος ήταν σχεδόν στο σύνολό

του χαλασμένος, διάλεξε ο Θεός ένα δούλο Του, τον Αβραάμ και του είπε:

-Σήκω και φύγε από αυτό τον αμαρτωλό κόσμο και πήγαινε εκεί που θα

σου δείξω να ζήσεις αλλιώς, καθαρά. Και να ξέρεις ότι από ένα απόγονό σου,

θα ευλογηθεί ολόκληρος ο κόσμος.

Ήταν τότε 80 χρονών ο Αβραάμ. Άτεκνος. Με την γυναίκα του Σάρρα

στείρα. Και ο Αβραάμ αρχίζει να περιμένει. Πέρασαν δέκα χρόνια χωρίς

αποτέλεσμα. Του ξαναλέει ο Θεός:

-Μη φοβάσαι Αβραάμ. Οι απόγονοί σου θα είναι σαν την άμμο της

θάλασσας. Σαν τα άστρα του ουρανού. Εκατομμύρια.

-Μα πότε Κύριε; Εγώ πεθαίνω άτεκνος.

Περνάνε άλλα δέκα χρόνια. Ο Αβραάμ φτάνει τα εκατό. Και όπως λέγει

ο απόστολος Παύλος, ο Αβραάμ αναρωτιέται: «Είναι δυνατόν να κάνω παιδί;

Εγώ είμαι νεκρός. Αλλά το είπε ο Θεός. Αν θέλει ο Θεός με ζωντανεύει».

Πραγματικά! Ήλθε η ώρα και ο Θεός ζωντάνεψε τον Αβραάμ και την

γερόντισσα Σάρρα και γέννησαν τον Ισαάκ.

Περίμεναν είκοσι χρόνια. Δεν ξέχασαν την υπόσχεση του Θεού. Μα

ούτε ο Θεός ξέχασε. Έστειλε την ευλογία Του και εκπλήρωσε την υπόσχεσή

Του. Τι διδασκόμαστε; «Ευλογημένε άνθρωπε, είναι δυνατόν να δώσεις

εντολές στον Θεό; Ποιός είσαι συ που με την προσευχή σου, θα στείλεις

τελεσίγραφο στον Θεό; Ούτε τα πιο πεισματάρικα παιδιά δεν το κάνουν στον

πατέρα τους. Επιτρέπεται εμείς, λογικοί άνθρωποι, να έχουμε τέτοια διάθεση;

Ας μάθουμε να λέμε στην προσευχή μας:

«Πιστεύω Κύριε, ότι συ είσαι Πατέρας μας. Δημιουργός μας. Ευεργέτης

μας. Ότι μας αγαπάς, περισσότερο από ό,τι εμείς αγαπάμε τον εαυτό μας.

Άκουσε την ταπεινή μου προσευχή και όποτε θέλεις, αν θέλεις, αν είναι για το

συμφέρον μου, κάνε εκείνο που ξέρεις σαν φιλάνθρωπος Θεός».

Ναι δεν είμαστε σαν τον Αβραάμ... Φτωχοί είμαστε. Στο μυαλό, στην

πίστη, στην καρδιά. Φτωχοί σε όλα.

Αλλά έχουμε ένα πάμπλουτο Πατέρα. Πάμπλουτο σε αγάπη.

Πάμπλουτο σε χάρη. Πάμπλουτο σε προθυμία να μας πλουτίσει.

Ας τον «περιμένουμε» με υπομονή και ελπίδα! Αμήν.-

4Κυριακή

H ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΤΗΝΟΥ

 https://www.youtube.com/watch?v=SsNRJkLYaS4&list=PLiIWVl52CJw6MHMniIsW5TFAtg-HWIt0U

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝ

 https://www.youtube.com/watch?v=SnrBXa2no8k&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E&index=31

ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

 

                                             ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ     ΠΑΝΑΓΙΑΣ

ΑΠΟ ΤΙΣ 2  ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ   ΚΑΘΕ  ΗΜΕΡΑ    7.00μμ ΕΚΤΟΣ ΣΑΒΒΑΤΟΥ   ΚΑΙ  ΠΑΡΑΜΟΝΗ  ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ

ΣΤΟΝ   ΝΑΟ  ΚΟΙΜ. ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 2026 ΙΟΥΛΙΟΥ 26 - ΚΥΡΙΑΚΗ Η ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ο ΧΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΕΝΤΑΚΙΣΧΙΛΙΩΝ (Ματθ. 14, 14-22)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Ναό Αγίου Χαραλάμπους Πρεβέζης, στις 21/7/1991)

Η πηγή της αγάπης και της καλωσύνης

Ακούσαμε στο Ευαγγέλιο για το θαύμα του Κυρίου, με το οποίο από

πέντε ψωμιά και δύο ψάρια έδωσε να φάνε πέντε χιλιάδες άνδρες, πολύ

περισσότερες γυναίκες και παιδιά, και όχι μόνο να χορτάσουν όλοι αλλά και

να περισσεύσουν δώδεκα καλάθια γεμάτα. Δηλαδή ασύγκριτα περισσότερα

απ’ όσα ήταν τα πέντε ψωμιά και τα δυό ψάρια.

Εξ αφορμής αυτού του θαύματος, κάνουμε τις αρτοκλασίες, δηλαδή

προσφέρουμε στο Θεό και στους φτωχούς από τα επίγεια υλικά αγαθά μας,

Τον παρακαλούμε να τα ευλογήσει και Τον δοξάζουμε, διότι «πλούσιοι

επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελαττωθήσονται

παντός αγαθού».

Το θαύμα αυτό του Κυρίου μας δείχνει ότι ο Θεός είναι παντοδύναμος,

πανάγαθος, Πατέρας μας και προνοητής μας. Φροντίζει για όλα. Εμείς πρέπει

να έχουμε τη σωστή διάθεση και σχέση απέναντί Του. Να Τον

αναγνωρίζουμε, να Τον πιστεύουμε, να Τον επικαλούμεθα.

Για να εμβαθύνουμε στο νόημα του θαύματος, ας δούμε τι έγινε. Και ας

εξετάσουμε τρεις πτυχές:

Ποιος είναι αυτός που δίνει. Τι δίνει. Και σε ποιους τα δίνει.

Εμείς, οι άνθρωποι της αμαρτίας δηλαδή, όταν βλέπουμε επίγεια

αγαθά, αισθανόμαστε τον εαυτό μας, σαν χταπόδια, που δεν έχουν δύο μόνο

χέρια, αλλά εφτά και οχτώ. Και θέλουμε να τα απλώσουμε όλα, να αρπάξουμε

όσο περισσότερα μπορούμε. Ή ακόμη μοιάζουμε με ένα τεράστιο παχύδερμο

- τον ελέφαντα - που δεν υπολογίζει τίποτε και κανέναν άλλο, παρά μόνο τον

εαυτό του. Και απλώνει την προβοσκίδα του, για να τα ρουφήξει όλα και να τα

κατευθύνει στην κοιλιά του.

Ο Σωτήρας μας όμως, ο Ιησούς Χριστός, τα χέρια Του δεν τα είχε για

να αρπάξει από κανένα τίποτε· αλλά τα είχε μόνο για να σκορπίσει. Για να

δώσει. Για να χαρίσει. Και αφού ευλόγησε εκείνους τους πέντε άρτους με τα

χέρια Του, ο ίδιος τους έδινε στους μαθητές Του. Και οι μαθητές Του, κατά

υπακοή στον Χριστό, στους άλλους ανθρώπους. Και έφαγαν όλοι και

χόρτασαν.

Αλλά δεν είχε μόνο τα χέρια Του διαθέσιμα για το καλό και την αγάπη ο

Χριστός. Είχε και το στόμα Του. Το στόμα Του έρεε το μέλι της διδασκαλίας

και της καλωσύνης. Διαβάζουμε το άγιο Ευαγγέλιο και Τον βλέπουμε να μιλά

σε κάθε άνθρωπο σαν τον στοργικότερο Πατέρα. Με την μεγαλύτερη αγάπη

και καλωσύνη.

Αγάπη και καλωσύνη έβγαινε από τα χέρια Του.

Αγάπη και καλωσύνη έβγαινε από το στόμα Του.

Αγάπη, καλωσύνη, ευσπλαγχνία και ελεημοσύνη έβγαινε από τα μάτια

Του.

Και αγάπη, καλωσύνη, ευσπλαγχνία και δύναμη έβγαινε από ολόκληρο

τον εαυτό Του. Θυμηθείτε το θαύμα της αιμορροούσας γυναίκας, που πήγε

κρυφά από πίσω Του και μέσα στον κόσμο που τον συνέθλιβε, άγγιξε μόνο το

2Κυριακή Η΄ Ματθαίου. Ὁ χορτασμός τῶν πεντακισχιλίων. 21/7/1991

άκρο του κρασπέδου του ιματίου Του και έγινε καλά. Διότι ακόμη και τα ρούχα

του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο Οποίος είναι η πηγή της χάριτος, της

σοφίας και της ευσπλαγχνίας, και αυτά σκόρπιζαν την αγάπη Του, την

φιλανθρωπία Του και την καλωσύνη Του.

Αυτός είναι, λοιπόν, Εκείνος που δίνει: ο Χριστός.

Και τι δίνει; Ο Χριστός δίνει στους ανθρώπους, στα πλάσματά Του, και

τα υλικά αγαθά. Ήταν τρεις ημέρες οι άνθρωποι κοντά Του. Είχαν ξεχάσει τα

σπίτια τους. Είχαν ξεχάσει τις βιοτικές τους ανάγκες. Ίσως νηστικοί, ίσως κάτι

ελάχιστο να είχαν βάλει στο στόμα τους. Και άκουγαν με πόθο τον λόγο Του.

Και ο Χριστός, τους δίδει ΚΑΙ τον λόγο Του, τροφή της ψυχής, ΚΑΙ το

ψωμί, τροφή του σώματος, ΚΑΙ το παράδειγμα Του, δύναμη ζωής,

ενθουσιασμό για τον αγώνα για την τήρηση των εντολών του Θεού, που είναι

η ζωή και η σωτηρία του κόσμου.

Ανοίγει το στόμα Του και βγαίνει παρηγορία και ελπίδα.

Ανοίγει τα χέρια Του και όπως λέγει ο προφήτης Δαυΐδ: «ανοίγεις συ

την χείρα Σου και εμπιπλάς παν ζώον ευδοκίας». Δηλαδή ανοίγεις τα χέρια

Σου και χορταίνεις όλα τα δημιουργήματά Σου από την καλωσύνη Σου, την

αγάπη Σου και την στοργή Σου, που μεταδίδονται ΚΑΙ με την μορφή των

υλικών αγαθών.

Αυτά δίδει ο σωτήρας μας Ιησούς Χριστός. ΚΑΙ υλικά αγαθά, ΚΑΙ

παρηγοριά με τον λόγο Του, αλλά προπαντός δίδει το Πνεύμα το Άγιο. Μας

είπε ο Χριστός: «Σεις που είσαστε πονηροί άνθρωποι, φίλαυτοι, εγωιστές και

πλεονέκτες, και για τα υλικά αγαθά σκοτώνεστε, στα παιδιά σας έχετε αγάπη

και στοργή, και θυσιάζεστε γι’ αυτά, και τους δίνετε μόνο καλά. Για σκεφθείτε,

πόσο περισσότερο ο Πατέρας σας ο ουράνιος θα δώσει το Πνεύμα Του το

Άγιο σε κείνους που Τον επικαλούνται.

Και ο Χριστός μας έδωσε το Πνεύμα Του το Άγιο. Με πόσους τρόπους,

αδελφοί μου; Κατέβηκε στον Ιορδάνη, βαπτίστηκε και έκανε τα νερά του

Ιορδάνη αγιασμό. Και έδωσε στα όργανα της χάριτός Του, στους ιερείς, τη

δύναμη να ευλογούν το νερό και να το κάνουν αγιασμό.

Τους έδωσε ακόμη τη δύναμη και την χάρη να ευλογούν το ψωμί και το

κρασί, όπως τα ευλόγησε και εκείνος την ημέρα που παρέδωσε τον εαυτό Του

«υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας», και να γίνεται το ψωμί και το

κρασί το Σώμα και το Αίμα τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, πηγή ζωής, πηγή

αθανασίας, πηγή αιώνιας ζωής και πηγή αφέσεως των αμαρτιών και απείρου

πλούτου χαρισμάτων. Αν δεν καταλαβαίνουμε και δεν βλέπουμε, πως με την

χάρη του Χριστού, από την Θεία Κοινωνία παίρνουμε στις ψυχές μας τόσα

χαρίσματα, πρέπει να παρακαλούμε τον Χριστό και να Του λέμε: «Χριστέ μου,

άνοιξέ μου τα μάτια. Να δω τις τόσες δωρεές που κάνεις στα τέκνα Σου, στους

δούλους Σου, στους πιστούς μαθητές Σου. Άνοιξέ μου τα μάτια, να δω και να

καταλάβω τι πλούτος είναι αυτός που φεύγει από τα χέρια Σου και από την

άχραντη θεότητά Σου και έρχεται σε μένα τον ταπεινό δούλο Σου, στο σώμα

μου και στην ψυχή μου».

Αυτά είναι εκείνα που δίδει ο φιλάνθρωπος Πατέρας μας, ο Χριστός.

Ο Χριστός είναι πάντα στοργικός Πατέρας

Τώρα ας πούμε σε ποιους τα δίνει.

Στην έρημο, μαζί με τον Χριστό ήταν πέντε χιλιάδες άνδρες, πολλές

γυναίκες και πολλά παιδιά. Τρεις ημέρες άκουγαν την διδασκαλία Του, επάνω

3Κυριακή Η΄ Ματθαίου. Ὁ χορτασμός τῶν πεντακισχιλίων. 21/7/1991

σ’ ένα απομακρυσμένο βουνό. Του λένε οι μαθητές Του:

-Τρεις μέρες σε ακολουθεί αυτός ο κόσμος. Έχει πια εξαντληθεί. Άφησέ

τους, διώχτους από κοντά Σου αυτή την στιγμή για να πάνε να φάνε. Λίγο

ακόμη και δεν θα μπορούν να φύγουν για τα σπίτια τους.

Τους απάντησε ο Χριστός:

- Δεν υπάρχει λόγος να φύγουν. Δώστε τους εσείς να φάνε.

Ποιοι ήταν αυτοί, που θα έπαιρναν την τροφή και τα δώρα του Χριστού;

Ήταν άνθρωποι πιστοί. Και δεύτερον, ήταν άνθρωποι που είχαν, ας πούμε

την λέξη, αναξιοπαθήσει. Είχαν υποφέρει. Αλλά όχι εξαιτίας τους, από την

παλιανθρωπιά τους. Γιατί ο άνθρωπος δικαίως πάσχει, όταν υποφέρει εξ

αιτίας των αμαρτιών του.

Οι άνθρωποι αυτοί υπέφεραν και ήταν «αναξιοπαθούντες» από την

πίστη τους. Από την αυταπάρνησή τους και την αφοσίωσή τους στον λόγο του

Θεού.

Σ’ αυτούς ο Χριστός δίνει πλούσια τα ελέη Του. Και πλούσια την χάρη

Του και την ευσπλαγχνία Του.

Σε εκείνους που δικαίως υποφέρουν για τις αμαρτίες τους, πολλές

φορές ο Χριστός φέρεται, όπως ο στοργικός Πατέρας. Ο οποίος τον γυιό του

τον άτακτο, που κινδυνεύει να γίνει αληταράς, μίασμα και πληγή της

οικογένειας και κίνδυνος για την κοινωνία, τον αρπάζει από το αυτί και του

δίνει ξύλο. Γιατί το δέρνει ο Πατέρας το παιδί του; Για να το φρονηματίσει. Για

να το ξαναφέρει στον δρόμο τον σωστό. Και ο φιλάνθρωπος σωτήρας μας

Ιησούς Χριστός, ο Πατέρας ο επουράνιος, τα παιδιά Του, πολλές φορές

επιτρέπει να περάσουν δοκιμασίες, για να θυμηθούν τα σφάλματά τους και να

επανέλθουν στον δρόμο τον σωστό. Στον δρόμο που οδηγεί κοντά Του.

Ας αποκτήσουμε χέρι και καρδιά Χριστού

Ας δούμε τώρα τι πρέπει να κάνουμε εμείς.

Είδαμε ότι ο Χριστός έδωσε στους μαθητές Του και τους είπε: «Δώστε

και στους άλλους ανθρώπους». Έτσι δίνει και σε μας. Ό,τι έχουμε όλα

«ευσπλαγχνία του Θεού» είναι. Με τη δύναμή μας τίποτε δεν θα μπορούσαμε

να κάνουμε και να αποκτήσουμε. Και θέλει ο Χριστός να δίνουμε σε κείνους

που έχουν ανάγκη.

Έχετε προσέξει, πόσο έχει μπει μέσα στην καρδιά όλου του κόσμου,

πιστών και απίστων, η έννοια της ευσπλαγχνίας και της αγάπης και της

καλωσύνης; Πάρτε έναν άνθρωπο που δεν πιστεύει στον Χριστό. Σε τίποτε

δεν πιστεύει. Αλλά από την ημέρα που θα τον βοηθήσεις, αισθάνεται την

ανάγκη να σε ευγνωμονεί. Όλοι οι άνθρωποι που ευεργετήθησαν μιλάνε για

τον ευεργέτη τους με λόγια βαθυτάτου σεβασμού. Και λένε: «Αυτός είναι

ευεργέτης μου». Και πολλές φορές, ενώ είναι εξίσου μεγάλοι στην ηλικία,

θέλουν να σκύψουν να φιλήσουν το χέρι του ευεργέτη τους.

Μεγάλη τιμή για έναν άνθρωπο να τον λέει κάποιος άλλος ευεργέτη, και

να θέλει να φιλήσει το χέρι του. Μεγάλη τιμή για το χέρι αυτό που άπλωσε και

έδωσε, και έγινε άξιο να το φιλήσει εκείνος που πήρε. Αλλά αυτή η τιμή, που

αποδίδουν οι άνθρωποι, ο ευεργετημένος στον ευεργέτη, είναι μικρή μπροστά

στην αμοιβή που θα δώσει ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός σε κείνους που Τον

μιμούνται στην ευσπλαγχνία.

Το χέρι που μιμείται τον Χριστό στην ελεημοσύνη και στην

ευσπλαγχνία, λένε οι άγιοι Πατέρες, είναι χέρι Χριστού. Και η καρδιά που έχει

4Κυριακή Η΄ Ματθαίου. Ὁ χορτασμός τῶν πεντακισχιλίων. 21/7/1991

ευσπλαγχνία και αγάπη, είναι καρδιά Χριστού. Και το στόμα που ανοίγει για

να δώσει συμβουλές και παρηγορία, γίνεται στόμα Χριστού. Να, τι μεγάλη τιμή

δίδει ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός σε εκείνους που παίρνουν την απόφαση

να Τον μιμηθούν, στην επιθυμία του να σκορπίζει γύρω του αγαθά και

ευεργεσίες.

Εμείς, έχουμε την δυνατότητα να δώσουμε κάτι από εκείνα που έχουμε.

Και όταν δεν έχουμε, μπορούμε να δώσουμε ένα γλυκό χαμόγελο, ένα λόγο

παρηγορίας, την αγαθότητα των αισθημάτων μας και τα καλά μας

συμβουλευτικά και φωτιστικά λόγια, την διδασκαλία που οδηγεί στο άγιο

θέλημα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αμήν.-

ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ

 https://www.youtube.com/watch?v=SiTBEozCbBw&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E&index=45

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ '[ το ξεσκεπασμα των ιεχωβιτων]

 https://www.youtube.com/watch?v=RFFfjWx8uYo&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E&index=165

 Κυριακή Πατέρων Δ΄ Οἰκουμενικῆς 2005

6

2026 ΙΟΥΛΙΟΥ 19 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Δ’

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

(Ματθ. 5, 14-19)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στη Μυρσίνη στις 17/7/2005)

Η αληθινή μεγαλωσύνη

Συνήθως δεν θέλουμε να ακούμε και δεν μας αρέσει να μας προβάλουν

ήρωες, αγίους και σοφούς. Όταν ακούμε να γίνεται λόγος για ήρωες, για

αγίους και για σοφούς νευριάζουμε λίγο.

Νευριάζουμε γιατί είμαστε μικροί. Και εμείς μικροί, και τα έργα μας

μικρά και τιποτένια. Και σκεπτόμαστε: Τι σχέση μπορούμε να έχουμε εμείς με

αυτούς τους μεγάλους ανθρώπους;

Μπορούμε όμως και εμείς να αποκτήσουμε μία μεγαλωσύνη, η οποία

δεν είναι δική μας. Είναι η μεγαλωσύνη του Χριστού. Μας την δίνει ο Χριστός.

Γι’ αυτή τη μεγαλωσύνη μάς μιλάει ο Χριστός με το ίδιο Του το στόμα και μας

λέει: «Υμείς εστέ το φως του κόσμου». Σεις είσαστε το φως του κόσμου.

Εκείνα που λέει ο Χριστός είναι αλήθεια πάντοτε. Και ισχύουν για

πάντα. Ο Πλάτωνας δεν ήταν «το φως του κόσμου». Ο μέγας Αλέξανδρος δεν

ήταν «το φως του κόσμου». Και πολλοί άλλοι μεγάλοι δεν ήταν «το φως του

κόσμου». Εκείνος όμως, για τον οποίο λέει ο Χριστός ότι είναι φως, πρέπει να

είναι φως. Και πρέπει να μένει και να γίνεται συνεχώς περισσότερο, «φως του

κόσμου».

Πρώτα ονόμασε ο Κύριος «φως του κόσμου» τους αποστόλους Του.

Και μάλιστα τότε που ήταν μικροί. Σαν και εμάς μικροί. Ίσως και πιο μικροί

ακόμη και πιο ανάξιοι. Και με έργα τιποτένια.

Αλλά οι απόστολοι κατάλαβαν ότι, αφού το λέει ο Χριστός, πρέπει να

γίνουν «κάτι» και να κάνουν «κάτι» σύμφωνα με το θέλημά Του. Και έγιναν όχι

απλώς «φώτα» αλλά οι μεγάλοι φωστήρες της οικουμένης. Και πιο μεγάλοι,

από ό,τι είναι στο φυσικό στερέωμα ο ήλιος, έγιναν οι άγιοι απόστολοι και

εκείνοι που πίστεψαν στον Χριστό.

Ο χωριάτης και ο βασιλιάς

Εγώ, τι είμαι; Ένα τιποτένιο πλασματάκι. Και τι μεγάλο έχω μέσα μου;

Μόνο το φως του Χριστού. Έχω την πίστη ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του

Θεού και ο Σωτήρας του κόσμου. Αυτή είναι η μοναδική μου μεγαλωσύνη.

Αλλά είναι μια μεγαλωσύνη που έχει απέραντη αξία και για πάντα, αφού την

αναγνωρίζει ο Κύριος και κριτής του κόσμου, ο Ιησούς Χριστός και ο άναρχος

Πατέρας του.

Μία φορά, ένας βασιλιάς συνάντησε ένα χωρικό που έσκαβε την γη.

Ήταν καταϊδρωμένος. Τον πλησίασε και του λέει:

-Τι κάνεις εκεί;

-Σκάβω, του λέει εκείνος.

-Και τι κερδίζεις με μια τόσο σκληρή δουλειά;

-Ό,τι και η μεγαλειότητά σου.

-Τι; Ξέρεις ποιός είμαι εγώ;

-Το ξέρω βασιλιά μου.

Κυριακή Πατέρων Δ΄ Οἰκουμενικῆς 2005

6

-Ξέρεις τι έχω εγώ;

-Αχ, βασιλιά μου. Δεν αξίζουν αυτά. Με ρώτησες τι κερδίζω. Και σου

απάντησα, ό,τι και συ.

-Δηλαδή, τι εννοείς;

-Να, βασιλιά μου. Προσπαθώ να κάνω καλά την δουλειά μου, γιατί

δουλεύω για το σπίτι μου. Παρακαλώ καθημερινά τον Κύριο να με έχει καλά,

να ανταποκριθώ στο καθήκον μου. Να βοηθήσω τα παιδιά μου να γίνουν

καλοί άνθρωποι. Και να είμαι έντιμος και ειρηνικός. Πιστεύω ότι έτσι ο Κύριος

θα με ελεήσει και θα μου δώσει μισθό τη Βασιλεία του, τον Παράδεισο. Και συ

βασιλιά μου, ό,τι και να κάνεις, όσο μεγάλα και αν είναι τα έργα σου στα μάτια

των ανθρώπων, το πιο μεγάλο που μπορείς να κατορθώσεις, είναι να πας και

συ στον Παράδεισο. Αν πας, όλα όσα έκανες, ήταν καλά και ωραία. Αν δεν

πας, τι να τα κάνεις τα μεγάλα έργα, τα χρυσά που φοράς και την κορώνα;

Εκείνη την στιγμή ένας χωριάτης, γεμάτος από το φως του Χριστού,

έγινε δάσκαλος του βασιλιά. Του έδειξε ότι την μεγαλωσύνη δεν την κάνουν ...

τα στέμματα και οι θρόνοι. Και ο βασιλιάς, παίρνοντας το μάθημα και

αρχίζοντας, έστω κάπως αργά, να «μεγαλώνει», έσκυψε το κεφάλι και του

είπε:

-Έχεις δίκιο. Προσευχήσου για μένα, να κάνω και εγώ την δουλειά μου,

με την ίδια καλή συνείδηση που την κάνεις εσύ. Να γεμίσω και εγώ από το

φως του Χριστού. Και να αξιωθώ και εγώ της Βασιλείας του Θεού.

Η παράδοση του φωτός

Ο Χριστός άναψε ένα φως, όταν ήλθε στον κόσμο. Και από αυτό το

φως παίρνουμε εμείς και φωτιζόμαστε.

Πώς το παίρνουμε; Με την πίστη.

Πού την βρίσκουμε; Κάποιος μας την διδάσκει. Κάποιος μας την

παραδίδει. Κάποιος, που ο ίδιος πήρε φως από τον Χριστό και μας έδωσε και

εμάς.

Παράδειγμα: Μία μητέρα είναι φτωχή. Μερικές φορές δυσκολεύεται να

βρει ψωμάκι για τον εαυτό της και για τα παιδιά της. Αλλά κάθε πρωί παίρνει

τα παιδιά της και λέει:

-Ελάτε παιδάκια μου, κάνετε τον Σταυρό σας. Γιατί ο Χριστός κυβερνάει

τον κόσμο. Γι’ αυτό φροντίστε να γίνετε με το θέλημά Του καλοί άνθρωποι.

Και όταν έρχεται Παρασκευή, τους λέει:

-Σήμερα παιδιά μου, ημέρα Παρασκευή, σταυρώθηκε ο Χριστός. Και

εμείς Τον τιμάμε και Τον δοξάζουμε νηστεύοντας. Και σεις μην τρώτε.

Νηστεύετε. Δείξτε και με τα έργα την πίστη σας.

Τα παιδιά, βλέποντας την μητέρα τους φως και φωτεινή, από τα έργα

της, από την σταθερότητά της, από την συνέπειά της, από το περιεχόμενο της

καρδιάς της, ακολουθούν. Και γίνονται φωτισμένα παιδιά.

* * *

Κάποιοι νεαροί φοιτητές στην ηλικία της τρέλλας σκέπτονταν ότι η ζωή

είναι διασκέδαση. Και το μεγαλύτερο επίτευγμά τους θα ήταν να έχουν την

δυνατότητα να κάνουν όσα τέρπουν την σάρκα. Αλλά μία μέρα βλέπουν τον

σοφότερο καθηγητή τους μέσα στην Εκκλησία γονατιστό να προσεύχεται. Και

τότε διερωτήθηκαν: «Τι γίνεται εδώ; Αν αυτός έχει λύσει το θέμα τόσο καλά και

προσεύχεται στο Θεό, μήπως εδώ είναι το φως και η αλήθεια; Εμείς

σκεπτόμαστε σωστά; Δουλεύει καλά το μυαλό μας, έτσι όπως ζούμε;»

Κυριακή Πατέρων Δ΄ Οἰκουμενικῆς 2005

6

Έτσι άρχισε να φωτίζεται η καρδιά τους.

Έτσι φωτίζεται ο ένας από τον άλλο.

Ένας μεγάλος σοφός της Ευρώπης, λέει:

«Ξέρετε τι είμαι; Μη με περνάτε για σπουδαίο. Είμαι ένα φαναράκι. Το

φαναράκι, όταν είναι σβηστό δεν αξίζει τίποτε. Δεν το χρειάζεται σε τίποτε

κανένας. Αλλά όταν το ανάψουμε, έχει φως. Και γίνεται πολύτιμο και

οδηγητικό. Εγώ είμαι ένα φαναράκι. Από τον εαυτό μου, δεν είμαι τίποτε. Το

φως του Χριστού με οδηγεί. Και παρακαλώ να οδηγεί και όλους τους

ανθρώπους, που έρχονται σε επικοινωνία με εμένα».

Δεν είμαστε ήρωες. Δεν έχουμε καμμιά μεγαλωσύνη. Ούτε πρέπει να

ψάχνουμε για ψευτομεγαλωσύνες. Αλλά να αναζητάμε την μεγαλωσύνη τού

φωτός τού Χριστού. Το φως τού Χριστού πρέπει να το κρατάμε. Και να το

διαδίδουμε. Με τον λόγο μας και με το παράδειγμά μας.

Το φως που ζεσταίνει

Το φως, και μάλιστα το φως του Χριστού, όχι μόνο φωτίζει αλλά και

ζεσταίνει.

Όταν βγαίνει ο ήλιος ζεσταίνει την γη. Όταν φεύγει ο ήλιος και νυχτώνει

αρχίζει η παγωνιά. Όπου το φως του Χριστού, ζεσταίνονται οι ψυχές. Και όταν

φύγει το φως του Χριστού, έρχεται η παγωνιά στις ψυχές. Η παγωνιά αυτή

κάνει τον κάθε άνθρωπο, που πλησιάζει έναν άλλο και βλέπει την παγωνιά

πάνω του, να τρέμει. Τον κάνει να παγώνει και ο ίδιος. Γιατί;

Γιατί η απομάκρυνση από τον Θεό είναι κάτι το τρομακτικό. Ο

άνθρωπος που δεν πιστεύει στον Θεό, συνήθως ούτε καλή συνείδηση μπορεί

να έχει, ούτε συνέπεια σε τίποτε. Και προπαντός είναι επιρρεπής σε όλα τα

πάθη. Να αρπάξει, να ψευδορκήσει, να κάνει οποιαδήποτε ασχήμια και

αισχρότητα. Όταν βρίσκουμε άνθρωπο που δεν πιστεύει στον Θεό, νιώθουμε

ένα κομμάτι πάγο πάνω μας. Και όσο τον συναναστρεφόμαστε τόσο

περισσότερο ... τουρτουρίζουμε.

Να πούμε και κάτι ακόμη: Σαφώς και υπάρχουν άθεοι, άνθρωποι

ηθικότατοι! Αλλά και αυτή η χωρίς Θεό ... «αγιότητα» αποπνέει μια παγωνιά.

Την παγωνιά της απουσίας του Θεού! Την παγωνιά μιας ηθικότητας, η οποία

πιστεύει πως όλα τελειώνουν στο ... νεκροταφείο!

Ενώ η γνήσια και συνειδητή πίστη στον Χριστό είναι αληθινή ζεστασιά.

Ζεστασιά που κρατάει αιώνια!

Ο Χριστός παίζει θέατρο

Η Αγία Γραφή μιλάει για μία χωριάτισσα γυναίκα, την Χαναναία. Είχε

ένα κορίτσι άρρωστο. Πήγε στον Χριστό και φώναζε:

-Λυπήσου με Χριστέ μου! Σώσε το κορίτσι μου!

Πλησίασε, γονάτισε μπροστά Του.

Ο Χριστός τότε θέλησε να την δοκιμάσει. Και παριστάνοντας τον ... πιο

«παγωμένο» άνθρωπο του κόσμου, τον πιο ... αναίσθητο, της απάντησε:

-Δεν είναι καλό πράγμα να πάρει κανείς το ψωμί των παιδιών του και

να το πετάξει στα σκυλιά.

Τι έκανε ο Χριστός; Της έρριξε ένα κουβά παγωμένο νερό. Της έκανε

φοβερή ψυχρολουσία. Εκείνη όμως Του απάντησε:

Κυριακή Πατέρων Δ΄ Οἰκουμενικῆς 2005

6

-Ναι, Κύριε. Όμως και τα σκυλιά τρώνε από τα ψίχουλα, που πέφτουν

από το τραπέζι.

Τότε ο Χριστός της είπε:

-Ω γύναι, μεγάλη σου η πίστις! Γενηθήτω σοι, ως θέλεις.

Αυτά τα λόγια του Χριστού σημαίνουν: «Εσύ έχεις τόσο ζεστή πίστη,

ώστε η δοκιμασία που σου έκανα ρίχνοντας παγωμένο νερό επάνω σου δεν

σε πάγωσε αλλά έμεινες ζεστή. Μπράβο σου! Πραγματικά φλογερή η πίστη

σου!

Εμείς συνήθως, όταν περνάμε δοκιμασίες, αφήνουμε την πίστη μας να

κρυώσει. Και κάποτε καταντάμε να μας πλακώσει και η παγωνιά της

απελπισίας. Ενώ, όταν μένουμε σταθεροί και ζεστοί στην πίστη, μας λέει ο

Χριστός: «Μεγάλη σου η πίστις! Γενηθήτω σοι ως θέλεις».

Όταν κάνουμε προσευχή, παρακαλούμε τον Χριστό και του λέμε:

«Πάτερ ημών ... γενηθήτω το θέλημά σου». «Όχι το δικό μου Χριστέ μου. Το

δικό Σου θέλημα να γίνει».

Όταν εμείς κρατάμε την ζεστασιά της πίστης, αλλάζει λίγο ο Χριστός τα

λόγια. Και λέει: «Και το δικό σου θέλημα, παιδί μου, θα γίνει. Αυτή την

στιγμή».

Άμα δεν ποθούμε να ακούμε αυτά τα λόγια του Χριστού, μάλλον δεν

έχουμε κουκούτσι μυαλό. Όταν δεν θέλουμε να δούμε την μεγαλωσύνη του

θελήματος του Θεού και την μεγαλωσύνη της ζεστασιάς και του φωτός Του,

σίγουρα δεν έχουμε καθόλου μυαλό!

Γιατί, τι μεγαλύτερο από την Βασιλεία του Θεού μπορείς να κερδίσεις

σε όλη σου τη ζωή, όσο και να αγωνιστείς;

Η πιο φοβερή ευθύνη

Μέσα σε ένα κόσμο γεμάτο σκοτάδι και παγωνιά, η μεγαλωσύνη του

φωτός του Χριστού, δημιουργεί, σ’ αυτόν που την έχει, την αίσθηση τεράστιας

ευθύνης. Της ευθύνης και του χρέους να διαλύει τα σκοτάδια και να λιώνει

τους πάγους στις καρδιές των ανθρώπων.

* * *

Στα ακρωτήρια και σε βραχώδεις ακτές υπάρχουν φάροι, για να μη

τσακίζονται τα καράβια.

Μία φορά ρώτησε κάποιος ένα φαροφύλακα:

-Ο φάρος είναι αναμμένος πάντοτε;

-Την νύχτα συνεχώς, λέει ο φύλακας.

-Δεν σβήνει ποτέ;

-Όχι. Δεν τον αφήνουμε να σβήσει.

-Και αν σβήσει;

Απάντησε ο φαροφύλακας:

-Ξέρεις τι λες, αδελφέ μου; Άμα ο φάρος σβήσει, το καράβι που

έρχεται, θα πέσει επάνω στα βράχια και θα γίνει κομμάτια. Πολλοί άνθρωποι

θα πνιγούν. Και εκείνοι που θα σωθούν, θα καταριούνται εκείνον που φρόντιζε

τον φάρο. Εγώ, δεν θέλω να με καταριέται κανένας. Γιατί η κατάρα είναι

φοβερό πράγμα. Γι’ αυτό δεν αφήνω να σβήσει το φως του φάρου ποτέ.

Μεγάλο κακό να ναυαγήσει ένα καράβι! Φοβερό κακό να σε

καταριούνται μερικοί άνθρωποι! Αλλά υπάρχει και κάτι χειρότερο:

Κυριακή Πατέρων Δ΄ Οἰκουμενικῆς 2005

6

Ένας πατέρας, μία μητέρα, δεν φρόντισε να διδάξει τα παιδιά του να

γίνουν άνθρωποι του Θεού, με φως του Χριστού μέσα τους. Και κάποια

ημέρα, όταν θα γίνει η δευτέρα Παρουσία και πολλοί άνθρωποι θα ακούσουν

«πορεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι εις το σκότος το εξώτερον», οι άνθρωποι

αυτοί θα καταριούνται τον πατέρα τους και την μητέρα τους. Στην πιο φοβερή

στιγμή για όλη την ανθρωπότητα θα υπάρξουν άνθρωποι που -

δικαιολογημένα - θα καταριούνται τον πατέρα τους και την μητέρα τους, - να

προσθέσουμε - και τους κληρικούς, που αμέλησαν και δεν τους βοήθησαν να

αποκτήσουν το φως του Χριστού, για να πάνε στη Βασιλεία του Θεού.

Το φως του καντηλιού

Πρέπει να το κρατάμε το φως του Χριστού στο σπίτι μας! Το φως του

καντηλιού συμβολίζει το φως του Χριστού. Και κρατώντας αναμμένο το

καντήλι, επιμένουμε ότι φως αληθινό είναι μόνο ο Χριστός. Έτσι αποκτάμε τη

μεγαλωσύνη των μικρών που πιστεύουν στον Χριστό. Μεγαλωσύνη ανώτερη

από την μεγαλωσύνη των μεγάλων, των ισχυρών, των σοφών και των

ηρώων.

Να μας αξιώσει ο Θεός αυτή την μεγαλωσύνη, να την ζητάμε και να την

κρατάμε σταθερά, μέσα στην ταπεινότητα της ζωής και των έργων μας. Αμήν.-

ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΜΕΡΟΣ Β

 https://www.youtube.com/watch?v=n2iGlTELIQk&list=WL

ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΜΕΡΟΣ Α

 2026 ΙΟΥΛΙΟΥ 12 – ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΚΑΠΕΡΝΑΟΥΜ (Ματθ. 9 ,

1-8)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Αγ. Βησσαρίωνα Φιλιππιάδος, στις 31/7/2005)

Το χειρότερο κακό

Το σημερινό Ευαγγέλιο μάς είπε ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός πήγε

στην Καπερναούμ. Μπήκε σε κάποιο σπίτι και δίδασκε. Όλοι άκουγαν με

προσοχή. Να ακούμε τον λόγο του Θεού, όχι μόνο με τα εξωτερικά αυτιά,

αλλά κυρίως με τα εσωτερικά αυτιά. Γιατί τότε μπαίνει στην καρδιά μας και την

αναπλάθει.

Ενώ ήταν εκεί, του πήγαν έναν άρρωστο με ολοκληρωτική παράλυση.

Τον βάσταζαν τέσσερεις, καθώς ήταν ριγμένος πάνω σ’ ένα φορείο και τον

έφεραν μπροστά στα πόδια του Χριστού. Βλέποντας ο Κύριος την πίστη τους,

του είπε: «Τέκνον, αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου».

Θα σκέφθηκαν οι άνθρωποι: «Χριστέ μου, γι’ αυτό σού τον φέραμε; Γι’

αυτό κάναμε τόσο κόπο; Για να του συγχωρήσεις τις αμαρτίες; Κάνε καλά τον

άνθρωπο. Αυτό θέλουμε από σένα».

Αλλά ο Χριστός μένει ανυποχώρητος. Ξέρει τι λέει. Με τα λόγια του

αυτά, θέλει να μας δείξει, ότι το χειρότερο κακό στον κόσμο είναι η αμαρτία. Η

πιο σωστή αντίληψη για μας είναι, να καταλάβουμε ότι το χειρότερο κακό είναι

το να χαλάσουμε την σχέση και την επικοινωνία μας με τον Θεό. Αλλοίμονο αν

ανάμεσα σε μένα και τον Θεό δεν υπάρχει καλή επικοινωνία και σχέση.

Αλλοίμονο σε μένα!

Ο άνθρωπος που τηρεί το θέλημα του Θεού, που είναι γεμάτος αγάπη

και καλωσύνη, γίνεται ναός του Θεού. Ο Θεός κατοικεί μέσα του. Όταν όμως

παύσει να έχει πίστη, αγάπη, καλωσύνη, η χάρη του Θεού φεύγει. Και νομίζει,

ίσως, ότι όλα πάνε καλά. Ο ίδιος μπορεί να είναι υγιής, νέος, δυνατός,

εμφανίσιμος. Αλλά χωρίς την ευλογία του Θεού, τίποτε δε πάει καλά, έστω και

αν φαντάζει εξωτερικά. Όπως ακριβώς γίνεται με το σκουλήκι, που χωρίς να

φαίνεται, τρώει τον κορμό του δένδρου και σε λίγο το βλέπουμε να σωριάζεται

στη γη.

Έτσι καταντά η ζωή των ανθρώπων εξ αιτίας των κακών έργων και

συναισθημάτων τους, της γεμάτης κακίας καρδιάς τους, όταν απομακρυνθούν

από τον Χριστό. Γι’ αυτό, όποιος υποδουλώθηκε στην αμαρτία, είναι ψυχικά

ολοκληρωτικά παράλυτος. Ας το ξαναπούμε: Η αμαρτία είναι το χειρότερο

κακό στον κόσμο. Χειρότερο και από την ολοκληρωτική παράλυση του

σώματος.

Εμείς όταν κουβεντιάζουμε, λέμε με «περίσκεψη και σοφία», κάποια

λόγια παραδεκτά μεταξύ μας, δηλαδή μεταξύ ανθρώπων χωρίς φως Θεού:

«πάνω απ’ όλα η υγεία». Ο Αριστοτέλης το είπε για πρώτη φορά με τα λόγια:

«αρετή σώματος, υγεία». Που σημαίνει: Ο άνθρωπος είναι καλά σωματικά,

όταν έχει υγεία. Αλλά αφού δεν είμαστε μόνο σώμα και σαν χριστιανοί

ξέρουμε ότι σκοπός μας είναι να κληρονομήσουμε την αιώνια ζωή, η υγεία δεν

αρκεί.

Το πραγματικά δύσκολο

2Κυριακή ΣΤ΄ Ματθαίου. Ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ. 31/7/2005

Εμάς βέβαια, με το μυαλό που έχουμε, μπορεί να μας αρκεί. Αλλά ο

Χριστός μάς προειδοποιεί: «Δεν ξέρετε τι λέτε και τι σκέπτεσθε». Και να η

απόδειξη: Είπε ο Κύριος σε κείνους που τον άκουγαν τότε και έκαναν

ανάλογες με μας σκέψεις: «Τι είναι ευκοπώτερον ειπείν· αφέωνταί σοι αι

αμαρτίαι σου ή ειπείν άρον τον κράββατόν σου και περιπάτει;» Αδιέξοδο από

παντού. Ο ευσεβής άνθρωπος δεν το διανοείται να ανακατευθεί στα θέματα

του Θεού και στις προσωπικές σχέσεις των άλλων με τον Κύριο. Τον πιάνει

ρίγος και τρόμος.

Ο ασεβής, ο δήθεν «έξυπνος», είναι εύκολος να πει: Ε, κι’ αν πεις

«συγχωρεμένες οι αμαρτίες σου», τι έγινε; Μήπως τις είδε και τις κατάλαβε

κανείς να σβήνουν, για να τις καταλάβω και εγώ; Αλλά να πει στον παράλυτο:

«Άρον τον κράββατόν σου και περιπάτει», και να θεραπευθεί, έ, τότε, θα με

πιάσει φρίκη και τρόμος. Γιατί ξέρει ο καθένας μας, ότι οι νόμοι της φύσεως

δεν είναι στην εξουσία μας. Δεν αλλάζουν με ανθρώπινες κουβέντες.

Γι’ αυτό και ο Χριστός, πρόσθεσε: «Ίνα δε ειδήτε», αλλά για να το

καταλάβετε σεις, όσοι σκέπτεσθε έτσι, «ότι εξουσίαν έχει ο Υιός του

ανθρώπου», ο ίδιος δηλαδή, να συγχωρεί αμαρτίες, είπε στον παραλυτικό:

-Εγώ σου λέω. Σήκω, άρον τον κράββατόν σου και περιπάτει.

Και έγινε το θαύμα. Ανατράπηκαν οι νόμοι της φύσεως. Ο άνθρωπος

έγινε καλά. Πώς θεραπεύτηκε; Με το λόγο του Χριστού. Με την ενέργεια του

Θεού. Γιατί όπως λέμε σ’ ένα τροπάριο της εορτής των Χριστουγέννων,

«όπου βούλεται Θεός, νικάται φύσεως τάξις». Η τάξη της φύσεως είναι απλώς

μια εντολή του Θεού. Όταν ο Θεός θέλει και δώσει άδεια, ή εντολή, όλοι οι

νόμοι της φύσεως πάνε περίπατο.

Άρα, το μέγιστο κακό, που πρέπει πρώτο να θεραπευτεί, είναι η

αμαρτία. Και η μέγιστη ευεργεσία στον άνθρωπο που έχει νου και μυαλό, είναι

η άφεση των αμαρτιών.

Σωστή σχέση με τον Θεό

Ερώτημα: Έχουμε μυαλό; Έχουμε φως; Το καταλαβαίνουμε; Ή μήπως

έχουμε μέσα μας σκοτάδι; Ποία είναι η σωστή σχέση με τον Θεό;

Η ειλικρινής, η εσωτερική, η ψυχική. Εκείνος που έχει σωστή σχέση με

έναν άλλο και πολύ περισσότερο με τον Θεό, τον αγαπάει, τον τιμά. Χαίρει

όταν βρίσκεται κοντά του και έχει την αίσθηση, ότι όλα πάνε καλά, ότι υπάρχει

αμοιβαιότητα.

Η Βασιλεία του Θεού, λέει ο Χριστός, μοιάζει με ένα πολύτιμο θησαυρό,

που είναι θαμμένος σ’ ένα χωράφι. Ή με ένα πολύτιμο μαργαριτάρι. Όποιος

έχει πνευματική σύνεση και ξέρει ότι κάπου είναι κρυμμένη η Βασιλεία του

Θεού, η ασύγκριτα πολυτιμότερη από τον οποιοδήποτε θησαυρό, πουλάει

όλα του τα υπάρχοντα, αγοράζει τον τόπο και αγωνίζεται με όλες του τις

δυνάμεις να τον βρει.

Αν δεν αγοράσει το χωράφι, αν δεν κάνει θυσίες, αν δεν ενδιαφερθεί

για την Βασιλεία του Θεού, τότε είναι τίποτα γι’ αυτόν η Βασιλεία του Θεού;

Τον άγγιξε η Βασιλεία του Θεού;

Άμα η σκέψη και ο πόθος της Βασιλείας του Θεού και της αιώνιας ζωής

δεν άγγιξαν την καρδιά του, τι σχέση έχει ο άνθρωπος αυτός με τον Θεό;

Ολόκληρος είναι μία αμαρτία. Ολοκληρωτικά παράλυτος είναι. Ψυχικά.

Εσωτερικά. Επαναλαμβάνουμε: Το χειρότερο κακό στον κόσμο είναι η

αμαρτία. Η υποτίμηση της σημασίας τής σχέσης μας με τον Θεό. Το χειρότερο

3Κυριακή ΣΤ΄ Ματθαίου. Ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ. 31/7/2005

κακό, η χειρότερη αμαρτία είναι να λέγει ο άνθρωπος: «Η ψυχή θέλει ψίχουλα

και η κοιλιά κομμάτια. Δηλαδή η κοιλιά αξίζει πιο πολύ από την ψυχή».

Ο Χριστός, μας το θυμίζει: η χειρότερη αρρώστια, δεν είναι ο καρκίνος,

δεν είναι η παράλυση, δεν είναι η νόσος Αλτσχάιμερ, δεν είναι να γίνει ο

άνθρωπος «φυτό». Η χειρότερη αρρώστια είναι η αμαρτία. Γιατί άρρωστος

τότε είναι ο έσω άνθρωπος. Η καρδιά, η κρίση, η διάθεση, η τοποθέτηση. Και

η αρρώστια αυτή είναι αρρώστια συνολική.

Έτσι φρόντισε τον άρρωστο

Πόσο σοβαρά το παίρνουμε; Όταν έχουμε άρρωστο, τρέχουμε σε

γιατρούς. Δαπανάμε! Γιατί τον άνθρωπό μας, τον θέλουμε δίπλα μας. Τον

αγαπάμε. Ας το ξέρουμε ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος, και ότι όποιος φεύγει

επικαλούμενος τον Κύριο και πιστεύοντας σ’ Αυτόν, έχει ελπίδα αιώνιας ζωής.

Κερδισμένος είναι. Λέγει ο απόστολος Παύλος:

«Γνωρίζουμε, ότι όσο καιρό μένουμε στο σώμα, είμεθα ξενιτεμένοι από

τον Κύριο. Όχι βέβαια διότι είμαστε χωρισμένοι από Αυτόν, αλλά γιατί δεν τον

βλέπουμε με τα μάτια του σώματος. Τώρα ζούμε με την πίστη, όχι με ορατές

αποδείξεις. Έχουμε θάρρος και επιθυμούμε πολύ να αναχωρήσουμε από το

σώμα και να μεταβούμε για πάντα κοντά στον Κύριο» (2 Κορ. 5, 6-8). Ο

απόστολος, δεν χρησιμοποιεί λέξεις που μας φοβίζουν: «θάνατος» και «τέλος

της ζωής», αλλά «ενδημία», δηλαδή ταξίδι προς τον Κύριο. Θέλει να μας

διδάξει, να μη κολλάμε στα παρόντα, αλλά να τα θεωρούμε βάρος. Ούτε να

κυριευόμαστε από θλίψη εν όψει του θανάτου, αλλά να χαιρόμαστε γιατί

πορευόμαστε προς τα μεγαλύτερα αγαθά.

Τι γίνεται όμως, όταν ο άνθρωπός μας ζει μακριά από τον Χριστό; Ο

κίνδυνος που διατρέχει είναι μεγάλος. Η κόλαση είναι αιώνια. Εκεί δεν υπάρχει

ούτε θεραπεία ούτε διόρθωση.

Εμείς, ενδιαφερόμαστε για την ψυχή του; Φροντίζουμε να σωθεί; Δεν

είναι παραλογισμός να τρέχουμε και να δαπανάμε για το φθαρτό σώμα και να

αδιαφορούμε για την αθάνατη ψυχή; Πώς όμως θα σηκώσω τον ψυχικά

παράλυτο, να τον φέρω στον Χριστό; Και μάλιστα όταν το αρνείται; Πώς θα

τον πάρω πνευματικά στον ώμο μου; Ας αρχίσω με προσευχή. Να γονατίζω

μπροστά στην εικόνα του Χριστού. Να τον παρακαλώ: «Χριστέ μου, η καρδιά

μου είναι σκληρή. Εσύ που σταυρώθηκες για μας, που είμαστε πλάσματά σου

και μας έκανες αδέλφια σου, δίδαξέ με να έχω αγάπη. Στείλε το Άγιο Πνεύμα

να με φωτίσει να καταλάβω το αληθινό χρέος, που έχω απέναντι στον αδελφό

μου. Δίδαξέ με «τι πρέπει» και «πώς» να του το πω. Μαλάκωσε την ψυχή του.

Φώτισέ με να καταλάβω, από τι κινδυνεύει ο δούλος σου».

Ο Χριστός μίλησε για ένα δένδρο σαπρό. Που κάνει σαπρούς καρπούς.

Αλλοίμονο αν έχουμε γίνει ολοκληρωτικά «δένδρα σαπρά». Τι πρέπει να

κάνουμε; Ο Χριστός τόνισε στο ευαγγέλιο, ότι έχει εξουσία να συγχωράει τις

αμαρτίες. Και κατά συνέπεια οι ιερείς που εξουσιοδοτούνται από τον Χριστό

να συγχωρούν αμαρτίες, εις το όνομά Του και δυνάμει του λόγου Του,

ενεργούν θεμιτά. Ποιά είναι λοιπόν, η θεραπεία του πνευματικά άρρωστου;

Απάντηση: Πρώτα η μετάνοια. Που σημαίνει: Αλλάζω μυαλά. Θέλω να

διορθωθώ.

Δεύτερο: Η εξομολόγηση ενώπιον του πνευματικού. Δηλαδή, πηγαίνω

και λέω στον Χριστό τα αμαρτήματά μου. Και του ζητώ άφεση και συγχώρηση.

Αυτό το έργο είναι η αρχή της διόρθωσης. Γιατί οι καλές σκέψεις έρχονται και

4Κυριακή ΣΤ΄ Ματθαίου. Ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ. 31/7/2005

φεύγουν. Μένουν άκαρπες. Μετά αρχίζει ένας δρόμος που λέγεται «πορεία

για την Βασιλεία του Θεού». Με άλλα λόγια: σκάβουμε το χωράφι μέσα στο

οποίο είναι κρυμμένη η Βασιλεία του Θεού, ο πολύτιμος μαργαρίτης, για να

τον βρούμε. Με νηστεία, με προσευχές, με γονυκλισίες, με ελεημοσύνες, με

καλωσύνες, με την τήρηση του θελήματος του Θεού.

Να μας αξιώνει όλους ο Θεός να εργαζόμεθα σωστά στο χωράφι της

ψυχής μας και να έχουμε καρπό μετανοίας και αφέσεως αμαρτιών. Αμήν.-

 1

2026 ΙΟΥΛΙΟΥ 5 - ΚΥΡΙΑΚΗ Ε ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΤΩΝ ΓΕΡΓΕΣΗΝΩΝ

(Ματθ. 8, 28 - 9, 1)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Κορφοβούνι, στις 24/7/2005)

Τι τραβάει την καρδιά σου;

Σήμερα το Ευαγγέλιο μας μίλησε για ένα θαύμα του Χριστού. Πήγε στη

χώρα των Γερσεσηνών και βρήκε δύο δαιμονιζομένους, οι οποίοι είχαν μέσα

τους πολλά δαιμόνια. Τα δαιμόνια αναγνωρίζοντας τον Χριστό,

καταλαβαίνοντας ότι είναι ο Κύριος του κόσμου, άρχισαν να τον παρακαλούν

να μη τα στείλει στην κόλαση «προ καιρού». Πριν έλθει η ημέρα της δευτέρας

Παρουσίας. Τότε που θα πάνε υποχρεωτικά στην κόλαση.

Τον παρεκάλεσαν να τους επιτρέψει -αν τα διώξει από τους

ανθρώπους- να πάνε στα γουρούνια. Εκεί έβοσκε μια μεγάλη αγέλη

γουρούνια. Ο Χριστός τους επέτρεψε. Βγήκαν τα δαιμόνια, μπήκαν στα

γουρούνια και αυτά σαν να παλάβωσαν, ώρμησαν στη θάλασσα και πνίγηκαν

όλα.

Πρόκειται για θαύμα από τα μεγαλύτερα που μπορεί να φαντασθεί

κανείς. Γιατί βλέπει ότι αυτά που φοβόμαστε και μερικές φορές τα τρέμουμε -

τα μάγια και τον διάβολο- μπροστά στον Χριστό είναι ένα φύσημα. Και αν

έχουμε μυαλό, δεν ακουμπάμε ποτέ τη ζωή μας, το μέλλον μας, την ευτυχία

μας, πάνω στο διάβολο και στα έργα του. Αλλά ακουμπάμε πάνω στον

Χριστό.

Όμως οι άνθρωποι της περιοχής εκείνης, που είδαν ότι πνίγηκαν τα

γουρούνια τους, τα οποία ήταν για τον καθένα τους χρήμα, βγήκαν από την

πόλη, βρήκαν τον Χριστό και του είπαν:

-Σε παρακαλούμε, πήγαινε κάπου αλλού, γιατί μας είσαι ζημία.

Ξέρετε τι μας λέει αυτή η περικοπή; Όταν ο άνθρωπος αφήσει τον

εαυτό του να δεθεί με την γη και όχι με τον Θεό, τότε βλέπει μεν τον Θεό και

τα θαύματά του, αλλά δεν τον αγαπάει! Τον αποστρέφεται και τον μισεί.

Θέλουμε παράδειγμα; Ας πάρουμε από τον εαυτό μας. Όταν έχουμε κάτι που

μας βαραίνει, ερχόμαστε στην Εκκλησία και δεν έχουμε το θάρρος να

κοιτάξουμε την εικόνα του Χριστού. Δεν έχουμε διάθεση να πάμε να

προσκυνήσουμε. Πολλές φορές μάλιστα, εξ’ αιτίας ορισμένων πράξεών μας,

δεν έχουμε διάθεση ούτε σταυρό να κάνουμε, ούτε στην Εκκλησία να πάμε,

ούτε να δοξάσουμε τον Θεό.

Και κάτι παραπέρα: Μερικοί, επειδή η καρδιά τους κόλλησε πολύ στη

γη, ξεστομίζουν λόγια κατά του Θεού. Όσο πιο πολύ μάλιστα έχουν βάλει στην

καρδιά τους τα αγαθά του κόσμου τούτου, τόσο πιο εύκολα εκφράζονται με

ασέβεια γι’ Αυτόν που οι άγγελοι τον δοξολογούν. Ξέρουμε ότι σε χώρες που

μαινόταν το αθεϊστικό φρόνημα, γκρέμιζαν τις Εκκλησίες με τόση χαρά, σαν

να έκαναν ένα κοινωφελές έργο. Και με ανάλογη λύσσα αλλά και χαρά

έσφαζαν τους ιερωμένους.

Όποιος λοιπόν αφήσει να κολλήσει η καρδιά του στη γη, όχι μόνο

ξεχνάει τον Χριστό αλλά αρχίζει και να τον μισεί. Αυτό τι μας λέει; Προσέξτε,

υπάρχει ένα δίπολο. Ή στη μια πλευρά θα πας ή στην άλλη.

2Κυριακή Ε’ Ματθαίου. Ἡ θεραπεία τῶν δαιμονιζομένων τῶν Γεργεσηνῶν. 24/7/2005

2

Τι αξίζει για σένα;

Οι Γεργεσηνοί είχαν τους δύο δαιμονισμένους σάρκα από την σάρκα

τους. Ξαφνικά, τους είδαν να έχουν γίνει υγιείς. Αλλά δεν έκαναν την χαρά

εκείνων των ανθρώπων χαρά τους. Τα χρήματα που υπολόγιζαν πως έχασαν

από την παρουσία του Χριστού, από το ότι πνίγηκαν τα γουρούνια τους, τους

έκαναν να καταλήξουν σε ένα συμπέρασμα, που έχει τόση «πέραση» στις

ημέρες μας: Ότι δηλαδή ο άνθρωπος - για εκείνον που δεν πιστεύει στον

Χριστό - δεν έχει αξία καμιά. Δεν αξίζει ούτε ένα γουρούνι. Όμως για τον

Χριστό και για εκείνον που πιστεύει στον Χριστό, ο κάθε άνθρωπος αξίζει

περισσότερο από όλο τον κόσμο. Είπε ο Χριστός: «Τι θα ωφελήσει τον

άνθρωπο, αν κερδήσει όλο τον κόσμο και ζημιωθεί την ψυχή του»;

Όχι να ‘χει πέντε γουρούνια και να μαζεύει μερικά εκατομμύρια για να

ζήσει η οικογένειά του, αλλά έστω και το χρήμα των βασιλιάδων του πλούτου

να έχει, τι κατάφερε; Και σε τι κατάντημα έχει φτάσει ο άνθρωπος αυτός, όταν

εκείνο που ο Χριστός το εκτιμάει τόσο πολύ, δηλαδή την αξία που λέγεται

«άνθρωπος», «ψυχή» αυτός τα καταφρονεί;

Όποιος διασώζει μέσα του ένα κουκούτσι ανθρωπιά, λέει: «Τι να τα

κάνω τα χρήματα, όταν χάνεται άνθρωπος;». Αν κάποιος θέλει να λέγεται

άνθρωπος, είναι δυνατόν να μην υπολογίζει τον άλλο για τίποτε; Ούτε όσο ένα

γουρούνι; Κάπως έτσι φθάνει κανείς στην αθεΐα. Ποιος όμως φταίει, που

κατάντησε εκεί;

Υπάρχει καλή διάθεση;

Τι μας λέει ο απόστολος Παύλος; Μη νομίσετε ότι το να γίνεις πιστός,

είναι κανένα βουνό σαν την Πίνδο. Εύκολο είναι! Στην καρδιά σου είναι

κρυμμένο το θέμα της πίστεως. Άμα θέλεις ομολογείς. Αποδέχεσαι τον

Χριστό. Βάζεις την καρδιά σου με το μέρος του Χριστού.

Όποιος βάλει με το μέρος του Χριστού την καρδιά του, και τον

παραδεχθεί ότι είναι Κύριος, σωτήρας και ευεργέτης, θα σωθεί. Δεν είναι

τίποτε σπουδαίο, λέει ο απόστολος Παύλος. «Καρδία πιστεύεται». Μέσα στην

καρδιά. Με μια κίνηση της καρδιάς σου πιστεύεις στον Χριστό. Και το λες με

το στόμα. Όποιος πιστεύει μέσα στην καρδιά του τον Χριστό, ότι είναι

σωτήρας του κόσμου και ευεργέτης, και με το στόμα του το λέει, αυτός θα

σωθεί. Δηλαδή; Η σωτηρία μας είναι θέμα διάθεσης καλής απέναντι στο Θεό

και τον λόγο Του.

Τι σημαίνει αυτό; Ο Χριστός, βρήκε τους δύο δαιμονιζομένους και με

την θεϊκή δύναμή Του έδιωξε τα δαιμόνια από μέσα τους. Εκείνοι το είδαν και

το κατάλαβαν. Και οι άλλοι το είδαν και το κατάλαβαν. Και εμείς το ακούμε, το

καταλαβαίνουμε και σκεπτόμαστε:

-Τι με συμφέρει; Ποιο είναι το σωστό; Τι πρέπει να κάνω;

Με λίγη καλή διάθεση απαντάμε: «Δεν υπάρχει επιλογή. Δεν είναι

τίποτε ίσο με τον Χριστό. Κοντά Του είμαι κερδισμένος. Εκείνος που νικά τα

δαιμόνια, είναι μεγαλύτερος από όλες τις πρόσκαιρες επιτυχίες. Εκείνος που

νικά τα δαιμόνια, κρατά τον κόσμο και την αιώνια ζωή στα χέρια Του. Δεν θα

είμαι λοιπόν ανόητος, αν δώσω αξία στη ζωή μου από το πώς θα φάω και

πώς θα γλεντήσω; Και από το αν θα έχω λίγα περισσότερα χρήματα για να

διασκεδάσω πιο πολύ; Στο κάτω - κάτω μήπως το έχω σίγουρο ότι τα

χρήματα που μαζεύω, θα μου χρειάζονται και αύριο; Αν πεθάνω, τι θα

3Κυριακή Ε’ Ματθαίου. Ἡ θεραπεία τῶν δαιμονιζομένων τῶν Γεργεσηνῶν. 24/7/2005

3

ακούσω; Άμυαλε, α ητοίμασας, τινι έσται; Να πώς σκέπτεται, όποιος έχει η

καλή διάθεση.

Η κακή διάθεση, τι είναι; Υποδούλωση στο κοσμικό φρόνημα! «Μια

ζωή την έχουμε, αν δεν την χορτάσουμε, τι θα καταλάβουμε; Εγώ θέλω λεφτά,

διασκέδαση, καλό φαγητό, κρασί, ταξίδια... Δεν με παρατάς με την αιώνια

ζωή». Μπράβο! Πολύ καλή διάθεση! Σαν αυτή που είχαν οι Γαδαρηνοί. Από

τα γουρούνια τους έδιναν αξία στη ζωή τους.

Διαβάζουμε στον βίο του αγίου Αρέθα, που ζούσε στη Ρωσία. Μια μέρα

πήγαν στο σπίτι του ληστές. Του τα πήραν όλα. Ο Αρέθας καθόταν και

έκλαιγε. Αλλά επειδή ήταν καλός άνθρωπος κατέβηκε ένας άγγελος και του

είπε:

-Γιατί κλαις, Αρέθα; Ξέρεις τι χάνεις; Αν αυτή την στιγμή, σκεπτόσουν:

"Τι είναι αυτά που έχασα; Και τι είναι αυτά που έχω μπροστά μου;" Και έλεγες:

"Δόξα σοι Χριστέ μου, μπορώ να ζήσω και χωρίς τα πράγματα που μου

κλέψανε". Και αν ευχαριστούσες τον Θεό, και τον παρακαλούσες σε να

αξιώσει της Βασιλείας Του, θα έπαιρνες στέφανο δόξης.

Η καλή διάθεση είναι να κάνεις τον Σταυρό σου και να δοξάσεις τον

Χριστό.

Η κακή διάθεση είναι να αρχίσεις να βρίζεις και να αγανακτείς, που

έχασες ένα γουρούνι ή κάποια χρηματάκια που στα έκλεψαν.

Πόσο απέχουν μέσα στην καρδιά σου αυτές οι τοποθετήσεις; Μια

τρίχα!

Βέβαια, το κατάλαβε ο Αρέθας, άλλαξε βίο και έγινε άγιος από την

υπόδειξη του αγγέλου.

Όμως η υπόδειξη του Χριστού μέσα στο ευαγγέλιό του, είναι ανώτερη

από την υπόδειξη του αγγέλου. Όσο μεγαλύτερος είναι ο Χριστός από τον

άγγελο.

Άλλο παράδειγμα: Ὁ απόστολος Παύλος ήταν διώκτης της Εκκλησίας.

Μια μέρα πηγαίνοντας για την Δαμασκό είδε τον Χριστό μέσα στο φως και

άκουσε τη φωνή Του. Ήταν εύκολο να πει ο απόστολος Παύλος:

-Τι σχέση μπορώ να έχω με αυτόν, που τον εδίωκα; Εγώ ήθελα να

καταστρέψω το έργο Του. Ας συνεχίσω την ζωή μου.

Αλλά από την άλλη μεριά σκέφτηκε:

-Αυτός που μου μιλάει είναι μέσα στο το φως της θείας δόξης και

εξουσιάζει τον κόσμο, μου λέει ότι είμαι λάθος. Επιτρέπεται να μείνω στο

λάθος;

Και έλεγε αργότερα ο απόστολος:

-Δεν έμεινα κολλημένος στις μέχρι τότε ιδέες μου. Δεν έμεινα απειθής,

αλλά πίστεψα και υποτάχτηκα στο θέλημα του Χριστού. Σάρωσα ολόκληρο

τον εαυτό μου, ολόκληρη τη ζωή μου στον σκουπιδοντενεκέ και τα πέταξα όλα

από πάνω μου, γιατί κατάλαβα ότι ο Χριστός είναι η εγγύηση της αληθινής

ζωής. Και τρέχω σε όλο τον κόσμο να διδάξω το άγιο θέλημά Του. Και τον

παρακαλώ να με ελεήσει και μένα για τις αμαρτίες μου. Και τόνιζε ο

απόστολος:

«Εγώ εδίωξα την Εκκλησία του Χριστού και μισούσα τον Χριστό. Τι

μεγαλύτερο κακό να είχα κάνει; Μα με φώτισε και με κάλεσε και με πήρε στη

Βασιλεία Του».

Να κάνουμε πολλές θυσίες, πολλά καλά έργα, πολλές προσευχές, για

να δοξάζουμε και να ευχαριστούμε τον Χριστό. Και τότε θα βλέπουμε τι

πλούτος έρχεται στην ψυχή μας.

4Κυριακή Ε’ Ματθαίου. Ἡ θεραπεία τῶν δαιμονιζομένων τῶν Γεργεσηνῶν. 24/7/2005

4

Να μας αξιώσει ο Θεός να μη βάζουμε την αξία της ζωής μας στα

γουρούνια, δηλαδή στα πάθη μας και στα δήθεν κέρδη από αυτά, αλλά στον

Χριστό. Αμήν.-

 2026 ΙΟΥΝΙΟΥ 28 – ΚΥΡΙΑΚΗ Δ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΟΥΛΟΥ ΤΟΥ ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΥ (Ματθ. 8, 5-13)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Δρυόφυτο, στις 9/7/1995)

Η επίκληση του ονόματος του Κυρίου

Ακούσαμε στο Ευαγγέλιο, ότι ο Κύριος πήγε στην Καπερναούμ. Εκεί

τον συνάντησε ένας Εκατόνταρχος. Σαν να λέμε ο Διευθυντής της Αστυνομίας

της πόλεως. Του είπε: «Διδάσκαλε, έχω τον υπηρέτη μου, άρρωστο. Θέλω

κάτι να κάνω γι’ αυτόν. Είναι πολύ καλός άνθρωπος και δεν θέλω να χαθεί».

Απαντά ο Χριστός: «Εγώ θα έρθω και θα τον θεραπεύσω».

Ας σταθούμε στα πρώτα λόγια του εκατοντάρχου: «Κύριε, έχω τον

υπηρέτη μου άρρωστο».

Τι έκανε ο εκατόνταρχος; Πήγε και επικαλέστηκε τον Κύριό μας Ιησού

Χριστό. Εμείς, τι ήλθαμε να κάνουμε στην Εκκλησία;

Μας άρεσε η ορθοστασία για δυο συνεχείς ώρες; Όχι! Όλοι ήλθαμε να

επικαλεστούμε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Είτε το έχουμε βαθιά στη

συνείδησή μας ξεκάθαρη τοποθέτηση, είτε είναι υποσυνείδητο και δεν το

συναισθανόμαστε τόσο βαθιά, οπωσδήποτε όμως, όλοι μικροί και μεγάλοι,

ήρθαμε να κάνουμε τον Σταυρό μας, μπροστά στην άχραντη εικόνα του

Κυρίου μας Ιησού Χριστού και να Τον επικαλεστούμε. Να πούμε ένα «Κύριε

ελέησον». Να Τον παρακαλέσουμε να μας ελεήσει.

Να παρακαλέσουμε την άχραντη Μητέρα Του, να πρεσβεύει για μας.

Πολλές φορές επικαλούμεθα τον Χριστό και δεν έχουμε την

συναίσθηση ή τον φωτισμό ή τη γνώση να ξέρουμε τι σημαίνει: «επικαλούμαι

το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού».

Λέγει ο άγιος απόστολος Πέτρος: «Κάθε άνθρωπος που θα επικαλεστεί

το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, θα σωθεί».

Ερμηνεύουν οι άγιοι Πατέρες: Μια φορά στη ζωή του μόνο να

επικαλεστεί ο άνθρωπος με όλη του την καρδιά το όνομα του Κυρίου μας

Ιησού Χριστού, έχει τεράστια αξία.

Μια φορά τον επικαλέστηκε πάνω στον Σταυρό ο ληστής λέγοντάς του:

«μνήσθητί μου Κύριε εν τη Βασιλεία σου», και σώθηκε. Για φαντασθείτε, τι

πλούτο συσσωρεύει για τον εαυτό του ο άνθρωπος που μπαίνει στην

Εκκλησία και με την διάνοια, με την καρδιά του και με τα χείλη του ψιθυριστά

επαναλαμβάνει: «Κύριε ελέησον». «Παράσχου Κύριε». Καθώς και τα άλλα

ιερά άσματα.

Και φυσικά, πρέπει να συνεχίζει και στο σπίτι του, την ίδια μέρα και σε

άλλες ευκαιρίες, να επικαλείται το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού με

ταπείνωση, πίστη και ελπίδα.

Πόσο αδικούμε τον εαυτό μας, όταν κλείνουμε το στόμα μας, την στιγμή

που πρέπει να επικαλούμεθα το όνομα του Χριστού, και το ανοίγουμε σε

ανοησίες και κούφια λόγια;

Και τι χειρότερο, όταν το όργανο του αγιασμού μας - το στόμα μας -

που μας αγιάζει με την προσευχή και τη δοξολογία του Θεού, το αφήνουμε να

μας μολύνει με την αισχρολογία και την κατάκριση.

Καλό να αγωνίζεται κανείς να έχει τα απαραίτητα. Κατοικία, ρούχα, γη.

Να έχει προκοπή σ’ αυτόν τον κόσμο. Αλλά είναι χίλιες φορές ανώτερο, να

2Κυριακή Δ΄ Ματθαίου. Θεραπεία δούλου εκατοντάρχου. 9/7/1995

φροντίζει να έχει μέσα στον νου του, στο στόμα του και στην καρδιά του το

όνομα του Κυρίου. Γιατί όποιος επικαλεσθεί το όνομα του Κυρίου θα σωθεί.

Πού να ρθεις Κύριε;

Είπε ο εκατόνταρχος: «Έλα Χριστέ μου να θεραπεύσεις τον υπηρέτη

μου». Απάντησε ο Χριστός: «Θα ‘ρθώ και θα τον θεραπεύσω».

Και ο εκατόνταρχος απάντησε:

-Κύριε, πού να ‘ρθεις; Στο σπίτι μου; Δεν είμαι άξιος να μπεις μέσα.

Εγώ είμαι αμαρτωλός άνθρωπος. Αλλά σαν αξιωματικός έχω στις διαταγές

μου στρατιώτες και λέω στον καθένα: Πήγαινε εκεί, και πηγαίνει. Έλα εδώ, και

έρχεται. Κάνε αυτό, και το κάνει. Δεν υπάρχει περίπτωση να με παρακούσει,

επειδή τυχαίνει και είμαι προϊστάμενός του. Το ίδιο και συ: Δεν είναι ανάγκη να

έρθεις σπίτι μου. Συ είσαι ο επουράνιος Θεός. Σε σένα υποτάσσονται τα

πάντα. Πες μια κουβέντα και θα θεραπευτεί ο δούλος μου.

Εμείς έχουμε τέτοιο φρόνημα;

Και κάτι ακόμη. Τα λόγια «Κύριε, ουκ ειμί άξιος ίνα μου υπό την στέγην

εισέλθης», πρέπει να τα θυμόμαστε ιδιαίτερα τις ημέρες που πάμε να

κοινωνήσουμε. Γιατί τότε, παίρνοντας το Σώμα και το Αίμα του Χριστού,

παίρνουμε τον ίδιο τον Χριστό μέσα μας. Στο σπίτι μας. Όχι σε εκείνο που

κατοικούμε, αλλά στο σπίτι της καρδιάς μας, που το έχουμε μολύνει με τις

αμαρτίες μας, τις σωματικές και τις ψυχικές. Όταν λοιπόν πηγαίνουμε να

κοινωνήσουμε, πρέπει να λέμε ταπεινά:

«Προσέρχομαι Κύριε, ως ο ληστής, ως ο τελώνης, ως η πόρνη.

Μολυσμένος είμαι. Δεν είμαι άξιος να μπεις Κύριε, κάτω από τη στέγη της

ψυχής μου, γιατί την έχω μολύνει. Αλλά έλα Χριστέ μου, συ που είσαι η

κάθαρση και ο αγιασμός, για να με καθαρίσεις».