2026 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 19 – ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ (Ιωάν. 20, 19-31)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στη Λυγιά, στις 18/4/2004)

Ο χειρότερος ιός

Την σημερινή Κυριακή την ονομάζουμε «Κυριακή του Θωμά». Και

πολλές φορές την λέμε «η ανάσταση του Θωμά». Γιατί για ένα χρονικό

διάστημα, ο απόστολος Θωμάς είχε πεθάνει. Όχι σωματικά. Είχε πεθάνει

πνευματικά, ψυχικά. Πώς πέθανε ο απόστολος Θωμάς;

Λέει το Ευαγγέλιο: «Όποιος πιστεύει στον Χριστό, έχει ζωή αιώνιο.

Όποιος δεν πιστεύει στον Χριστό, έχει θάνατο μέσα του, στην ψυχή του». Και

ο θάνατος αυτός σιγά-σιγά προχωρεί όλο και περισσότερο και διαλύει τον

άνθρωπο πρώτα ψυχικά, μετά πνευματικά και μετά και σωματικά. Ή και

ανάποδα καμιά φορά.

Όταν οι Εβραίοι έπιασαν τον Χριστό και τον σταύρωσαν, οι απόστολοι

τα έχασαν. Και είπαν: «Αυτός που δεν μπορεί να σώσει τον εαυτό του, θα

σώσει εμάς;». Και έκλαιγαν την τύχη τους που συνδέθηκαν μαζί του.

«Ελπίζαμε», έλεγαν, «είχαμε την μάταιη σκέψη, ότι αυτός θα σώσει τον

Ισραήλ».

Έπαψαν πια να Τον πιστεύουν και μέσα τους μπήκε ο θάνατος. Αλλά ο

θάνατος δεν μπαίνει μονομιάς. Μπαίνει σαν το μικρόβιο. Σιγά-σιγά κυριαρχεί

στον άνθρωπο και τον διαλύει. Οι απόστολοι αγαπούσαν τον Χριστό, γιατί

τρία χρόνια, που ήταν κοντά Του, ένιωθαν την αγάπη Του, έβλεπαν τα έργα

Του, άκουγαν τον λόγο Του και διαπίστωναν ότι έκανε τόσο μεγάλα θαύματα

όσο κανένας άλλος. Αλλά, όταν Τον είδαν πεθαμένο, με την έννοια που όλοι

ξέρουμε, τσακίστηκε η πίστη τους.

Ποιός δεν θα χαιρόταν;

Αλλά ενώ ήταν σε αυτή την κατάσταση, έμειναν ενωμένοι μεταξύ τους

από την αγάπη που είχαν στον Χριστό. Και κλειδώθηκαν σε ένα υπερώο για

να μην τους πιάσουν οι Εβραίοι και τους σκοτώσουν. Εκεί που ήταν

αμπαρωμένοι, όταν άρχισε η ημέρα της Κυριακής, βλέπουν ανάμεσά τους τον

Χριστό. Πώς μπήκε αφού οι πόρτες ήταν κλειδωμένες;

Απαντάνε τα τροπάρια: Όπως βγήκε και από τον τάφο χωρίς να βγει η

ταφόπλακα. Και όπως γεννήθηκε από την Παναγία χωρίς να χαλάσει η

παρθενία της. Υπάρχει τίποτε που να είναι αδύνατο για τον παντοδύναμο

Θεό;

Όταν βρέθηκε ο Χριστός ανάμεσα στους μαθητές Του, τους είπε:

«Ειρήνη υμίν». Ο Χριστός καθιέρωσε τα λόγια αυτά σαν ευλογία Του. Οι

απόστολοι χάρηκαν που είδαν τον Κύριο και διαπίστωσαν ότι είχαν λάθος

στους λογισμούς τους. Διαπίστωσαν ότι το ψέμα που τους είχε καταπλακώσει,

η απογοήτευση, ήταν λάθος τους. Έβλεπαν τον Χριστό, τον άκουγαν.

Άπλωσαν τα χέρια τους και τον πιάσανε. Κουβέντιασαν με τον Χριστό για όλα

εκείνα που είχαν κάνει και δει μαζί Του. «Εχάρησαν οι μαθηταί ιδόντες τον

Κύριον». Ποιός δεν θα χαιρόταν;

2Κυριακή τοῦ Θωμᾶ. 18/4/2004

Υπάρχει μεγαλύτερη γλύκα για τον άνθρωπο, από το να δει τον Χριστό;

Από το να δει Εκείνον, που θα τον δούμε στη Δευτέρα Παρουσία; Και θα τον

απολαμβάνουμε για όλους τους αιώνες των αιώνων;

Θωμά, σύνελθε!

Ο Θωμάς, έλειπε την ημέρα που εμφανίστηκε στους μαθητές ο

Χριστός. Του έλεγαν οι άλλοι μαθητές: «Ήρθε, εωράκαμεν τον Κύριον. Είδαμε

τον Χριστό». Εκείνος τους απαντούσε: «Σιγά. Εγώ πεθαμένο δεν ξέρω να

γύρισε. Πώς λοιπόν γύρισε ο Χριστός, και πού τον είδατε; Πού είναι;»

-Ήρθε, Τον είδαμε, έφυγε.

-Δεν σας πιστεύω. Εγώ αν δεν βάλω το δάχτυλό μου στις πληγές στα

χέρια Του και στην πληγή στα πλευρά Του δεν θα πιστεύσω. Λέτε ψέματα.

Θωμά, σύνελθε! Ποιός σου λέει ψέματα; Ο απόστολος Πέτρος; Ο

απόστολος Ιωάννης; Ο απόστολος Ιάκωβος; Πότε τους άκουσες να πουν

ψέματα; Πόσο θα διατηρούντο τα ψέματα; Ένα λεπτό; Δύο; Μετά θα έσπαζε η

καρδιά τους, δεν θα άντεχαν.

Αλλά γιατί δεν σκέφτεσαι λίγο διαφορετικά;

Να πεις: «Εγώ βέβαια δεν Τον είδα ακόμα. Αλλά αλήθεια λέτε; Έτσι

έγινε; Ας αλλάξω γνώμη και ας περιμένω να Τον δω. Όπως Τον είδατε και

εσείς».

Μήπως λέμε κάτι το παράλογο; Αυτό δεν είναι το πιο λογικό;

Αλλά δεν δεχόταν με κανένα τρόπο ο Θωμάς τα λόγια των αποστόλων.

Γιατί; Γιατί όλοι μας παθαίνουμε τα λεγόμενα «κολλήματα». Κολλάμε. Πού

κολλάμε; Ένας κολλάει στην κοιλιά του. Ένας κολλάει σε άλλα πάθη σωματικά

και δεν εννοεί να ξεκολλήσει.

Άλλος κολλάει σε συναισθήματα. Παράδειγμα:

-Να μην τον δω αυτό τον άνθρωπο. Δεν μπορώ. Θα σκάσω, θα

πεθάνω.

-Δεν θα πάθεις τίποτα ευλογημένε, συγχώρησέ τον. Και όταν τον δεις,

αγκάλιασέ τον να φύγει το κακό.

Υπάρχει και το κόλλημα στο μυαλό. Δηλαδή; «Εγώ αυτή την ιδέα έχω

μέσα μου και δεν την βγάζω με τίποτε». Τι μου λέει η ιδέα μου; «Αν δεν δω, αν

δεν πιάσω, αν δεν ψηλαφήσω, δεν πιστεύω. Γιατί μόνο αυτά είναι που

υπάρχουν. Εκείνα που πιάνω, που βλέπω, που ακούω. Που καταλαβαίνω με

το στόμα μου και με το σώμα μου». Να η μεγαλύτερη ανοησία στον κόσμο.

Όλοι εμείς, «ψοφάμε» για αγάπη. Αλλά ψηλάφησέ την αν μπορείς. Δεν

ψηλαφάται. Κοίταξέ την. Δεν κοιτάζεται. Άκουσέ την. Δεν ακούγεται.

Είναι πραγματικότητα η αγάπη;

Ποιός αμφιβάλλει; Και εκείνη που έχω μέσα στην καρδιά μου

πραγματικότητα είναι. Και μάλιστα πιο μεγάλη από το μυαλό μου. Γιατί το

κυβερνάει. Άμα έχω αγάπη για έναν άνθρωπο, ξεχνάω τον εαυτό μου και

κάνω θυσίες μεγάλες. Στη φωτιά, λέει, να πέσω, προκειμένου να σώσω το

παιδί μου, τον φίλο μου.

Και η αγάπη που αισθάνομαι για τον άλλο με γεμίζει χαρά, δέκα φορές

μεγαλύτερη απ’ ό,τι το όποιο φαΐ και η όποια διασκέδαση. Άμα χάσω εγώ την

αγάπη και άμα δεν την δέχομαι από τους άλλους, τότε δυστυχία, πίκρα και

θλίψη η ζωή.

Γι’ αυτό είναι ανοησία να λέει κανείς ότι «αν δεν δω, δεν πιστεύω». Και

ο Θεός μιλάει στην καρδιά μας και μας λέει: «Σκέψου το λίγο καλύτερα. Δες το

3Κυριακή τοῦ Θωμᾶ. 18/4/2004

λίγο καλύτερα». Πόσες φορές μιλάει μέσα στην καρδιά μας ο Θεός! Και η

φωνή Του πρέπει να είναι πιο σεβαστή από την κάθε ιδέα και από την κάθε

μας σκέψη.

Πώς αναζητάμε τον Θεό

Μετά από λίγες ημέρες, ξαναήλθε ο Χριστός, ενώ ήταν μαζεμένοι οι

μαθητές και μαζί τους και ο Θωμάς. Στάθηκε ανάμεσά τους, ο παντογνώστης

Θεός και είπε στο Θωμά:

-Θωμά, φέρε το δάχτυλό σου, βάλτο εδώ στα χέρια μου. Βάλτο και

στην πλευρά μου, και μη γίνου άπιστος. Μην αφήνεις τον εαυτό σου να

κολλάει σε τέτοιες σάπιες, νεκρές, πεθαμένες ιδέες που νεκρώνουν τις ψυχές.

Ο Θωμάς, έβαλε το δάχτυλό του στις πληγές, τις είδε, τις ψηλάφησε και

είπε:

-Ο Κύριός μου και ο Θεός μου. Σε κατάλαβα και σε προσκυνώ. Είσαι

όχι απλώς κάποιος. Είσαι ο Κύριος και ο Θεός.

Του είπε ο Χριστός:

-Εσύ με είδες και πίστεψες. «Μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύοντες».

Είναι πιο ευτυχισμένοι και πιο μεγάλοι στη Βασιλεία των Ουρανών εκείνοι που

δεν με είδαν, αλλά με πίστευσαν.

Γιατί; Να το εξηγήσουμε.

Ο άνθρωπος, είναι ο εσωτερικός του κόσμος. Όταν κάνει τον ψυχικό

του, τον εσωτερικό του κόσμο καλό, έχει το μεγαλύτερο θεμέλιο για μια ζωή

κατά Θεόν. Ποιά είναι η καλωσύνη τού εσωτερικού κόσμου; Καλή διάθεση,

ειλικρίνεια, αναζήτηση. Ψάχνω να βρω τον Θεό. Ψάχνω να βρω το θέλημά

Του. Ψάχνω να βρω την Βασιλεία Του. Πώς ψάχνω;

Πρώτα φροντίζουμε να κάνουμε την διάθεσή μας καλή και ειλικρινή

απέναντι του εαυτού μας, απέναντι των άλλων και απέναντι του Θεού. Μετά

λέμε: «Ας ψάξω».

Πού θα ψάξεις; Στην εφημερίδα; Στην τηλεόραση;

Στο Ευαγγέλιο πρέπει να ψάξεις! Στα βιβλία της Εκκλησίας πρέπει να

ψάξεις και να αναζητήσεις τον Θεό.

Πώς Τον αναζητάς; Όπως έναν καλό φίλο σου.

Πάω στο φίλο μου, επειδή θέλω. Τον πλησιάζω φιλικά. Του φωνάζω

γλυκά. Χτυπάω την πόρτα του ελαφρά. Και όταν αναζητώ τον Θεό κάνω κάτι

επί πλέον. Γονατίζω και λέω: «Θεέ μου, φώτισε την καρδιά μου. Οδήγησέ με.

Δυνάμωσέ με. Αξίωσέ με να σε βρω». Οι άνθρωποι που ψάχνουν για τον Θεό

έτσι, θα Τον βρουν.

Οι άλλοι που ψάχνουν αλλιώς δεν θα Τον βρουν. Γιατί το δηλητήριο

που μπαίνει στην καρδιά με ορισμένες πράξεις προχωρεί και εμποδίζει τον

δρόμο προς τον Θεό.

Ο θάνατος, που έχει το δηλητήριο που λέγεται «αμαρτία» θα σε

διαλύσει. Και ο θάνατος που λέγεται «κακός λογισμός», θα σε διαλύσει. Μην

πιστεύεις στον όποιο λογισμό σού έρχεται στο μυαλό. Στου Θεού τον λόγο να

πιστεύεις και στους καθαρούς λογισμούς. Γιατί ο Θεός μάς θέλει εικόνα και

ομοίωσή Του. Αυτή η εικόνα και η ομοίωση του Θεού είναι για τον άνθρωπο

το γλυκύτερο πράγμα που μπορεί να δει στον εαυτό του και στον φίλο του.

Μόνο που λέμε την λέξη: «καλός άνθρωπος», γεμίζει η καρδιά μας

γλύκα. Για φαντασθείτε να μπορούμε να πούμε: «Άγιος! Του Θεού άνθρωπος!

4Κυριακή τοῦ Θωμᾶ. 18/4/2004

Του Θεού εικόνα»! Τι χαρά και τι γλύκα που θα γέμιζε η καρδιά μας και η ζωή

στον κόσμο.

Γι’ αυτό είπε ο Χριστός: «Μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύοντες».

Επειδή όμως οι μη πιστεύοντες, πολλές φορές είναι και πολύ αδύνατοι

άνθρωποι, ο Θεός δεν παύει να κάνει και μερικά θαύματα, γιατί;

Για να είναι μια σπίθα, ένα φωτάκι που θα φωτίσει το μυαλό να

ξυπνήσει και να μας πει: «Δεν βλέπεις; Οι πεθαμένοι δεν κάνουν τίποτε. Ο

άγιος όμως Σπυρίδων, για να κάνει κείνο το θαύμα, με το λείψανό του δεν

είναι πεθαμένος. Οι δούλοι του Θεού δεν είναι πεθαμένοι. Και αν οι δούλοι

Του είναι πιο ζωντανοί από τους ζωντανούς και τους τρέμουν τα δαιμόνια, για

φαντασθείτε πόσο τρέμουν τον Χριστό».

Όποιος έτσι πορεύεται, θα γεμίζει η καρδιά του με το φως του Χριστού.

Και όσο περισσότερο πιστεύει, τόσο περισσότερο θα καταλαβαίνει τι γλύκα

και τι ευτυχία και τι χαρά είναι, να είναι κανείς δούλος του Χριστού. Όπως

υπήρξε και ο Θωμάς, ο οποίος πήγε στις Ινδίες να κηρύξει το Ευαγγέλιο. Και

εκεί σταυρώθηκε για την δόξα του Χριστού.

Το φως τού παραδείγματός του και οι πρεσβείες του, να μας

συνοδεύουν όλους. Αμήν.-

ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ 2026

  ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ 2026

Κυριακη του πασχα .εσπερινος τησ αγαπης   6.00μμ

Δευτέρα του Πάσχα:  Ορθρος-θεία Λειτουργία Ωρα 7:30- 9:30 π.μ στον Ι.Ν. ΑΓ Νικολαου

Τριτη του Πάσχα Ορθρος-θεία Λειτουργία Ωρα 7:30- 9:30 π.μ (Ιερός Ναός Αγίας Αικατερίνης)                                             

Παρασκευη του Πάσχα: Ζωοδόχου Πήγης/  Ορθρος-θεία Λειτουργία Ωρα 7:30- 9:30 π.μ(Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου)

Σαββατο του Πάσχα:  Ορθρος-θεία Λειτουργία 7:30-9:30 (Ι.Ν. Προφήτη Ηλία)

ΠΡΟΓΡAΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ Μ. ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ 2026

 

  ΠΡΟΓΡAΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ  Μ. ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ  2026

    Κυριακή  Βαΐων :πρωι θεια λειτουργια 7:30-10 π,μ  Aπόγευμα  όρθρος ακολουθία  Νυμφίου.   Ωρα 7:30

       Μ. Δευτέρα:   Απόγευμα   όρθρος   Ωρα  7:30

       Μ. Τρίτη: προηγιασμενη θεια λειτουργια 7:30-9 π,μ Απόγευμα  όρθρος  Ωρα  7:30

 M.Tετάρτη: Πρωί  Ι.Ευχέλαιο  Ωρα 10:30  Απόγευμα  όρθρος Ωρα   7:30

       Μ.Πέμπτη:  Πρωί  Εσπερινός-Θεία  Λειτουργία   Ωρα  7:30-9:00

          Τρισάγιο στο κοιμητήριο (ενα για όλους) Ωρα 10:30 π.μ

               Απόγευμα  ακολουθία των Αγίων παθών  Ωρα 7:15 μ.μ εν συνεχεια ,ΣΤΟΛΙΣΜΟΣ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ)

      Μ.Παρασκευή:  Πρωί  ακολουθία Μεγ. Βασιλικών ωρών  Ωρα 9:00π.μ 

       -  Εσπερινός αποκαθήλωσης  Ωρα  10:30 π.μ

        -  βραδυ  επιτάφιος  θρηνος ωρα 7.30 μμ

        (Λιτάνευση Προς το κοιμητηριο,εξοδος 9:30MM)

 

     Μ.Σάββατο:  Πρωί εσπερινός-θεία λειτουργία (ΠρώτηΑνάσταση)Ωρα 7:30-9:00

         -   Βράδυ έναρξη  πανυχίδος  Ωρα 11:15

            Ανάσταση  Ωρα 12:00  και  εν συνεχεία  θείαλειτουργία  Αναστάσεως  εως  2.00π μ

    

 2026 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 5 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

Ο ΝΙΚΗΤΗΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ (Ιω. 12, 1-18)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στις 9/4/2003)

Άλλο ν’ ακούς, άλλο να βλέπεις

Όταν ακούμε στο Ευαγγέλιο, ότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός

ανέστησε τον Λάζαρο, τέσσερεις μέρες πεθαμένο, μένουμε έκπληκτοι. Και

μερικοί κουνάνε δύσπιστα το κεφάλι τους και λένε: «Άραγε έγινε έτσι, όπως το

περιγράφουν οι ευαγγελιστές ή κάπως αλλιώς;».

Ας έλθουμε στη θέση των ανθρώπων που ήξεραν τον Λάζαρο. Η

Βηθανία ήταν μικρό χωριό. Όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους. Έτρωγαν και

έπιναν κάθε ημέρα μαζί. Τον είδαν που αρρώστησε, τον είδαν που πέθανε, οι

ίδιοι τον κήδευσαν. Οι ίδιοι τον έβαλαν στον τάφο και σφράγισαν την πόρτα

του. Έπειτα, πήγαιναν κάθε ημέρα -και όπως θα λέγαμε σήμερα- του άναβαν

κερί, έβαζαν λιβανάκι στο θυμιατήρι και έβλεπαν τις αδελφές του την Μάρθα

και την Μαρία από το πρωί μέχρι το βράδυ πάνω στον τάφο να κλαίνε. Οι

άνθρωποι λοιπόν της Βηθανίας, το είχαν δει και τους ήταν χειροπιαστή

πραγματικότητα, ότι ο Λάζαρος τέσσερες ολόκληρες μέρες ήταν πεθαμένος...

Αλλά οι Εβραίοι είχαν και ένα άλλο έθιμο:

Εμείς στον τάφο ενός πεθαμένου πάμε απλώς και ανάβουμε κεράκι.

Καμιά φορά παίρνουμε και τον παπά να του διαβάσει τρισάγιο. Οι Εβραίοι

έκαναν κάτι άλλο. Την πρώτη, τη δεύτερη, την τρίτη ημέρα, όσο κρατούσε ο

νεκρός και κρατούσαν και οι ίδιοι, πήγαιναν, άνοιγαν τον τάφο και του έβαζαν

αρώματα. Όσο κρατούσε και όσο κρατούσαν. Γιατί όταν προχωρούσε η

αποσύνθεση, ποιος τολμούσε να ανοίξει τον τάφο και να αντέξει την φοβερή

εκείνη δυσοσμία;

Παιγνιδάκι, αστείο, μηδέν

Αυτά σκεπτόταν η Μάρθα, όταν ο Χριστός διέταξε να σηκώσουν την

ταφόπετρα και έφερε αντίρρηση: «Κύριε, μυρίζει. Πέρασαν ήδη τέσσερις

μέρες».

Ο Χριστός την επιτίμησε με τα λόγια:

-Εκείνα που λέμε τόση ώρα εδώ και όσα άκουσες και είδες τόσο καιρό

που με ακολουθείς, τα ξέχασες; Δεν σου είπα ότι αν πιστεύεις θα δεις την

δόξα του Θεού;

Άνοιξαν τον τάφο, ο Χριστός φώναξε: «Λάζαρε δεύρο έξω», έλα έξω!

Και τότε ο πεθαμένος Λάζαρος, του οποίου είχε αρχίσει η αποσύνθεση,

σηκώθηκε, περπάτησε και βγήκε έξω.

Μετά από αυτό το φοβερό θαύμα, ήταν απόλυτα φυσικό ότι οι

άνθρωποι κατάλαβαν με ποιόν έχουν να κάνουν. Χρειάζεται πολύ μυαλό;

Χρειάζεται να είναι κανείς φιλόσοφος ή του πανεπιστημίου για να το

καταλάβει; Τι να καταλάβει; Ότι ο Χριστός είναι νικητής του θανάτου. Ότι ο

θάνατος είναι γι’ αυτόν παιγνιδάκι, αστείο, μηδέν.

Δόξασαν λοιπόν τον Χριστό, τον ετίμησαν και έδειξαν την χαρά τους.

Πώς; Όταν την άλλη μέρα πήγαινε για την Ιερουσαλήμ, έβγαλαν τα ρούχα

τους και τα έστρωναν στο δρόμο για να πατήσει πάνω. Τι σημαίνει αυτό; Ήταν

σαν να του έλεγαν:

2Κυριακή τῶν Βαΐων. 9/4/2003

«Τι είμαστε εμείς μπροστά Σου; Εμείς είμαστε δούλοι του θανάτου.

Μπροστά στο θάνατο είμαστε μηδέν. Ο θάνατος μας τρομοκρατεί κάθε στιγμή

της ζωής μας. Και κάποια ώρα που δεν το περιμένουμε ούτε το φανταζόμαστε

και προπαντός δεν το θέλουμε, θα μας αρπάξει. Πώς; Όπως αρπάζει η γάτα

το ποντίκι. Όμως για Σένα, τον Κύριο, ο θάνατος είναι το αντίθετο. Είναι σαν

το σπουργιτάκι στα νύχια του γερακιού».

Η πραγματική σοφία

Γι’ αυτό έστρωσαν τα ρούχα τους οι άνθρωποι, για να δείξουν τη

μεγάλη αντίθεση μεταξύ Χριστού και ημών σε σχέση με τον θάνατο. Και

παράλληλα πήραν στα χέρια τους κλάδους από τα δένδρα των φοινίκων, τα

βαΐα, τα οποία είναι σύμβολα της νίκης, για να δείξουν ότι ο Χριστός είναι

νικητής του θανάτου. Και τρέχοντας γύρω του φώναζαν: «Ωσαννά τω υιώ

Δαυΐδ, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». «Ωσαννά» σημαίνει:

«Σώσε μας επί τέλους. Σώσε μας λοιπόν Κύριε». Από πού να μας σώσει; Από

εκείνο που έσωσε τον Λάζαρο. Από το θάνατο.

Η Μαρία, η αδελφή του Λαζάρου, για να εκδηλώσει την ευγνωμοσύνη

της απέναντι στο Χριστό, αγόρασε ένα βάζο μύρο. Που άξιζε 300 δηνάρια.

Ένα δηνάριο εκείνη την εποχή ήταν ένα ημερομίσθιο. Και τι το έκανε. Το

έχυσε στα πόδια του Χριστού, για να του πει «ευχαριστώ» γιατί ανέστησε το

Λάζαρο.

Μόνο το Λάζαρο ανέστησε; Ανέστησε και την ίδια. Από πού; Από τη

γνώμη της ότι, μια και ο Λάζαρος είναι νεκρός στον τάφο τέσσερες ημέρες και

βρωμάει, κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτε. Από τη γνώμη της ότι ο θάνατος

είναι κυρίαρχος, μπροστά στον οποίο είμαστε μηδενικά.

Η μεγαλύτερη ευεργεσία του Χριστού στον κόσμο, είναι ότι μας έδειξε

τη σωστή σχέση, που πρέπει να έχουμε έναντι του επουρανίου Πατρός και

έναντι της κτίσεως του Θεού. Το Ευαγγέλιο και η διδασκαλία της Εκκλησίας

μας, μας διδάσκουν τι σχέση έχουμε απέναντι του Θεού, του εαυτού μας, των

άλλων ανθρώπων, της φύσεως, και απέναντι των αοράτων πνευμάτων: των

αγγέλων, των αγίων, του διαβόλου και έναντι των γεγονότων. Της ασθενείας

και του θανάτου.

Ο άνθρωπος που δεν ξέρει τι σχέση έχει με αυτά, όσο και αν

παριστάνει και θεωρεί τον εαυτό του σοφό, είναι ένας άνθρωπος που ζει μέσα

σε πηχτό και ψηλαφητό σκοτάδι.

Και σήμερα η ίδια ικεσία

Η ανάσταση του Λαζάρου είναι για τον κόσμο φως. Σε τι μας φωτίζει;

Το διδασκόμαστε από τα λόγια που ακούμε σήμερα στα τροπάρια. «Την

κοινήν Ανάστασιν προ του Σου πάθους πιστούμενος, εκ νεκρών ήγειρας τον

Λάζαρον Χριστέ ο Θεός». Τον Λάζαρο, τον ανέστησες Χριστέ για να μας

πιστοποιήσεις την κοινήν ανάσταση. Ποιά είναι η κοινή ανάσταση; Αυτή που

θα γίνει την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας.

Είναι λογικό, είναι ιατρικώς δυνατό, να αναστηθεί ένας άνθρωπος που

έχει πια σαπίσει; Η απάντηση είναι: ΟΧΙ! Το ότι για το Χριστό έγινε δυνατό και

ο Λάζαρος αναστήθηκε, μας δείχνει ότι, όταν ο Χριστός φωνάξει, μπορούν

όλοι ανεξαιρέτως οι νεκροί από τον Αδάμ μέχρι σήμερα, παρότι δεν υπάρχει

ούτε ίχνος από τα κοκκαλάκια τους, να αναστηθούν. Και θα αναστηθούν. Γιατί

όπως ο Χριστός έπλασε από το μηδέν τον κόσμο, και είπε: «Γενηθήτω ο

3Κυριακή τῶν Βαΐων. 9/4/2003

ήλιος, γενηθήτω το φως, γενηθήτωσαν οι αστέρες, γενηθήτω το τάδε» και

έγιναν... έτσι ό,τι πει, είναι όλα δυνατά και γίνονται.

Και εμείς σήμερα βρισκόμαστε σε τέτοια πνευματική κατάσταση, που

αισθανόμαστε την ανάγκη της επέμβασης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και

τον παρακαλούμε να μας σώσει. Όλοι μας ήλθαμε στην εκκλησία για ένα και

μοναδικό σκοπό. Να παρακαλέσουμε τον Κύριο να μας σώσει. Το ότι είμαστε

στην εκκλησία, σημαίνει ότι έχουμε φως Θεού στην καρδιά μας. Είναι και αυτό

μία από τις μεγαλύτερες ευεργεσίες του Θεού, για την οποία πρέπει νύχτα και

ημέρα να τον ευχαριστούμε. Ήρθαμε στην εκκλησία να τον παρακαλέσουμε, ο

φωτισμός αυτός αυξηθεί, να πολλαπλασιαστεί. Γιατί;

Παίρνουμε ευλογία και δύναμη

Ας θυμηθούμε τον απόστολο Πέτρο. Ήταν μαθητής του Χριστού. Είχε

πίστη; Είχε. Κάποια φορά, είδε τον Χριστό να περπατά πάνω στη θάλασσα

κατάλαβε ότι, όταν ο Χριστός θέλει, και στο νερό περπατάει. Και όταν ο

Χριστός θέλει να περπατήσει κάποιος άνθρωπος πάνω στο νερό, και αυτό

γίνεται εύκολα. Του είπε:

-Κύριε να περπατήσω πάνω στο νερό και να ‘ρθω κοντά σου;

Του απαντά ο Κύριος:

-Περπάτα και έλα.

Κατέβηκε ο απόστολος Πέτρος από το καράβι και περπατούσε στο

νερό. Αλλά όταν είδε το κύμα, τα έχασε. Ξέχασε ότι ο Χριστός είναι μπροστά

του και ότι όπως τον κρατά πάνω στο νερό, μπορεί να τον φυλάξει και από το

κύμα. Και τότε κλονίστηκε η πίστη του και άρχισε να βουλιάζει. Ο Χριστός

άπλωσε το χέρι Του, τον κράτησε και τι του είπε;

«Ολιγόπιστε γιατί εδίστασες;»

Τι ήταν εκείνο πού τον έκανε ολιγόπιστο; Το ότι δίστασε και είπε μέσα

του:

-Άραγε κρατάει και εδώ ο Θεός, στη φουρτούνα ή η δύναμή Του είναι

μόνο στη απανεμιά;

Πόσο φτωχή είναι η ανθρώπινη σκέψη! Πόσο ανόητη! Βλέπει να γίνεται

το μεγάλο θαύμα και φοβάται για το μικρό.

Ερχόμαστε λοιπόν στην εκκλησία με πίστη που είναι μικρή, με λίγο

φωτισμό, με λίγη δύναμη για πνευματικό αγώνα (για τη δική μας δύναμη

μιλάμε) και τα αυξάνουμε. Βγαίνοντας από την Εκκλησία, πρέπει να

βγαίνουμε όπως οι άγιοι: δυνατοί σαν λιοντάρια. Να μας βλέπει ο διάβολος

και να τρέμει. Λένε οι άγιοι Πατέρες ότι φεύγοντας από την εκκλησία, πρέπει

να έχουμε οπλισθεί με τέτοια πίστη, με τέτοια δύναμη και με τέτοιο φωτισμό,

που οι μεν άγιοι άγγελοι να ευφραίνονται και να μας βλέπουν όμοιους με τους

εαυτούς τους, οι δε δαίμονες να τρέμουν.

Μα έχουμε και άλλο όφελος. Μέσα στην εκκλησία, εκτός από το ότι

προσευχόμαστε, παίρνουμε με το χέρι του παπά ευλογία.

Ο παπάς σηκώνει το χέρι του και κάνει ένα σταυρό στον αέρα. Με την

χάραξη του τιμίου σταυρού μεταδίδεται στους ανθρώπους η μεγαλύτερη

δύναμη και ευλογία που μπορεί κανείς να φανταστεί. Γιατί; Τι είναι Σταυρός;

Το όπλο του Χριστού, με το οποίο εκμηδένισε το διάβολο και το θάνατο. Το

όπλο του Χριστού, με το οποίο ξέχυσε το έλεός Του σε όλο τον κόσμο. Το

όπλο του Χριστού, με το οποίο γίνονται όλα τα θαύματα. Μακάριοι και

ευτυχείς εκείνοι που ξέρουν και κάνουν σωστά το σημείο του τιμίου σταυρού

και να ευλογούν έτσι τον εαυτό τους.

4Κυριακή τῶν Βαΐων. 9/4/2003

Ας μάθουμε λοιπόν, από τη σημερινή εορτή, ότι πρέπει να αυξήσουμε

την πίστη μας στο Χριστό, το φωτισμό της καρδίας και της διανοίας μας. Και

τη δύναμη της θελήσεώς μας, στον αγώνα μας για μια συνεπέστερη

χριστιανική ζωή.

Ας μάθουμε να εκτιμάμε ακόμα περισσότερο τη μεγάλη σημασία της

προσευχής της εκκλησίας.

Και κυρίως ας καταλάβουμε, τι απέραντη σημασία έχει να παίρνει

κανείς το Χριστό μέσα του με τη Θεία Κοινωνία για τον αγιασμό τού σώματος

και της ψυχής του.

Με τέτοια προπαρασκευή ας βαδίσουμε προς τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Ας γιορτάσουμε την εορτή της αγίας Αναστάσεως αξίως. Με πίστη, ταπείνωση

και θερμή προσευχή. Όχι σαν άνθρωποι κοσμικοί που μένουν στα εξωτερικά.

Αλλά δυναμωμένοι στη πίστη στο Χριστό και στην ανάστασή Του. Αμήν.-

ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΑΙΓΥΠΤΙΑ

 

ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΠΡΟ ΤΩΝ ΒΑΙΩΝ

       ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΠΡΟ ΤΩΝ ΒΑΙΩΝ  

  

ΤΕΤΑΡΤΗ 1/4

ΠΡΩΙΝΗ  ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΜΕΤΑ ΜΙΚΡΟΥ ΑΓΙΑΣΜΟΥ 7.30-9.00

ΠΕΜΠΤΗ 2/4

 ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ 10.00πμ

 ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ 4/4

 ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 7.00-9.00πμ

H EΠΙΓΕΙΑ ΖΩΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ μερος α

 

 2026 ΜΑΡΤΙΟΥ 29 – ΚΥΡΙΑΚΗ Ε ΝΗΣΤΕΙΩΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε ΝΗΣΤΕΙΩΝ (Μαρκ. 10, 32-45)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Κανάλι, στις 28/3/2004)

Η αμαρτία που χωρίζει από τον Θεό

Σήμερα πέμπτη Κυριακή των Νηστειών, γιορτάζουμε την μνήμη της

αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας.

Η αγία Μαρία η Αιγυπτία ήταν μια γυναίκα που στα νιάτα της

παρασύρθηκε και εξέκλινε σε πορνεία. Υποδουλώθηκε στην κατάσταση αυτή

και έζησε πολλά χρόνια σε μια εξαθλιωμένη διαφθορά. Μέχρι που μετανόησε.

Ερώτημα: Καλά, γιατί ενώ η γιορτή της είναι την πρώτη Απριλίου, την

εορτάζουμε σήμερα ημέρα Κυριακή; Μια γυναίκα με τέτοια συμπεριφορά; Όσο

και αν αγίασε.

Γιατί μάλιστα την εορτάζουμε λίγο πριν το Πάσχα;

Τι θέλει να μας θυμίσει η αγία μας Εκκλησία;

Η Αγία Γραφή, όταν θέλει να δείξει τι σημασία έχει η κάθε αμαρτία που

χωρίζει τον άνθρωπο από τον Θεό, λέει ότι είναι «πορνεία». Μιλώντας για

ολόκληρο τον λαό, που αποστάτησε από τον Θεό, λέει: «Επόρνευσε ο λαός».

Έπαυσε να ανήκει στο Θεό. Έπαυσε να θυμάται τον νόμο Του.

Γιατί αυτό; Ας το δούμε απλά.

Όταν μια γυναίκα παντρευτεί, πρέπει να ανήκει στον άνδρα της και

κατά το σώμα και κατά την ψυχή. Ούτε το σώμα της επιτρέπεται να το

πηγαίνει αλλού, ούτε η ψυχή της να αποστασιοποιείται από τον άνδρα της.

Αν φεύγει αλλού, τι σπίτι έχουν;

Είναι ποτέ δυνατόν να μιλάμε για τέτοια οικογένεια; Υπάρχει χειρότερη

πνευματική αδικία μέσα σ’ ένα πρότυπο ζωής - τον γάμο - που το ευλόγησε ο

Θεός;

Μια ώρα διαβάζουν οι ιερείς στην Εκκλησία για να ευλογήσουν ένα

γάμο, που πρέπει να είναι μια κατάσταση αγίας αμοιβαιότητας.

Και αντί γι’ αυτό, καταντάμε να μην πηγαίνει τίποτε καλά, να μην

υπάρχει καμία επαφή. Έτσι δεν καταντάει η απιστία τον γάμο;

Γι’ αυτό στην περίπτωση που ο άνθρωπος φεύγει από το θέλημα του

Θεού και παύει να έχει ψυχική επαφή με τον Θεό, λέει η Αγία Γραφή: «Ο

άνθρωπος αυτός, επόρνευσε». Δηλαδή, αλλού έχει την καρδιά του και το

σώμα του. Μακριά από τον Θεό.

Αόρατα οδοφράγματα

Ας επανέλθουμε στην αγία Μαρία την Αιγυπτία.

Ξεκίνησε την αμαρτία και από εκεί και πέρα, γοητεύτηκε τόσο πολύ,

ώστε ξέχασε τον εαυτό της, ξέχασε τον Θεό, ξέχασε κάθε ντροπή, ξέχασε

ψυχή, Παράδεισο, νόμο και θέλημα Θεού.

Όλα τα περιφρονούσε, όλα τα βαριόταν, εκτός από ένα... Και είχε

φτάσει στο σημείο, να καταντήσει παθολογικά άρρωστη με το πάθος της.

Μια μέρα, κατέβηκε στο λιμάνι. Εκεί, είδε ένα γκρουπ νεαρούς.

-Πού πάτε;

-Στην Ιερουσαλήμ για προσκύνημα.

2Ε΄ Νηστειῶν. 28/3/2004

-Να ‘ρθώ και εγώ μαζί σας;

Τα παιδιά, δεν ήταν όσο έπρεπε σωστά. Την πήραν μαζί τους. Και

διασκέδαζαν στο δρόμο μέχρι να φτάσουν στην Ιερουσαλήμ.

Όταν έφτασαν, βρέθηκε μέσα σ’ ένα κύμα ανθρώπων που πήγαιναν να

προσκυνήσουν τον Τίμιο Σταυρό. Όλοι περπατούσαν όχι με τα πόδια τους,

αλλά όπως τους πήγαιναν οι άλλοι που τους περιτριγύριζαν.

Και ενώ όλοι πήγαιναν έτσι και ανάμεσά τους η Μαρία, αυτή

αισθανόταν ότι κάποιος την άρπαζε από τον γιακά και την τράβαγε προς τα

πίσω.

-Κάποιος με τραβάει...

-Προχώρα μπροστά, μη μας εμποδίζεις...

Μα εκείνη, πάλι, αισθανόταν πως κάποιος την τραβά πίσω. Κοίταξε-

κοίταξε και κατάλαβε ότι δεν ήταν δυνατόν να την τραβά κανείς. Όλοι μπροστά

την έσπρωχναν.

Πώς σπάζουν τα οδοφράγματα

Τότε ήρθε σε αίσθηση.

Θυμήθηκε τα πεπραγμένα της. Συνειδητοποίησε τι έκανε. Και άκουσε

τον Θεό που της έλεγε:

-Πού πας; Τι τον πέρασες τον Σταυρό; Θα ακουμπήσεις τα χείλη σου

επάνω και ξεμπλέξαμε; Είναι άγιο πράγμα ο ασπασμός του Χριστού και του

Σταυρού Του. Φίλημα σαν του Ιούδα καλύτερα να μη το κάνεις ποτέ.

Και ενώ είχε τρομάξει και έφευγε χωρίς να ξέρει πού πάει, βρέθηκε

μπροστά σε μια εικόνα της Παναγίας. Την κοίταξε και είπε: «Αγία Μαρία,

Μητέρα του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού. Αξίωσέ με να προσκυνήσω και εγώ

τον Σταυρό του Υιού σου· και σου το υπόσχομαι, ότι από σήμερα αλλάζω

ζωή. Πάω στην έρημο να αγωνιστώ για την σωτηρία μου».

Ξαναγύρισε πίσω και νόμισε πως την κρατάνε στην αγκαλιά τους

άγγελοι. Μπήκε στο ναό, σαν να την σήκωναν άγγελοι. Τι είχε αλλάξει;

Η εσωτερική της τοποθέτηση! Γιατί μέσα της έπαυσε η καταφρόνηση

και η χυδαιότητα. Ήλθε σε συναίσθηση, ότι το θέλημα του Θεού είναι ιερό.

Κατάλαβε ότι έχει χρέος να το σέβεται, να το αγαπά, να το τηρεί. Όταν μπήκε

αυτό το φρόνημα στην καρδιά της, κατέβηκαν οι άγγελοι, την πήραν στην

αγκαλιά τους και την πήγαν ανάλαφρη πνευματικά να προσκυνήσει.

Όταν βγήκε από την Εκκλησία ξαναγύρισε στην εικόνα της Παναγίας.

Της είπε:

-Σε ευχαριστώ Μητέρα του Κυρίου μας, που με αξίωσες να

προσκυνήσω τον Σταυρό του Υιού σου. Τώρα, φεύγω και πάω στην έρημο,

να ζήσω μακριά από τον κόσμο. Εδώ κοντά, έτσι που έχω κακομάθει, δεν

ξέρω τι θα κάνω. Σε βάζω εγγυήτρια για την ψυχή μου. Μη με εγκαταλείψεις

ποτέ. Όταν κάνω λάθη, θύμιζέ τα μου. Κράταγέ με. Μίλαγέ μου. Χτύπα με

στην ανάγκη. Βάζε μου μυαλό.

Πήρε μερικά κομμάτια ψωμί και πήγε στην έρημο. Έζησε εκεί σαράντα

χρόνια και περισσότερα. Όταν πια γέρασε, έλαβε πληροφορία από τον Θεό

ένας όσιος πατέρας, ο Ζωσιμάς, ότι: «Μια αγία γυναίκα σε περιμένει να

εξομολογηθεί και να κοινωνήσει».

Παλεύοντας με την αμαρτία

3Ε΄ Νηστειῶν. 28/3/2004

Όταν την βρήκε, τα ρούχα της ήταν κουρέλια. Φαινόταν κατάμαυρη

από τον ήλιο και την κακουχία. Με μόνα κάτασπρα τα μαλλιά της. Του

διηγήθηκε τον βίο της. Μετά την είδε να περπατά στον αέρα. Να περνά τον

Ιορδάνη, πατώντας στο νερό. Είχε αγιάσει!

Του είπε:

-Πόσες φορές εδώ που βρισκόμουν αντί να προσεύχομαι, θυμόμουν τα

πορνικά τραγούδια και έπαιρνα τον δρόμο για τον κόσμο. Μα τότε, να η

Παναγία που μου έλεγε:

-Μαρία, πού πας;

Και την έβλεπα μπροστά μου, να μου φράζει τον δρόμο. Μου έλεγε:

-Γύρνα πίσω. Με έβαλες εγγυήτρια.

Όποιος πραγματικά θέλει να αγωνιστεί, για να διορθωθεί, πρέπει να

προφυλάσσει τον εαυτό του από πισωγυρίσματα.

Όταν ο αββάς Ζωσιμάς, είδε τα ψωμιά που είχε πάρει μαζί της η αγία

φεύγοντας, ήταν ακόμη απείραχτα. Γιατί το θεωρούσε πολυτέλεια να φάει τα

ξεροκόμματα, και έτρωγε μόνο τα χορτάρια που έβρισκε στην έρημο. Έτσι

νήστευε η αγία. Γιατί; Για την ψυχή της.

Εσύ τι κάνεις, αδελφέ; Όταν χτυπά η καμπάνα, η συνείδηση, και σου

λέει κάτι δεν πάει καλά, τι κάνεις; Την προσέχεις αυτή τη φωνή; Ή την αγνοείς;

Όταν - καμιά φορά - παίρνεις την απόφαση να κάνεις μερικά βήματα

μπροστά, μήπως στην πρώτη δύσκολη στιγμή, τα ξεχνάς όλα; Με τι παίρνεις

δύναμη; Από πού;

Ποιο είναι το χρέος μας;

Να σταθούμε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, και ακόμη καλύτερα

μπροστά στον παπά και να εξομολογηθούμε. Να ζητήσουμε συγχώρηση,

ευχή και οδηγίες για τον αγώνα μας, για να γλυτώσουμε από την ταλαιπωρία

της αμαρτίας.

Γιατί, αλλοίμονό μας αν ζήσουμε σε πνευματική πορνεία, δηλαδή

μακριά από τον Χριστό, ψυχικά, για όλη μας τη ζωή. Νεκροί είμαστε και νεκροί

θα μείνουμε. «Μακριά από τον Χριστό» σημαίνει «πεθαμένος». Και τι

πεθαμένος; Τον αιώνιο θάνατο.

Η ευσπλαγχνία του Θεού

Μα ο Θεός, δεν θέλει τον θάνατο κανενός. Και για να πλύνει τις

αμαρτίες μας, δεν έβαλε τα απορρυπαντικά που ξέρουμε, αλλά το αίμα Του,

που το έχυσε για μας πάνω στο Σταυρό.

Θέλεις να σωθείς; Θυμήσου πρώτα την ευσπλαγχνία τού Θεού.

Μη νομίζεις ότι κέντρο της ζωής είναι το σαρκίο σου και ο γύρω

κόσμος. Αυτά είναι ψεύτικα. Αλήθεια είναι η αιώνια ζωή. Έλα σε αίσθηση της

αλήθειας. Για τον εαυτό σου και την σημασία των πράξεών σου. Μη τα

θεωρείς όλα «τίποτε».

Αφού έλθεις σε αίσθηση, φώναξε στο Θεό. Κρύψου στο «ταμιείον»

σου. Μοναχός σου. Και φώναξε, αν όχι από το στόμα σου, οπωσδήποτε από

την καρδιά σου προς τον Θεό και πες του: «Συγχώρεσέ με, Θεέ μου».

Έπειτα εξομολογήσου και κοινώνησε.

Έτσι έρχεται η ανάσταση της πεθαμένης ψυχής. Έτσι βαδίζουμε προς

την ανάσταση σαν γιορτή – γιορτή του Χριστού. Έτσι ετοιμαζόμαστε και για

την ανάσταση που θα έλθει την ημέρα της δευτέρας Παρουσίας, για να

αρχίσει η Βασιλεία του Θεού η αιώνια και ατελεύτητη. Αλλοίμονο σε εκείνους,

4Ε΄ Νηστειῶν. 28/3/2004

που θα έχουν την δυσωδία της αμαρτίας και δεν θα βρεθούν άξιοι να μπουν

σε εκείνη τη ζωή.

Γι’ αυτό την γιορτάζουμε την αγία Μαρία την Αιγυπτία. Γιατί

απαλλάχτηκε από την βρώμα τής αμαρτίας και ευωδίασε και η ψυχή της και το

σώμα της. Ας εξετάζουμε πού είμαστε και ας μεταβάλλουμε την βρώμα τής

ψυχής μας, από τις όποιες αμαρτίες μας, «εις οσμήν ευωδίας πνευματικής»

για τον Κύριο και Σωτήρα μας. Αμήν.-

 2026 ΜΑΡΤΙΟΥ 22 – ΚΥΡΙΑΚΗ Δ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΜΕΝΟΥ ΝΕΑΝΙΣΚΟΥ (Μαρκ. 9, 17-31)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Αμμότοπο, στις 10/4/2005)

Το Ευαγγέλιο που ακούσαμε, είναι πολύ ωμό και ρεαλιστικό. Μας

δείχνει τον εαυτό μας με όλες μας τις αδυναμίες. Σωματικές, διανοητικές και

αδυναμίες από απόψεως πίστης. Μας κάνει να βλέπουμε την αθλιότητά μας.

Ένας πατέρας που είχε παιδί όχι απλά άρρωστο αλλά δαιμονισμένο,

άκουσε για το Χριστό και έκανε την σκέψη: «Κάτι θα είναι και αυτός». Όπως

και εμείς όταν ακούμε για κάποιον μάγο, λέμε: «Πού ξέρεις, μπορεί να

βοηθήσει την κατάσταση». Έτρεξε λοιπόν και είδε αντί για ένα, δώδεκα. Και

επειδή βρήκε πιο προσιτούς τους αποστόλους, τους παρακάλεσε να κάνουν

καλά το παιδί του.

Οι απόστολοι όντας κοντά στον Χριστό και πιστεύοντας ότι κάτι ξέρουν

και αυτοί, προσπάθησαν κάτι να κάνουν. Αλλά δεν έκαναν τίποτε. Στο τέλος ο

άνθρωπος πήγε στον Χριστό και του λέει:

-Κύριε, έχω το παιδί μου σ’ αυτή την θλιβερή κατάσταση. Πήγα στους

μαθητές σου, έλπιζα ότι κάτι θα έκαναν, δεν έκαναν τίποτε. Αν εσύ μπορείς,

κάνε το εσύ τουλάχιστον.

Απάντησε ο Χριστός, αλλά τα λόγια του ήταν τα πιο βαριά που βγήκαν

από το στόμα Του. Γιατί είπε: «Ω γενεά άπιστος και διεστραμμένη, έως πότε

θα είμαι μαζί σας και θα σας ανέχομαι; Μέχρι ποτέ θα έχω αυτή την καταδίκη

να συναναστρέφομαι τέτοιους ανθρώπους; Τόσο ξεχαρβαλωμένους

πνευματικά;». Ω γενεά χωρίς πίστη και με διαστροφή. Πού; Σε όλα!

Στο σώμα; Πόσες διαστροφές σωματικές…

Στα συναισθήματα; Όλο κακία.

Και στην ψυχή; Απιστία στο Θεό και εμπιστοσύνη στους απατεώνες.

Δηλαδή βάζουμε ίσα τον Χριστό με τον κάθε άνθρωπο. Που σημαίνει:

Καθόλου εμπιστοσύνη στο Θεό. Τιποτένια εμπιστοσύνη.

Ενώ το σωστό, ποιο είναι; Όλους τους ανθρώπους τους ακούμε, αλλά

τα λόγια τους τα περνάμε από πεντακόσια κόσκινα. Για να δούμε: Λένε την

αλήθεια;

Όμως το λόγο του Χριστού, τον δεχόμαστε και λέμε: «Θεέ μου, δώσε

μου φώτιση να τον καταλάβω. Δώσε μου δύναμη να τον αγαπήσω πιο πολύ

απ' ό,τι μέχρι τώρα. Και δώσε μου διάθεση να τον τηρώ, σε όλες του τις

λεπτομέρειες».

Πού οδηγεί ο λόγος του Θεού; Στην αιώνια ζωή.

Πού οδηγούν όλα τα άλλα; Στο τίποτα.

Τι αξία μπορούν να έχουν;

Βρισκόμαστε συχνά σε μνημόσυνα αδελφών μας που έχουν πεθάνει.

Ας υποθέσουμε ότι είχαν χορτάσει όλα τα πάθη τους, τι κέρδισαν; Όλα αυτά

έσβησαν. Αποδείχθηκαν μηδέν, απάτη, ψέμα.

Αν όμως έκαναν καλά έργα, αν προσεύχονταν, αν νήστευαν, αν είχαν

αγάπη, αν είχαν πίστη, τι πλούτος, τι χαρά, τι ειρήνη. Και εμείς θέλουμε να

έχουμε πίστη. Δεν θέλουμε να ερχόμαστε συμβατικά στην Εκκλησία με τη

σκέψη: «Ε, μια και γίνεται το μνημόσυνο, για να μην κακοφανεί στους

2Δ΄ Νηστειῶν. Δαιμονιζομένου νεανίσκου. 10/4/2005

συγγενείς, ας πάμε».

Όχι έτσι! Στην Εκκλησία δεν πάμε για τα μάτια του κόσμου. Στην

Εκκλησία πάμε για τα μάτια του Θεού. Στεκόμαστε ταπεινά και λέμε: «Ελέησε

Κύριε, και εμένα, ελέησε και τους αδελφούς μου, αυτούς που είναι εδώ μέσα.

Ελέησε και εκείνους που δεν ήρθανε. Γιατί μπορεί να το ‘χουν περισσότερο

ανάγκη και να μην το αισθάνονται. Ελέησε και εκείνους που φύγανε. Γιατί οι

εδώ και οι εκεί, είμαστε ένα. Και θα γίνουμε μία ημέρα, όλοι μαζί, ένα στη

Βασιλεία Σου».

Πορεία προς τα εμπρός

Είπε ο Χριστός: «Εγώ ειμι το φως του κόσμου». Τι σημαίνει αυτό;

Όποιος πάρει από το φως του Χριστού, γίνεται λαμπάδα που βγάζει φως και

φωτίζει. Τι κάνουμε την ημέρα της αναστάσεως;

Βγαίνει ο παπάς με τη λαμπάδα του που έχει το φως του Χριστού και

λέει: «Δεύτε λάβετε φως, εκ του ανεσπέρου φωτός. Και μάθετε να δοξάζετε τον

Χριστόν τον αναστάντα εκ νεκρών». Αυτό είναι το φως. Να πάρεις φως από

την λαμπάδα του Χριστού και να μάθεις να δοξάζεις τον Χριστό αναστάντα εκ

νεκρών. Να πιστεύεις στην ανάσταση και να αγωνίζεσαι για την ανάσταση.

Άμα αυτό δεν το κάνεις, στο σκοτάδι ήσουνα, στο σκοτάδι ζεις και στο

σκοτάδι θα ζεις, έστω και αν πιστεύεις τον εαυτό σου έξυπνο και

πολυδιαβασμένο, εσύ που ξέρεις τάχα περισσότερα από μερικούς άλλους

κουτούς και αμόρφωτους.

Σε τι σκοτάδι βρίσκεσαι; Να κάνουμε μια μικρή παρομοίωση.

Ανάβουμε το κερί και μετά το σβήνουμε. Άμα πιάσεις εκείνο το φυτίλι

γεμίζεις μουτζούρες. Εκεί που ήταν το φως, μένει μια μουτζούρα. Άμα δεν το

καις συνέχεια και το αφήνεις να σβήνει, γίνεται μια μουτζούρα. Όσο πιο πολύ

παραφίνη έχει το κερί, αντί να είναι κερί καθαρό, τόσο πιο πολύ μεγάλη η

μουτζούρα.

Έτσι και ο άνθρωπος. Όσο πιο νόθος είναι πνευματικά, τόσο πιο

πολλή μουτζούρα βγάζει κάθε φορά που ξεχνά το θέλημα του Θεού και το

φως του Θεού και βγάζει από το στόμα του και από τα έργα του και από την

καρδιά του, ό,τι τύχει: Βρώμα και δυσωδία.

Αυτή είναι η ταλαιπωρία της ζωής μας. Γι’ αυτό λέμε: Μακάριος ο

άνθρωπος ο οποίος καταλαβαίνει ότι ο Χριστός είναι η ζωή του κόσμου και

λέει κάθε ημέρα: «Χριστέ μου, βοήθησέ με να κάνω ένα μικρό βηματάκι προς

το μέρος Σου. Μικρό αλλά σταθερό. Προς τα μπρος. Όχι προς τα πίσω».

Πώς το κάνουμε αυτό το βηματάκι; Να το πούμε απλά: Ξεκινάμε το

πρωί, κάνουμε τον Σταυρό μας και λέμε: «Θεέ μου, βοήθα με να πηγαίνω

μπροστά. Να έχω τα μάτια της ψυχής μου ανοιχτά». Γιατί άλλο είναι να

προχωρώ στο δρόμο για το χωράφι μου, και άλλο να προχωρώ στο θέλημα

του Θεού. Που σημαίνει: αγάπη, πίστη, νηστεία, δοξολογία του Χριστού.

Γιατί νηστεύω την Παρασκευή;

Ήρθε ο Χριστός στον κόσμο και σταυρώθηκε ημέρα Παρασκευή για

μας. Όταν νηστεύω του λέω: «Σ’ ευχαριστώ Χριστέ μου». Δεν επιτρέπεται,

όποτε μου αρέσει να νηστεύω και όποτε δεν μου αρέσει να το ξεχνώ εντελώς.

Γιατί τότε δείχνω πως δεν έχω τίποτε μέσα μου. Και τον Χριστό τον ευεργέτη

και σωτήρα μου, δεν τον πολυψηφίζω. Η ζημία δεν είναι του Χριστού. Είναι

δική μου. Γιατί εγώ γίνομαι μαύρο κάρβουνο, σβησμένο, που μόνο

μουτζουρώνει.

3Δ΄ Νηστειῶν. Δαιμονιζομένου νεανίσκου. 10/4/2005

Μας θέλει πλούσιους

Είπε ο Χριστός «Ω γενεά άπιστος και διεστραμμένη, έως πότε θα είμαι

μαζί σας;». Μέχρι πότε θα σας ανέχομαι και θα υποφέρω αυτή την τραγωδία,

να βλέπω γύρω μου πλάσματα, τόσο φτωχά;

Γιατί το είπε; Γιατί μας θέλει πλούσιους.

Γιατί κατέβηκε στη γη; Γιατί ο επουράνιος Θεός, ο πάμπλουτος, που

είναι τα πάντα δικά Του, έγινε για χάρη μας φτωχός; Για να μας κάνει να

πλουτήσουμε με το λόγο Του, με το Ευαγγέλιο, με την Θεία Κοινωνία, με τη

συγχώρηση των αμαρτιών, με το βάπτισμα, με την Εκκλησία Του. Με τόσα

άλλα καλά τα οποία μας έδωσε.

«Ω γενεά άπιστος και διεστραμμένη». Και για να τους δείξει ο Χριστός

ότι κάτι δεν πάει καλά και ότι, άλλο η μάγισσα, άλλο ο ταχυδακτυλουργός, και

άλλο ο Χριστός, είπε:

-Φέρτε το παιδί εδώ.

Όταν ο πατέρας το πήγε μπροστά Του, το σταύρωσε, και το δαιμόνιο

το σπάραξε και βγήκε. Γιατί βγήκε;

Το δαιμόνιο είναι ένας άγγελος ξεπεσμένος που δεν μπορεί να σταθεί

μπροστά στο Θεό.

Παράδειγμα: Τι σχέση έχει με τον απόστολο Πέτρο, που είναι άγιος

άνθρωπος του Θεού, ένας άνθρωπος του υπόκοσμου; Καμιά. Έτσι δεν έχει

καμιά σχέση ο διάβολος με τον αρχάγγελο Μιχαήλ, τους αγγέλους και πολύ

περισσότερο με τον Θεό.

Μη φοβάσαι, οι άγγελοι μας βοηθούν

Διαβάζουμε στην Αγία Γραφή: Τότε που ήταν βασιλιάς στη Βαβυλώνα ο

Ναβουχοδονόσωρ, έπιασαν οι Βαβυλώνιοι τον Αζαρία, τον Ανανία και τον

Μισαήλ, τρεις Εβραίους Παίδες, πιστά παιδιά της Βασιλείας του Θεού. Τότε οι

Εβραίοι ήταν οι μόνοι που πίστευαν στον αληθινό Θεό. Και τους έριξαν στο

καμίνι. Το έκαψαν επταπλασίως, πάρα πολύ, και τους πέταξαν μέσα.

Αλλά ενώ τους πετούσαν, λέει η Αγία Γραφή, μαζί τους μπήκε στο

καμίνι και ο άγγελος του Θεού. Ένας άγγελος του Θεού κατέβηκε από τον

ουρανό, και την ώρα που τα τρία παιδιά, νεαροί λεβέντες ήταν, πέφτανε μέσα

στο καμίνι, μπήκε και αυτός μέσα. Φύσηξε την φωτιά και την εκτίναξε έξω. Και

έκανε το καμίνι, σαν κήπο γεμάτο δροσιά.

Και οι τρεις Παίδες άρχισαν να ψάλλουν και να δοξολογούν τον Θεό και

να λένε: «Θεέ μου, πολυεύσπλαγχνε μας εγκατέλειψες και φτάσαμε σ’ αυτή την

κατάσταση, να είμαστε δούλοι και αιχμάλωτοι, γιατί οι Πατέρες μας σε

ξεχάσανε. Και δεν έχουμε πια ούτε Εκκλησία, ούτε παπάδες, ούτε τίποτε,

είμαστε οι πιο φτωχοί και τιποτένιοι. Εμείς να σε αρνηθούμε, δεν το κάνουμε

ποτέ. Γιατί ξέρουμε ότι Εσύ είσαι η ζωή του κόσμου. Και αξίωσε να δεχθείς,

μετά από τόσο καιρό (που έχουν σταματήσει, θα λέγαμε σήμερα, οι θείες

Λειτουργίες), να δεχθείς τον θάνατό μας μέσα στο καμίνι αυτό, σαν την πρώτη

θυσία. Και από δω και πέρα, να συνεχίζεται αυτή η θυσία συνεχώς».

Εμείς, πότε θα μάθουμε να δείχνουμε λίγο ηρωισμό, για να γινόμαστε

αληθινοί δούλοι του Χριστού;

Τι φοβάσαι αδελφέ και δεν βαδίζεις προς τον Χριστό;

Εκείνος που έστειλε τον άγγελο μέσα στο καμίνι μαζί με τους τρεις

4Δ΄ Νηστειῶν. Δαιμονιζομένου νεανίσκου. 10/4/2005

Παίδες, δεν έχει άλλο άγγελο να στείλει και κοντά σε σένα; Γιατί παραλύεις;

Αγωνίζου!

Τι είναι ο αγώνας ο πνευματικός; Λεβεντιά ψυχική. Ούτε γροθιά, ούτε

μαχαίρι, ούτε άλλες εγωιστικές ενέργειες. Είναι ταπείνωση, αγάπη, πίστη,

καλωσύνη, εμπιστοσύνη στον Χριστό.

Μετά από λίγες ημέρες έρχεται το Πάσχα. Αλλά τι να το κάνεις ν’

ανάβεις το κεράκι και να το κάνεις επάνω-κάτω, όταν δεν αφήνεις το φως του

Χριστού να σε φωτίσει; Εκεί πρέπει να στραφεί ο αγώνας μας. Το φως της

αναστάσεως, να μπει στην καρδιά μας και να μείνει εκεί για πάντα. Αμήν.-

Ε ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

    Ε  ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΗΣΤΕΙΩΝ  

  

ΤΕΤΑΡΤΗ   ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ  ΟΡΘΡΟΣ- Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ -ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ 7.15 -10.00πμ 

ΑΠΟΓΕΥΜΑ   ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΜΕΓ.ΚΑΝΟΝΟΣ  6.30μμ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΠΡΩΙ ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 7.30-9.00πμ

ΑΠΟΓΕΥΜΑ  ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ 6.30 μμ