ΑΓΙΑ ΑΡΓΥΡΗ

 

 

Μετενσάρκωση και Ορθοδοξία

• Αρχική σελίδα
• Θεματικές κατηγορίες
• Νέα Εποχή - New Age
• Μετενσάρκωση 
• Μετενσάρκωση και Ορθοδοξία

Η ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ
ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ

 

Τί πιστεύουν οι οπαδοί του κάρμα και της μετενσαρκώσεως

Σύμφωνα με τις ανατολικές θρησκείες (κυρίως ινδουισμό και βουδισμό), τον αποκρυφισμό και γενικότερα, την λεγομένη «Νέα Εποχή», μετά τον σωματικό θάνατο, η ψυχή μπαίνει στο σώμα ενός άλλου ανθρώπου, ζώου ή ακόμη και φυτού. Αυτό σημαίνει η λέξη μετενσάρκωση ή μετεμψύχωση.

Η καινούργια ζωή θα εξαρτηθεί, λένε, από τις προηγούμενες ζωές που έζησε, οι οποίες μπορεί να είναι χιλιάδες, σύμφωνα πάντα με τους οπαδούς της θεωρίας αυτής. Αυτό σημαίνει η λέξη κάρμα.

Η θεωρία αυτή προϋποθέτει μία θεώρηση του Θεού, του ανθρώπου και του κόσμου τελείως ασυμβίβαστη με τον Χριστιανισμό. Προϋποθέτει δηλαδή ότι ο Θεός δεν είναι πρόσωπο αλλά μία «απρόσωπη υπερσυνειδητότητα». Ο άνθρωπος δεν είναι ούτε πρόσωπο ούτε δημιούργημα του Θεού. Ο σκοπός του ανθρώπου είναι να σβήσει, όπως μία σταγόνα στον ωκεανό της «παγκόσμιας υπερσυνειδητότητας». Ο κόσμος δεν είναι δημιούργημα του Θεού, αλλά ταυτίζεται με τον Θεό (απόλυτος πανθεϊστικός μονισμός).

Η άποψη αυτή περί μετενσαρκώσεως δεν είναι νόμος, όπως θέλουν να την παρουσιάζουν οι οπαδοί της, αλλά μία αναπόδεικτη θρησκευτική δοξασία τους.

Με τη διάδοση των θεωριών αυτών συμβαδίζει και το πλήθος των σχετικών προσφορών στο χώρο της σύγχρονης παραθρησκείας και των αιρέσεων.

Αποκρύπτεται από τους οπαδούς της θεωρίας αυτής, ότι είναι πολύ πιθανότερο (σύμφωνα πάντοτε με τις δικές τους δοξασίες) να μετενσαρκωθεί κανείς ως ζώο ή δαιμονικό ον, παρά ως άνθρωπος.

Σ' ένα ινδουιστικό βιβλίο με μεγάλο κύρος, όπως είναι αυτό του «νόμου του Μανού» αναφέρεται μία παραβολική ιστορία: Μία χελώνα ζει στα βάθη της θάλασσας και βγάζει το κεφάλι της στην επιφάνεια κάθε εκατό χρόνια. Συγχρόνως ένα δακτυλίδι επιπλέει στην επιφάνεια του νερού. «Όσο πιθανόν είναι να περάσει το κεφάλι της χελώνας μέσα από το δακτυλίδι, άλλο τόσο είναι πιθανόν να ενσαρκωθεί ένα ον μετά το θάνατό του σε ανθρώπινο σώμα».(!)

Από πότε;

Η πλάνη αυτή είναι πολύ παλιά. Διαδόθηκε μέσω των αρχαίων μαντείων και των ειδωλολατρικών «μυστηρίων» στον αρχαίο κόσμο. Σήμερα προπαγανδίζεται από τα Μ.Μ.Ε. και προσφέρεται κυρίως μέσω του γκουρουισμού, όλων εκείνων δηλαδή των δήθεν φωτισμένων δασκάλων που μας έρχονται κυρίως από την Άπω Ανατολή.

Σύμφωνα με τη θρησκευτική πίστη του κάρμα και της μετενσαρκώσεως, η ψυχή υπόκειται σ' έναν ατελείωτο κύκλο γεννήσεων και θανάτων που επαναλαμβάνονται ως συνεχής βασανισμός (samsara). Από αυτόν τον βασανισμό υπόσχεται να ελευθερώσει τον άνθρωπο ο γκουρού - εφ' όσον όμως ο οπαδός του παραδοθεί ολοκληρωτικά.

Ο μοναδικός τρόπος, λένε, για να βγει κανείς από αυτόν τον συνεχή βασανισμό είναι το «να δρα χωρίς προσκόλληση». Μια φαινομενικά καλή πράξη, όταν γίνεται με συναισθηματική - υπαρξιακή συμμετοχή, έχει ως αποτέλεσμα τη συσσώρευση κάρμα, ενώ όταν, ακόμη και ένα έγκλημα, γίνεται χωρίς αυτήν την προσκόλληση, αυτός που δρα δεν συσσωρεύει κάρμα.

 

Συνέπειες

Αυτό έχει ως συνέπεια την πλήρη ανατροπή των θεμελίων πάνω στα οποία βασίζεται η κοινωνία μας και όσες άλλες κοινωνίες - έστω και σε μικρότερο βαθμό - έχουν την αναφορά τους στη στάση ζωής του Χριστιανισμού.

Αυτό σημαίνει ότι, εάν δεχθεί κανείς αυτόν τον ψευτοεπιστημονικό νόμο, δεν μπορεί να ζητήσει ευθύνη από κανέναν για τίποτε, ούτε έχει και νόημα να αγωνισθεί για κάτι καλύτερο, αφού για όλα ευθύνεται το κάρμα. Έτσι πρόσωπο, ελευθερία, ευθύνη, αγάπη εξαφανίζονται. Το θύμα, όχι μόνο δεν πρέπει να ζητήσει ευθύνη από τον θύτη, αλλ' αντιθέτως πρέπει να αισθάνεται ότι χωρίς αυτόν «δεν θα μπορούσε να εκπληρώσει το κάρμα του»!

Όπως έχει λεχθεί δεν υπάρχει πιο βολική θεωρία από αυτήν για την οποιαδήποτε άρχουσα τάξη οποιασδήποτε εποχής.

Μέσα απ' αυτό το πρίσμα, ο αγώνας για ελευθερία, για κοινωνική δικαιοσύνη, κοινωνική πρόνοια, για οποιαδήποτε βελτίωση των συνθηκών ζωής δεν έχει κανένα απολύτως νόημα και όχι μόνον αυτό, αλλά ακόμη και καταδικάζεται, επειδή εμποδίζει τους ανθρώπους «να εκπληρώσουν το κάρμα τους».

Είναι πολύ σημαντικό να πούμε ότι η διδασκαλία για το κάρμα αποτελεί τη θεωρητική εκείνη βάση, πάνω στην οποία στηριζόμενος ο γκουρού εγείρει την αξίωσή του για ολοκληρωτική υποταγή των οπαδών. Αυτό, γιατί ο άνθρωπος, λένε, δεν μπορεί μόνος του να ελευθερωθεί. Χρειάζεται βοήθεια, και τη βοήθεια αυτή μπορεί να του τη δώσει μόνον ο «ανθρωποθεός» γκουρού.

Η άποψη ότι η τωρινή ζωή καθορίζεται από το κάρμα προηγουμένων ζωών, ρίχνει τον οπαδό αυτής της θεωρίας σε μία αγωνιώδη αναζήτηση για «αναδρομή σε προηγούμενες ζωές», που συνήθως γίνεται με ύπνωση. Με την ύπνωση, όπως εφαρμόζεται στον ευρύτερο αποκρυφιστικό χώρο, ανοίγει κανείς επικίνδυνα την πόρτα της ψυχής του στις δαιμονικές ενέργειες. Εκτός όμως από αυτό, συνήθως του υποβάλλονται ιδέες που έχουν ως συνέπεια την πλήρη υπονόμευση και ανατροπή των οικογενειακών και κοινωνικών του σχέσεων. Π.χ. ότι αυτή που τώρα είναι γυναίκα του ή κόρη του, σε προηγούμενη ζωή ήταν μητέρα του ή αδελφή κ.ο.κ.

Είναι φανερό ότι οι αντιλήψεις αυτές μπορούν να διαλύσουν οικογένειες ή να δημιουργήσουν παρά φύση σχέσεις.

Η δοξασία του κάρμα και της μετενσαρκώσεως καθιστά αδύνατη τη δημιουργία διαπροσωπικών σχέσεων, που στηρίζονται στη μοναδικότητα του προσώπου, λόγου χάριν στο πλαίσιο του γάμου ή της οικογενειακής ζωής.

 

Αδύνατα σημεία

1.   Ένα από τα αδύνατα σημεία της θρησκευτικής αυτής δοξασίας είναι ότι οι οπαδοί της αδυνατούν να δικαιολογήσουν την απουσία μνήμης των προηγουμένων ζωών. Εάν όμως, όπως λένε, σ' αυτή τη ζωή βρισκόμαστε «για να πάρουμε το μάθημά μας και να προχωρήσουμε», τότε πώς γίνεται να μη θυμόμαστε τις πράξεις για τις οποίες πληρώνουμε; Πώς θα διδα­χθούμε από αυτές, αφού δεν τις θυμόμαστε;

2.  Οι οπαδοί της θεωρίας της μετενσαρκώσεως που συγχρόνως - ως ανήκοντες στον ευρύτερο αποκρυφι­στικό χώρο - είναι και οπαδοί του πνευματισμού, της πίστεως δηλαδή στην επικοινωνία με τον «κόσμο των πνευμάτων», πέφτουν σε προφανή αντίφαση. Και ιδού γιατί:

Εάν είναι αλήθεια ότι μέσα σε 49 ημέρες, όπως πιστεύουν, η ψυχή του νεκρού μετενσαρκώνεται, τότε με ποιες ψυχές πεθαμένων επικοινωνούν τα μέντιουμ;

Εάν λοιπόν είναι αλήθεια η θεωρία της μετενσαρκώσεως, είναι ψέμα η θεωρία του πνευματισμού. Και αντιστρόφως. Εμείς βέβαια ξέρουμε ότι και τα δύο είναι ψέματα.

3.   Και ένα άλλο επιχείρημα από την ιστορία και τα μαθηματικά: το ότι ο πληθυσμός της γης αυξήθηκε τους τελευταίους δύο αιώνες από ένα σε έξι δισεκατομμύρια ανθρώπους, δείχνει πόσο ψευδής είναι η θεωρία περί κάρμα και μετενσαρκώσεως. Τί συνέβη άραγε και παρατηρήθηκε αυτή η εκρηκτική αύξηση; Πού ήταν αυτές οι ψυχές, και γιατί μέχρι τότε δεν έπαιρναν υλικό σώμα;

 

Ασυμβίβαστη με την Ορθόδοξη πίστη

Χωρίς αμφιβολία η διδασκαλία περί κάρμα και μετενσαρκώσεως είναι αντιχριστιανική. Ο απόστολος Παύλος το λέγει ξεκάθαρα: «απόκειται τοις ανθρώποις άπαξ αποθανείν, μετά δε τούτο κρίσις» (Εβρ. Θ 27).

Είναι ψευδέστατο αυτό που διδάσκουν οι οπαδοί της πλάνης της μετενσαρκώσεως, ότι τάχα η μετενσάρκωση αποτελούσε διδασκαλία και της Εκκλησίας μέχρι τον 6ο αιώνα. Η Εκκλησιαστική Ιστορία και τα πατερικά συγγράμματα τους διαψεύδουν.

Το επιχείρημα των αποκρυφιστών ότι δήθεν η Γραφή διδάσκει τη μετενσάρκωση δεχομένη, όπως λένε αυτοί, ότι ο Ιωάννης ο Πρόδρομος ήταν μετενσάρκωση του Ηλία «Ηλίας ήδη ήλθε... τότε συνήκαν οι μαθηταί ότι περί Ιωάννου του Βαπτιστού είπεν αυτοίς» (Ματθ. ζ' 12-13) είναι αφελές. Ξεχνούν ότι σύμφωνα με τη δική τους θεωρία για να λάβει χώρα μετενσάρκωση πρέπει να προηγηθεί θάνατος. Ο προφήτης Ηλίας όμως δεν πέθανε!

Η εξήγηση του ανωτέρω ευαγγελικού χωρίου είναι απλή: Όπως λέγει ο αρχάγγελος Γαβριήλ στον πατέρα του Τιμίου Προδρόμου: Ο Ιωάννης θα έλθει «εν πνεύματι και δυνάμει Ηλιού», θα έχει, δηλαδή, το προφητικό χάρισμα και την παρρησία του προφήτου Ηλιού.

Εξ άλλου, εάν ο Χριστός δεχόταν την μετενσάρκωση δε θα έκανε αναστάσεις νεκρών, αλλά θα περιοριζόταν στο να παρηγορήσει τους συγγενείς των.

Το πολύ σημαντικό για μας τους χριστιανούς είναι ότι η πλάνη της μετενσαρκώσεως απειλεί να ακυρώσει ολόκληρο το Ευαγγέλιο της εν Χριστώ σωτηρίας, υιοθετώντας το ψευδές (εωσφορικό) «ευαγγέλιον του όφεως», το κήρυγμα δηλαδή της αυτοεξελίξεως, αυτοπραγματώσεως και αυτοσωτηρίας. Για τους νεοεποχίτες δεν είναι ο Θεός που συγκαταβαίνει στην αδυναμία του ανθρώπου,  αλλά ο άνθρωπος  μέσω  μετενσαρκώσεων ανέρχεται και γίνεται θεός με τις δικές του μόνο δυνάμεις.

Εάν δεχθεί κάποιος την αντίχριστη αυτή θεωρία της μετενσαρκώσεως, βγάζει τον εαυτό του έξω από το χώρο της Εκκλησίας του Χριστού, διότι:

1. Δεν δέχεται το Σύμβολον της Πίστεως όπου ομολογούμε ότι ο Χριστός Ανέστη εκ νεκρών και τον περιμένουμε να έλθει κατά τη Δευτέρα Του παρουσία. Ομολογούμε στο Σύμ­βολον της Πίστεως δύο παρουσίες του Χριστού και όχι ένα πλήθος μετενσαρκώσεών Του, όπως οι αποκρυφιστές, οι οποίοι προσπαθούν να γκρεμίσουν τη μοναδικότητα του προσώπου του Χριστού και την παρουσία του στον κόσμο ως Θεού και Σωτήρος.

Εξ άλλου στο Σύμβολον της Πίστεως ομολογούμε ότι προσδοκούμε και τη δική μας ανάσταση  και όλων των νεκρών την ανάσταση και όχι έναν ατελείωτο κύκλο μετενσαρκώσεων.

2. Αρνείται τη διάκριση Δημιουργού-δημιουργημάτων.

3. Αρνείται τη μέλλουσα κρίση.

4. Αρνείται τη μοναδικότητα, την ελευθερία και την ευθύνη του ανθρω­πίνου προσώπου, αφού τα πάντα λειτουργούν εκεί στο πλαίσιο μίας τυφλής αναγκαιότητος.

5. Αρνείται την αγάπη. Το «χαίρειν μετά χαιρόντων και κλαίειν μετά κλαιόντων» (Ρωμ. ιβ' 15) θεωρείται από τους οπαδούς του κάρμα και της μετενσαρκώσεως όχι αρετή αλλά αδυναμία και προσκόλληση που σε εμποδίζει να αυτοεξελιχθείς.

Επίσης, το ανθρώπινο σώμα για μας δεν είναι φυλακή της ψυχής, αλλά ναός του εν ημίν Αγίου Πνεύματος. Η ζωή δεν είναι τιμωρία και καταδίκη για πράξεις δήθεν προηγουμένων ζωών, αλλά δώρο του Θεού. Ο θάνατος δεν είναι η λύτρωση, αλλά είναι τα «οψώνια της αμαρτίας» και παρεχωρήθη από τον Θεό «ίνα μη το κακόν αθάνατον γέννηται». (Ενώ για τους δασκάλους της μετενσαρκώσεως η ζωή είναι τιμωρία και όχι ο θάνατος).

Τελικά, η πλάνη αυτή, ότι δηλαδή δεν υπάρχει κανείς που να μας ζητήσει λογαριασμό για τις πράξεις μας, αποδεικνύεται θαυμάσιο τέχνασμα του ανθρωποκτόνου διαβόλου προς άγραν οπαδών-θυμάτων.

Η παραθρησκεία αποκοιμίζει τους ανθρώπους, υποσχομένη σ' αυτούς ένα άπειρο πλήθος ευκαιριών, ικανοποίηση των παθών και καμμία ευθύνη. Όμως μετά τον θάνατο, η ψυχή δεν μπορεί να μετανοήσει. Το Ευαγγέλιο κηρύσσει: «νυν καιρός ευπρόσδεκτος, νυν ημέρα σωτηρίας». Τώρα, σ' αυτή την ζωή, κρίνεται το αιώνιο μέλλον μας.

Δ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

   Δ   ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΗΣΤΕΙΩΝ  

  

ΤΕΤΑΡΤΗ   ΄΄ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 6.00μμ εσπερινη

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ   ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ 6.30 μμ

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΣΑΡΑΝΤΑ ΜΑΡΤΥΡΕΣ

 

Γ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

    Γ   ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΗΣΤΕΙΩΝ  

  

ΤΕΤΑΡΤΗ   ΄΄ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 7.30πμ πρωινη 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ   ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ 6.30 μμ

 2026 ΜΑΡΤΙΟΥ 8 – ΚΥΡΙΑΚΗ Β ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΚΑΠΕΡΝΑΟΥΜ

(Μαρκ. 2, 1-12)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στα Αμπέλια, στις 23/3/2008)

Φαίνεται η καρδιά;

Το Ευαγγέλιο μας μίλησε για ένα θαύμα που έκανε ο Χριστός.

Θεράπευσε ένα παράλυτο. Εμείς θαυμάζουμε το θαύμα. Μα ο Χριστός

θαύμασε την πίστη των ανθρώπων που του πήγαν τον παράλυτο. Ερώτημα:

Φαίνεται η πίστη; Πώς την βλέπει κανείς εξωτερικά;

Ό,τι έχουμε μέσα μας, φαίνεται και έξω. Γιατί ο Θεός έχει φτιάξει

παράθυρα του εσωτερικού μας κόσμου, τις ενέργειές μας. Η ψυχή μας

φαίνεται στο βλέμμα μας. Στο χρώμα της φωνής μας. Στις εκδηλώσεις μας.

Φαίνεται σ’ ολόκληρο τον εαυτό μας.

Στην περίπτωση αυτών των ανθρώπων, που πήγαν στον Χριστό τον

παράλυτο, η πίστη φαινόταν σ’ ένα σωρό πράγματα. Και ιδιαίτερα σε τέσσερα

σχοινιά. Πώς ήταν τα σχοινιά μαρτυρία πίστεως;

Έδεσαν το ξυλοκρέβατο, έβαλαν πάνω τον παράλυτο και τον πήραν

στον ώμο κρατώντας γερά τα σχοινιά. Και έφθασαν έξω από το σπίτι που

ήταν ο Χριστός· στην Καπερναούμ.

Εκεί διαπίστωσαν το αδιαχώρητο. Ήταν τόσος κόσμος! Όλοι άκουγαν

τον Χριστό. Κανένας δεν παραμέριζε. Άνθρωποι χωρίς βαθιά πίστη σε εκείνο

που πρέπει να κάνουν για του Θεού το θέλημα, καταθέτουν αμέσως τα όπλα.

Λένε:

-Τι να κάνουμε; Τόσος κόσμος είναι. Άφησέ τον εδώ στην πόρτα και

βλέπουμε... Ας ελπίσουμε ότι δεν θα βγει από αλλού ο Χριστός γιατί τότε το

χάσαμε το παιγνίδι. Βρε, τι πάθαμε με τόσο κόσμο!

Βλέπουμε καμιά φορά γεμάτη την Εκκλησία και μουρμουρίζουμε:

«Πνιγήκαμε στον κόσμο. Δεν μπορέσαμε να ανασάνουμε, να καθίσουμε».

Αμαρτωλά λόγια! Άμα αγαπάς τον Θεό, αγαπάς και τα παιδιά Του. Και θέλεις

όλα να πορεύονται στον δρόμο Του.

Μας ενοχλεί ο θόρυβος;

Οι τέσσερεις αυτοί άνθρωποι, όταν είδαν ότι δεν μπορούν να μπουν

από την πόρτα, ανέβηκαν στη στέγη. Όχι μόνο αυτοί. Αλλά ανέβασαν και τον

παράλυτο που ήταν στο ξυλοκρέβατο. Πώς τον ανέβασαν; Τραβώντας τα

σχοινιά. Κάναμε ποτέ τέτοιο πράγμα; Ανεβάσαμε πάνω στη στέγη κάποιον

παράλυτο τραβώντας σχοινιά; Είναι πολύ δύσκολο. Αλλά οι άνθρωποι

προχώρησαν ήρεμα και σταθερά. Ανέβηκαν οι ίδιοι, ανέβασαν και τον

άρρωστο. Μετά άνοιξαν μια τρύπα στη στέγη, έβγαλαν τα κεραμίδια και

κατέβασαν τον άρρωστο μπροστά στα πόδια του Χριστού.

Καλά, τόση φασαρία έγινε. Δεν άκουσε τίποτε ο Χριστός; Γιατί δεν τους

είπε: «Σταματείστε επί τέλους. Άμα είναι να έχουμε τέτοια, να γίνει καλά.

Πάρτε τον και φύγετε να ησυχάσουμε».

Δεν είπε τέτοια λόγια ο Χριστός! Και οι άλλοι, που άκουαν τον Χριστό

να μιλά, παρότι γινόταν θόρυβος, δεν πρόσεχαν τον θόρυβο, αλλά τον λόγο

2Κυριακή Β΄ Νηστειῶν. Ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ. 23/3/2008

του Χριστού.

Όταν είμαστε στην Εκκλησία, κάνουμε το ίδιο; Προσέχουμε έτσι; Μας

ενοχλεί ο θόρυβος την ώρα της προσευχής μας; Την ώρα που διαβάζουμε το

Ευαγγέλιο, προσέχουμε; Ή αφήνουμε τον νου μας να τρέχει αλλού; Η

προσευχή είναι το ιερότερο έργο μέσα στην Εκκλησία. Είναι λατρεία του Θεού,

παράκληση του Θεού. Τι θα πει παράκληση; Ικεσία να μας δείξει την στοργή

Του, το έλεός Του, την καλωσύνη Του.

Μιλάς γι’ αυτά τα πράγματα στον Χριστό μέσα από την καρδιά σου; Δεν

είναι ανάγκη να ακούγεται το στόμα σου. Βέβαια μέσα στην Εκκλησία

φωνάζουμε. Εκκωφαντικά πρέπει να φωνάζουμε. Να σπάζουμε τα αυτιά των

αγίων αγγέλων και του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Μα η φωνή μας να βγαίνει

από τα βάθη της καρδιάς μας.

Οι τέσσερεις που κατέβασαν τον παράλυτο με τα σχοινιά, ενώ

ενεργούσαν με το στόμα σφραγισμένο, μέσα από την καρδιά τους, φώναζαν

πολύ.

Και τα δύο δύσκολα

Και ιδών ο Χριστός την πίστιν αυτών... Είδε ο Χριστός την πίστη τους

και δεν είπε κάτι για τον παράλυτο, μα είπε:

-Για χάρη σας, εξ αιτίας σας, που τον φέρατε με τέτοια πίστη, να είναι

συχωρεμένες οι αμαρτίες του, όποιες και αν έκανε.

Αν ήσουν στη θέση τους, τι θα έλεγες;

-Τις αμαρτίες θυμήθηκες τώρα, Χριστέ μου; Εμείς τον φέραμε να τον

κάνεις καλά. Άσε την κουβέντα για τις αμαρτίες.

Λέει το Ευαγγέλιο ότι κάτι τέτοια σκέπτονταν μερικοί γραμματείς και

φαρισαίοι. Αλλά το πήγαιναν αλλού. Έλεγαν: «Είναι δυνατόν, άνθρωπος, να

ισχυρίζεται ότι συγχωρεί αμαρτίες; Οι αμαρτίες είναι ζήτημα του ανθρώπου με

τον Θεό».

Ο Χριστός όμως κατάλαβε τις μυστικές τους σκέψεις. Τους είπε:

-Γιατί σκέπτεσθε έτσι; Τι είναι ευκολότερο; Να πω: Σήκω, πάρε το

κρεβάτι σου και φύγε, ή να πω: Είναι συχωρεμένες οι αμαρτίες σου; Ποιο είναι

πιο κουραστικό για μένα;

Για μας και το ένα να λέγαμε και το άλλο, είναι να μας πιάνει κρύος

ιδρώτας. Άντε πες σε παράλυτο να γίνει καλά. Δεν γίνεται. Γιατί;

Γιατί δεν είσαι ο Χριστός. Ο λόγος σου είναι ανθρώπινος. Η δύναμή του

είναι λιγότερη από την δύναμη των χεριών και των ποδιών σου. Γροθιά,

μπορείς να δώσεις. Κλωτσιά, μπορείς να δώσεις. Εντολή στην αρρώστια και

στο διάβολο, δεν μπορείς να δώσεις. Γι’ αυτό είπε ο Χριστός:

-Για να καταλάβετε ότι έχω εξουσία να συγχωρώ τις αμαρτίες, από τα

ορατά και αισθητά που αμέσως θα δείτε, καταλάβετε τα παραπέρα.

Και συνέχισε απευθυνόμενος στον παράλυτο:

-Σήκω παιδί μου, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε σπίτι σου.

Σηκώθηκε ο παράλυτος με υπακοή, πήρε το κρεβάτι στον ώμο και

έφυγε. Όλοι κατάλαβαν.

Σωστή και βαθειά κρίση

Ο Θεός μάς έδωσε το μυαλό, για να κρίνουμε σωστά και βαθιά. Να μη

μένουμε μόνο σε εκείνα που βλέπουμε, αλλά να μελετάμε το βάθος.

3Κυριακή Β΄ Νηστειῶν. Ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ. 23/3/2008

Ποιό είναι εκείνο που βλέπουμε; Ένας άρρωστος, έγινε καλά. Μεγάλο,

υπέροχο, σπουδαίο. Έργο γεμάτο από το έλεος του Θεού. Όμως, υπάρχει και

κάτι άλλο. Αν ο άνθρωπος έγινε καλά για να πεθάνει αργότερα, αν δεν έγινε

καλά ψυχικά, αν δεν έλαβε την άφεση των αμαρτιών του, πού θα πάει; Πόση

είναι η ωφέλεια; Τι κι’ αν έζησε 4, 5 χρόνια παραπάνω, αν πρόκειται να χάσει

την αιώνια ζωή;

Γιατί λυπάσαι τον άνθρωπο που είναι στο κρεβάτι και πονάει;

Γιατί δεν μπορεί να αισθανθεί την χαρά της ζωής όπως την ξέρουμε,

όπως μας αρέσει και την επιθυμούμε. Ο Θεός έφτιαξε τόσο όμορφη τη ζωή

μας. Όμως ο Κύριος μας βεβαιώνει, ότι η αιώνια ζωή είναι χίλιες φορές

καλύτερη. Τι έλεγε ο Χριστός; «Καλότυχος εκείνος που θα φάει άρτο στη

Βασιλεία του Θεού. Κακότυχος εκείνος που θα πάει στην κόλαση. Καλύτερα

να μην είχε γεννηθεί». Κι αν ήταν πάμπλουτος και όλη την ημέρα γλεντούσε, τι

κέρδισε; Όλα αυτά σύντομα θα τελειώσουν. Και μετά τον θάνατο αρχίζει το πιο

τραγικό.

Έτσι μας βεβαίωσε ο Χριστός, ο αληθινός Θεός, η σοφία του κόσμου.

Εμείς όμως πρόσκαιροι και με περιορισμένη «σοφία» άνθρωποι λέμε:

«Υπάρχει παράδεισος; Υπάρχει κόλαση; Θα γίνει ανάσταση;».

Ας έχουμε το κεφάλι μας όχι για ομορφιά, αλλά για σοβαρό

προβληματισμό.

Η άφεση στα χέρια του Θεού. Και... στα δικά μας

Τι σημαίνει αμαρτία; Κάνω κάποιες πράξεις, που τις βλέπω εκ των

υστέρων και λέγω: «Δεν ήταν καλό αυτό που έκανα. Αμαρτία ήταν. Πράξη

αντίθετη σε εκείνα που θέλει ο Θεός». Οι αμαρτίες έχουν διαβαθμίσεις.

Παράδειγμα: Έκανα μια αμαρτία, μου ξέφυγε. Δεν την έκανα

ηθελημένα, πεισματικά. Μα υπάρχουν πράξεις, που γίνονται με τρόπο

πεισματικό. Και δαιμονικό. Το ξέρω ότι είναι κακό και το κάνω.

Όλες οι πράξεις μας, λέει η Αγία Γραφή, γράφονται σ’ ένα βιβλίο

ανεξίτηλα. Εγώ, δεν μπορώ να τις σβήσω. Ούτε εσύ. Άνθρωπος, δεν μπορεί

να τις σβήσει. Ο Χριστός όμως, ο Θεός, είναι κάτι το διαφορετικό. Του είναι

πανεύκολο, εκείνα που είναι γραμμένα, ανεξίτηλα για μας, να τα σβήσει όπως

σβήνει ο μαθητής με το σφουγγάρι όσα είναι γραμμένα με την κιμωλία στον

πίνακα. Φαίνεται τίποτε μετά; Απολύτως τίποτε. Έτσι και όταν ο Θεός σβήνει

τις αμαρτίες μας, τις κάνει σαν να μην υπήρξαν ποτέ.

Θέλεις να γίνεις υγιής; Όχι στα χέρια ή τα πόδια, ούτε σε κάποιο άλλο

μέλος του σώματος αλλά να γίνεις υγιής ενώπιον του Θεού; Με την κρίση του

Θεού υγιής. Όχι με τα μυαλά τα δικά μας, που είναι παιδιάστικα. Θέλεις να

γίνεις υγιής;

Να θυμάσαι τις αμαρτίες σου. Να ανοίγεις τα μάτια σου, να τις βλέπεις,

να τις παρακολουθείς. Και να τις κάνεις πόνο σου.

Απόθεσαν οι τέσσερεις τον παράλυτο, μπροστά στα πόδια του Κυρίου

μας Ιησού Χριστού...

Καταλαβαίνεις ότι η αμαρτία είναι χειρότερη από την παραλυσία του

σώματος; Αν ναι, κάνε κάτι. Περπάτα, πάρε σχοινιά, ανέβα στη στέγη,

κατέβασε την ψυχή σου μπροστά στα πόδια του Χριστού. Και πες του με

ταπείνωση: «Ελέησέ με, Θεέ μου. Όπως συγχώρησες τον παράλυτο και τον

έκανες καλά, κάνε και μένα καλά».

Πώς θα πάμε στον Χριστό για να του πούμε: «κάνε με καλά»;

4Κυριακή Β΄ Νηστειῶν. Ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ. 23/3/2008

Την απάντηση, την έχει δώσει ο Χριστός και είναι νόμος της Εκκλησίας.

Επισημαίνουμε τις αμαρτίες μας και παίρνουμε τον δρόμο περπατώντας με

την καρδιά, όχι με τα πόδια, και πάμε στον πνευματικό να εξομολογηθούμε.

Όπως κατέβασαν από την στέγη τον παράλυτο καθόμαστε ενώπιον του

Χριστού και λέμε στον πνευματικό: «Αυτά έκανα παππούλη, το έλεος του

Θεού επικαλούμαι». Λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Το δικαστήριο

αυτό του Θεού, καταδίκη δεν γνωρίζει, όταν έχει μετανιώσει ο άνθρωπος. Ό,τι

και να έχει κάνει, όλα τα συγχωρεί και τα πλένει ο Χριστός με το άγιο αίμα

Του».

Είπε ο Κύριος: «Δεν ήλθα να με υπηρετήσετε. Δεν ήλθα να με

χειροκροτήσετε. Δεν θέλω κάτι από τα πράγματά σας. Ήλθα για να δώσω την

ψυχή μου, τον εαυτό μου, λύτρο για σας. Για να σας σώσω. Ήλθα να

πληρώσω με το αίμα μου για να γλυτώσετε από τον αιώνιο θάνατο. Και

όποιος παίρνει το αίμα του Χριστού, αυτό δεν μένει στο στόμα του, αλλά

μπαίνει στην καρδιά του, τον καθαρίζει από τις αμαρτίες του και του δίνει την

αιώνια ζωή. Αμήν.-

B ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

    B   ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΗΣΤΕΙΩΝ  

  

ΤΕΤΑΡΤΗ   ΄΄ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ βραδινη 6.00μμ 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ   ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ 6.30 μμ

 2026 ΜΑΡΤΙΟΥ 1 – ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (Ιω. 1, 44-52)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στα Ρόκκα, στις 19/3/2000)

Σκέψου, ποιός κρέμεται στο Σταυρό

Την Κυριακή της Ορθοδοξίας δοξάζουμε την ευσπλαγχνία του Κυρίου

μας Ιησού Χριστού. Λέει το τροπάριο της εορτής: «Την άχραντον εικόνα σου

προσκυνούμεν αγαθέ, αιτούμενοι συγχώρησιν των πταισμάτων ημών, Χριστέ ο

Θεός. Βουλήσει γαρ ηυδόκησας σαρκί ανελθείν εν τω Σταυρώ». Κατέβηκες και

σταυρώθηκες, αντί να σταυρώσεις εμάς, όπως μας άξιζε, σταυρώθηκες Εσύ,

για να γλυτώσεις, να ελεήσεις, όλους εκείνους που θα πιστεύουν σε σένα.

Εκείνους που θα το καταλάβουν τι έκανες για μας.

Γι’ αυτό τονίζει η Εκκλησία μας, ότι το μεγαλύτερο και το κυριότερο που

πρέπει να έχει ένας άνθρωπος στον κόσμο, είναι να έχει φωτισμό. Να διατηρεί

δηλαδή το μυαλό του καθαρό. Να βλέπει. Τι να βλέπει;

Πρώτα απ’ όλα την δόξα και το έργο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Να βλέπει τα δώρα Του. Τα δώρα που μας έκανε μέσα στην Εκκλησία Του.

Να βλέπει το φως που μας δίνει μέσα από την διδασκαλία της Εκκλησίας,

μέσα από το άγιο Ευαγγέλιο, μέσα από την Αγία Γραφή. Να βλέπουμε το φως

που μας δίδει μέσα από τα καλά έργα των αγίων, των Πατέρων μας, των

αδελφών μας, που κυκλοφορούν μαζί με εμάς στον κόσμο και έχουν

περισσότερο φόβο Θεού, περισσότερη αγάπη Θεού και φροντίζουν να τηρούν

περισσότερο το νόμο Του.

Όλα αυτά, πρέπει να τα προσέχουμε. Και προσέχοντάς τα, ερχόμαστε

στην Εκκλησία και λαχταράμε να προσκυνήσουμε την εικόνα του Κυρίου μας

Ιησού Χριστού. Όχι γιατί έτσι απαιτεί κάποιος θεσμός, που μας ταλαιπωρεί -

όπως λένε μερικοί- αλλά για το καλό μας, για την σωτηρία μας. Γιατί;

Γιατί φιλώντας την εικόνα, προσκυνώντας την εικόνα του Χριστού,

προσκυνάμε τον Ίδιο. Δεν προσκυνάμε το χαρτί, ούτε τη σανίδα, ούτε τα

χρώματα. Όπως, βλέποντας την φωτογραφία του πατέρα μας, του παιδιού

μας, λαχταράμε που την κοιτάζουμε, δακρύζουν τα μάτια μας, γιατί δεν

βλέπουμε μια φωτογραφία, βλέπουμε και θυμόμαστε με λαχτάρα το πρόσωπο

που εικονίζει.

Έτσι και στις ιερές εικόνες, δεν βλέπουμε ξύλο και χρώματα και ένα

σκίτσο, αλλά βλέπουμε Εκείνον που εικονίζουν: τον Κύριό μας Ιησού Χριστό.

Και ενώ φιλάμε ένα χαρτί, μερικά χρώματα, φιλάμε και αισθανόμαστε το χέρι

του Κυρίου μας, που μας ευλογεί. Και όταν προσκυνάμε τον Χριστό πάνω στο

Σταυρό, βλέπουμε στα πόδια Του, τις σταγόνες το αίμα, που έπεσε από τις

πληγές Του για τη σωτηρία μας. Εκείνο ασπαζόμαστε, αδελφοί. Εκείνο τιμάμε.

Εκείνον, τον Χριστό, τιμάμε. Γι’ αυτό στις εικόνες του Κυρίου μας Ιησού

Χριστού, γύρω από το κεφάλι Του γράφει: Ο ΩΝ. Και πάνω από το κεφάλι του

Κυρίου μας, επάνω στο Σταυρό γράφονται τα λόγια: «Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΗΣ

ΔΟΞΗΣ».

Για να μας θυμίζει αυτή η επιγραφή: «Μη φαντάζεσαι, άνθρωπε, πως

είσαι κάτι. Και μη φαντάζεσαι ότι Αυτός που είναι κρεμασμένος εδώ είναι ένας

φτωχός άνθρωπος, ξεχασμένος, μισοπεθαμένος. Είναι Ο ΩΝ. Ο Θεός τον

2Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. 19/3/2000

οποίο προσκυνούσε ο Αβραάμ, ο Θεός που μίλησε στο Μωυσή. Είναι ο

Χριστός, που έγινε άνθρωπος για μας».

Και επάνω στο Σταυρό ταλαιπωρημένος, δεν ήταν ένα θύμα. Ένας

άθλιος και αδύναμος άνθρωπος, φτυσμένος και λαβωμένος, σκονισμένος,

ταλαιπωρημένος, αξιολύπητος. Αλλά ήταν ο Βασιλεύς της δόξης. Ο οποίος

στο Σταυρό δεν ανέβηκε επειδή δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, δεν τον

ανέβασαν ετσιθελικά οι εχθροί του, αλλά ανέβηκε γιατί ήθελε να γλυτώσει

εμάς από τον θάνατο της ψυχής, από την αμαρτία, από τον αιώνιο θάνατο,

από την αιώνια κόλαση και καταδίκη.

Γι’ αυτό, όσο πιο πολύ βλέπουμε σε μία εικόνα ή θυμόμαστε τα πάθη

και την ταλαιπωρία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού για μας, τόσο πιο πολύ

λαχταράμε να είμαστε κοντά Του.

Ό,τι δόξασε ο Κύριος συ μη το καταφρονείς

Όταν έγινε η εικονομαχία, οι εικονομάχοι πάνω-κάτω έλεγαν: «Ο Θεός

είναι Πνεύμα. Και Τον προσκυνούμε αοράτως μέσα στην καρδιά μας. Δεν

χρειάζονται οι εικόνες».

Πήγε λοιπόν ο άγιος Γερμανός, Πατριάρχης της Κωνσταντινουπόλεως,

και έκανε διάλογο με τον αυτοκράτορα Λέοντα, πολέμιο των εικόνων. Του

λέει:

-Βασιλιά μου, γιατί ανακατεύεσαι σε δουλειές της αρμοδιότητάς μου;

Αυτά είναι των παπάδων, είναι θέματα της πίστης. Όχι των αρχόντων, όχι του

καθενός. Αυτοί είναι δούλοι Κυρίου, αυτοί θα μας διδάξουν τον νόμο του

Θεού. Εξ ονόματός Του. Εμείς τους ακολουθούμε. Και του ανέφερε

παραδείγματα τιμής και προσκυνήσεως των εικόνων από την παλαιά εποχή.

Θυμάστε την συγκύπτουσα για την οποία μιλά το Ευαγγέλιο;

Αυτή μόλις έγινε καλά, έφτιαξε ένα χάραγμα του Κυρίου. Μια εικόνα του

Κυρίου. Και την έφερε μαζί της. Πήγαιναν οι άνθρωποι, ασπαζόντουσαν την

εικόνα και γίνονταν καλά. Είχαν γίνει του κόσμου τα θαύματα.

Σήμερα, πόσα θαύματα έχει κάνει η Παναγία της Τήνου; Πόσα η

Παναγία η Πορταΐτισσα; Πόσα θαύματα έχει κάνει η Παναγία η Οδηγήτρια;

Εικόνες είναι. Για εικόνες μιλάμε.

Γιατί; Διότι ο Θεός δίδει χάρη και στις εικόνες.

Αλλά ο βασιλιάς, δεν ήθελε να το παραδεχθεί. «Άστα αυτά», του λέει.

Άλλοτε πάλι ο άγιος Θεοφάνης ο ομολογητής, προσπαθώντας να

πείσει τον βασιλιά, έβγαλε από την τσέπη του ένα νόμισμα. Τότε τα νομίσματα

είχαν πάνω τους χαραγμένη την μορφή του βασιλιά.

-Τι είναι αυτό; του λέει. Και έδειξε την εικόνα του βασιλιά.

-Εικόνα, απάντησε εκείνος.

Τότε ο άγιος πέταξε στη γη το νόμισμα και το πάτησε.

Έγινε θηρίο ο βασιλιάς.

-Γιατί θυμώνεις βασιλιά μου. Εσένα πάτησα; Την εικόνα σου πάτησα.

-Τι λες βρε παλιάνθρωπε. Την δική μου εικόνα πάτησες; Έτσι

περιφρονούν τον βασιλιά;

-Α, του λέει ο άγιος Θεοφάνης. Το ίδιο λέω και εγώ. Τιμώντας την

εικόνα του Χριστού, τιμάω τον Χριστό. Πατώντας και βρίζοντας την εικόνα του

Χριστού, βρίζουμε τον ίδιο τον Χριστό. Να σου πω και άλλο ένα παράδειγμα

βασιλιά μου. Ξέρεις την εντολή: «Ου λήψη το όνομα Κυρίου του Θεού σου επί

3Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. 19/3/2000

ματαίω». Το όνομα μου εμένα είναι Θεοφάνης. Και σένα είναι Λέων. Το ίδιο

πράγμα είσαι εσύ ο Βασιλιάς και το όνομα «Λέων», η κάτι άλλο;

Άμα είσαι κάτι άλλο, λέω: «Καταραμένο... Μαγαρισμένο το όνομα

Λέων». Για το όνομα μόνο το λέω. Όχι για σένα.

Έγινε πάλι θηρίο ο βασιλιάς που άκουσε να βρίζουν το όνομά του.

-Το βλέπεις, του λέει ο άγιος, πως σου κακοφάνηκε που έβρισα όχι

εσένα αλλά το όνομά σου; Πάμε τώρα παρακάτω. Άμα πει κανείς κάποια λέξη

για το όνομα του Θεού, αμαρτάνει; Αφού ο Θεός δεν είναι το ίδιο με το όνομά

του;

Λέει η εντολή του Θεού. «Όποιος πιάσει στο στόμα του το όνομα του

Θεού, επί ματαίω, δεν θα τον καθαρίσει ποτέ ο Θεός από αυτή την αμαρτία».

Θα τον αφήσει ασυγχώρητο. Βαρειά αμαρτία. Έτσι λοιπόν, όπως το όνομα

του Θεού είναι άλλο από το πρόσωπο του Θεού και από τον ίδιο τον Θεό,

αλλά είναι άγιο, κατά τον ίδιο τρόπο και η εικόνα του Κυρίου μας, είναι άλλο

από τον ίδιο τον Χριστό, αλλά επειδή αναφέρεται σ’ Αυτόν, είναι άγιο πράγμα.

Γιατί κάθε τι που έχει σχέση με τον Χριστό είναι άγιο.

Θυμάστε τι έκανε ο Χριστός; Έναν τον φύσηξε στο πρόσωπο. Άλλους

τους ακούμπησε με το δάχτυλό Του, άλλους τους έβαλε λάσπη. Και με όλους

αυτούς τους τρόπους τους θεράπευσε. Γιατί; Για να μας πει ότι οτιδήποτε

άγγιξε, ήλθε σε επαφή μαζί Του, πήρε αγιασμό. Τόσο μεγάλος είναι ο Κύριος

μας ο Ιησούς Χριστός.

Και οι άγιες εικόνες που Τον εικονίζουν, είναι μεγάλες, γιατί μιλάνε για

την δόξα Του, για την χάρη Του, για το μεγαλείο Του, για την ευσπλαγχνία

Του, για την φανέρωσή Του στον κόσμο. Ότι ήλθε εδώ στη γη και έγινε

άνθρωπος για μας. Και Τον συναναστραφήκαμε. Και μας ευεργέτησε. Και

έφτιαξε την Εκκλησία του για μας.

Τα θαυμάσια του Θεού, οδηγοί σωτηρίας

Κάποια φορά, όταν έγινε η μεγάλη εικονομαχία, στην

Κωνσταντινούπολη ήταν μία εικόνα της Παναγίας, την οποία επικαλούνταν και

την σέβονταν πολύ. Προκειμένου να την πάρουν οι εικονομάχοι και να την

κάψουν, γιατί η αστυνομία έμπαινε στα σπίτια για έρευνα και άρπαζε τις

εικόνες και τις έκαιγε, την πέταξαν σ’ ένα ξεροπήγαδο. Και πέταξαν μαζί ένα

κερί και το θυμιατό με το λιβάνι. Γιατί την λιβάνιζαν εκείνη τη στιγμή. Μετά

σκέπασαν το πηγάδι, και το άφησαν έτσι.

Πέρασαν περίπου εκατόν είκοσι χρόνια και τελείωσε η εικονομαχία.

Ήρθε η Κυριακή της Ορθοδοξίας και θυμήθηκαν οι κληρονόμοι εκείνου του

σπιτιού ότι οι παππούδες τους έχουν πετάξει την εικόνα στο πηγάδι. Το

άνοιξαν και τι βρήκαν;

Την εικόνα να στέκει όρθια. Μπροστά της να εξακολουθεί να καίει το

κερί. Και το θυμιατό να είναι ακόμη αναμμένο και να βγάζει ευωδία. Το λιβάνι

και το κερί έπρεπε να είχαν καεί. Και η εικόνα δεν μπορεί να στέκει όρθια.

Έπρεπε να ‘χει πέσει.

Αλλά θέλοντας ο Θεός να μας δείξει, πόση ιερότητα έχουν και οι

εικόνες που εικονίζουν τα άγια πρόσωπα, πρώτα του Χριστού και μετά της

Παναγίας και μετά των αγίων, φανέρωσε αυτό το μεγάλο σημείο.

Εμείς, αδελφοί, από όλα αυτά πρέπει να φωτιζόμαστε.

Γιατί φως δεν είναι εκείνα που μας λέει το μυαλό μας, όπως τα

σκέπτεται. Το μυαλό μας κάνει λάθη. Και μάλιστα, μερικές φορές λάθη

4Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. 19/3/2000

τραγικά. Τόσο μεγάλα λάθη, ώστε να πέφτει ο άνθρωπος στις χειρότερες

αμαρτίες και να αρνείται τον Χριστό που είναι το χειρότερο λάθος του κόσμου.

Και γι’ αυτό ο Θεός κάνει διάφορα θαύματα, για να μας πει: «Προσέξτε. Το

μυαλό σας, δεν σκέπτεται καλά. Θέλει διόρθωση το μυαλό σας».

Όταν βλέπουμε τα θαυμάσια του Θεού, να παίρνουμε την απόφαση να

το διορθώνουμε το μυαλό μας. Γιατί είναι του Θεού υπόδειξη. Του Θεού

ευσπλαγχνία, του Θεού καλωσύνη και του Θεού φωτισμός για μας.

Να μας συνετίζει ο Κύριος, να καταλαβαίνουμε τα μηνύματα που μας

δίνει για τη σωτηρία μας. Αμήν.-

ΕΒΔΟΜΑΔΑ Α ΝΗΣΤΕΙΩΝ

 

                                Α   ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΗΣΤΕΙΩΝ  

  

ΤΕΤΑΡΤΗ΄΄ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ  ΠΡΩΙΝΗ 7.30-9.30 πμ 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ   ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ 6.30μμ

ΣΑΒΒΑΤΟ  Α ΝΗΣΤΕΙΩΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 7.00-9.00πμ

ΚΥΡΙΑΚΗ Α ΝΗΣΤΕΙΩΝ  Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ  7.15- 10.ΟΟ πμ

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11.30πμ

AΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ