2026 ΙΟΥΛΙΟΥ 26 - ΚΥΡΙΑΚΗ Η ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ο ΧΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΕΝΤΑΚΙΣΧΙΛΙΩΝ (Ματθ. 14, 14-22)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Ναό Αγίου Χαραλάμπους Πρεβέζης, στις 21/7/1991)

Η πηγή της αγάπης και της καλωσύνης

Ακούσαμε στο Ευαγγέλιο για το θαύμα του Κυρίου, με το οποίο από

πέντε ψωμιά και δύο ψάρια έδωσε να φάνε πέντε χιλιάδες άνδρες, πολύ

περισσότερες γυναίκες και παιδιά, και όχι μόνο να χορτάσουν όλοι αλλά και

να περισσεύσουν δώδεκα καλάθια γεμάτα. Δηλαδή ασύγκριτα περισσότερα

απ’ όσα ήταν τα πέντε ψωμιά και τα δυό ψάρια.

Εξ αφορμής αυτού του θαύματος, κάνουμε τις αρτοκλασίες, δηλαδή

προσφέρουμε στο Θεό και στους φτωχούς από τα επίγεια υλικά αγαθά μας,

Τον παρακαλούμε να τα ευλογήσει και Τον δοξάζουμε, διότι «πλούσιοι

επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελαττωθήσονται

παντός αγαθού».

Το θαύμα αυτό του Κυρίου μας δείχνει ότι ο Θεός είναι παντοδύναμος,

πανάγαθος, Πατέρας μας και προνοητής μας. Φροντίζει για όλα. Εμείς πρέπει

να έχουμε τη σωστή διάθεση και σχέση απέναντί Του. Να Τον

αναγνωρίζουμε, να Τον πιστεύουμε, να Τον επικαλούμεθα.

Για να εμβαθύνουμε στο νόημα του θαύματος, ας δούμε τι έγινε. Και ας

εξετάσουμε τρεις πτυχές:

Ποιος είναι αυτός που δίνει. Τι δίνει. Και σε ποιους τα δίνει.

Εμείς, οι άνθρωποι της αμαρτίας δηλαδή, όταν βλέπουμε επίγεια

αγαθά, αισθανόμαστε τον εαυτό μας, σαν χταπόδια, που δεν έχουν δύο μόνο

χέρια, αλλά εφτά και οχτώ. Και θέλουμε να τα απλώσουμε όλα, να αρπάξουμε

όσο περισσότερα μπορούμε. Ή ακόμη μοιάζουμε με ένα τεράστιο παχύδερμο

- τον ελέφαντα - που δεν υπολογίζει τίποτε και κανέναν άλλο, παρά μόνο τον

εαυτό του. Και απλώνει την προβοσκίδα του, για να τα ρουφήξει όλα και να τα

κατευθύνει στην κοιλιά του.

Ο Σωτήρας μας όμως, ο Ιησούς Χριστός, τα χέρια Του δεν τα είχε για

να αρπάξει από κανένα τίποτε· αλλά τα είχε μόνο για να σκορπίσει. Για να

δώσει. Για να χαρίσει. Και αφού ευλόγησε εκείνους τους πέντε άρτους με τα

χέρια Του, ο ίδιος τους έδινε στους μαθητές Του. Και οι μαθητές Του, κατά

υπακοή στον Χριστό, στους άλλους ανθρώπους. Και έφαγαν όλοι και

χόρτασαν.

Αλλά δεν είχε μόνο τα χέρια Του διαθέσιμα για το καλό και την αγάπη ο

Χριστός. Είχε και το στόμα Του. Το στόμα Του έρεε το μέλι της διδασκαλίας

και της καλωσύνης. Διαβάζουμε το άγιο Ευαγγέλιο και Τον βλέπουμε να μιλά

σε κάθε άνθρωπο σαν τον στοργικότερο Πατέρα. Με την μεγαλύτερη αγάπη

και καλωσύνη.

Αγάπη και καλωσύνη έβγαινε από τα χέρια Του.

Αγάπη και καλωσύνη έβγαινε από το στόμα Του.

Αγάπη, καλωσύνη, ευσπλαγχνία και ελεημοσύνη έβγαινε από τα μάτια

Του.

Και αγάπη, καλωσύνη, ευσπλαγχνία και δύναμη έβγαινε από ολόκληρο

τον εαυτό Του. Θυμηθείτε το θαύμα της αιμορροούσας γυναίκας, που πήγε

κρυφά από πίσω Του και μέσα στον κόσμο που τον συνέθλιβε, άγγιξε μόνο το

2Κυριακή Η΄ Ματθαίου. Ὁ χορτασμός τῶν πεντακισχιλίων. 21/7/1991

άκρο του κρασπέδου του ιματίου Του και έγινε καλά. Διότι ακόμη και τα ρούχα

του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο Οποίος είναι η πηγή της χάριτος, της

σοφίας και της ευσπλαγχνίας, και αυτά σκόρπιζαν την αγάπη Του, την

φιλανθρωπία Του και την καλωσύνη Του.

Αυτός είναι, λοιπόν, Εκείνος που δίνει: ο Χριστός.

Και τι δίνει; Ο Χριστός δίνει στους ανθρώπους, στα πλάσματά Του, και

τα υλικά αγαθά. Ήταν τρεις ημέρες οι άνθρωποι κοντά Του. Είχαν ξεχάσει τα

σπίτια τους. Είχαν ξεχάσει τις βιοτικές τους ανάγκες. Ίσως νηστικοί, ίσως κάτι

ελάχιστο να είχαν βάλει στο στόμα τους. Και άκουγαν με πόθο τον λόγο Του.

Και ο Χριστός, τους δίδει ΚΑΙ τον λόγο Του, τροφή της ψυχής, ΚΑΙ το

ψωμί, τροφή του σώματος, ΚΑΙ το παράδειγμα Του, δύναμη ζωής,

ενθουσιασμό για τον αγώνα για την τήρηση των εντολών του Θεού, που είναι

η ζωή και η σωτηρία του κόσμου.

Ανοίγει το στόμα Του και βγαίνει παρηγορία και ελπίδα.

Ανοίγει τα χέρια Του και όπως λέγει ο προφήτης Δαυΐδ: «ανοίγεις συ

την χείρα Σου και εμπιπλάς παν ζώον ευδοκίας». Δηλαδή ανοίγεις τα χέρια

Σου και χορταίνεις όλα τα δημιουργήματά Σου από την καλωσύνη Σου, την

αγάπη Σου και την στοργή Σου, που μεταδίδονται ΚΑΙ με την μορφή των

υλικών αγαθών.

Αυτά δίδει ο σωτήρας μας Ιησούς Χριστός. ΚΑΙ υλικά αγαθά, ΚΑΙ

παρηγοριά με τον λόγο Του, αλλά προπαντός δίδει το Πνεύμα το Άγιο. Μας

είπε ο Χριστός: «Σεις που είσαστε πονηροί άνθρωποι, φίλαυτοι, εγωιστές και

πλεονέκτες, και για τα υλικά αγαθά σκοτώνεστε, στα παιδιά σας έχετε αγάπη

και στοργή, και θυσιάζεστε γι’ αυτά, και τους δίνετε μόνο καλά. Για σκεφθείτε,

πόσο περισσότερο ο Πατέρας σας ο ουράνιος θα δώσει το Πνεύμα Του το

Άγιο σε κείνους που Τον επικαλούνται.

Και ο Χριστός μας έδωσε το Πνεύμα Του το Άγιο. Με πόσους τρόπους,

αδελφοί μου; Κατέβηκε στον Ιορδάνη, βαπτίστηκε και έκανε τα νερά του

Ιορδάνη αγιασμό. Και έδωσε στα όργανα της χάριτός Του, στους ιερείς, τη

δύναμη να ευλογούν το νερό και να το κάνουν αγιασμό.

Τους έδωσε ακόμη τη δύναμη και την χάρη να ευλογούν το ψωμί και το

κρασί, όπως τα ευλόγησε και εκείνος την ημέρα που παρέδωσε τον εαυτό Του

«υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας», και να γίνεται το ψωμί και το

κρασί το Σώμα και το Αίμα τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, πηγή ζωής, πηγή

αθανασίας, πηγή αιώνιας ζωής και πηγή αφέσεως των αμαρτιών και απείρου

πλούτου χαρισμάτων. Αν δεν καταλαβαίνουμε και δεν βλέπουμε, πως με την

χάρη του Χριστού, από την Θεία Κοινωνία παίρνουμε στις ψυχές μας τόσα

χαρίσματα, πρέπει να παρακαλούμε τον Χριστό και να Του λέμε: «Χριστέ μου,

άνοιξέ μου τα μάτια. Να δω τις τόσες δωρεές που κάνεις στα τέκνα Σου, στους

δούλους Σου, στους πιστούς μαθητές Σου. Άνοιξέ μου τα μάτια, να δω και να

καταλάβω τι πλούτος είναι αυτός που φεύγει από τα χέρια Σου και από την

άχραντη θεότητά Σου και έρχεται σε μένα τον ταπεινό δούλο Σου, στο σώμα

μου και στην ψυχή μου».

Αυτά είναι εκείνα που δίδει ο φιλάνθρωπος Πατέρας μας, ο Χριστός.

Ο Χριστός είναι πάντα στοργικός Πατέρας

Τώρα ας πούμε σε ποιους τα δίνει.

Στην έρημο, μαζί με τον Χριστό ήταν πέντε χιλιάδες άνδρες, πολλές

γυναίκες και πολλά παιδιά. Τρεις ημέρες άκουγαν την διδασκαλία Του, επάνω

3Κυριακή Η΄ Ματθαίου. Ὁ χορτασμός τῶν πεντακισχιλίων. 21/7/1991

σ’ ένα απομακρυσμένο βουνό. Του λένε οι μαθητές Του:

-Τρεις μέρες σε ακολουθεί αυτός ο κόσμος. Έχει πια εξαντληθεί. Άφησέ

τους, διώχτους από κοντά Σου αυτή την στιγμή για να πάνε να φάνε. Λίγο

ακόμη και δεν θα μπορούν να φύγουν για τα σπίτια τους.

Τους απάντησε ο Χριστός:

- Δεν υπάρχει λόγος να φύγουν. Δώστε τους εσείς να φάνε.

Ποιοι ήταν αυτοί, που θα έπαιρναν την τροφή και τα δώρα του Χριστού;

Ήταν άνθρωποι πιστοί. Και δεύτερον, ήταν άνθρωποι που είχαν, ας πούμε

την λέξη, αναξιοπαθήσει. Είχαν υποφέρει. Αλλά όχι εξαιτίας τους, από την

παλιανθρωπιά τους. Γιατί ο άνθρωπος δικαίως πάσχει, όταν υποφέρει εξ

αιτίας των αμαρτιών του.

Οι άνθρωποι αυτοί υπέφεραν και ήταν «αναξιοπαθούντες» από την

πίστη τους. Από την αυταπάρνησή τους και την αφοσίωσή τους στον λόγο του

Θεού.

Σ’ αυτούς ο Χριστός δίνει πλούσια τα ελέη Του. Και πλούσια την χάρη

Του και την ευσπλαγχνία Του.

Σε εκείνους που δικαίως υποφέρουν για τις αμαρτίες τους, πολλές

φορές ο Χριστός φέρεται, όπως ο στοργικός Πατέρας. Ο οποίος τον γυιό του

τον άτακτο, που κινδυνεύει να γίνει αληταράς, μίασμα και πληγή της

οικογένειας και κίνδυνος για την κοινωνία, τον αρπάζει από το αυτί και του

δίνει ξύλο. Γιατί το δέρνει ο Πατέρας το παιδί του; Για να το φρονηματίσει. Για

να το ξαναφέρει στον δρόμο τον σωστό. Και ο φιλάνθρωπος σωτήρας μας

Ιησούς Χριστός, ο Πατέρας ο επουράνιος, τα παιδιά Του, πολλές φορές

επιτρέπει να περάσουν δοκιμασίες, για να θυμηθούν τα σφάλματά τους και να

επανέλθουν στον δρόμο τον σωστό. Στον δρόμο που οδηγεί κοντά Του.

Ας αποκτήσουμε χέρι και καρδιά Χριστού

Ας δούμε τώρα τι πρέπει να κάνουμε εμείς.

Είδαμε ότι ο Χριστός έδωσε στους μαθητές Του και τους είπε: «Δώστε

και στους άλλους ανθρώπους». Έτσι δίνει και σε μας. Ό,τι έχουμε όλα

«ευσπλαγχνία του Θεού» είναι. Με τη δύναμή μας τίποτε δεν θα μπορούσαμε

να κάνουμε και να αποκτήσουμε. Και θέλει ο Χριστός να δίνουμε σε κείνους

που έχουν ανάγκη.

Έχετε προσέξει, πόσο έχει μπει μέσα στην καρδιά όλου του κόσμου,

πιστών και απίστων, η έννοια της ευσπλαγχνίας και της αγάπης και της

καλωσύνης; Πάρτε έναν άνθρωπο που δεν πιστεύει στον Χριστό. Σε τίποτε

δεν πιστεύει. Αλλά από την ημέρα που θα τον βοηθήσεις, αισθάνεται την

ανάγκη να σε ευγνωμονεί. Όλοι οι άνθρωποι που ευεργετήθησαν μιλάνε για

τον ευεργέτη τους με λόγια βαθυτάτου σεβασμού. Και λένε: «Αυτός είναι

ευεργέτης μου». Και πολλές φορές, ενώ είναι εξίσου μεγάλοι στην ηλικία,

θέλουν να σκύψουν να φιλήσουν το χέρι του ευεργέτη τους.

Μεγάλη τιμή για έναν άνθρωπο να τον λέει κάποιος άλλος ευεργέτη, και

να θέλει να φιλήσει το χέρι του. Μεγάλη τιμή για το χέρι αυτό που άπλωσε και

έδωσε, και έγινε άξιο να το φιλήσει εκείνος που πήρε. Αλλά αυτή η τιμή, που

αποδίδουν οι άνθρωποι, ο ευεργετημένος στον ευεργέτη, είναι μικρή μπροστά

στην αμοιβή που θα δώσει ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός σε κείνους που Τον

μιμούνται στην ευσπλαγχνία.

Το χέρι που μιμείται τον Χριστό στην ελεημοσύνη και στην

ευσπλαγχνία, λένε οι άγιοι Πατέρες, είναι χέρι Χριστού. Και η καρδιά που έχει

4Κυριακή Η΄ Ματθαίου. Ὁ χορτασμός τῶν πεντακισχιλίων. 21/7/1991

ευσπλαγχνία και αγάπη, είναι καρδιά Χριστού. Και το στόμα που ανοίγει για

να δώσει συμβουλές και παρηγορία, γίνεται στόμα Χριστού. Να, τι μεγάλη τιμή

δίδει ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός σε εκείνους που παίρνουν την απόφαση

να Τον μιμηθούν, στην επιθυμία του να σκορπίζει γύρω του αγαθά και

ευεργεσίες.

Εμείς, έχουμε την δυνατότητα να δώσουμε κάτι από εκείνα που έχουμε.

Και όταν δεν έχουμε, μπορούμε να δώσουμε ένα γλυκό χαμόγελο, ένα λόγο

παρηγορίας, την αγαθότητα των αισθημάτων μας και τα καλά μας

συμβουλευτικά και φωτιστικά λόγια, την διδασκαλία που οδηγεί στο άγιο

θέλημα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αμήν.-

ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ

 https://www.youtube.com/watch?v=SiTBEozCbBw&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E&index=45

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ '[ το ξεσκεπασμα των ιεχωβιτων]

 https://www.youtube.com/watch?v=RFFfjWx8uYo&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E&index=165

 Κυριακή Πατέρων Δ΄ Οἰκουμενικῆς 2005

6

2026 ΙΟΥΛΙΟΥ 19 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Δ’

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

(Ματθ. 5, 14-19)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στη Μυρσίνη στις 17/7/2005)

Η αληθινή μεγαλωσύνη

Συνήθως δεν θέλουμε να ακούμε και δεν μας αρέσει να μας προβάλουν

ήρωες, αγίους και σοφούς. Όταν ακούμε να γίνεται λόγος για ήρωες, για

αγίους και για σοφούς νευριάζουμε λίγο.

Νευριάζουμε γιατί είμαστε μικροί. Και εμείς μικροί, και τα έργα μας

μικρά και τιποτένια. Και σκεπτόμαστε: Τι σχέση μπορούμε να έχουμε εμείς με

αυτούς τους μεγάλους ανθρώπους;

Μπορούμε όμως και εμείς να αποκτήσουμε μία μεγαλωσύνη, η οποία

δεν είναι δική μας. Είναι η μεγαλωσύνη του Χριστού. Μας την δίνει ο Χριστός.

Γι’ αυτή τη μεγαλωσύνη μάς μιλάει ο Χριστός με το ίδιο Του το στόμα και μας

λέει: «Υμείς εστέ το φως του κόσμου». Σεις είσαστε το φως του κόσμου.

Εκείνα που λέει ο Χριστός είναι αλήθεια πάντοτε. Και ισχύουν για

πάντα. Ο Πλάτωνας δεν ήταν «το φως του κόσμου». Ο μέγας Αλέξανδρος δεν

ήταν «το φως του κόσμου». Και πολλοί άλλοι μεγάλοι δεν ήταν «το φως του

κόσμου». Εκείνος όμως, για τον οποίο λέει ο Χριστός ότι είναι φως, πρέπει να

είναι φως. Και πρέπει να μένει και να γίνεται συνεχώς περισσότερο, «φως του

κόσμου».

Πρώτα ονόμασε ο Κύριος «φως του κόσμου» τους αποστόλους Του.

Και μάλιστα τότε που ήταν μικροί. Σαν και εμάς μικροί. Ίσως και πιο μικροί

ακόμη και πιο ανάξιοι. Και με έργα τιποτένια.

Αλλά οι απόστολοι κατάλαβαν ότι, αφού το λέει ο Χριστός, πρέπει να

γίνουν «κάτι» και να κάνουν «κάτι» σύμφωνα με το θέλημά Του. Και έγιναν όχι

απλώς «φώτα» αλλά οι μεγάλοι φωστήρες της οικουμένης. Και πιο μεγάλοι,

από ό,τι είναι στο φυσικό στερέωμα ο ήλιος, έγιναν οι άγιοι απόστολοι και

εκείνοι που πίστεψαν στον Χριστό.

Ο χωριάτης και ο βασιλιάς

Εγώ, τι είμαι; Ένα τιποτένιο πλασματάκι. Και τι μεγάλο έχω μέσα μου;

Μόνο το φως του Χριστού. Έχω την πίστη ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του

Θεού και ο Σωτήρας του κόσμου. Αυτή είναι η μοναδική μου μεγαλωσύνη.

Αλλά είναι μια μεγαλωσύνη που έχει απέραντη αξία και για πάντα, αφού την

αναγνωρίζει ο Κύριος και κριτής του κόσμου, ο Ιησούς Χριστός και ο άναρχος

Πατέρας του.

Μία φορά, ένας βασιλιάς συνάντησε ένα χωρικό που έσκαβε την γη.

Ήταν καταϊδρωμένος. Τον πλησίασε και του λέει:

-Τι κάνεις εκεί;

-Σκάβω, του λέει εκείνος.

-Και τι κερδίζεις με μια τόσο σκληρή δουλειά;

-Ό,τι και η μεγαλειότητά σου.

-Τι; Ξέρεις ποιός είμαι εγώ;

-Το ξέρω βασιλιά μου.

Κυριακή Πατέρων Δ΄ Οἰκουμενικῆς 2005

6

-Ξέρεις τι έχω εγώ;

-Αχ, βασιλιά μου. Δεν αξίζουν αυτά. Με ρώτησες τι κερδίζω. Και σου

απάντησα, ό,τι και συ.

-Δηλαδή, τι εννοείς;

-Να, βασιλιά μου. Προσπαθώ να κάνω καλά την δουλειά μου, γιατί

δουλεύω για το σπίτι μου. Παρακαλώ καθημερινά τον Κύριο να με έχει καλά,

να ανταποκριθώ στο καθήκον μου. Να βοηθήσω τα παιδιά μου να γίνουν

καλοί άνθρωποι. Και να είμαι έντιμος και ειρηνικός. Πιστεύω ότι έτσι ο Κύριος

θα με ελεήσει και θα μου δώσει μισθό τη Βασιλεία του, τον Παράδεισο. Και συ

βασιλιά μου, ό,τι και να κάνεις, όσο μεγάλα και αν είναι τα έργα σου στα μάτια

των ανθρώπων, το πιο μεγάλο που μπορείς να κατορθώσεις, είναι να πας και

συ στον Παράδεισο. Αν πας, όλα όσα έκανες, ήταν καλά και ωραία. Αν δεν

πας, τι να τα κάνεις τα μεγάλα έργα, τα χρυσά που φοράς και την κορώνα;

Εκείνη την στιγμή ένας χωριάτης, γεμάτος από το φως του Χριστού,

έγινε δάσκαλος του βασιλιά. Του έδειξε ότι την μεγαλωσύνη δεν την κάνουν ...

τα στέμματα και οι θρόνοι. Και ο βασιλιάς, παίρνοντας το μάθημα και

αρχίζοντας, έστω κάπως αργά, να «μεγαλώνει», έσκυψε το κεφάλι και του

είπε:

-Έχεις δίκιο. Προσευχήσου για μένα, να κάνω και εγώ την δουλειά μου,

με την ίδια καλή συνείδηση που την κάνεις εσύ. Να γεμίσω και εγώ από το

φως του Χριστού. Και να αξιωθώ και εγώ της Βασιλείας του Θεού.

Η παράδοση του φωτός

Ο Χριστός άναψε ένα φως, όταν ήλθε στον κόσμο. Και από αυτό το

φως παίρνουμε εμείς και φωτιζόμαστε.

Πώς το παίρνουμε; Με την πίστη.

Πού την βρίσκουμε; Κάποιος μας την διδάσκει. Κάποιος μας την

παραδίδει. Κάποιος, που ο ίδιος πήρε φως από τον Χριστό και μας έδωσε και

εμάς.

Παράδειγμα: Μία μητέρα είναι φτωχή. Μερικές φορές δυσκολεύεται να

βρει ψωμάκι για τον εαυτό της και για τα παιδιά της. Αλλά κάθε πρωί παίρνει

τα παιδιά της και λέει:

-Ελάτε παιδάκια μου, κάνετε τον Σταυρό σας. Γιατί ο Χριστός κυβερνάει

τον κόσμο. Γι’ αυτό φροντίστε να γίνετε με το θέλημά Του καλοί άνθρωποι.

Και όταν έρχεται Παρασκευή, τους λέει:

-Σήμερα παιδιά μου, ημέρα Παρασκευή, σταυρώθηκε ο Χριστός. Και

εμείς Τον τιμάμε και Τον δοξάζουμε νηστεύοντας. Και σεις μην τρώτε.

Νηστεύετε. Δείξτε και με τα έργα την πίστη σας.

Τα παιδιά, βλέποντας την μητέρα τους φως και φωτεινή, από τα έργα

της, από την σταθερότητά της, από την συνέπειά της, από το περιεχόμενο της

καρδιάς της, ακολουθούν. Και γίνονται φωτισμένα παιδιά.

* * *

Κάποιοι νεαροί φοιτητές στην ηλικία της τρέλλας σκέπτονταν ότι η ζωή

είναι διασκέδαση. Και το μεγαλύτερο επίτευγμά τους θα ήταν να έχουν την

δυνατότητα να κάνουν όσα τέρπουν την σάρκα. Αλλά μία μέρα βλέπουν τον

σοφότερο καθηγητή τους μέσα στην Εκκλησία γονατιστό να προσεύχεται. Και

τότε διερωτήθηκαν: «Τι γίνεται εδώ; Αν αυτός έχει λύσει το θέμα τόσο καλά και

προσεύχεται στο Θεό, μήπως εδώ είναι το φως και η αλήθεια; Εμείς

σκεπτόμαστε σωστά; Δουλεύει καλά το μυαλό μας, έτσι όπως ζούμε;»

Κυριακή Πατέρων Δ΄ Οἰκουμενικῆς 2005

6

Έτσι άρχισε να φωτίζεται η καρδιά τους.

Έτσι φωτίζεται ο ένας από τον άλλο.

Ένας μεγάλος σοφός της Ευρώπης, λέει:

«Ξέρετε τι είμαι; Μη με περνάτε για σπουδαίο. Είμαι ένα φαναράκι. Το

φαναράκι, όταν είναι σβηστό δεν αξίζει τίποτε. Δεν το χρειάζεται σε τίποτε

κανένας. Αλλά όταν το ανάψουμε, έχει φως. Και γίνεται πολύτιμο και

οδηγητικό. Εγώ είμαι ένα φαναράκι. Από τον εαυτό μου, δεν είμαι τίποτε. Το

φως του Χριστού με οδηγεί. Και παρακαλώ να οδηγεί και όλους τους

ανθρώπους, που έρχονται σε επικοινωνία με εμένα».

Δεν είμαστε ήρωες. Δεν έχουμε καμμιά μεγαλωσύνη. Ούτε πρέπει να

ψάχνουμε για ψευτομεγαλωσύνες. Αλλά να αναζητάμε την μεγαλωσύνη τού

φωτός τού Χριστού. Το φως τού Χριστού πρέπει να το κρατάμε. Και να το

διαδίδουμε. Με τον λόγο μας και με το παράδειγμά μας.

Το φως που ζεσταίνει

Το φως, και μάλιστα το φως του Χριστού, όχι μόνο φωτίζει αλλά και

ζεσταίνει.

Όταν βγαίνει ο ήλιος ζεσταίνει την γη. Όταν φεύγει ο ήλιος και νυχτώνει

αρχίζει η παγωνιά. Όπου το φως του Χριστού, ζεσταίνονται οι ψυχές. Και όταν

φύγει το φως του Χριστού, έρχεται η παγωνιά στις ψυχές. Η παγωνιά αυτή

κάνει τον κάθε άνθρωπο, που πλησιάζει έναν άλλο και βλέπει την παγωνιά

πάνω του, να τρέμει. Τον κάνει να παγώνει και ο ίδιος. Γιατί;

Γιατί η απομάκρυνση από τον Θεό είναι κάτι το τρομακτικό. Ο

άνθρωπος που δεν πιστεύει στον Θεό, συνήθως ούτε καλή συνείδηση μπορεί

να έχει, ούτε συνέπεια σε τίποτε. Και προπαντός είναι επιρρεπής σε όλα τα

πάθη. Να αρπάξει, να ψευδορκήσει, να κάνει οποιαδήποτε ασχήμια και

αισχρότητα. Όταν βρίσκουμε άνθρωπο που δεν πιστεύει στον Θεό, νιώθουμε

ένα κομμάτι πάγο πάνω μας. Και όσο τον συναναστρεφόμαστε τόσο

περισσότερο ... τουρτουρίζουμε.

Να πούμε και κάτι ακόμη: Σαφώς και υπάρχουν άθεοι, άνθρωποι

ηθικότατοι! Αλλά και αυτή η χωρίς Θεό ... «αγιότητα» αποπνέει μια παγωνιά.

Την παγωνιά της απουσίας του Θεού! Την παγωνιά μιας ηθικότητας, η οποία

πιστεύει πως όλα τελειώνουν στο ... νεκροταφείο!

Ενώ η γνήσια και συνειδητή πίστη στον Χριστό είναι αληθινή ζεστασιά.

Ζεστασιά που κρατάει αιώνια!

Ο Χριστός παίζει θέατρο

Η Αγία Γραφή μιλάει για μία χωριάτισσα γυναίκα, την Χαναναία. Είχε

ένα κορίτσι άρρωστο. Πήγε στον Χριστό και φώναζε:

-Λυπήσου με Χριστέ μου! Σώσε το κορίτσι μου!

Πλησίασε, γονάτισε μπροστά Του.

Ο Χριστός τότε θέλησε να την δοκιμάσει. Και παριστάνοντας τον ... πιο

«παγωμένο» άνθρωπο του κόσμου, τον πιο ... αναίσθητο, της απάντησε:

-Δεν είναι καλό πράγμα να πάρει κανείς το ψωμί των παιδιών του και

να το πετάξει στα σκυλιά.

Τι έκανε ο Χριστός; Της έρριξε ένα κουβά παγωμένο νερό. Της έκανε

φοβερή ψυχρολουσία. Εκείνη όμως Του απάντησε:

Κυριακή Πατέρων Δ΄ Οἰκουμενικῆς 2005

6

-Ναι, Κύριε. Όμως και τα σκυλιά τρώνε από τα ψίχουλα, που πέφτουν

από το τραπέζι.

Τότε ο Χριστός της είπε:

-Ω γύναι, μεγάλη σου η πίστις! Γενηθήτω σοι, ως θέλεις.

Αυτά τα λόγια του Χριστού σημαίνουν: «Εσύ έχεις τόσο ζεστή πίστη,

ώστε η δοκιμασία που σου έκανα ρίχνοντας παγωμένο νερό επάνω σου δεν

σε πάγωσε αλλά έμεινες ζεστή. Μπράβο σου! Πραγματικά φλογερή η πίστη

σου!

Εμείς συνήθως, όταν περνάμε δοκιμασίες, αφήνουμε την πίστη μας να

κρυώσει. Και κάποτε καταντάμε να μας πλακώσει και η παγωνιά της

απελπισίας. Ενώ, όταν μένουμε σταθεροί και ζεστοί στην πίστη, μας λέει ο

Χριστός: «Μεγάλη σου η πίστις! Γενηθήτω σοι ως θέλεις».

Όταν κάνουμε προσευχή, παρακαλούμε τον Χριστό και του λέμε:

«Πάτερ ημών ... γενηθήτω το θέλημά σου». «Όχι το δικό μου Χριστέ μου. Το

δικό Σου θέλημα να γίνει».

Όταν εμείς κρατάμε την ζεστασιά της πίστης, αλλάζει λίγο ο Χριστός τα

λόγια. Και λέει: «Και το δικό σου θέλημα, παιδί μου, θα γίνει. Αυτή την

στιγμή».

Άμα δεν ποθούμε να ακούμε αυτά τα λόγια του Χριστού, μάλλον δεν

έχουμε κουκούτσι μυαλό. Όταν δεν θέλουμε να δούμε την μεγαλωσύνη του

θελήματος του Θεού και την μεγαλωσύνη της ζεστασιάς και του φωτός Του,

σίγουρα δεν έχουμε καθόλου μυαλό!

Γιατί, τι μεγαλύτερο από την Βασιλεία του Θεού μπορείς να κερδίσεις

σε όλη σου τη ζωή, όσο και να αγωνιστείς;

Η πιο φοβερή ευθύνη

Μέσα σε ένα κόσμο γεμάτο σκοτάδι και παγωνιά, η μεγαλωσύνη του

φωτός του Χριστού, δημιουργεί, σ’ αυτόν που την έχει, την αίσθηση τεράστιας

ευθύνης. Της ευθύνης και του χρέους να διαλύει τα σκοτάδια και να λιώνει

τους πάγους στις καρδιές των ανθρώπων.

* * *

Στα ακρωτήρια και σε βραχώδεις ακτές υπάρχουν φάροι, για να μη

τσακίζονται τα καράβια.

Μία φορά ρώτησε κάποιος ένα φαροφύλακα:

-Ο φάρος είναι αναμμένος πάντοτε;

-Την νύχτα συνεχώς, λέει ο φύλακας.

-Δεν σβήνει ποτέ;

-Όχι. Δεν τον αφήνουμε να σβήσει.

-Και αν σβήσει;

Απάντησε ο φαροφύλακας:

-Ξέρεις τι λες, αδελφέ μου; Άμα ο φάρος σβήσει, το καράβι που

έρχεται, θα πέσει επάνω στα βράχια και θα γίνει κομμάτια. Πολλοί άνθρωποι

θα πνιγούν. Και εκείνοι που θα σωθούν, θα καταριούνται εκείνον που φρόντιζε

τον φάρο. Εγώ, δεν θέλω να με καταριέται κανένας. Γιατί η κατάρα είναι

φοβερό πράγμα. Γι’ αυτό δεν αφήνω να σβήσει το φως του φάρου ποτέ.

Μεγάλο κακό να ναυαγήσει ένα καράβι! Φοβερό κακό να σε

καταριούνται μερικοί άνθρωποι! Αλλά υπάρχει και κάτι χειρότερο:

Κυριακή Πατέρων Δ΄ Οἰκουμενικῆς 2005

6

Ένας πατέρας, μία μητέρα, δεν φρόντισε να διδάξει τα παιδιά του να

γίνουν άνθρωποι του Θεού, με φως του Χριστού μέσα τους. Και κάποια

ημέρα, όταν θα γίνει η δευτέρα Παρουσία και πολλοί άνθρωποι θα ακούσουν

«πορεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι εις το σκότος το εξώτερον», οι άνθρωποι

αυτοί θα καταριούνται τον πατέρα τους και την μητέρα τους. Στην πιο φοβερή

στιγμή για όλη την ανθρωπότητα θα υπάρξουν άνθρωποι που -

δικαιολογημένα - θα καταριούνται τον πατέρα τους και την μητέρα τους, - να

προσθέσουμε - και τους κληρικούς, που αμέλησαν και δεν τους βοήθησαν να

αποκτήσουν το φως του Χριστού, για να πάνε στη Βασιλεία του Θεού.

Το φως του καντηλιού

Πρέπει να το κρατάμε το φως του Χριστού στο σπίτι μας! Το φως του

καντηλιού συμβολίζει το φως του Χριστού. Και κρατώντας αναμμένο το

καντήλι, επιμένουμε ότι φως αληθινό είναι μόνο ο Χριστός. Έτσι αποκτάμε τη

μεγαλωσύνη των μικρών που πιστεύουν στον Χριστό. Μεγαλωσύνη ανώτερη

από την μεγαλωσύνη των μεγάλων, των ισχυρών, των σοφών και των

ηρώων.

Να μας αξιώσει ο Θεός αυτή την μεγαλωσύνη, να την ζητάμε και να την

κρατάμε σταθερά, μέσα στην ταπεινότητα της ζωής και των έργων μας. Αμήν.-

ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΜΕΡΟΣ Β

 https://www.youtube.com/watch?v=n2iGlTELIQk&list=WL

ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΜΕΡΟΣ Α

 2026 ΙΟΥΛΙΟΥ 12 – ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΚΑΠΕΡΝΑΟΥΜ (Ματθ. 9 ,

1-8)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Αγ. Βησσαρίωνα Φιλιππιάδος, στις 31/7/2005)

Το χειρότερο κακό

Το σημερινό Ευαγγέλιο μάς είπε ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός πήγε

στην Καπερναούμ. Μπήκε σε κάποιο σπίτι και δίδασκε. Όλοι άκουγαν με

προσοχή. Να ακούμε τον λόγο του Θεού, όχι μόνο με τα εξωτερικά αυτιά,

αλλά κυρίως με τα εσωτερικά αυτιά. Γιατί τότε μπαίνει στην καρδιά μας και την

αναπλάθει.

Ενώ ήταν εκεί, του πήγαν έναν άρρωστο με ολοκληρωτική παράλυση.

Τον βάσταζαν τέσσερεις, καθώς ήταν ριγμένος πάνω σ’ ένα φορείο και τον

έφεραν μπροστά στα πόδια του Χριστού. Βλέποντας ο Κύριος την πίστη τους,

του είπε: «Τέκνον, αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου».

Θα σκέφθηκαν οι άνθρωποι: «Χριστέ μου, γι’ αυτό σού τον φέραμε; Γι’

αυτό κάναμε τόσο κόπο; Για να του συγχωρήσεις τις αμαρτίες; Κάνε καλά τον

άνθρωπο. Αυτό θέλουμε από σένα».

Αλλά ο Χριστός μένει ανυποχώρητος. Ξέρει τι λέει. Με τα λόγια του

αυτά, θέλει να μας δείξει, ότι το χειρότερο κακό στον κόσμο είναι η αμαρτία. Η

πιο σωστή αντίληψη για μας είναι, να καταλάβουμε ότι το χειρότερο κακό είναι

το να χαλάσουμε την σχέση και την επικοινωνία μας με τον Θεό. Αλλοίμονο αν

ανάμεσα σε μένα και τον Θεό δεν υπάρχει καλή επικοινωνία και σχέση.

Αλλοίμονο σε μένα!

Ο άνθρωπος που τηρεί το θέλημα του Θεού, που είναι γεμάτος αγάπη

και καλωσύνη, γίνεται ναός του Θεού. Ο Θεός κατοικεί μέσα του. Όταν όμως

παύσει να έχει πίστη, αγάπη, καλωσύνη, η χάρη του Θεού φεύγει. Και νομίζει,

ίσως, ότι όλα πάνε καλά. Ο ίδιος μπορεί να είναι υγιής, νέος, δυνατός,

εμφανίσιμος. Αλλά χωρίς την ευλογία του Θεού, τίποτε δε πάει καλά, έστω και

αν φαντάζει εξωτερικά. Όπως ακριβώς γίνεται με το σκουλήκι, που χωρίς να

φαίνεται, τρώει τον κορμό του δένδρου και σε λίγο το βλέπουμε να σωριάζεται

στη γη.

Έτσι καταντά η ζωή των ανθρώπων εξ αιτίας των κακών έργων και

συναισθημάτων τους, της γεμάτης κακίας καρδιάς τους, όταν απομακρυνθούν

από τον Χριστό. Γι’ αυτό, όποιος υποδουλώθηκε στην αμαρτία, είναι ψυχικά

ολοκληρωτικά παράλυτος. Ας το ξαναπούμε: Η αμαρτία είναι το χειρότερο

κακό στον κόσμο. Χειρότερο και από την ολοκληρωτική παράλυση του

σώματος.

Εμείς όταν κουβεντιάζουμε, λέμε με «περίσκεψη και σοφία», κάποια

λόγια παραδεκτά μεταξύ μας, δηλαδή μεταξύ ανθρώπων χωρίς φως Θεού:

«πάνω απ’ όλα η υγεία». Ο Αριστοτέλης το είπε για πρώτη φορά με τα λόγια:

«αρετή σώματος, υγεία». Που σημαίνει: Ο άνθρωπος είναι καλά σωματικά,

όταν έχει υγεία. Αλλά αφού δεν είμαστε μόνο σώμα και σαν χριστιανοί

ξέρουμε ότι σκοπός μας είναι να κληρονομήσουμε την αιώνια ζωή, η υγεία δεν

αρκεί.

Το πραγματικά δύσκολο

2Κυριακή ΣΤ΄ Ματθαίου. Ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ. 31/7/2005

Εμάς βέβαια, με το μυαλό που έχουμε, μπορεί να μας αρκεί. Αλλά ο

Χριστός μάς προειδοποιεί: «Δεν ξέρετε τι λέτε και τι σκέπτεσθε». Και να η

απόδειξη: Είπε ο Κύριος σε κείνους που τον άκουγαν τότε και έκαναν

ανάλογες με μας σκέψεις: «Τι είναι ευκοπώτερον ειπείν· αφέωνταί σοι αι

αμαρτίαι σου ή ειπείν άρον τον κράββατόν σου και περιπάτει;» Αδιέξοδο από

παντού. Ο ευσεβής άνθρωπος δεν το διανοείται να ανακατευθεί στα θέματα

του Θεού και στις προσωπικές σχέσεις των άλλων με τον Κύριο. Τον πιάνει

ρίγος και τρόμος.

Ο ασεβής, ο δήθεν «έξυπνος», είναι εύκολος να πει: Ε, κι’ αν πεις

«συγχωρεμένες οι αμαρτίες σου», τι έγινε; Μήπως τις είδε και τις κατάλαβε

κανείς να σβήνουν, για να τις καταλάβω και εγώ; Αλλά να πει στον παράλυτο:

«Άρον τον κράββατόν σου και περιπάτει», και να θεραπευθεί, έ, τότε, θα με

πιάσει φρίκη και τρόμος. Γιατί ξέρει ο καθένας μας, ότι οι νόμοι της φύσεως

δεν είναι στην εξουσία μας. Δεν αλλάζουν με ανθρώπινες κουβέντες.

Γι’ αυτό και ο Χριστός, πρόσθεσε: «Ίνα δε ειδήτε», αλλά για να το

καταλάβετε σεις, όσοι σκέπτεσθε έτσι, «ότι εξουσίαν έχει ο Υιός του

ανθρώπου», ο ίδιος δηλαδή, να συγχωρεί αμαρτίες, είπε στον παραλυτικό:

-Εγώ σου λέω. Σήκω, άρον τον κράββατόν σου και περιπάτει.

Και έγινε το θαύμα. Ανατράπηκαν οι νόμοι της φύσεως. Ο άνθρωπος

έγινε καλά. Πώς θεραπεύτηκε; Με το λόγο του Χριστού. Με την ενέργεια του

Θεού. Γιατί όπως λέμε σ’ ένα τροπάριο της εορτής των Χριστουγέννων,

«όπου βούλεται Θεός, νικάται φύσεως τάξις». Η τάξη της φύσεως είναι απλώς

μια εντολή του Θεού. Όταν ο Θεός θέλει και δώσει άδεια, ή εντολή, όλοι οι

νόμοι της φύσεως πάνε περίπατο.

Άρα, το μέγιστο κακό, που πρέπει πρώτο να θεραπευτεί, είναι η

αμαρτία. Και η μέγιστη ευεργεσία στον άνθρωπο που έχει νου και μυαλό, είναι

η άφεση των αμαρτιών.

Σωστή σχέση με τον Θεό

Ερώτημα: Έχουμε μυαλό; Έχουμε φως; Το καταλαβαίνουμε; Ή μήπως

έχουμε μέσα μας σκοτάδι; Ποία είναι η σωστή σχέση με τον Θεό;

Η ειλικρινής, η εσωτερική, η ψυχική. Εκείνος που έχει σωστή σχέση με

έναν άλλο και πολύ περισσότερο με τον Θεό, τον αγαπάει, τον τιμά. Χαίρει

όταν βρίσκεται κοντά του και έχει την αίσθηση, ότι όλα πάνε καλά, ότι υπάρχει

αμοιβαιότητα.

Η Βασιλεία του Θεού, λέει ο Χριστός, μοιάζει με ένα πολύτιμο θησαυρό,

που είναι θαμμένος σ’ ένα χωράφι. Ή με ένα πολύτιμο μαργαριτάρι. Όποιος

έχει πνευματική σύνεση και ξέρει ότι κάπου είναι κρυμμένη η Βασιλεία του

Θεού, η ασύγκριτα πολυτιμότερη από τον οποιοδήποτε θησαυρό, πουλάει

όλα του τα υπάρχοντα, αγοράζει τον τόπο και αγωνίζεται με όλες του τις

δυνάμεις να τον βρει.

Αν δεν αγοράσει το χωράφι, αν δεν κάνει θυσίες, αν δεν ενδιαφερθεί

για την Βασιλεία του Θεού, τότε είναι τίποτα γι’ αυτόν η Βασιλεία του Θεού;

Τον άγγιξε η Βασιλεία του Θεού;

Άμα η σκέψη και ο πόθος της Βασιλείας του Θεού και της αιώνιας ζωής

δεν άγγιξαν την καρδιά του, τι σχέση έχει ο άνθρωπος αυτός με τον Θεό;

Ολόκληρος είναι μία αμαρτία. Ολοκληρωτικά παράλυτος είναι. Ψυχικά.

Εσωτερικά. Επαναλαμβάνουμε: Το χειρότερο κακό στον κόσμο είναι η

αμαρτία. Η υποτίμηση της σημασίας τής σχέσης μας με τον Θεό. Το χειρότερο

3Κυριακή ΣΤ΄ Ματθαίου. Ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ. 31/7/2005

κακό, η χειρότερη αμαρτία είναι να λέγει ο άνθρωπος: «Η ψυχή θέλει ψίχουλα

και η κοιλιά κομμάτια. Δηλαδή η κοιλιά αξίζει πιο πολύ από την ψυχή».

Ο Χριστός, μας το θυμίζει: η χειρότερη αρρώστια, δεν είναι ο καρκίνος,

δεν είναι η παράλυση, δεν είναι η νόσος Αλτσχάιμερ, δεν είναι να γίνει ο

άνθρωπος «φυτό». Η χειρότερη αρρώστια είναι η αμαρτία. Γιατί άρρωστος

τότε είναι ο έσω άνθρωπος. Η καρδιά, η κρίση, η διάθεση, η τοποθέτηση. Και

η αρρώστια αυτή είναι αρρώστια συνολική.

Έτσι φρόντισε τον άρρωστο

Πόσο σοβαρά το παίρνουμε; Όταν έχουμε άρρωστο, τρέχουμε σε

γιατρούς. Δαπανάμε! Γιατί τον άνθρωπό μας, τον θέλουμε δίπλα μας. Τον

αγαπάμε. Ας το ξέρουμε ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος, και ότι όποιος φεύγει

επικαλούμενος τον Κύριο και πιστεύοντας σ’ Αυτόν, έχει ελπίδα αιώνιας ζωής.

Κερδισμένος είναι. Λέγει ο απόστολος Παύλος:

«Γνωρίζουμε, ότι όσο καιρό μένουμε στο σώμα, είμεθα ξενιτεμένοι από

τον Κύριο. Όχι βέβαια διότι είμαστε χωρισμένοι από Αυτόν, αλλά γιατί δεν τον

βλέπουμε με τα μάτια του σώματος. Τώρα ζούμε με την πίστη, όχι με ορατές

αποδείξεις. Έχουμε θάρρος και επιθυμούμε πολύ να αναχωρήσουμε από το

σώμα και να μεταβούμε για πάντα κοντά στον Κύριο» (2 Κορ. 5, 6-8). Ο

απόστολος, δεν χρησιμοποιεί λέξεις που μας φοβίζουν: «θάνατος» και «τέλος

της ζωής», αλλά «ενδημία», δηλαδή ταξίδι προς τον Κύριο. Θέλει να μας

διδάξει, να μη κολλάμε στα παρόντα, αλλά να τα θεωρούμε βάρος. Ούτε να

κυριευόμαστε από θλίψη εν όψει του θανάτου, αλλά να χαιρόμαστε γιατί

πορευόμαστε προς τα μεγαλύτερα αγαθά.

Τι γίνεται όμως, όταν ο άνθρωπός μας ζει μακριά από τον Χριστό; Ο

κίνδυνος που διατρέχει είναι μεγάλος. Η κόλαση είναι αιώνια. Εκεί δεν υπάρχει

ούτε θεραπεία ούτε διόρθωση.

Εμείς, ενδιαφερόμαστε για την ψυχή του; Φροντίζουμε να σωθεί; Δεν

είναι παραλογισμός να τρέχουμε και να δαπανάμε για το φθαρτό σώμα και να

αδιαφορούμε για την αθάνατη ψυχή; Πώς όμως θα σηκώσω τον ψυχικά

παράλυτο, να τον φέρω στον Χριστό; Και μάλιστα όταν το αρνείται; Πώς θα

τον πάρω πνευματικά στον ώμο μου; Ας αρχίσω με προσευχή. Να γονατίζω

μπροστά στην εικόνα του Χριστού. Να τον παρακαλώ: «Χριστέ μου, η καρδιά

μου είναι σκληρή. Εσύ που σταυρώθηκες για μας, που είμαστε πλάσματά σου

και μας έκανες αδέλφια σου, δίδαξέ με να έχω αγάπη. Στείλε το Άγιο Πνεύμα

να με φωτίσει να καταλάβω το αληθινό χρέος, που έχω απέναντι στον αδελφό

μου. Δίδαξέ με «τι πρέπει» και «πώς» να του το πω. Μαλάκωσε την ψυχή του.

Φώτισέ με να καταλάβω, από τι κινδυνεύει ο δούλος σου».

Ο Χριστός μίλησε για ένα δένδρο σαπρό. Που κάνει σαπρούς καρπούς.

Αλλοίμονο αν έχουμε γίνει ολοκληρωτικά «δένδρα σαπρά». Τι πρέπει να

κάνουμε; Ο Χριστός τόνισε στο ευαγγέλιο, ότι έχει εξουσία να συγχωράει τις

αμαρτίες. Και κατά συνέπεια οι ιερείς που εξουσιοδοτούνται από τον Χριστό

να συγχωρούν αμαρτίες, εις το όνομά Του και δυνάμει του λόγου Του,

ενεργούν θεμιτά. Ποιά είναι λοιπόν, η θεραπεία του πνευματικά άρρωστου;

Απάντηση: Πρώτα η μετάνοια. Που σημαίνει: Αλλάζω μυαλά. Θέλω να

διορθωθώ.

Δεύτερο: Η εξομολόγηση ενώπιον του πνευματικού. Δηλαδή, πηγαίνω

και λέω στον Χριστό τα αμαρτήματά μου. Και του ζητώ άφεση και συγχώρηση.

Αυτό το έργο είναι η αρχή της διόρθωσης. Γιατί οι καλές σκέψεις έρχονται και

4Κυριακή ΣΤ΄ Ματθαίου. Ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ. 31/7/2005

φεύγουν. Μένουν άκαρπες. Μετά αρχίζει ένας δρόμος που λέγεται «πορεία

για την Βασιλεία του Θεού». Με άλλα λόγια: σκάβουμε το χωράφι μέσα στο

οποίο είναι κρυμμένη η Βασιλεία του Θεού, ο πολύτιμος μαργαρίτης, για να

τον βρούμε. Με νηστεία, με προσευχές, με γονυκλισίες, με ελεημοσύνες, με

καλωσύνες, με την τήρηση του θελήματος του Θεού.

Να μας αξιώνει όλους ο Θεός να εργαζόμεθα σωστά στο χωράφι της

ψυχής μας και να έχουμε καρπό μετανοίας και αφέσεως αμαρτιών. Αμήν.-

 1

2026 ΙΟΥΛΙΟΥ 5 - ΚΥΡΙΑΚΗ Ε ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΤΩΝ ΓΕΡΓΕΣΗΝΩΝ

(Ματθ. 8, 28 - 9, 1)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Κορφοβούνι, στις 24/7/2005)

Τι τραβάει την καρδιά σου;

Σήμερα το Ευαγγέλιο μας μίλησε για ένα θαύμα του Χριστού. Πήγε στη

χώρα των Γερσεσηνών και βρήκε δύο δαιμονιζομένους, οι οποίοι είχαν μέσα

τους πολλά δαιμόνια. Τα δαιμόνια αναγνωρίζοντας τον Χριστό,

καταλαβαίνοντας ότι είναι ο Κύριος του κόσμου, άρχισαν να τον παρακαλούν

να μη τα στείλει στην κόλαση «προ καιρού». Πριν έλθει η ημέρα της δευτέρας

Παρουσίας. Τότε που θα πάνε υποχρεωτικά στην κόλαση.

Τον παρεκάλεσαν να τους επιτρέψει -αν τα διώξει από τους

ανθρώπους- να πάνε στα γουρούνια. Εκεί έβοσκε μια μεγάλη αγέλη

γουρούνια. Ο Χριστός τους επέτρεψε. Βγήκαν τα δαιμόνια, μπήκαν στα

γουρούνια και αυτά σαν να παλάβωσαν, ώρμησαν στη θάλασσα και πνίγηκαν

όλα.

Πρόκειται για θαύμα από τα μεγαλύτερα που μπορεί να φαντασθεί

κανείς. Γιατί βλέπει ότι αυτά που φοβόμαστε και μερικές φορές τα τρέμουμε -

τα μάγια και τον διάβολο- μπροστά στον Χριστό είναι ένα φύσημα. Και αν

έχουμε μυαλό, δεν ακουμπάμε ποτέ τη ζωή μας, το μέλλον μας, την ευτυχία

μας, πάνω στο διάβολο και στα έργα του. Αλλά ακουμπάμε πάνω στον

Χριστό.

Όμως οι άνθρωποι της περιοχής εκείνης, που είδαν ότι πνίγηκαν τα

γουρούνια τους, τα οποία ήταν για τον καθένα τους χρήμα, βγήκαν από την

πόλη, βρήκαν τον Χριστό και του είπαν:

-Σε παρακαλούμε, πήγαινε κάπου αλλού, γιατί μας είσαι ζημία.

Ξέρετε τι μας λέει αυτή η περικοπή; Όταν ο άνθρωπος αφήσει τον

εαυτό του να δεθεί με την γη και όχι με τον Θεό, τότε βλέπει μεν τον Θεό και

τα θαύματά του, αλλά δεν τον αγαπάει! Τον αποστρέφεται και τον μισεί.

Θέλουμε παράδειγμα; Ας πάρουμε από τον εαυτό μας. Όταν έχουμε κάτι που

μας βαραίνει, ερχόμαστε στην Εκκλησία και δεν έχουμε το θάρρος να

κοιτάξουμε την εικόνα του Χριστού. Δεν έχουμε διάθεση να πάμε να

προσκυνήσουμε. Πολλές φορές μάλιστα, εξ’ αιτίας ορισμένων πράξεών μας,

δεν έχουμε διάθεση ούτε σταυρό να κάνουμε, ούτε στην Εκκλησία να πάμε,

ούτε να δοξάσουμε τον Θεό.

Και κάτι παραπέρα: Μερικοί, επειδή η καρδιά τους κόλλησε πολύ στη

γη, ξεστομίζουν λόγια κατά του Θεού. Όσο πιο πολύ μάλιστα έχουν βάλει στην

καρδιά τους τα αγαθά του κόσμου τούτου, τόσο πιο εύκολα εκφράζονται με

ασέβεια γι’ Αυτόν που οι άγγελοι τον δοξολογούν. Ξέρουμε ότι σε χώρες που

μαινόταν το αθεϊστικό φρόνημα, γκρέμιζαν τις Εκκλησίες με τόση χαρά, σαν

να έκαναν ένα κοινωφελές έργο. Και με ανάλογη λύσσα αλλά και χαρά

έσφαζαν τους ιερωμένους.

Όποιος λοιπόν αφήσει να κολλήσει η καρδιά του στη γη, όχι μόνο

ξεχνάει τον Χριστό αλλά αρχίζει και να τον μισεί. Αυτό τι μας λέει; Προσέξτε,

υπάρχει ένα δίπολο. Ή στη μια πλευρά θα πας ή στην άλλη.

2Κυριακή Ε’ Ματθαίου. Ἡ θεραπεία τῶν δαιμονιζομένων τῶν Γεργεσηνῶν. 24/7/2005

2

Τι αξίζει για σένα;

Οι Γεργεσηνοί είχαν τους δύο δαιμονισμένους σάρκα από την σάρκα

τους. Ξαφνικά, τους είδαν να έχουν γίνει υγιείς. Αλλά δεν έκαναν την χαρά

εκείνων των ανθρώπων χαρά τους. Τα χρήματα που υπολόγιζαν πως έχασαν

από την παρουσία του Χριστού, από το ότι πνίγηκαν τα γουρούνια τους, τους

έκαναν να καταλήξουν σε ένα συμπέρασμα, που έχει τόση «πέραση» στις

ημέρες μας: Ότι δηλαδή ο άνθρωπος - για εκείνον που δεν πιστεύει στον

Χριστό - δεν έχει αξία καμιά. Δεν αξίζει ούτε ένα γουρούνι. Όμως για τον

Χριστό και για εκείνον που πιστεύει στον Χριστό, ο κάθε άνθρωπος αξίζει

περισσότερο από όλο τον κόσμο. Είπε ο Χριστός: «Τι θα ωφελήσει τον

άνθρωπο, αν κερδήσει όλο τον κόσμο και ζημιωθεί την ψυχή του»;

Όχι να ‘χει πέντε γουρούνια και να μαζεύει μερικά εκατομμύρια για να

ζήσει η οικογένειά του, αλλά έστω και το χρήμα των βασιλιάδων του πλούτου

να έχει, τι κατάφερε; Και σε τι κατάντημα έχει φτάσει ο άνθρωπος αυτός, όταν

εκείνο που ο Χριστός το εκτιμάει τόσο πολύ, δηλαδή την αξία που λέγεται

«άνθρωπος», «ψυχή» αυτός τα καταφρονεί;

Όποιος διασώζει μέσα του ένα κουκούτσι ανθρωπιά, λέει: «Τι να τα

κάνω τα χρήματα, όταν χάνεται άνθρωπος;». Αν κάποιος θέλει να λέγεται

άνθρωπος, είναι δυνατόν να μην υπολογίζει τον άλλο για τίποτε; Ούτε όσο ένα

γουρούνι; Κάπως έτσι φθάνει κανείς στην αθεΐα. Ποιος όμως φταίει, που

κατάντησε εκεί;

Υπάρχει καλή διάθεση;

Τι μας λέει ο απόστολος Παύλος; Μη νομίσετε ότι το να γίνεις πιστός,

είναι κανένα βουνό σαν την Πίνδο. Εύκολο είναι! Στην καρδιά σου είναι

κρυμμένο το θέμα της πίστεως. Άμα θέλεις ομολογείς. Αποδέχεσαι τον

Χριστό. Βάζεις την καρδιά σου με το μέρος του Χριστού.

Όποιος βάλει με το μέρος του Χριστού την καρδιά του, και τον

παραδεχθεί ότι είναι Κύριος, σωτήρας και ευεργέτης, θα σωθεί. Δεν είναι

τίποτε σπουδαίο, λέει ο απόστολος Παύλος. «Καρδία πιστεύεται». Μέσα στην

καρδιά. Με μια κίνηση της καρδιάς σου πιστεύεις στον Χριστό. Και το λες με

το στόμα. Όποιος πιστεύει μέσα στην καρδιά του τον Χριστό, ότι είναι

σωτήρας του κόσμου και ευεργέτης, και με το στόμα του το λέει, αυτός θα

σωθεί. Δηλαδή; Η σωτηρία μας είναι θέμα διάθεσης καλής απέναντι στο Θεό

και τον λόγο Του.

Τι σημαίνει αυτό; Ο Χριστός, βρήκε τους δύο δαιμονιζομένους και με

την θεϊκή δύναμή Του έδιωξε τα δαιμόνια από μέσα τους. Εκείνοι το είδαν και

το κατάλαβαν. Και οι άλλοι το είδαν και το κατάλαβαν. Και εμείς το ακούμε, το

καταλαβαίνουμε και σκεπτόμαστε:

-Τι με συμφέρει; Ποιο είναι το σωστό; Τι πρέπει να κάνω;

Με λίγη καλή διάθεση απαντάμε: «Δεν υπάρχει επιλογή. Δεν είναι

τίποτε ίσο με τον Χριστό. Κοντά Του είμαι κερδισμένος. Εκείνος που νικά τα

δαιμόνια, είναι μεγαλύτερος από όλες τις πρόσκαιρες επιτυχίες. Εκείνος που

νικά τα δαιμόνια, κρατά τον κόσμο και την αιώνια ζωή στα χέρια Του. Δεν θα

είμαι λοιπόν ανόητος, αν δώσω αξία στη ζωή μου από το πώς θα φάω και

πώς θα γλεντήσω; Και από το αν θα έχω λίγα περισσότερα χρήματα για να

διασκεδάσω πιο πολύ; Στο κάτω - κάτω μήπως το έχω σίγουρο ότι τα

χρήματα που μαζεύω, θα μου χρειάζονται και αύριο; Αν πεθάνω, τι θα

3Κυριακή Ε’ Ματθαίου. Ἡ θεραπεία τῶν δαιμονιζομένων τῶν Γεργεσηνῶν. 24/7/2005

3

ακούσω; Άμυαλε, α ητοίμασας, τινι έσται; Να πώς σκέπτεται, όποιος έχει η

καλή διάθεση.

Η κακή διάθεση, τι είναι; Υποδούλωση στο κοσμικό φρόνημα! «Μια

ζωή την έχουμε, αν δεν την χορτάσουμε, τι θα καταλάβουμε; Εγώ θέλω λεφτά,

διασκέδαση, καλό φαγητό, κρασί, ταξίδια... Δεν με παρατάς με την αιώνια

ζωή». Μπράβο! Πολύ καλή διάθεση! Σαν αυτή που είχαν οι Γαδαρηνοί. Από

τα γουρούνια τους έδιναν αξία στη ζωή τους.

Διαβάζουμε στον βίο του αγίου Αρέθα, που ζούσε στη Ρωσία. Μια μέρα

πήγαν στο σπίτι του ληστές. Του τα πήραν όλα. Ο Αρέθας καθόταν και

έκλαιγε. Αλλά επειδή ήταν καλός άνθρωπος κατέβηκε ένας άγγελος και του

είπε:

-Γιατί κλαις, Αρέθα; Ξέρεις τι χάνεις; Αν αυτή την στιγμή, σκεπτόσουν:

"Τι είναι αυτά που έχασα; Και τι είναι αυτά που έχω μπροστά μου;" Και έλεγες:

"Δόξα σοι Χριστέ μου, μπορώ να ζήσω και χωρίς τα πράγματα που μου

κλέψανε". Και αν ευχαριστούσες τον Θεό, και τον παρακαλούσες σε να

αξιώσει της Βασιλείας Του, θα έπαιρνες στέφανο δόξης.

Η καλή διάθεση είναι να κάνεις τον Σταυρό σου και να δοξάσεις τον

Χριστό.

Η κακή διάθεση είναι να αρχίσεις να βρίζεις και να αγανακτείς, που

έχασες ένα γουρούνι ή κάποια χρηματάκια που στα έκλεψαν.

Πόσο απέχουν μέσα στην καρδιά σου αυτές οι τοποθετήσεις; Μια

τρίχα!

Βέβαια, το κατάλαβε ο Αρέθας, άλλαξε βίο και έγινε άγιος από την

υπόδειξη του αγγέλου.

Όμως η υπόδειξη του Χριστού μέσα στο ευαγγέλιό του, είναι ανώτερη

από την υπόδειξη του αγγέλου. Όσο μεγαλύτερος είναι ο Χριστός από τον

άγγελο.

Άλλο παράδειγμα: Ὁ απόστολος Παύλος ήταν διώκτης της Εκκλησίας.

Μια μέρα πηγαίνοντας για την Δαμασκό είδε τον Χριστό μέσα στο φως και

άκουσε τη φωνή Του. Ήταν εύκολο να πει ο απόστολος Παύλος:

-Τι σχέση μπορώ να έχω με αυτόν, που τον εδίωκα; Εγώ ήθελα να

καταστρέψω το έργο Του. Ας συνεχίσω την ζωή μου.

Αλλά από την άλλη μεριά σκέφτηκε:

-Αυτός που μου μιλάει είναι μέσα στο το φως της θείας δόξης και

εξουσιάζει τον κόσμο, μου λέει ότι είμαι λάθος. Επιτρέπεται να μείνω στο

λάθος;

Και έλεγε αργότερα ο απόστολος:

-Δεν έμεινα κολλημένος στις μέχρι τότε ιδέες μου. Δεν έμεινα απειθής,

αλλά πίστεψα και υποτάχτηκα στο θέλημα του Χριστού. Σάρωσα ολόκληρο

τον εαυτό μου, ολόκληρη τη ζωή μου στον σκουπιδοντενεκέ και τα πέταξα όλα

από πάνω μου, γιατί κατάλαβα ότι ο Χριστός είναι η εγγύηση της αληθινής

ζωής. Και τρέχω σε όλο τον κόσμο να διδάξω το άγιο θέλημά Του. Και τον

παρακαλώ να με ελεήσει και μένα για τις αμαρτίες μου. Και τόνιζε ο

απόστολος:

«Εγώ εδίωξα την Εκκλησία του Χριστού και μισούσα τον Χριστό. Τι

μεγαλύτερο κακό να είχα κάνει; Μα με φώτισε και με κάλεσε και με πήρε στη

Βασιλεία Του».

Να κάνουμε πολλές θυσίες, πολλά καλά έργα, πολλές προσευχές, για

να δοξάζουμε και να ευχαριστούμε τον Χριστό. Και τότε θα βλέπουμε τι

πλούτος έρχεται στην ψυχή μας.

4Κυριακή Ε’ Ματθαίου. Ἡ θεραπεία τῶν δαιμονιζομένων τῶν Γεργεσηνῶν. 24/7/2005

4

Να μας αξιώσει ο Θεός να μη βάζουμε την αξία της ζωής μας στα

γουρούνια, δηλαδή στα πάθη μας και στα δήθεν κέρδη από αυτά, αλλά στον

Χριστό. Αμήν.-

 2026 ΙΟΥΝΙΟΥ 28 – ΚΥΡΙΑΚΗ Δ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΟΥΛΟΥ ΤΟΥ ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΥ (Ματθ. 8, 5-13)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Δρυόφυτο, στις 9/7/1995)

Η επίκληση του ονόματος του Κυρίου

Ακούσαμε στο Ευαγγέλιο, ότι ο Κύριος πήγε στην Καπερναούμ. Εκεί

τον συνάντησε ένας Εκατόνταρχος. Σαν να λέμε ο Διευθυντής της Αστυνομίας

της πόλεως. Του είπε: «Διδάσκαλε, έχω τον υπηρέτη μου, άρρωστο. Θέλω

κάτι να κάνω γι’ αυτόν. Είναι πολύ καλός άνθρωπος και δεν θέλω να χαθεί».

Απαντά ο Χριστός: «Εγώ θα έρθω και θα τον θεραπεύσω».

Ας σταθούμε στα πρώτα λόγια του εκατοντάρχου: «Κύριε, έχω τον

υπηρέτη μου άρρωστο».

Τι έκανε ο εκατόνταρχος; Πήγε και επικαλέστηκε τον Κύριό μας Ιησού

Χριστό. Εμείς, τι ήλθαμε να κάνουμε στην Εκκλησία;

Μας άρεσε η ορθοστασία για δυο συνεχείς ώρες; Όχι! Όλοι ήλθαμε να

επικαλεστούμε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Είτε το έχουμε βαθιά στη

συνείδησή μας ξεκάθαρη τοποθέτηση, είτε είναι υποσυνείδητο και δεν το

συναισθανόμαστε τόσο βαθιά, οπωσδήποτε όμως, όλοι μικροί και μεγάλοι,

ήρθαμε να κάνουμε τον Σταυρό μας, μπροστά στην άχραντη εικόνα του

Κυρίου μας Ιησού Χριστού και να Τον επικαλεστούμε. Να πούμε ένα «Κύριε

ελέησον». Να Τον παρακαλέσουμε να μας ελεήσει.

Να παρακαλέσουμε την άχραντη Μητέρα Του, να πρεσβεύει για μας.

Πολλές φορές επικαλούμεθα τον Χριστό και δεν έχουμε την

συναίσθηση ή τον φωτισμό ή τη γνώση να ξέρουμε τι σημαίνει: «επικαλούμαι

το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού».

Λέγει ο άγιος απόστολος Πέτρος: «Κάθε άνθρωπος που θα επικαλεστεί

το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, θα σωθεί».

Ερμηνεύουν οι άγιοι Πατέρες: Μια φορά στη ζωή του μόνο να

επικαλεστεί ο άνθρωπος με όλη του την καρδιά το όνομα του Κυρίου μας

Ιησού Χριστού, έχει τεράστια αξία.

Μια φορά τον επικαλέστηκε πάνω στον Σταυρό ο ληστής λέγοντάς του:

«μνήσθητί μου Κύριε εν τη Βασιλεία σου», και σώθηκε. Για φαντασθείτε, τι

πλούτο συσσωρεύει για τον εαυτό του ο άνθρωπος που μπαίνει στην

Εκκλησία και με την διάνοια, με την καρδιά του και με τα χείλη του ψιθυριστά

επαναλαμβάνει: «Κύριε ελέησον». «Παράσχου Κύριε». Καθώς και τα άλλα

ιερά άσματα.

Και φυσικά, πρέπει να συνεχίζει και στο σπίτι του, την ίδια μέρα και σε

άλλες ευκαιρίες, να επικαλείται το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού με

ταπείνωση, πίστη και ελπίδα.

Πόσο αδικούμε τον εαυτό μας, όταν κλείνουμε το στόμα μας, την στιγμή

που πρέπει να επικαλούμεθα το όνομα του Χριστού, και το ανοίγουμε σε

ανοησίες και κούφια λόγια;

Και τι χειρότερο, όταν το όργανο του αγιασμού μας - το στόμα μας -

που μας αγιάζει με την προσευχή και τη δοξολογία του Θεού, το αφήνουμε να

μας μολύνει με την αισχρολογία και την κατάκριση.

Καλό να αγωνίζεται κανείς να έχει τα απαραίτητα. Κατοικία, ρούχα, γη.

Να έχει προκοπή σ’ αυτόν τον κόσμο. Αλλά είναι χίλιες φορές ανώτερο, να

2Κυριακή Δ΄ Ματθαίου. Θεραπεία δούλου εκατοντάρχου. 9/7/1995

φροντίζει να έχει μέσα στον νου του, στο στόμα του και στην καρδιά του το

όνομα του Κυρίου. Γιατί όποιος επικαλεσθεί το όνομα του Κυρίου θα σωθεί.

Πού να ρθεις Κύριε;

Είπε ο εκατόνταρχος: «Έλα Χριστέ μου να θεραπεύσεις τον υπηρέτη

μου». Απάντησε ο Χριστός: «Θα ‘ρθώ και θα τον θεραπεύσω».

Και ο εκατόνταρχος απάντησε:

-Κύριε, πού να ‘ρθεις; Στο σπίτι μου; Δεν είμαι άξιος να μπεις μέσα.

Εγώ είμαι αμαρτωλός άνθρωπος. Αλλά σαν αξιωματικός έχω στις διαταγές

μου στρατιώτες και λέω στον καθένα: Πήγαινε εκεί, και πηγαίνει. Έλα εδώ, και

έρχεται. Κάνε αυτό, και το κάνει. Δεν υπάρχει περίπτωση να με παρακούσει,

επειδή τυχαίνει και είμαι προϊστάμενός του. Το ίδιο και συ: Δεν είναι ανάγκη να

έρθεις σπίτι μου. Συ είσαι ο επουράνιος Θεός. Σε σένα υποτάσσονται τα

πάντα. Πες μια κουβέντα και θα θεραπευτεί ο δούλος μου.

Εμείς έχουμε τέτοιο φρόνημα;

Και κάτι ακόμη. Τα λόγια «Κύριε, ουκ ειμί άξιος ίνα μου υπό την στέγην

εισέλθης», πρέπει να τα θυμόμαστε ιδιαίτερα τις ημέρες που πάμε να

κοινωνήσουμε. Γιατί τότε, παίρνοντας το Σώμα και το Αίμα του Χριστού,

παίρνουμε τον ίδιο τον Χριστό μέσα μας. Στο σπίτι μας. Όχι σε εκείνο που

κατοικούμε, αλλά στο σπίτι της καρδιάς μας, που το έχουμε μολύνει με τις

αμαρτίες μας, τις σωματικές και τις ψυχικές. Όταν λοιπόν πηγαίνουμε να

κοινωνήσουμε, πρέπει να λέμε ταπεινά:

«Προσέρχομαι Κύριε, ως ο ληστής, ως ο τελώνης, ως η πόρνη.

Μολυσμένος είμαι. Δεν είμαι άξιος να μπεις Κύριε, κάτω από τη στέγη της

ψυχής μου, γιατί την έχω μολύνει. Αλλά έλα Χριστέ μου, συ που είσαι η

κάθαρση και ο αγιασμός, για να με καθαρίσεις».

Η ΑΓΙΑ ΑΚΥΛΙΝΑ

 https://www.youtube.com/watch?v=mVHvAjfH70I&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E&index=4