ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

2026.08.23

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

Κήρυγμα στις 23/8/1992.

Μας λέει το σημερινό Ευαγγέλιο ότι, ενώ ο Κύριος δίδασκε τον λόγο του

Θεού και εξηγούσε στους ανθρώπους, τι σημασία έχει ο λόγος του Θεού, που

φωτίζει τις καρδιές και κάνει τους ανθρώπους να αγαπήσουν τον Θεό, και να

αγωνιστούν για να γίνουν τέκνα του Θεού και να έχουν την ελπίδα της αιωνίου

ζωής, μια απλή γυναίκα μέσα από το πλήθος των ανθρώπων που άκουγαν τα

λόγια του, πετάχτηκε και είπε: «Μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε καὶ μαστοὶ

οὓς ἐθήλασας» Ήθελε να δείξει με τα λόγια αυτά, ότι η διδασκαλία του Κυρίου

είχε μπει τόσο βαθιά μέσα στην καρδιά της, την είχε συγκινήσει τόσο πολύ,

που δεν ήξερε με τι λόγια να εκφράσει την ευγνωμοσύνη της. Και

καταλαβαίνοντας ότι, ό,τι και να έλεγε, δεν θα ήταν άξιο «ευχαριστώ» γι’ αυτή

την μεγάλη δωρεά, τον λόγο του Θεού που είναι πυρ ζωής και φως, φώναξε:

«Μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε καὶ μαστοὶ οὓς ἐθήλασας». Καλότυχη,

μακαρία, ευτυχισμένη εκείνη η γυναίκα, η κοιλιά της οποίας Σε βάστασε, και

από τους μαστούς της οποίας θήλασες γάλα για να μεγαλώσεις ως άνθρωπος

και να γίνεις Αυτός που είσαι τώρα, κήρυκας του λόγου του Θεού.

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Ακούγοντας τα λόγια αυτά ο Χριστός έκανε μια παρατήρηση, την εξής:

«Μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν». Καλά,

τους λέγει, είναι τα λόγια αυτά, αλλά αληθινά μακάριος είναι εκείνος που

ακούει τον λόγο του Θεού. Και εσύ, που μιλάς αυτή την στιγμή και εκφράζεις

τον ενθουσιασμό σου, είσαι ευλογημένη και μακαρία, γιατί άκουσες τον λόγο

του Θεού, τον άκουσες με την καρδιά σου, όχι με τα αυτιά. Δεν ακούμπησε

μόνο στα τύμπανα των αυτιών σου αλλά μπήκε στην καρδιά σου: «Μακάριοι

οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν».

Κάποια φορά, αδελφοί μου, συνέβη μια ανάλογη ιστορία. Ήταν ένας

παπάς και μιλώντας σε κάποιους ανθρώπους, τους έλεγε λόγια του Θεού. Τα

έλεγε, όπως έπρεπε να τα ειπεί, βγάζοντάς τα από την καρδιά του, από τη

ζωή του, από το είναι του, με αγάπη και πόνο. Τότε ένας άνθρωπος, που

ήθελε να τον πειράξει, προφανώς γιατί τα λόγια τού παπά ακούγονταν μόνο

στα αυτιά του αλλά δεν έμπαιναν μέσα στην καρδιά του, του λέει:

- Παππούλη, μας μιλάς για τον Χριστό σαν να τον είχες γείτονα και να

καθόσασταν στο διπλανό σπίτι.

Και ο ιερέας του λέει:

- Να με συγχωρείς, παιδί μου. Ο Χριστός δεν καθόταν, ούτε κάθεται στο

διπλανό σπίτι. Κάθεται κάπου πιο κοντά μου.

2Ἀπόδοση Κοίμησης. 23/8/1992

- Τι είπες; του λέει εκείνος. Πιο κοντά από το διπλανό σπίτι τον

αισθάνεσαι τον Χριστό; Πού, δηλαδή;

- Ο Χριστός ζει μέσα στην καρδιά μου, του απάντησε ο παπάς. Το είπε ο

ίδιος: «Ἐάν τις με ἀγαπᾷ, καὶ ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν». Όποιος με

αγαπάει, αμέσως, σε ανταπόδοση, τον αγαπάει ο Πατέρας Μου ο ουράνιος.

Και τότε Εγώ και ο Πατέρας μου μαζί, ερχόμαστε και κατοικούμε μέσα στην

καρδιά του. Έτσι, λοιπόν, από την στιγμή που αγάπησα τον Χριστό, Τον έχω

μέσα στην καρδιά μου! Κατοικεί μέσα στην καρδιά μου!

Αυτό είπε ο Κύριος και στη γυναίκα αυτή, που αναφέρει το Ευαγγέλιο!

«Μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ». Μακάριος ο άνθρωπος που,

όταν ακούει τον λόγο του Θεού, δεν μπαίνει στο αυτί του μόνο αλλά μπαίνει

και μέσα στην καρδιά του. Γιατί από την στιγμή που αισθάνεται στην καρδιά

του έστω ένα ελαφρό πόνο για τον λόγο του Θεού και για τη ζωή που δίνει ο

λόγος του Θεού, την ίδια στιγμή, ο Πατέρας ο ουράνιος, έχει κατεβεί μαζί με

τον Χριστό μέσα στην καρδιά του.

Και σε κάποια άλλη περίπτωση είπε ο Χριστός:

- Είσαστε πραγματικά μακάριοι, που ακούτε τον λόγο του Θεού και

βλέπετε αυτά που βλέπετε. Γιατί πολλοί προφήτες και βασιλείς επιθύμησαν να

δουν και να ακούσουν αυτά που βλέπετε και ακούτε, και δεν αξιώθηκαν να τα

ακούσουν.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο πράγμα, από το να αξιωθεί να δει κανείς το

πρόσωπο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Μακάριοι εκείνοι που θα

αξιωθούν να το δουν την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας, διότι θα έχουν

κληρονομήσει μια για πάντα την αιώνια ζωή. Και μακάριοι και καλότυχοι ήταν

εκείνοι, που άκουσαν τον Χριστό τότε να τους ομιλεί και να τους διδάσκει. Γιατί

εκείνοι που Τον άκουσαν, με τη καρδιά τους όχι με τα αυτιά τους, έγιναν όλοι

Απόστολοι. Και, από άνθρωποι τιποτένιοι, απλοί, ασήμαντοι, όπως ήταν ο

Απόστολος Πέτρος, αξιώθηκαν να γίνουν τα μεγαλύτερα πρόσωπα της

παγκοσμίου ιστορίας! Όχι της ιστορίας της αμαρτίας και του κακού, αλλά της

αγίας ιστορίας, της ιστορίας του Θεού.

Ο Απόστολος Πέτρος αξιώθηκε να γίνει ο Πρωτοκορυφαίος Απόστολος,

η πέτρα και το θεμέλιο της Εκκλησίας. Και η ταπεινή κοπέλα της Ναζαρέτ,

που είχε ανοίξει την καρδιά της και έψαχνε με ζήλο να βρει τον λόγο του Θεού

για να τον βάλει μέσα της, έγινε η Μητέρα όλου του κόσμου! Βασίλισσα και

προστάτις όλου του κόσμου!

Εάν θελήσουμε να εξετάσουμε τον εαυτό μας, και να αναρωτηθούμε: Τι

μας χρειάζεται στη ζωή αυτή, τι μας λείπει; Αν θελήσουμε να είμαστε

ειλικρινείς με τον εαυτό μας, θα καταλήξουμε σε αυτό, που μας δίδαξε ο

Κύριός μας και το ακούσαμε στο σημερινό Ευαγγέλιο:

Πήγε στο σπίτι της Μάρθας και της Μαρίας. Και η Μάρθα ασχολιόταν να

φτιάξει κεράσματα και φαγητά. Ενώ η αδερφή της, η Μαρία αφοσιώθηκε να

3Ἀπόδοση Κοίμησης. 23/8/1992

ακούει τον λόγο του Θεού από το στόμα Του. Και στο τέλος διαμαρτυρήθηκε η

Μάρθα, και είπε:

- Κύριε, πώς την αφήνεις να κάθεται και να ακούει λόγια, την στιγμή που

έχουμε δουλειές;

Και της απάντησε ο Χριστός:

- Μάρθα Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά». Και μάλιστα πολλά,

από εκείνα που ποτέ δεν χορταίνουν τον άνθρωπο. Γιατί ο άνθρωπος δεν

χορταίνει με την ύλη και με τα υλικά. Δεν χορταίνει με τά σωματικά. Χορταίνει

όταν τρέφει και την ψυχή του. Και γι’ αυτό η «Μαρία τὴν ἀγαθὴν μερίδα

ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ᾿ αὐτῆς». Αυτό που κάνει η Μαρία είναι η

σωστή επιλογή. Και αυτό δεν θα το χάσει ποτέ. Θα χορτάσει η καρδιά της και

θα μείνει για πάντα χορτασμένη.

Κάποια φορά ένας νεαρός, αφού έδωσε κατ’ επανάληψη στο

Πανεπιστήμιο, δεν τα κατάφερε, γιατί ποτέ του δεν διάβαζε στα σοβαρά. Έτσι

πήγε και παρακάλεσε ένα πολιτικό να τον διορίσει σε κάποια καλή θέση. Η

αξίωση του ήταν μια θέση, που να μην έχει πολλή δουλειά και πολλές

φασαρίες, να είναι ήσυχη, άνετη και ξεκούραστη. Και ο πολιτικός εκείνος,

επειδή ήταν κάπως άνθρωπος του καθήκοντος, έπιασε και του έγραψε ένα

γραμματάκι.

- Κοίταξε, παιδί μου, του λέει. Με έβαλες σε μεγάλο προβληματισμό.

Γιατί, αν σε διορίσω σε κανένα Υπουργείο ή καμιά τράπεζα, θα έχεις πολλούς

προϊσταμένους. Και όλοι έχουν αξιώσεις. Άρα δεν θα είσαι ήσυχος στη θέση

αυτή. Δεν ξέρω τι να κάνω. Να σε διορίσω σε καμιά καλή επιχείρηση; Εκεί

έχεις προοπτικές και βγάζεις χρήματα, αλλά πρέπει να έχεις όρεξη για πολλή

δουλειά. Εσύ όμως δεν θέλεις κοπιαστική δουλειά. Έχω σπάσει το κεφάλι

μου, τι να κάνω για σένα. Ο μόνος τόπος που ξέρω ότι είναι ήσυχος και

γαλήνιος, χωρίς κόπο και χωρίς φασαρία, είναι ένας. Το κοιμητήριο! Αυτές τις

προϋποθέσεις που ζητάς, τις βρίσκει κανείς μόνο στην γαλήνη του

κοιμητηρίου (μακριά από μας!). Γι’ αυτό, ή διόρθωσε τις αξιώσεις σου, ή σε

παρακαλώ μην επιμένεις να σου βρω εγώ θέση, γιατί δεν θα μείνεις

ευχαριστημένος από μένα! Πρόσεξε γιατί με τέτοια μυαλά δεν θα μπορέσεις

ποτέ να κάνεις πραγματικά προκοπή. Με τέτοιες αξιώσεις γαλήνης και

ησυχίας χωρίς δουλειά και κόπους, θα μείνεις για πάντα αποτελματωμένος.

Αν αυτό, αδελφοί μου, ισχύει για την παρούσα ζωή, ισχύει πολύ

περισσότερο για την αιώνια ζωή, για την αληθινή ζωή, που χαρίζει ο Κύριος

μας Ιησούς Χριστός.

Αν, λοιπόν, αδελφέ μου, θέλεις να αξιωθείς να βρεθείς κοντά Του,

πρέπει να Τον μιμηθείς τον Χριστό, γιατί Εκείνος είπε: «Ὁ πατήρ μου ἕως ἄρτι

ἐργάζεται, κἀγὼ ἐργάζομαι».

Τι σημαίνει «ἕως ἄρτι;» Σημαίνει: «Ποτέ δεν ξεκουράστηκα».

Και πώς εργαζόταν ο Χριστός; Με ταπείνωση, με κόπο, με θυσία.

4Ἀπόδοση Κοίμησης. 23/8/1992

Γι’ αυτό κι εμείς πρέπει να εργαζόμαστε, όσο πιο συνειδητά μπορούμε,

για τη βασιλεία του Θεού, για να δημιουργήσουμε προϋποθέσεις μέσα μας, να

έρθει και να κατοικήσει ο Χριστός. Εκείνος είπε: «Μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν

λόγον τοῦ Θεοῦ». Μακάριοι εμείς που ακούμε τον λόγο του Θεού, όχι με τα

έξω αυτιά αλλά με την καρδιά, γιατί έτσι έρχεται ο Χριστός μέσα μας. Γιατί ο

Χριστός πρόσθεσε: «Μακάριοι όχι μόνο οι ακούοντες τον λόγον του Θεού

αλλά και φυλάσσοντες αυτόν»

Άμα δεν τηρείς το θέλημα Του, δεν δημιουργείς προϋποθέσεις να έχεις

τον Χριστό να κάθεται μέσα στην καρδιά σου! Θα ξαναφύγει. Και θα

ξαναφύγει, το πιο φοβερό μερικές φορές, ανεπιστρεπτί! Γιατί; Γιατί ο

άνθρωπος, όταν καταλάβει την αλήθεια και την προδίνει με την επιμονή του

σε αμαρτίες, γίνεται πιο αδικαιολόγητος! Και παροργίζει τον Θεό! Διώχνει τη

Χάρη Του! Και σιγά-σιγά κινδυνεύει να πορωθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε να

φτάσει να κλείσει οριστικά την πόρτα στη αγάπη και στο έλεος του Θεού!

Ο Χριστός με τις πρεσβείες της Παναγίας Μητέρα Του να μας φυλάει

από τέτοια έκπτωση και αναισθησία! Και να μας ξυπνάει στην πρόθυμη

ακρόαση και τήρηση του αγίου θελήματός Του!

ΑΓΝΗ ΠΑΡΘΕΝΕ

 https://www.youtube.com/watch?v=hqd-Ne2j0Bg&list=PLiIWVl52CJw51xaLKJtEsr3YMMxrUOwN7&index=7

ΑΓΙΟΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΗΧΑΣΤΗΣ

 https://www.youtube.com/watch?v=ZV-smR1sJgo

 2026 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 16 – ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΜΥΡΙΩΝ ΤΑΛΑΝΤΩΝ (Ματθ. 18, 23-35)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στη Φιλιππιάδα, στις 10/8/1980)

Μη ξεχνάμε τις δωρεές του Θεού

Ακούσαμε στο ευαγγέλιο ότι ένας άνθρωπος με μεγάλο αξίωμα,

αποφάσισε να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με τους χρεωφειλέτες του.

Άρχισε ο έλεγχος και του παρουσίασαν κάποιον δούλο του που του

χρωστούσε 10.000 τάλαντα. Με τόσα χρήματα, εκείνη την εποχή, αγόραζες

ολόκληρη πόλη. Ο χρεωφειλέτης δεν είχε να τα δώσει, και άρχισε να

παρακαλεί τον άρχοντα να του δώσει προθεσμία. Και τρομοκρατημένος

καθώς ήταν, μια και ο άρχοντας είχε το δικαίωμα να τον πουλήσει δούλο -

αυτόν, τους δικούς του- και να βγάλει σε πλειστηριασμό ό,τι είχε, έκλαιγε και

υποσχόταν ότι θα εξοφλούσε το χρέος. Αλλά ο Κύριός του ήταν εύσπλαγχνος

και ξέροντας ότι ο άνθρωπος αυτός δεν πρόκειται να του δώσει τίποτε, του

φέρθηκε μεγαλόψυχα και του χάρισε ολόκληρο εκείνο το ποσό.

Θα περίμενε κανείς ότι ο άνθρωπος αυτός, δεν θα ξεχνούσε την

ευεργεσία που δέχθηκε και θα προσπαθούσε να μιμηθεί και αυτός το

εύσπλαγχνο φρόνημα του Κυρίου του και την απρόσμενη καλωσύνη του, την

τόσο αντίθετη στο φρόνημα του κόσμου τούτου.

Όμως βγαίνοντας από το σπίτι τού Κυρίου του, συνάντησε ένα

σύνδουλό του, που του χρωστούσε 100 δηνάρια (θα λέγαμε σήμερα ένα ποσό

που αντιστοιχεί σε 100 ημερομίσθια). Και αυτός ο τόσο ευεργετημένος, τον

άρπαξε από τον λαιμό και του είπε: «Δόσ’ μου αμέσως εκείνα που μου

χρωστάς!» Επειδή ο φίλος του δεν μπορούσε να τα δώσει, άρχισε να τον

παρακαλεί με τον ίδιο τρόπο, που πριν λίγο παρακαλούσε και αυτός:

«Λυπήσου με. Θα σου τα δώσω!». Αλλά ο αχάριστος δούλος δείχθηκε

ανελέητος. Τον έκλεισε στη φυλακή και κίνησε την διαδικασία να τον

πουλήσουν δούλο και εκείνον και την γυναίκα του και τα παιδιά του, για να

πάρει πίσω τα χρήματά του.

Αυτή η συμπεριφορά τού αχάριστου δούλου έγινε γνωστή στον Κύριό

του. Και τότε εκείνος ανακάλεσε τη δωρεά, και διέταξε να τον κλείσουν στην

φυλακή, γιατί δεν φέρθηκε εύσπλαγχνα στον σύνδουλό του.

Φρόνημα κόσμου. Φρόνημα Θεού

Με την παραβολή αυτή ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός θέλει να μας

διδάξει δύο πράγματα:

Ένα μεν ότι πρέπει εμείς να συγχωρούμε τα λίγα που μας έχουν κάνει

οι συνάνθρωποί μας, αν θέλουμε να συγχωρήσει ο Θεός τα πολλά που του

έχουμε κάνει εμείς.

Γιατί λέγει ο Θεός να συγχωρούμε εμείς «τα λίγα» που μας έχουν κάνει

οι άλλοι, για να μας συγχωρήσει εκείνος «τα πολλά»; Γιατί αδελφοί μου, όσο

και να παριστάνουμε τον αδικημένο από τους άλλους, τελικά οι αδικίες που

μας έχουν κάνει είναι μια, δυο, τρεις, πέντε, δέκα σε όλη μας την ζωή. Και αν

δεν εξετάζαμε στενόκαρδα τη συμπεριφορά των άλλων θα ζούσαμε και εδώ

στη γη ειρηνικά σαν στον Παράδεισο.

2Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου. Μυρίων ταλάντων. 10/8/1980

Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο πράγμα με τις πράξεις μας

ενώπιον του Θεού. Αυτές οι πράξεις, παρ’ ότι το βλέμμα Του μας

παρακολουθεί παντού, είναι πράξεις αμαρτίας χωρίς το ελάχιστο ίχνος

ντροπής. Γιατί πολλές φορές πράττομε ενώπιον του Θεού έργα, που δεν θα

επιτρέπαμε με κανένα τρόπο στον εαυτό μας να τα διαπράξει ενώπιον των

ανθρώπων.

Δηλαδή και μόνο το γεγονός ότι σεβόμαστε τούς ανθρώπους

περισσότερο από τον Θεό, αποτελεί τη χειρότερη αμαρτία.

Αλλά ο Κύριος δεν ήθελε να μας τονίσει μόνο ότι πρέπει να

συγχωρούμε για να μας συγχωράει, και ότι αν δεν συγχωρούμε εμείς ούτε

Εκείνος θα μας συγχωρήσει. Ήθελε ακόμη να μας πει ότι το φρόνημα του

κόσμου αυτού είναι φρόνημα εγωκεντρικό. Τα γυρεύει όλα για τον εαυτό του.

Ο άνθρωπος που το έχει εγκολπωθεί, ζητάει μεγαλεία, χρήμα, διασκέδαση,

καλό φαγητό, άνεση, και πάνω απ’ όλα βάζει το επίγειο συμφέρον του. Ο

Κύριος ημών Ιησούς Χριστός έρχεται και μας λέγει ότι αυτά τα πράγματα, που

ο κόσμος τα θεωρεί σαν την μεγαλύτερη επιτυχία, πηγάζουν από ένα

φρόνημα που είναι εντελώς αντίθετο από το φρόνημα του Θεού.

Ποιό είναι το φρόνημα του Θεού;

Κάποτε δίδασκε ένας ασκητής τον επισκέπτη του:

-Ξέρεις, αν σε καλέσουν σε τραπέζι, να καθίσεις στην τελευταία θέση,

έστω και αν σου ανήκει η πρώτη. Από τα διάφορα φαγητά που υπάρχουν εκεί,

πάρε τα πιο απλά. Άφησε τους άλλους να διαλέξουν τα καλύτερα. Αν σας

χαρίσουν ρούχα, μη διαλέγεις τα καλά αλλά πάρε τα δευτερότερα. Και αν σε

χτυπήσει κανείς στο δεξιό μάγουλο, στρέψε - όπως λέει το Ευαγγέλιο - και το

άλλο.

Του λέει ο επισκέπτης:

-Δεν μου λες πάτερ, για ανόητο με περνάς και μου λες

να κάνω τέτοια πράγματα;

Του απάντησε ο ασκητής:

-Παιδί μου, αν θέλουμε να μείνουμε χριστιανοί, πρέπει στον κόσμο

αυτό να φερθούμε λιγάκι σαν ανόητοι.

Και του εξήγησε ποια είναι η διαφορά του φρονήματος του κόσμου από

το φρόνημα του Χριστού.

Ποιός είναι για το Χριστό ο επιτυχημένος;

Εκείνος που νηστεύει και εγκρατεύεται. Εκείνος που θεωρεί την

ασκητική ζωή, παρά την λίγη κακοπάθεια που έχει, σαν το μεγαλύτερο

κέρδος. Εκείνος που «έχει» και δεν τα χρησιμοποιεί μόνο για τον εαυτό του,

αλλά μοιράζει συνεχώς. Τι είπε ο Κύριος; Αυτός που δίνει, είναι πιο

ευτυχισμένος από εκείνον που παίρνει. Και εκείνος που μπορεί και υπομένει

τον ονειδισμό, είναι ψηλότερα από κείνον που έχει τιμές. «Μακάριοι οι πτωχοί

τω πνεύματι». «Μακάριοι όσοι διώκονται και είναι στη φυλακή για την δόξα του

ονόματός του Χριστού».

Αν συγχέουμε το φρόνημα του κόσμου και το φρόνημα της Βασιλείας

του Θεού και δεν προσέχουμε να καταλάβουμε την διαφορά που υπάρχει

ανάμεσά τους, χριστιανοί δεν θα γίνουμε ποτέ. Εάν νομίζουμε ότι τρώγοντας,

πίνοντας και διασκεδάζοντας με οποιοδήποτε τρόπο και ζώντας υλιστικά,

είμαστε άνθρωποι του Θεού μόνο και μόνο επειδή πάμε καμιά φορά στην

Εκκλησία, κάνουμε μεγάλο λάθος.

Τριπλός εγωκεντρισμός, τριπλός αγώνας

3Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου. Μυρίων ταλάντων. 10/8/1980

Βασιλεία του κόσμου τούτου και βασιλεία του Χριστού δεν

συγγενεύουν. Δεν μπορείς να αγωνίζεσαι με όλες σου τις δυνάμεις

ταυτόχρονα για τα επίγεια και για τα επουράνια. Ή μάλλον δεν μπορείς να

έχεις την καρδιά σου γεμάτη από τα επίγεια και από τα επουράνια.

Τουλάχιστον θα πρέπει να κάνεις μια διαφοροποίηση και να λες:

-Τι γυρεύω πρώτα; Ποιός είναι ο στόχος μου; Τι είμαι έτοιμος να

θυσιάσω; Τον κόσμο χάριν της Βασιλείας του Θεού, ή τον Χριστό και την

Βασιλεία Του χάριν του κόσμου;

«Και η πίττα ολόκληρη και το σκυλί χορτάτο» δεν γίνεται.

Τι είπε ο Χριστός; «Δεν είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να δουλεύει

ταυτόχρονα σε δύο κυρίους. Ή τον ένα θα αγαπήσει και τον άλλο θα τον

καταφρονήσει, ή θα πάει με τον ένα και θα αδιαφορήσει για τον άλλο». Δεν

μπορεί ένας άνθρωπος να κυριαρχείται από το κοσμικό φρόνημα και

ταυτόχρονα να κάνει τον καλό χριστιανό.

Γιατί; Γιατί έχουμε μέσα μας μια τάση που λέγεται «εγωκεντρισμός». Ο

εγωκεντρισμός είναι σωματικός, ψυχικός και πνευματικός.

Ο εγωκεντρικός άνθρωπος:

 ζητά ηδονή για το σώμα (εγωκεντρισμός σώματος),

 ασχολείται μόνο με τον εαυτό του και συνεπώς αδιαφορεί για όλους.

Δεν νοιάζεται αν ζουν ή αν πεθαίνουν,

 και στο μυαλό του κυριαρχεί η έπαρση και η καταφρόνηση των

πάντων.

Όσο κανείς ζει με εγκράτεια και νηστεία, τόσο ο εγωκεντρισμός τού

σώματος εξουθενώνεται.

Ο εγωκεντρισμός της ψυχής που είναι η αδιαφορία για τους άλλους,

καταπολεμείται με την αγάπη και το ενδιαφέρον μας για όλο τον κόσμο και την

«καλή αδιαφορία» για τον εαυτό μας. Βέβαια η αγάπη απαιτεί θυσίες. Γι’ αυτό,

ή έχεις αγάπη με θυσία, ή διαφορετικά λες για τους άλλους, αν όχι με λόγια

πάντως με την συμπεριφορά σου: «Τι είναι αυτά τα σκουπίδια που έχω

μπροστά μου; Δεν βαριέσαι! Ας κάνουν ό,τι θέλουν»

Αν θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι και να πιστεύουμε στο Θεό, που είναι

η πηγή της αγάπης για όλους τούς ανθρώπους, δεν πρέπει να αφήσουμε να

κυριαρχήσει μέσα μας το φίλαυτο φρόνημα του κόσμου, που θα μας κάνει

χωρίς να το καταλάβουμε να απομακρυνθούμε από την αγάπη και από τον

Θεό.

Ο εγωκεντρισμός του πνεύματος γεμίζει τον άνθρωπο με

αυτοπεποίθηση ότι «τα ξέρει όλα καλά» και δεν χρειάζεται συμβουλή από

κανένα. Και τελικά τον κάνει… επικίνδυνο.

Ας αγωνιζόμαστε λοιπόν κάθε μέρα εναντίον του εαυτού μας και ας τον

καλλιεργούμε για να αποκτήσει θυσία, με την νηστεία, την ελεημοσύνη, την

υποχωρητικότητα, την ταπείνωση και με την συγχώρηση εκείνων που μας

βρίζουν και μας κακολογούν. Κάνοντας έτσι θα βαθαίνουμε πνευματικά και θα

αποκτάμε αληθινή αγάπη.

Αλλιώς, αν θεωρούμε τον εαυτό μας κέντρο του κόσμου, κάθε φορά

που θα γίνεται ακόμη και το παραμικρό εναντίον μας, θα το θεωρούμε σαν το

μεγαλύτερο ανοσιούργημα και θα ξεσπαθώνουμε ζητώντας εκδίκηση, γεγονός

που μαρτυρεί ότι το φρόνημά μας είναι εξ ολοκλήρου εγωκεντρικό.

Να σταθούμε, όπως απαιτεί ο Κύριός μας, με πνευματικό δυναμισμό

στη ζωή. Δυναμισμός σημαίνει πάλη εναντίον όλων των δαιμονικών

4Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου. Μυρίων ταλάντων. 10/8/1980

δυνάμεων που καταστρέφουν την καλή πνευματική μας κατάσταση και μας

κάνουν από επίγειους αγγέλους βιολογικές υπάρξεις, που διαφέρουμε από τα

ζώα μόνο στο ότι είναι πιο δυνατό το μυαλό μας και γι’ αυτό φτιάχνουμε

περισσότερα και ποικιλότερα δημιουργήματα ενός τεχνικού πολιτισμού.

Ας εμβαθύνουμε στο φρόνημα του Χριστού και ας προσευχηθούμε να

μας δώσει δύναμη, να ζούμε κατά τις επιταγές της αγίας πίστεώς μας. Αμήν.

ΕΟΡΤΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 

ΕΟΡΤΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ  ΤΗΣ  ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΜΠΗΣ      2026

ΠΕΜΠΤΗ 13/8 ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ- ΜΙΚΡΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ-ΕΓΚΩΜΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ 7.00-8.30μμ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ  14/8

ΠΡΩΙ Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ  7.00-9.00πμ

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ - ΛΙΤΑΝΕΙΑ ΙΕΡΑΣ ΕΙΚΟΝΑΣ    7.30  μμ

ΣΑΒΒΑΤΟ  15/8

ΟΡΘΡΟΣ- Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ  7.30-10πμ

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ ΕΔΕΣΣΗΣ

 https://www.youtube.com/watch?v=QZkSONTQBLM&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E&index=44

 2026 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 9 – ΚΥΡΙΑΚΗ Ι ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΥΜΕΝΟΥ ΝΕΟΥ (Ματθ. 17 , 14-23)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Άνω Κοτσανόπουλο, στις 8/8/1999)

Περιμένοντας τον Κύριο

Ερχόμαστε στην Εκκλησία και παρακαλούμε τον Κύριο να μας δώσει

χάρη και έλεος. Και παρακαλώντας Τον «περιμένουμε» να λάβουμε την χάρη

και το έλεός Του. Λέμε «περιμένουμε» γιατί ξέρουμε ότι ο Κύριός μας Ιησούς

Χριστός δεν μας απαντά πάντοτε αμέσως, αλλά εκπληρώνει τα αιτήματά μας,

όταν κρίνει ότι είναι ο κατάλληλος καιρός. Και εμείς, μέσα στην Εκκλησία, έξω

από την Εκκλησία, γύρω Του, κοντά Του, τον «περιμένουμε».

Δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα, από το να βρίσκεται κανείς κοντά

στον Χριστό και συγχρόνως να Τον «περιμένει». Να περιμένει την ευλογία

Του, τη χάρη Του, τις δωρεές Του. Και σ’ αυτή την ζωή και στην ατελεύτητη

Βασιλεία Του.

Το Ευαγγέλιο που ακούσαμε σήμερα, μας παρουσιάζει στο κέντρο τον

Χριστό. Γύρω Του κόσμος πολύς. Όλοι περιμένουν. Τι ευλογημένη

κατάσταση! Όπως τότε οι Ιουδαίοι, έτσι και εμείς, για διαφορετικό λόγο ο

καθένας, με την δική του ικεσία ο καθένας, είμαστε μέσα στο Ναό τού Κυρίου,

κοντά στον Χριστό. Έστω και αν δεν Τον βλέπουμε σωματικά αλλά μόνο

νοερά: Μέσα από την εικόνα Του. Μέσα από την Θεία Ευχαριστία -το άγιο

Σώμα Του και το Αίμα Του- που μας προσφέρει «εις άφεσιν αμαρτιών και εις

ζωήν την αιώνιον».

Μη μας φανεί παράξενο. Είμαστε πιο προνομιούχοι από τους τότε.

Εκείνοι δεν Τον είχαν πιστεύσει Θεό και Σωτήρα του κόσμου. Εμείς τον

πιστεύουμε. Έστω και αν δεν είμαστε εντάξει απέναντί Του.

Γιατί ούτε το σώμα μας το διατηρούμε όπως πρέπει καθαρό, ούτε την

καρδιά μας την έχουμε όσο πρέπει καλή, δηλαδή γεμάτη αγάπη. Ούτε το

μυαλό και τη σκέψη μας τα διατηρούμε στην υπακοή του Θεού, στην

δοξολογία Του, στην αναζήτηση του Κυρίου και του θελήματός Του. Αλλά

αφήνουμε το μυαλό μας να ασχολείται με γελοιότητες και λεπτομέρειες, που

δεν έχουν ουσία και διστάζουμε να αφιερώσουμε έστω και τον ελάχιστο χρόνο

σ’ εκείνα που είναι αλήθεια, ζωή, ανάσταση.

Αφύπνιση. Όχι προσβολή

Και να. Ένας πατέρας με το άρρωστο παιδί του, που είχε καταληφθεί

από δαιμόνιο, πλησιάζει τον Χριστό. Ζούσε μια μόνιμη τραγωδία. Το παιδί

του, άλλοτε έπεφτε στη φωτιά, άλλοτε στο νερό. Ο ταλαίπωρος πατέρας

έτρεχε ασταμάτητα να το σώσει. Και ζούσε με την αγωνία ενός θλιβερού

τέλους.

Μαζί λοιπόν με τους ανθρώπους που περίμεναν να δουν τον Χριστό,

είναι και αυτός ο πατέρας. «Κύριε», του λέει, «ξέρεις πόση ώρα είμαι εδώ και

περιμένω. Το παιδί μου, πότε πέφτει στη φωτιά και πότε στο νερό. Δεν θέλησα

να σε κουράσω και το πήγα στους μαθητές σου. Μα δε μπόρεσαν να κάνουν

τίποτε. Μπορείς εσύ; Κάνε ένα καλό. Πονεμένος άνθρωπος είμαι».

2Κυριακή Ι΄ Ματθαίου. Ἡ θεραπεία τοῦ δαιμονιζομένου νέου. 8/8/1999

Του λέει ο Χριστός: «Ω γενεά άπιστος και διεστραμμένη»! Δεν μας

βρίζει ο Χριστός. Δεν μιλά με κακία. Είναι πάντοτε γεμάτος καλωσύνη. Τα

λόγια Του αυτά είναι εγχείρηση, αφύπνιση.

• Εγχείρηση, για να κοπεί από την καρδιά μας το σάπιο. Και να γίνουμε

υγιείς.

• Ξυπνητήρι, γιατί την ώρα που πρέπει να γρηγορούμε και να

περιμένουμε την Βασιλεία Του, εμείς κοιμόμαστε. Δεν εννοούμε σωματικά

αλλά ψυχικά. Και υπάρχει κίνδυνος να παραδοθούμε στο αιώνιο ύπνο του

πνευματικού θανάτου.

«Γενεά άπιστη και διεστραμμένη»... Όταν πούμε έναν άνθρωπο

διεστραμμένο, τον βρίζουμε. Αλλά σκεφθήκαμε ποτέ τι είναι η πιο φοβερή

διαστροφή; Είναι όταν η καρδιά μας, αντί για καλωσύνη, έχει κακία. Και

μάλιστα, όταν δεν αγαπάμε αυτούς που μας αγαπούν, τους ευεργέτες μας.

Αλλά, υπάρχει κάποιος που μας αγάπησε περισσότερο από τον Χριστό; Αν

ένας άνθρωπος δεν ξεχωρίζει τον Κτίστη του και Δημιουργό του, ο οποίος

σταυρώθηκε για μας, άραγε πώς θα τον χαρακτηρίσουμε;

Υπάρχει χειρότερη διαστροφή από το να μην έχεις καρδιά να

αγαπήσεις τον Χριστό; Και θέληση και απόφαση να κοπιάσεις για τον Χριστό;

Λοιπόν; Μας βρίζει ο Κύριος όταν μας λέει άπιστους και διεστραμμένους; Ή

παίρνει το νυστέρι για να θεραπεύσει με την αγαθότητά Του την ψυχή μας

από φρονήματα που οδηγούν στο θάνατο;

Γιατί δεν τα καταφέρνουμε;

Ο Χριστός, θεράπευσε τον δαιμονιζόμενο... Όσοι είδαν το θαύμα,

πίστευσαν ότι είναι Θεός. Κύριος του κόσμου και Σωτήρας. Φωτίστηκαν. Λέγει

ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος: «Έκανε πολλά ο Χριστός. Γράψαμε λίγα. Αλλά

αυτά που γράψαμε, τα γράψαμε για ένα λόγο. Να τα βλέπετε να καταλάβετε το

μεγαλείο, την δύναμη και την αγαθότητα του Χριστού. Για να πιστεύσετε και

πιστεύοντας σ’ Αυτόν να αποκτήσετε αιώνιο ζωή».

Ρώτησαν οι άγιοι απόστολοι τον Χριστό: Γιατί εμείς δεν μπορέσαμε να

κάνουμε τίποτε; «Δια την απιστίαν υμών» τους απάντησε. «Δεν έχετε την

πίστη που πρέπει. Αν είχατε πίστη ένα κόκκο –ένα σπυράκι- σινάπεως θα

λέγατε στο βουνό να περιπατήσει και θα το έκανε».

Ερώτημα: Εμείς πτωχοί, απλοί και αδύνατοι άνθρωποι, ναι, μας

ταιριάζει να χαρακτηριστούμε άπιστοι και ολιγόπιστοι. Οι απόστολοι όμως;

Αυτοί είχαν ακολουθήσει τον Χριστό με όλη τους την καρδιά, εγκαταλείποντας

τα πάντα. Ήταν ακόμη ολιγόπιστοι; Τι πρέπει δηλαδή να κάνει κανείς για να

τον θεωρήσει ο Χριστός πιστό;

Το θέμα χρειάζεται ξεκαθάρισμα. Κατ’ αρχήν να θυμόμαστε, ότι ο

Χριστός δεν είπε στους αποστόλους, «αν είχατε πίστη σαν ένα κόκκο άμμου»,

αλλά «αν είχατε πίστη, σαν ένα κόκκο από σινάπι». Ένα σποράκι δηλαδή.

Γιατί δεν είπε σαν ένα κόκκο άμμου; Γιατί ο σπόρος, κρύβει μέσα του ζωή. Και

άμα τον προσέξεις, δίνει καρπό. Το χαλικάκι, η άμμος, νεκρό είναι και νεκρό

μένει. Μας λέγει ο Κύριος: Προσέξτε! Η πίστη σας, να είναι ζωντανή. Σαν τον

σπόρο. Τον σκεπάζεις με λίγο χώμα, τον ποτίζεις και φυτρώνει. Γίνεται

βλαστάρι και ανάλογα με το πόσο τον φροντίζεις κάνει καρπό. Το ένα γίνεται

τριάντα, εξήντα, εκατό.

Λοιπόν; Έχουμε πίστη; Πώς θα το ελέγξουμε;

3Κυριακή Ι΄ Ματθαίου. Ἡ θεραπεία τοῦ δαιμονιζομένου νέου. 8/8/1999

Η πίστη είναι δύο ειδών: Πρώτα του Θεού προς εμάς και έπειτα η δική

μας πίστη προς τον Θεό.

Όταν ο Θεός έχει πίστη -εμπιστοσύνη- σε μας, κάνει θαύματα, ακούει

τα λόγια μας. Όταν εμείς έχουμε πίστη στον Θεό, μελετάμε τον λόγο Του, τον

τηρούμε και δίνουμε πρώτη προτεραιότητα στο θέλημά Του.

Θέλεις να δεις με ένα απλό τεστ αν έχεις πίστη; Αναρωτήσου: Όταν

ακούσω την καμπάνα, πηγαίνω στην Εκκλησία ή προτιμώ τον περίπατο; Είναι

Παρασκευή. Έχω διάθεση να νηστεύσω για την αγάπη του Χριστού; Αφήνω

την ανάπαυσή μου, για να συμπαρασταθώ στον πονεμένο;

Είπε ο Χριστός: Μη το ξεχνάτε, ότι τούτο το γένος, δηλαδή οι δαίμονες,

δεν ξεκολλάνε από τον άνθρωπο παρά μόνο με προσευχή και νηστεία.

Υπάρχει χειρότερη αδικία για τον εαυτό μας, από το να μη προσευχόμαστε και

να μη νηστεύουμε; Είναι σαν να λέμε στα δαιμόνια: «Ελάτε. Ορμάτε πάνω

μας». Ποιός μας φταίει; Μήπως δεν μας προειδοποίησε ο Χριστός;

Ξέρεις να «περιμένεις» σαν τον Αβραάμ;

Ας επανέλθουμε στο πώς «περιμένουμε» τον Χριστό. Ας δούμε τι λέγει

η Αγία Γραφή. Μια πολύ παλιά εποχή, που ο κόσμος ήταν σχεδόν στο σύνολό

του χαλασμένος, διάλεξε ο Θεός ένα δούλο Του, τον Αβραάμ και του είπε:

-Σήκω και φύγε από αυτό τον αμαρτωλό κόσμο και πήγαινε εκεί που θα

σου δείξω να ζήσεις αλλιώς, καθαρά. Και να ξέρεις ότι από ένα απόγονό σου,

θα ευλογηθεί ολόκληρος ο κόσμος.

Ήταν τότε 80 χρονών ο Αβραάμ. Άτεκνος. Με την γυναίκα του Σάρρα

στείρα. Και ο Αβραάμ αρχίζει να περιμένει. Πέρασαν δέκα χρόνια χωρίς

αποτέλεσμα. Του ξαναλέει ο Θεός:

-Μη φοβάσαι Αβραάμ. Οι απόγονοί σου θα είναι σαν την άμμο της

θάλασσας. Σαν τα άστρα του ουρανού. Εκατομμύρια.

-Μα πότε Κύριε; Εγώ πεθαίνω άτεκνος.

Περνάνε άλλα δέκα χρόνια. Ο Αβραάμ φτάνει τα εκατό. Και όπως λέγει

ο απόστολος Παύλος, ο Αβραάμ αναρωτιέται: «Είναι δυνατόν να κάνω παιδί;

Εγώ είμαι νεκρός. Αλλά το είπε ο Θεός. Αν θέλει ο Θεός με ζωντανεύει».

Πραγματικά! Ήλθε η ώρα και ο Θεός ζωντάνεψε τον Αβραάμ και την

γερόντισσα Σάρρα και γέννησαν τον Ισαάκ.

Περίμεναν είκοσι χρόνια. Δεν ξέχασαν την υπόσχεση του Θεού. Μα

ούτε ο Θεός ξέχασε. Έστειλε την ευλογία Του και εκπλήρωσε την υπόσχεσή

Του. Τι διδασκόμαστε; «Ευλογημένε άνθρωπε, είναι δυνατόν να δώσεις

εντολές στον Θεό; Ποιός είσαι συ που με την προσευχή σου, θα στείλεις

τελεσίγραφο στον Θεό; Ούτε τα πιο πεισματάρικα παιδιά δεν το κάνουν στον

πατέρα τους. Επιτρέπεται εμείς, λογικοί άνθρωποι, να έχουμε τέτοια διάθεση;

Ας μάθουμε να λέμε στην προσευχή μας:

«Πιστεύω Κύριε, ότι συ είσαι Πατέρας μας. Δημιουργός μας. Ευεργέτης

μας. Ότι μας αγαπάς, περισσότερο από ό,τι εμείς αγαπάμε τον εαυτό μας.

Άκουσε την ταπεινή μου προσευχή και όποτε θέλεις, αν θέλεις, αν είναι για το

συμφέρον μου, κάνε εκείνο που ξέρεις σαν φιλάνθρωπος Θεός».

Ναι δεν είμαστε σαν τον Αβραάμ... Φτωχοί είμαστε. Στο μυαλό, στην

πίστη, στην καρδιά. Φτωχοί σε όλα.

Αλλά έχουμε ένα πάμπλουτο Πατέρα. Πάμπλουτο σε αγάπη.

Πάμπλουτο σε χάρη. Πάμπλουτο σε προθυμία να μας πλουτίσει.

Ας τον «περιμένουμε» με υπομονή και ελπίδα! Αμήν.-

4Κυριακή

H ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΤΗΝΟΥ

 https://www.youtube.com/watch?v=SsNRJkLYaS4&list=PLiIWVl52CJw6MHMniIsW5TFAtg-HWIt0U

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝ

 https://www.youtube.com/watch?v=SnrBXa2no8k&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E&index=31

ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

 

                                             ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ     ΠΑΝΑΓΙΑΣ

ΑΠΟ ΤΙΣ 2  ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ   ΚΑΘΕ  ΗΜΕΡΑ    7.00μμ ΕΚΤΟΣ ΣΑΒΒΑΤΟΥ   ΚΑΙ  ΠΑΡΑΜΟΝΗ  ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ

ΣΤΟΝ   ΝΑΟ  ΚΟΙΜ. ΘΕΟΤΟΚΟΥ