H EΠΙΓΕΙΑ ΖΩΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ μερος α

 

 2026 ΜΑΡΤΙΟΥ 29 – ΚΥΡΙΑΚΗ Ε ΝΗΣΤΕΙΩΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε ΝΗΣΤΕΙΩΝ (Μαρκ. 10, 32-45)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Κανάλι, στις 28/3/2004)

Η αμαρτία που χωρίζει από τον Θεό

Σήμερα πέμπτη Κυριακή των Νηστειών, γιορτάζουμε την μνήμη της

αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας.

Η αγία Μαρία η Αιγυπτία ήταν μια γυναίκα που στα νιάτα της

παρασύρθηκε και εξέκλινε σε πορνεία. Υποδουλώθηκε στην κατάσταση αυτή

και έζησε πολλά χρόνια σε μια εξαθλιωμένη διαφθορά. Μέχρι που μετανόησε.

Ερώτημα: Καλά, γιατί ενώ η γιορτή της είναι την πρώτη Απριλίου, την

εορτάζουμε σήμερα ημέρα Κυριακή; Μια γυναίκα με τέτοια συμπεριφορά; Όσο

και αν αγίασε.

Γιατί μάλιστα την εορτάζουμε λίγο πριν το Πάσχα;

Τι θέλει να μας θυμίσει η αγία μας Εκκλησία;

Η Αγία Γραφή, όταν θέλει να δείξει τι σημασία έχει η κάθε αμαρτία που

χωρίζει τον άνθρωπο από τον Θεό, λέει ότι είναι «πορνεία». Μιλώντας για

ολόκληρο τον λαό, που αποστάτησε από τον Θεό, λέει: «Επόρνευσε ο λαός».

Έπαυσε να ανήκει στο Θεό. Έπαυσε να θυμάται τον νόμο Του.

Γιατί αυτό; Ας το δούμε απλά.

Όταν μια γυναίκα παντρευτεί, πρέπει να ανήκει στον άνδρα της και

κατά το σώμα και κατά την ψυχή. Ούτε το σώμα της επιτρέπεται να το

πηγαίνει αλλού, ούτε η ψυχή της να αποστασιοποιείται από τον άνδρα της.

Αν φεύγει αλλού, τι σπίτι έχουν;

Είναι ποτέ δυνατόν να μιλάμε για τέτοια οικογένεια; Υπάρχει χειρότερη

πνευματική αδικία μέσα σ’ ένα πρότυπο ζωής - τον γάμο - που το ευλόγησε ο

Θεός;

Μια ώρα διαβάζουν οι ιερείς στην Εκκλησία για να ευλογήσουν ένα

γάμο, που πρέπει να είναι μια κατάσταση αγίας αμοιβαιότητας.

Και αντί γι’ αυτό, καταντάμε να μην πηγαίνει τίποτε καλά, να μην

υπάρχει καμία επαφή. Έτσι δεν καταντάει η απιστία τον γάμο;

Γι’ αυτό στην περίπτωση που ο άνθρωπος φεύγει από το θέλημα του

Θεού και παύει να έχει ψυχική επαφή με τον Θεό, λέει η Αγία Γραφή: «Ο

άνθρωπος αυτός, επόρνευσε». Δηλαδή, αλλού έχει την καρδιά του και το

σώμα του. Μακριά από τον Θεό.

Αόρατα οδοφράγματα

Ας επανέλθουμε στην αγία Μαρία την Αιγυπτία.

Ξεκίνησε την αμαρτία και από εκεί και πέρα, γοητεύτηκε τόσο πολύ,

ώστε ξέχασε τον εαυτό της, ξέχασε τον Θεό, ξέχασε κάθε ντροπή, ξέχασε

ψυχή, Παράδεισο, νόμο και θέλημα Θεού.

Όλα τα περιφρονούσε, όλα τα βαριόταν, εκτός από ένα... Και είχε

φτάσει στο σημείο, να καταντήσει παθολογικά άρρωστη με το πάθος της.

Μια μέρα, κατέβηκε στο λιμάνι. Εκεί, είδε ένα γκρουπ νεαρούς.

-Πού πάτε;

-Στην Ιερουσαλήμ για προσκύνημα.

2Ε΄ Νηστειῶν. 28/3/2004

-Να ‘ρθώ και εγώ μαζί σας;

Τα παιδιά, δεν ήταν όσο έπρεπε σωστά. Την πήραν μαζί τους. Και

διασκέδαζαν στο δρόμο μέχρι να φτάσουν στην Ιερουσαλήμ.

Όταν έφτασαν, βρέθηκε μέσα σ’ ένα κύμα ανθρώπων που πήγαιναν να

προσκυνήσουν τον Τίμιο Σταυρό. Όλοι περπατούσαν όχι με τα πόδια τους,

αλλά όπως τους πήγαιναν οι άλλοι που τους περιτριγύριζαν.

Και ενώ όλοι πήγαιναν έτσι και ανάμεσά τους η Μαρία, αυτή

αισθανόταν ότι κάποιος την άρπαζε από τον γιακά και την τράβαγε προς τα

πίσω.

-Κάποιος με τραβάει...

-Προχώρα μπροστά, μη μας εμποδίζεις...

Μα εκείνη, πάλι, αισθανόταν πως κάποιος την τραβά πίσω. Κοίταξε-

κοίταξε και κατάλαβε ότι δεν ήταν δυνατόν να την τραβά κανείς. Όλοι μπροστά

την έσπρωχναν.

Πώς σπάζουν τα οδοφράγματα

Τότε ήρθε σε αίσθηση.

Θυμήθηκε τα πεπραγμένα της. Συνειδητοποίησε τι έκανε. Και άκουσε

τον Θεό που της έλεγε:

-Πού πας; Τι τον πέρασες τον Σταυρό; Θα ακουμπήσεις τα χείλη σου

επάνω και ξεμπλέξαμε; Είναι άγιο πράγμα ο ασπασμός του Χριστού και του

Σταυρού Του. Φίλημα σαν του Ιούδα καλύτερα να μη το κάνεις ποτέ.

Και ενώ είχε τρομάξει και έφευγε χωρίς να ξέρει πού πάει, βρέθηκε

μπροστά σε μια εικόνα της Παναγίας. Την κοίταξε και είπε: «Αγία Μαρία,

Μητέρα του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού. Αξίωσέ με να προσκυνήσω και εγώ

τον Σταυρό του Υιού σου· και σου το υπόσχομαι, ότι από σήμερα αλλάζω

ζωή. Πάω στην έρημο να αγωνιστώ για την σωτηρία μου».

Ξαναγύρισε πίσω και νόμισε πως την κρατάνε στην αγκαλιά τους

άγγελοι. Μπήκε στο ναό, σαν να την σήκωναν άγγελοι. Τι είχε αλλάξει;

Η εσωτερική της τοποθέτηση! Γιατί μέσα της έπαυσε η καταφρόνηση

και η χυδαιότητα. Ήλθε σε συναίσθηση, ότι το θέλημα του Θεού είναι ιερό.

Κατάλαβε ότι έχει χρέος να το σέβεται, να το αγαπά, να το τηρεί. Όταν μπήκε

αυτό το φρόνημα στην καρδιά της, κατέβηκαν οι άγγελοι, την πήραν στην

αγκαλιά τους και την πήγαν ανάλαφρη πνευματικά να προσκυνήσει.

Όταν βγήκε από την Εκκλησία ξαναγύρισε στην εικόνα της Παναγίας.

Της είπε:

-Σε ευχαριστώ Μητέρα του Κυρίου μας, που με αξίωσες να

προσκυνήσω τον Σταυρό του Υιού σου. Τώρα, φεύγω και πάω στην έρημο,

να ζήσω μακριά από τον κόσμο. Εδώ κοντά, έτσι που έχω κακομάθει, δεν

ξέρω τι θα κάνω. Σε βάζω εγγυήτρια για την ψυχή μου. Μη με εγκαταλείψεις

ποτέ. Όταν κάνω λάθη, θύμιζέ τα μου. Κράταγέ με. Μίλαγέ μου. Χτύπα με

στην ανάγκη. Βάζε μου μυαλό.

Πήρε μερικά κομμάτια ψωμί και πήγε στην έρημο. Έζησε εκεί σαράντα

χρόνια και περισσότερα. Όταν πια γέρασε, έλαβε πληροφορία από τον Θεό

ένας όσιος πατέρας, ο Ζωσιμάς, ότι: «Μια αγία γυναίκα σε περιμένει να

εξομολογηθεί και να κοινωνήσει».

Παλεύοντας με την αμαρτία

3Ε΄ Νηστειῶν. 28/3/2004

Όταν την βρήκε, τα ρούχα της ήταν κουρέλια. Φαινόταν κατάμαυρη

από τον ήλιο και την κακουχία. Με μόνα κάτασπρα τα μαλλιά της. Του

διηγήθηκε τον βίο της. Μετά την είδε να περπατά στον αέρα. Να περνά τον

Ιορδάνη, πατώντας στο νερό. Είχε αγιάσει!

Του είπε:

-Πόσες φορές εδώ που βρισκόμουν αντί να προσεύχομαι, θυμόμουν τα

πορνικά τραγούδια και έπαιρνα τον δρόμο για τον κόσμο. Μα τότε, να η

Παναγία που μου έλεγε:

-Μαρία, πού πας;

Και την έβλεπα μπροστά μου, να μου φράζει τον δρόμο. Μου έλεγε:

-Γύρνα πίσω. Με έβαλες εγγυήτρια.

Όποιος πραγματικά θέλει να αγωνιστεί, για να διορθωθεί, πρέπει να

προφυλάσσει τον εαυτό του από πισωγυρίσματα.

Όταν ο αββάς Ζωσιμάς, είδε τα ψωμιά που είχε πάρει μαζί της η αγία

φεύγοντας, ήταν ακόμη απείραχτα. Γιατί το θεωρούσε πολυτέλεια να φάει τα

ξεροκόμματα, και έτρωγε μόνο τα χορτάρια που έβρισκε στην έρημο. Έτσι

νήστευε η αγία. Γιατί; Για την ψυχή της.

Εσύ τι κάνεις, αδελφέ; Όταν χτυπά η καμπάνα, η συνείδηση, και σου

λέει κάτι δεν πάει καλά, τι κάνεις; Την προσέχεις αυτή τη φωνή; Ή την αγνοείς;

Όταν - καμιά φορά - παίρνεις την απόφαση να κάνεις μερικά βήματα

μπροστά, μήπως στην πρώτη δύσκολη στιγμή, τα ξεχνάς όλα; Με τι παίρνεις

δύναμη; Από πού;

Ποιο είναι το χρέος μας;

Να σταθούμε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, και ακόμη καλύτερα

μπροστά στον παπά και να εξομολογηθούμε. Να ζητήσουμε συγχώρηση,

ευχή και οδηγίες για τον αγώνα μας, για να γλυτώσουμε από την ταλαιπωρία

της αμαρτίας.

Γιατί, αλλοίμονό μας αν ζήσουμε σε πνευματική πορνεία, δηλαδή

μακριά από τον Χριστό, ψυχικά, για όλη μας τη ζωή. Νεκροί είμαστε και νεκροί

θα μείνουμε. «Μακριά από τον Χριστό» σημαίνει «πεθαμένος». Και τι

πεθαμένος; Τον αιώνιο θάνατο.

Η ευσπλαγχνία του Θεού

Μα ο Θεός, δεν θέλει τον θάνατο κανενός. Και για να πλύνει τις

αμαρτίες μας, δεν έβαλε τα απορρυπαντικά που ξέρουμε, αλλά το αίμα Του,

που το έχυσε για μας πάνω στο Σταυρό.

Θέλεις να σωθείς; Θυμήσου πρώτα την ευσπλαγχνία τού Θεού.

Μη νομίζεις ότι κέντρο της ζωής είναι το σαρκίο σου και ο γύρω

κόσμος. Αυτά είναι ψεύτικα. Αλήθεια είναι η αιώνια ζωή. Έλα σε αίσθηση της

αλήθειας. Για τον εαυτό σου και την σημασία των πράξεών σου. Μη τα

θεωρείς όλα «τίποτε».

Αφού έλθεις σε αίσθηση, φώναξε στο Θεό. Κρύψου στο «ταμιείον»

σου. Μοναχός σου. Και φώναξε, αν όχι από το στόμα σου, οπωσδήποτε από

την καρδιά σου προς τον Θεό και πες του: «Συγχώρεσέ με, Θεέ μου».

Έπειτα εξομολογήσου και κοινώνησε.

Έτσι έρχεται η ανάσταση της πεθαμένης ψυχής. Έτσι βαδίζουμε προς

την ανάσταση σαν γιορτή – γιορτή του Χριστού. Έτσι ετοιμαζόμαστε και για

την ανάσταση που θα έλθει την ημέρα της δευτέρας Παρουσίας, για να

αρχίσει η Βασιλεία του Θεού η αιώνια και ατελεύτητη. Αλλοίμονο σε εκείνους,

4Ε΄ Νηστειῶν. 28/3/2004

που θα έχουν την δυσωδία της αμαρτίας και δεν θα βρεθούν άξιοι να μπουν

σε εκείνη τη ζωή.

Γι’ αυτό την γιορτάζουμε την αγία Μαρία την Αιγυπτία. Γιατί

απαλλάχτηκε από την βρώμα τής αμαρτίας και ευωδίασε και η ψυχή της και το

σώμα της. Ας εξετάζουμε πού είμαστε και ας μεταβάλλουμε την βρώμα τής

ψυχής μας, από τις όποιες αμαρτίες μας, «εις οσμήν ευωδίας πνευματικής»

για τον Κύριο και Σωτήρα μας. Αμήν.-

 2026 ΜΑΡΤΙΟΥ 22 – ΚΥΡΙΑΚΗ Δ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΜΕΝΟΥ ΝΕΑΝΙΣΚΟΥ (Μαρκ. 9, 17-31)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Αμμότοπο, στις 10/4/2005)

Το Ευαγγέλιο που ακούσαμε, είναι πολύ ωμό και ρεαλιστικό. Μας

δείχνει τον εαυτό μας με όλες μας τις αδυναμίες. Σωματικές, διανοητικές και

αδυναμίες από απόψεως πίστης. Μας κάνει να βλέπουμε την αθλιότητά μας.

Ένας πατέρας που είχε παιδί όχι απλά άρρωστο αλλά δαιμονισμένο,

άκουσε για το Χριστό και έκανε την σκέψη: «Κάτι θα είναι και αυτός». Όπως

και εμείς όταν ακούμε για κάποιον μάγο, λέμε: «Πού ξέρεις, μπορεί να

βοηθήσει την κατάσταση». Έτρεξε λοιπόν και είδε αντί για ένα, δώδεκα. Και

επειδή βρήκε πιο προσιτούς τους αποστόλους, τους παρακάλεσε να κάνουν

καλά το παιδί του.

Οι απόστολοι όντας κοντά στον Χριστό και πιστεύοντας ότι κάτι ξέρουν

και αυτοί, προσπάθησαν κάτι να κάνουν. Αλλά δεν έκαναν τίποτε. Στο τέλος ο

άνθρωπος πήγε στον Χριστό και του λέει:

-Κύριε, έχω το παιδί μου σ’ αυτή την θλιβερή κατάσταση. Πήγα στους

μαθητές σου, έλπιζα ότι κάτι θα έκαναν, δεν έκαναν τίποτε. Αν εσύ μπορείς,

κάνε το εσύ τουλάχιστον.

Απάντησε ο Χριστός, αλλά τα λόγια του ήταν τα πιο βαριά που βγήκαν

από το στόμα Του. Γιατί είπε: «Ω γενεά άπιστος και διεστραμμένη, έως πότε

θα είμαι μαζί σας και θα σας ανέχομαι; Μέχρι ποτέ θα έχω αυτή την καταδίκη

να συναναστρέφομαι τέτοιους ανθρώπους; Τόσο ξεχαρβαλωμένους

πνευματικά;». Ω γενεά χωρίς πίστη και με διαστροφή. Πού; Σε όλα!

Στο σώμα; Πόσες διαστροφές σωματικές…

Στα συναισθήματα; Όλο κακία.

Και στην ψυχή; Απιστία στο Θεό και εμπιστοσύνη στους απατεώνες.

Δηλαδή βάζουμε ίσα τον Χριστό με τον κάθε άνθρωπο. Που σημαίνει:

Καθόλου εμπιστοσύνη στο Θεό. Τιποτένια εμπιστοσύνη.

Ενώ το σωστό, ποιο είναι; Όλους τους ανθρώπους τους ακούμε, αλλά

τα λόγια τους τα περνάμε από πεντακόσια κόσκινα. Για να δούμε: Λένε την

αλήθεια;

Όμως το λόγο του Χριστού, τον δεχόμαστε και λέμε: «Θεέ μου, δώσε

μου φώτιση να τον καταλάβω. Δώσε μου δύναμη να τον αγαπήσω πιο πολύ

απ' ό,τι μέχρι τώρα. Και δώσε μου διάθεση να τον τηρώ, σε όλες του τις

λεπτομέρειες».

Πού οδηγεί ο λόγος του Θεού; Στην αιώνια ζωή.

Πού οδηγούν όλα τα άλλα; Στο τίποτα.

Τι αξία μπορούν να έχουν;

Βρισκόμαστε συχνά σε μνημόσυνα αδελφών μας που έχουν πεθάνει.

Ας υποθέσουμε ότι είχαν χορτάσει όλα τα πάθη τους, τι κέρδισαν; Όλα αυτά

έσβησαν. Αποδείχθηκαν μηδέν, απάτη, ψέμα.

Αν όμως έκαναν καλά έργα, αν προσεύχονταν, αν νήστευαν, αν είχαν

αγάπη, αν είχαν πίστη, τι πλούτος, τι χαρά, τι ειρήνη. Και εμείς θέλουμε να

έχουμε πίστη. Δεν θέλουμε να ερχόμαστε συμβατικά στην Εκκλησία με τη

σκέψη: «Ε, μια και γίνεται το μνημόσυνο, για να μην κακοφανεί στους

2Δ΄ Νηστειῶν. Δαιμονιζομένου νεανίσκου. 10/4/2005

συγγενείς, ας πάμε».

Όχι έτσι! Στην Εκκλησία δεν πάμε για τα μάτια του κόσμου. Στην

Εκκλησία πάμε για τα μάτια του Θεού. Στεκόμαστε ταπεινά και λέμε: «Ελέησε

Κύριε, και εμένα, ελέησε και τους αδελφούς μου, αυτούς που είναι εδώ μέσα.

Ελέησε και εκείνους που δεν ήρθανε. Γιατί μπορεί να το ‘χουν περισσότερο

ανάγκη και να μην το αισθάνονται. Ελέησε και εκείνους που φύγανε. Γιατί οι

εδώ και οι εκεί, είμαστε ένα. Και θα γίνουμε μία ημέρα, όλοι μαζί, ένα στη

Βασιλεία Σου».

Πορεία προς τα εμπρός

Είπε ο Χριστός: «Εγώ ειμι το φως του κόσμου». Τι σημαίνει αυτό;

Όποιος πάρει από το φως του Χριστού, γίνεται λαμπάδα που βγάζει φως και

φωτίζει. Τι κάνουμε την ημέρα της αναστάσεως;

Βγαίνει ο παπάς με τη λαμπάδα του που έχει το φως του Χριστού και

λέει: «Δεύτε λάβετε φως, εκ του ανεσπέρου φωτός. Και μάθετε να δοξάζετε τον

Χριστόν τον αναστάντα εκ νεκρών». Αυτό είναι το φως. Να πάρεις φως από

την λαμπάδα του Χριστού και να μάθεις να δοξάζεις τον Χριστό αναστάντα εκ

νεκρών. Να πιστεύεις στην ανάσταση και να αγωνίζεσαι για την ανάσταση.

Άμα αυτό δεν το κάνεις, στο σκοτάδι ήσουνα, στο σκοτάδι ζεις και στο

σκοτάδι θα ζεις, έστω και αν πιστεύεις τον εαυτό σου έξυπνο και

πολυδιαβασμένο, εσύ που ξέρεις τάχα περισσότερα από μερικούς άλλους

κουτούς και αμόρφωτους.

Σε τι σκοτάδι βρίσκεσαι; Να κάνουμε μια μικρή παρομοίωση.

Ανάβουμε το κερί και μετά το σβήνουμε. Άμα πιάσεις εκείνο το φυτίλι

γεμίζεις μουτζούρες. Εκεί που ήταν το φως, μένει μια μουτζούρα. Άμα δεν το

καις συνέχεια και το αφήνεις να σβήνει, γίνεται μια μουτζούρα. Όσο πιο πολύ

παραφίνη έχει το κερί, αντί να είναι κερί καθαρό, τόσο πιο πολύ μεγάλη η

μουτζούρα.

Έτσι και ο άνθρωπος. Όσο πιο νόθος είναι πνευματικά, τόσο πιο

πολλή μουτζούρα βγάζει κάθε φορά που ξεχνά το θέλημα του Θεού και το

φως του Θεού και βγάζει από το στόμα του και από τα έργα του και από την

καρδιά του, ό,τι τύχει: Βρώμα και δυσωδία.

Αυτή είναι η ταλαιπωρία της ζωής μας. Γι’ αυτό λέμε: Μακάριος ο

άνθρωπος ο οποίος καταλαβαίνει ότι ο Χριστός είναι η ζωή του κόσμου και

λέει κάθε ημέρα: «Χριστέ μου, βοήθησέ με να κάνω ένα μικρό βηματάκι προς

το μέρος Σου. Μικρό αλλά σταθερό. Προς τα μπρος. Όχι προς τα πίσω».

Πώς το κάνουμε αυτό το βηματάκι; Να το πούμε απλά: Ξεκινάμε το

πρωί, κάνουμε τον Σταυρό μας και λέμε: «Θεέ μου, βοήθα με να πηγαίνω

μπροστά. Να έχω τα μάτια της ψυχής μου ανοιχτά». Γιατί άλλο είναι να

προχωρώ στο δρόμο για το χωράφι μου, και άλλο να προχωρώ στο θέλημα

του Θεού. Που σημαίνει: αγάπη, πίστη, νηστεία, δοξολογία του Χριστού.

Γιατί νηστεύω την Παρασκευή;

Ήρθε ο Χριστός στον κόσμο και σταυρώθηκε ημέρα Παρασκευή για

μας. Όταν νηστεύω του λέω: «Σ’ ευχαριστώ Χριστέ μου». Δεν επιτρέπεται,

όποτε μου αρέσει να νηστεύω και όποτε δεν μου αρέσει να το ξεχνώ εντελώς.

Γιατί τότε δείχνω πως δεν έχω τίποτε μέσα μου. Και τον Χριστό τον ευεργέτη

και σωτήρα μου, δεν τον πολυψηφίζω. Η ζημία δεν είναι του Χριστού. Είναι

δική μου. Γιατί εγώ γίνομαι μαύρο κάρβουνο, σβησμένο, που μόνο

μουτζουρώνει.

3Δ΄ Νηστειῶν. Δαιμονιζομένου νεανίσκου. 10/4/2005

Μας θέλει πλούσιους

Είπε ο Χριστός «Ω γενεά άπιστος και διεστραμμένη, έως πότε θα είμαι

μαζί σας;». Μέχρι πότε θα σας ανέχομαι και θα υποφέρω αυτή την τραγωδία,

να βλέπω γύρω μου πλάσματα, τόσο φτωχά;

Γιατί το είπε; Γιατί μας θέλει πλούσιους.

Γιατί κατέβηκε στη γη; Γιατί ο επουράνιος Θεός, ο πάμπλουτος, που

είναι τα πάντα δικά Του, έγινε για χάρη μας φτωχός; Για να μας κάνει να

πλουτήσουμε με το λόγο Του, με το Ευαγγέλιο, με την Θεία Κοινωνία, με τη

συγχώρηση των αμαρτιών, με το βάπτισμα, με την Εκκλησία Του. Με τόσα

άλλα καλά τα οποία μας έδωσε.

«Ω γενεά άπιστος και διεστραμμένη». Και για να τους δείξει ο Χριστός

ότι κάτι δεν πάει καλά και ότι, άλλο η μάγισσα, άλλο ο ταχυδακτυλουργός, και

άλλο ο Χριστός, είπε:

-Φέρτε το παιδί εδώ.

Όταν ο πατέρας το πήγε μπροστά Του, το σταύρωσε, και το δαιμόνιο

το σπάραξε και βγήκε. Γιατί βγήκε;

Το δαιμόνιο είναι ένας άγγελος ξεπεσμένος που δεν μπορεί να σταθεί

μπροστά στο Θεό.

Παράδειγμα: Τι σχέση έχει με τον απόστολο Πέτρο, που είναι άγιος

άνθρωπος του Θεού, ένας άνθρωπος του υπόκοσμου; Καμιά. Έτσι δεν έχει

καμιά σχέση ο διάβολος με τον αρχάγγελο Μιχαήλ, τους αγγέλους και πολύ

περισσότερο με τον Θεό.

Μη φοβάσαι, οι άγγελοι μας βοηθούν

Διαβάζουμε στην Αγία Γραφή: Τότε που ήταν βασιλιάς στη Βαβυλώνα ο

Ναβουχοδονόσωρ, έπιασαν οι Βαβυλώνιοι τον Αζαρία, τον Ανανία και τον

Μισαήλ, τρεις Εβραίους Παίδες, πιστά παιδιά της Βασιλείας του Θεού. Τότε οι

Εβραίοι ήταν οι μόνοι που πίστευαν στον αληθινό Θεό. Και τους έριξαν στο

καμίνι. Το έκαψαν επταπλασίως, πάρα πολύ, και τους πέταξαν μέσα.

Αλλά ενώ τους πετούσαν, λέει η Αγία Γραφή, μαζί τους μπήκε στο

καμίνι και ο άγγελος του Θεού. Ένας άγγελος του Θεού κατέβηκε από τον

ουρανό, και την ώρα που τα τρία παιδιά, νεαροί λεβέντες ήταν, πέφτανε μέσα

στο καμίνι, μπήκε και αυτός μέσα. Φύσηξε την φωτιά και την εκτίναξε έξω. Και

έκανε το καμίνι, σαν κήπο γεμάτο δροσιά.

Και οι τρεις Παίδες άρχισαν να ψάλλουν και να δοξολογούν τον Θεό και

να λένε: «Θεέ μου, πολυεύσπλαγχνε μας εγκατέλειψες και φτάσαμε σ’ αυτή την

κατάσταση, να είμαστε δούλοι και αιχμάλωτοι, γιατί οι Πατέρες μας σε

ξεχάσανε. Και δεν έχουμε πια ούτε Εκκλησία, ούτε παπάδες, ούτε τίποτε,

είμαστε οι πιο φτωχοί και τιποτένιοι. Εμείς να σε αρνηθούμε, δεν το κάνουμε

ποτέ. Γιατί ξέρουμε ότι Εσύ είσαι η ζωή του κόσμου. Και αξίωσε να δεχθείς,

μετά από τόσο καιρό (που έχουν σταματήσει, θα λέγαμε σήμερα, οι θείες

Λειτουργίες), να δεχθείς τον θάνατό μας μέσα στο καμίνι αυτό, σαν την πρώτη

θυσία. Και από δω και πέρα, να συνεχίζεται αυτή η θυσία συνεχώς».

Εμείς, πότε θα μάθουμε να δείχνουμε λίγο ηρωισμό, για να γινόμαστε

αληθινοί δούλοι του Χριστού;

Τι φοβάσαι αδελφέ και δεν βαδίζεις προς τον Χριστό;

Εκείνος που έστειλε τον άγγελο μέσα στο καμίνι μαζί με τους τρεις

4Δ΄ Νηστειῶν. Δαιμονιζομένου νεανίσκου. 10/4/2005

Παίδες, δεν έχει άλλο άγγελο να στείλει και κοντά σε σένα; Γιατί παραλύεις;

Αγωνίζου!

Τι είναι ο αγώνας ο πνευματικός; Λεβεντιά ψυχική. Ούτε γροθιά, ούτε

μαχαίρι, ούτε άλλες εγωιστικές ενέργειες. Είναι ταπείνωση, αγάπη, πίστη,

καλωσύνη, εμπιστοσύνη στον Χριστό.

Μετά από λίγες ημέρες έρχεται το Πάσχα. Αλλά τι να το κάνεις ν’

ανάβεις το κεράκι και να το κάνεις επάνω-κάτω, όταν δεν αφήνεις το φως του

Χριστού να σε φωτίσει; Εκεί πρέπει να στραφεί ο αγώνας μας. Το φως της

αναστάσεως, να μπει στην καρδιά μας και να μείνει εκεί για πάντα. Αμήν.-

Ε ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

    Ε  ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΗΣΤΕΙΩΝ  

  

ΤΕΤΑΡΤΗ   ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ  ΟΡΘΡΟΣ- Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ -ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ 7.15 -10.00πμ 

ΑΠΟΓΕΥΜΑ   ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΜΕΓ.ΚΑΝΟΝΟΣ  6.30μμ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΠΡΩΙ ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 7.30-9.00πμ

ΑΠΟΓΕΥΜΑ  ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ 6.30 μμ

ΑΓΙΑ ΑΡΓΥΡΗ

 

 

Μετενσάρκωση και Ορθοδοξία

• Αρχική σελίδα
• Θεματικές κατηγορίες
• Νέα Εποχή - New Age
• Μετενσάρκωση 
• Μετενσάρκωση και Ορθοδοξία

Η ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ
ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ

 

Τί πιστεύουν οι οπαδοί του κάρμα και της μετενσαρκώσεως

Σύμφωνα με τις ανατολικές θρησκείες (κυρίως ινδουισμό και βουδισμό), τον αποκρυφισμό και γενικότερα, την λεγομένη «Νέα Εποχή», μετά τον σωματικό θάνατο, η ψυχή μπαίνει στο σώμα ενός άλλου ανθρώπου, ζώου ή ακόμη και φυτού. Αυτό σημαίνει η λέξη μετενσάρκωση ή μετεμψύχωση.

Η καινούργια ζωή θα εξαρτηθεί, λένε, από τις προηγούμενες ζωές που έζησε, οι οποίες μπορεί να είναι χιλιάδες, σύμφωνα πάντα με τους οπαδούς της θεωρίας αυτής. Αυτό σημαίνει η λέξη κάρμα.

Η θεωρία αυτή προϋποθέτει μία θεώρηση του Θεού, του ανθρώπου και του κόσμου τελείως ασυμβίβαστη με τον Χριστιανισμό. Προϋποθέτει δηλαδή ότι ο Θεός δεν είναι πρόσωπο αλλά μία «απρόσωπη υπερσυνειδητότητα». Ο άνθρωπος δεν είναι ούτε πρόσωπο ούτε δημιούργημα του Θεού. Ο σκοπός του ανθρώπου είναι να σβήσει, όπως μία σταγόνα στον ωκεανό της «παγκόσμιας υπερσυνειδητότητας». Ο κόσμος δεν είναι δημιούργημα του Θεού, αλλά ταυτίζεται με τον Θεό (απόλυτος πανθεϊστικός μονισμός).

Η άποψη αυτή περί μετενσαρκώσεως δεν είναι νόμος, όπως θέλουν να την παρουσιάζουν οι οπαδοί της, αλλά μία αναπόδεικτη θρησκευτική δοξασία τους.

Με τη διάδοση των θεωριών αυτών συμβαδίζει και το πλήθος των σχετικών προσφορών στο χώρο της σύγχρονης παραθρησκείας και των αιρέσεων.

Αποκρύπτεται από τους οπαδούς της θεωρίας αυτής, ότι είναι πολύ πιθανότερο (σύμφωνα πάντοτε με τις δικές τους δοξασίες) να μετενσαρκωθεί κανείς ως ζώο ή δαιμονικό ον, παρά ως άνθρωπος.

Σ' ένα ινδουιστικό βιβλίο με μεγάλο κύρος, όπως είναι αυτό του «νόμου του Μανού» αναφέρεται μία παραβολική ιστορία: Μία χελώνα ζει στα βάθη της θάλασσας και βγάζει το κεφάλι της στην επιφάνεια κάθε εκατό χρόνια. Συγχρόνως ένα δακτυλίδι επιπλέει στην επιφάνεια του νερού. «Όσο πιθανόν είναι να περάσει το κεφάλι της χελώνας μέσα από το δακτυλίδι, άλλο τόσο είναι πιθανόν να ενσαρκωθεί ένα ον μετά το θάνατό του σε ανθρώπινο σώμα».(!)

Από πότε;

Η πλάνη αυτή είναι πολύ παλιά. Διαδόθηκε μέσω των αρχαίων μαντείων και των ειδωλολατρικών «μυστηρίων» στον αρχαίο κόσμο. Σήμερα προπαγανδίζεται από τα Μ.Μ.Ε. και προσφέρεται κυρίως μέσω του γκουρουισμού, όλων εκείνων δηλαδή των δήθεν φωτισμένων δασκάλων που μας έρχονται κυρίως από την Άπω Ανατολή.

Σύμφωνα με τη θρησκευτική πίστη του κάρμα και της μετενσαρκώσεως, η ψυχή υπόκειται σ' έναν ατελείωτο κύκλο γεννήσεων και θανάτων που επαναλαμβάνονται ως συνεχής βασανισμός (samsara). Από αυτόν τον βασανισμό υπόσχεται να ελευθερώσει τον άνθρωπο ο γκουρού - εφ' όσον όμως ο οπαδός του παραδοθεί ολοκληρωτικά.

Ο μοναδικός τρόπος, λένε, για να βγει κανείς από αυτόν τον συνεχή βασανισμό είναι το «να δρα χωρίς προσκόλληση». Μια φαινομενικά καλή πράξη, όταν γίνεται με συναισθηματική - υπαρξιακή συμμετοχή, έχει ως αποτέλεσμα τη συσσώρευση κάρμα, ενώ όταν, ακόμη και ένα έγκλημα, γίνεται χωρίς αυτήν την προσκόλληση, αυτός που δρα δεν συσσωρεύει κάρμα.

 

Συνέπειες

Αυτό έχει ως συνέπεια την πλήρη ανατροπή των θεμελίων πάνω στα οποία βασίζεται η κοινωνία μας και όσες άλλες κοινωνίες - έστω και σε μικρότερο βαθμό - έχουν την αναφορά τους στη στάση ζωής του Χριστιανισμού.

Αυτό σημαίνει ότι, εάν δεχθεί κανείς αυτόν τον ψευτοεπιστημονικό νόμο, δεν μπορεί να ζητήσει ευθύνη από κανέναν για τίποτε, ούτε έχει και νόημα να αγωνισθεί για κάτι καλύτερο, αφού για όλα ευθύνεται το κάρμα. Έτσι πρόσωπο, ελευθερία, ευθύνη, αγάπη εξαφανίζονται. Το θύμα, όχι μόνο δεν πρέπει να ζητήσει ευθύνη από τον θύτη, αλλ' αντιθέτως πρέπει να αισθάνεται ότι χωρίς αυτόν «δεν θα μπορούσε να εκπληρώσει το κάρμα του»!

Όπως έχει λεχθεί δεν υπάρχει πιο βολική θεωρία από αυτήν για την οποιαδήποτε άρχουσα τάξη οποιασδήποτε εποχής.

Μέσα απ' αυτό το πρίσμα, ο αγώνας για ελευθερία, για κοινωνική δικαιοσύνη, κοινωνική πρόνοια, για οποιαδήποτε βελτίωση των συνθηκών ζωής δεν έχει κανένα απολύτως νόημα και όχι μόνον αυτό, αλλά ακόμη και καταδικάζεται, επειδή εμποδίζει τους ανθρώπους «να εκπληρώσουν το κάρμα τους».

Είναι πολύ σημαντικό να πούμε ότι η διδασκαλία για το κάρμα αποτελεί τη θεωρητική εκείνη βάση, πάνω στην οποία στηριζόμενος ο γκουρού εγείρει την αξίωσή του για ολοκληρωτική υποταγή των οπαδών. Αυτό, γιατί ο άνθρωπος, λένε, δεν μπορεί μόνος του να ελευθερωθεί. Χρειάζεται βοήθεια, και τη βοήθεια αυτή μπορεί να του τη δώσει μόνον ο «ανθρωποθεός» γκουρού.

Η άποψη ότι η τωρινή ζωή καθορίζεται από το κάρμα προηγουμένων ζωών, ρίχνει τον οπαδό αυτής της θεωρίας σε μία αγωνιώδη αναζήτηση για «αναδρομή σε προηγούμενες ζωές», που συνήθως γίνεται με ύπνωση. Με την ύπνωση, όπως εφαρμόζεται στον ευρύτερο αποκρυφιστικό χώρο, ανοίγει κανείς επικίνδυνα την πόρτα της ψυχής του στις δαιμονικές ενέργειες. Εκτός όμως από αυτό, συνήθως του υποβάλλονται ιδέες που έχουν ως συνέπεια την πλήρη υπονόμευση και ανατροπή των οικογενειακών και κοινωνικών του σχέσεων. Π.χ. ότι αυτή που τώρα είναι γυναίκα του ή κόρη του, σε προηγούμενη ζωή ήταν μητέρα του ή αδελφή κ.ο.κ.

Είναι φανερό ότι οι αντιλήψεις αυτές μπορούν να διαλύσουν οικογένειες ή να δημιουργήσουν παρά φύση σχέσεις.

Η δοξασία του κάρμα και της μετενσαρκώσεως καθιστά αδύνατη τη δημιουργία διαπροσωπικών σχέσεων, που στηρίζονται στη μοναδικότητα του προσώπου, λόγου χάριν στο πλαίσιο του γάμου ή της οικογενειακής ζωής.

 

Αδύνατα σημεία

1.   Ένα από τα αδύνατα σημεία της θρησκευτικής αυτής δοξασίας είναι ότι οι οπαδοί της αδυνατούν να δικαιολογήσουν την απουσία μνήμης των προηγουμένων ζωών. Εάν όμως, όπως λένε, σ' αυτή τη ζωή βρισκόμαστε «για να πάρουμε το μάθημά μας και να προχωρήσουμε», τότε πώς γίνεται να μη θυμόμαστε τις πράξεις για τις οποίες πληρώνουμε; Πώς θα διδα­χθούμε από αυτές, αφού δεν τις θυμόμαστε;

2.  Οι οπαδοί της θεωρίας της μετενσαρκώσεως που συγχρόνως - ως ανήκοντες στον ευρύτερο αποκρυφι­στικό χώρο - είναι και οπαδοί του πνευματισμού, της πίστεως δηλαδή στην επικοινωνία με τον «κόσμο των πνευμάτων», πέφτουν σε προφανή αντίφαση. Και ιδού γιατί:

Εάν είναι αλήθεια ότι μέσα σε 49 ημέρες, όπως πιστεύουν, η ψυχή του νεκρού μετενσαρκώνεται, τότε με ποιες ψυχές πεθαμένων επικοινωνούν τα μέντιουμ;

Εάν λοιπόν είναι αλήθεια η θεωρία της μετενσαρκώσεως, είναι ψέμα η θεωρία του πνευματισμού. Και αντιστρόφως. Εμείς βέβαια ξέρουμε ότι και τα δύο είναι ψέματα.

3.   Και ένα άλλο επιχείρημα από την ιστορία και τα μαθηματικά: το ότι ο πληθυσμός της γης αυξήθηκε τους τελευταίους δύο αιώνες από ένα σε έξι δισεκατομμύρια ανθρώπους, δείχνει πόσο ψευδής είναι η θεωρία περί κάρμα και μετενσαρκώσεως. Τί συνέβη άραγε και παρατηρήθηκε αυτή η εκρηκτική αύξηση; Πού ήταν αυτές οι ψυχές, και γιατί μέχρι τότε δεν έπαιρναν υλικό σώμα;

 

Ασυμβίβαστη με την Ορθόδοξη πίστη

Χωρίς αμφιβολία η διδασκαλία περί κάρμα και μετενσαρκώσεως είναι αντιχριστιανική. Ο απόστολος Παύλος το λέγει ξεκάθαρα: «απόκειται τοις ανθρώποις άπαξ αποθανείν, μετά δε τούτο κρίσις» (Εβρ. Θ 27).

Είναι ψευδέστατο αυτό που διδάσκουν οι οπαδοί της πλάνης της μετενσαρκώσεως, ότι τάχα η μετενσάρκωση αποτελούσε διδασκαλία και της Εκκλησίας μέχρι τον 6ο αιώνα. Η Εκκλησιαστική Ιστορία και τα πατερικά συγγράμματα τους διαψεύδουν.

Το επιχείρημα των αποκρυφιστών ότι δήθεν η Γραφή διδάσκει τη μετενσάρκωση δεχομένη, όπως λένε αυτοί, ότι ο Ιωάννης ο Πρόδρομος ήταν μετενσάρκωση του Ηλία «Ηλίας ήδη ήλθε... τότε συνήκαν οι μαθηταί ότι περί Ιωάννου του Βαπτιστού είπεν αυτοίς» (Ματθ. ζ' 12-13) είναι αφελές. Ξεχνούν ότι σύμφωνα με τη δική τους θεωρία για να λάβει χώρα μετενσάρκωση πρέπει να προηγηθεί θάνατος. Ο προφήτης Ηλίας όμως δεν πέθανε!

Η εξήγηση του ανωτέρω ευαγγελικού χωρίου είναι απλή: Όπως λέγει ο αρχάγγελος Γαβριήλ στον πατέρα του Τιμίου Προδρόμου: Ο Ιωάννης θα έλθει «εν πνεύματι και δυνάμει Ηλιού», θα έχει, δηλαδή, το προφητικό χάρισμα και την παρρησία του προφήτου Ηλιού.

Εξ άλλου, εάν ο Χριστός δεχόταν την μετενσάρκωση δε θα έκανε αναστάσεις νεκρών, αλλά θα περιοριζόταν στο να παρηγορήσει τους συγγενείς των.

Το πολύ σημαντικό για μας τους χριστιανούς είναι ότι η πλάνη της μετενσαρκώσεως απειλεί να ακυρώσει ολόκληρο το Ευαγγέλιο της εν Χριστώ σωτηρίας, υιοθετώντας το ψευδές (εωσφορικό) «ευαγγέλιον του όφεως», το κήρυγμα δηλαδή της αυτοεξελίξεως, αυτοπραγματώσεως και αυτοσωτηρίας. Για τους νεοεποχίτες δεν είναι ο Θεός που συγκαταβαίνει στην αδυναμία του ανθρώπου,  αλλά ο άνθρωπος  μέσω  μετενσαρκώσεων ανέρχεται και γίνεται θεός με τις δικές του μόνο δυνάμεις.

Εάν δεχθεί κάποιος την αντίχριστη αυτή θεωρία της μετενσαρκώσεως, βγάζει τον εαυτό του έξω από το χώρο της Εκκλησίας του Χριστού, διότι:

1. Δεν δέχεται το Σύμβολον της Πίστεως όπου ομολογούμε ότι ο Χριστός Ανέστη εκ νεκρών και τον περιμένουμε να έλθει κατά τη Δευτέρα Του παρουσία. Ομολογούμε στο Σύμ­βολον της Πίστεως δύο παρουσίες του Χριστού και όχι ένα πλήθος μετενσαρκώσεών Του, όπως οι αποκρυφιστές, οι οποίοι προσπαθούν να γκρεμίσουν τη μοναδικότητα του προσώπου του Χριστού και την παρουσία του στον κόσμο ως Θεού και Σωτήρος.

Εξ άλλου στο Σύμβολον της Πίστεως ομολογούμε ότι προσδοκούμε και τη δική μας ανάσταση  και όλων των νεκρών την ανάσταση και όχι έναν ατελείωτο κύκλο μετενσαρκώσεων.

2. Αρνείται τη διάκριση Δημιουργού-δημιουργημάτων.

3. Αρνείται τη μέλλουσα κρίση.

4. Αρνείται τη μοναδικότητα, την ελευθερία και την ευθύνη του ανθρω­πίνου προσώπου, αφού τα πάντα λειτουργούν εκεί στο πλαίσιο μίας τυφλής αναγκαιότητος.

5. Αρνείται την αγάπη. Το «χαίρειν μετά χαιρόντων και κλαίειν μετά κλαιόντων» (Ρωμ. ιβ' 15) θεωρείται από τους οπαδούς του κάρμα και της μετενσαρκώσεως όχι αρετή αλλά αδυναμία και προσκόλληση που σε εμποδίζει να αυτοεξελιχθείς.

Επίσης, το ανθρώπινο σώμα για μας δεν είναι φυλακή της ψυχής, αλλά ναός του εν ημίν Αγίου Πνεύματος. Η ζωή δεν είναι τιμωρία και καταδίκη για πράξεις δήθεν προηγουμένων ζωών, αλλά δώρο του Θεού. Ο θάνατος δεν είναι η λύτρωση, αλλά είναι τα «οψώνια της αμαρτίας» και παρεχωρήθη από τον Θεό «ίνα μη το κακόν αθάνατον γέννηται». (Ενώ για τους δασκάλους της μετενσαρκώσεως η ζωή είναι τιμωρία και όχι ο θάνατος).

Τελικά, η πλάνη αυτή, ότι δηλαδή δεν υπάρχει κανείς που να μας ζητήσει λογαριασμό για τις πράξεις μας, αποδεικνύεται θαυμάσιο τέχνασμα του ανθρωποκτόνου διαβόλου προς άγραν οπαδών-θυμάτων.

Η παραθρησκεία αποκοιμίζει τους ανθρώπους, υποσχομένη σ' αυτούς ένα άπειρο πλήθος ευκαιριών, ικανοποίηση των παθών και καμμία ευθύνη. Όμως μετά τον θάνατο, η ψυχή δεν μπορεί να μετανοήσει. Το Ευαγγέλιο κηρύσσει: «νυν καιρός ευπρόσδεκτος, νυν ημέρα σωτηρίας». Τώρα, σ' αυτή την ζωή, κρίνεται το αιώνιο μέλλον μας.

Δ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

   Δ   ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΗΣΤΕΙΩΝ  

  

ΤΕΤΑΡΤΗ   ΄΄ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 6.00μμ εσπερινη

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ   ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ 6.30 μμ

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΣΑΡΑΝΤΑ ΜΑΡΤΥΡΕΣ

 

Γ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

    Γ   ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΗΣΤΕΙΩΝ  

  

ΤΕΤΑΡΤΗ   ΄΄ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 7.30πμ πρωινη 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ   ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ 6.30 μμ

 2026 ΜΑΡΤΙΟΥ 8 – ΚΥΡΙΑΚΗ Β ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΚΑΠΕΡΝΑΟΥΜ

(Μαρκ. 2, 1-12)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στα Αμπέλια, στις 23/3/2008)

Φαίνεται η καρδιά;

Το Ευαγγέλιο μας μίλησε για ένα θαύμα που έκανε ο Χριστός.

Θεράπευσε ένα παράλυτο. Εμείς θαυμάζουμε το θαύμα. Μα ο Χριστός

θαύμασε την πίστη των ανθρώπων που του πήγαν τον παράλυτο. Ερώτημα:

Φαίνεται η πίστη; Πώς την βλέπει κανείς εξωτερικά;

Ό,τι έχουμε μέσα μας, φαίνεται και έξω. Γιατί ο Θεός έχει φτιάξει

παράθυρα του εσωτερικού μας κόσμου, τις ενέργειές μας. Η ψυχή μας

φαίνεται στο βλέμμα μας. Στο χρώμα της φωνής μας. Στις εκδηλώσεις μας.

Φαίνεται σ’ ολόκληρο τον εαυτό μας.

Στην περίπτωση αυτών των ανθρώπων, που πήγαν στον Χριστό τον

παράλυτο, η πίστη φαινόταν σ’ ένα σωρό πράγματα. Και ιδιαίτερα σε τέσσερα

σχοινιά. Πώς ήταν τα σχοινιά μαρτυρία πίστεως;

Έδεσαν το ξυλοκρέβατο, έβαλαν πάνω τον παράλυτο και τον πήραν

στον ώμο κρατώντας γερά τα σχοινιά. Και έφθασαν έξω από το σπίτι που

ήταν ο Χριστός· στην Καπερναούμ.

Εκεί διαπίστωσαν το αδιαχώρητο. Ήταν τόσος κόσμος! Όλοι άκουγαν

τον Χριστό. Κανένας δεν παραμέριζε. Άνθρωποι χωρίς βαθιά πίστη σε εκείνο

που πρέπει να κάνουν για του Θεού το θέλημα, καταθέτουν αμέσως τα όπλα.

Λένε:

-Τι να κάνουμε; Τόσος κόσμος είναι. Άφησέ τον εδώ στην πόρτα και

βλέπουμε... Ας ελπίσουμε ότι δεν θα βγει από αλλού ο Χριστός γιατί τότε το

χάσαμε το παιγνίδι. Βρε, τι πάθαμε με τόσο κόσμο!

Βλέπουμε καμιά φορά γεμάτη την Εκκλησία και μουρμουρίζουμε:

«Πνιγήκαμε στον κόσμο. Δεν μπορέσαμε να ανασάνουμε, να καθίσουμε».

Αμαρτωλά λόγια! Άμα αγαπάς τον Θεό, αγαπάς και τα παιδιά Του. Και θέλεις

όλα να πορεύονται στον δρόμο Του.

Μας ενοχλεί ο θόρυβος;

Οι τέσσερεις αυτοί άνθρωποι, όταν είδαν ότι δεν μπορούν να μπουν

από την πόρτα, ανέβηκαν στη στέγη. Όχι μόνο αυτοί. Αλλά ανέβασαν και τον

παράλυτο που ήταν στο ξυλοκρέβατο. Πώς τον ανέβασαν; Τραβώντας τα

σχοινιά. Κάναμε ποτέ τέτοιο πράγμα; Ανεβάσαμε πάνω στη στέγη κάποιον

παράλυτο τραβώντας σχοινιά; Είναι πολύ δύσκολο. Αλλά οι άνθρωποι

προχώρησαν ήρεμα και σταθερά. Ανέβηκαν οι ίδιοι, ανέβασαν και τον

άρρωστο. Μετά άνοιξαν μια τρύπα στη στέγη, έβγαλαν τα κεραμίδια και

κατέβασαν τον άρρωστο μπροστά στα πόδια του Χριστού.

Καλά, τόση φασαρία έγινε. Δεν άκουσε τίποτε ο Χριστός; Γιατί δεν τους

είπε: «Σταματείστε επί τέλους. Άμα είναι να έχουμε τέτοια, να γίνει καλά.

Πάρτε τον και φύγετε να ησυχάσουμε».

Δεν είπε τέτοια λόγια ο Χριστός! Και οι άλλοι, που άκουαν τον Χριστό

να μιλά, παρότι γινόταν θόρυβος, δεν πρόσεχαν τον θόρυβο, αλλά τον λόγο

2Κυριακή Β΄ Νηστειῶν. Ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ. 23/3/2008

του Χριστού.

Όταν είμαστε στην Εκκλησία, κάνουμε το ίδιο; Προσέχουμε έτσι; Μας

ενοχλεί ο θόρυβος την ώρα της προσευχής μας; Την ώρα που διαβάζουμε το

Ευαγγέλιο, προσέχουμε; Ή αφήνουμε τον νου μας να τρέχει αλλού; Η

προσευχή είναι το ιερότερο έργο μέσα στην Εκκλησία. Είναι λατρεία του Θεού,

παράκληση του Θεού. Τι θα πει παράκληση; Ικεσία να μας δείξει την στοργή

Του, το έλεός Του, την καλωσύνη Του.

Μιλάς γι’ αυτά τα πράγματα στον Χριστό μέσα από την καρδιά σου; Δεν

είναι ανάγκη να ακούγεται το στόμα σου. Βέβαια μέσα στην Εκκλησία

φωνάζουμε. Εκκωφαντικά πρέπει να φωνάζουμε. Να σπάζουμε τα αυτιά των

αγίων αγγέλων και του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Μα η φωνή μας να βγαίνει

από τα βάθη της καρδιάς μας.

Οι τέσσερεις που κατέβασαν τον παράλυτο με τα σχοινιά, ενώ

ενεργούσαν με το στόμα σφραγισμένο, μέσα από την καρδιά τους, φώναζαν

πολύ.

Και τα δύο δύσκολα

Και ιδών ο Χριστός την πίστιν αυτών... Είδε ο Χριστός την πίστη τους

και δεν είπε κάτι για τον παράλυτο, μα είπε:

-Για χάρη σας, εξ αιτίας σας, που τον φέρατε με τέτοια πίστη, να είναι

συχωρεμένες οι αμαρτίες του, όποιες και αν έκανε.

Αν ήσουν στη θέση τους, τι θα έλεγες;

-Τις αμαρτίες θυμήθηκες τώρα, Χριστέ μου; Εμείς τον φέραμε να τον

κάνεις καλά. Άσε την κουβέντα για τις αμαρτίες.

Λέει το Ευαγγέλιο ότι κάτι τέτοια σκέπτονταν μερικοί γραμματείς και

φαρισαίοι. Αλλά το πήγαιναν αλλού. Έλεγαν: «Είναι δυνατόν, άνθρωπος, να

ισχυρίζεται ότι συγχωρεί αμαρτίες; Οι αμαρτίες είναι ζήτημα του ανθρώπου με

τον Θεό».

Ο Χριστός όμως κατάλαβε τις μυστικές τους σκέψεις. Τους είπε:

-Γιατί σκέπτεσθε έτσι; Τι είναι ευκολότερο; Να πω: Σήκω, πάρε το

κρεβάτι σου και φύγε, ή να πω: Είναι συχωρεμένες οι αμαρτίες σου; Ποιο είναι

πιο κουραστικό για μένα;

Για μας και το ένα να λέγαμε και το άλλο, είναι να μας πιάνει κρύος

ιδρώτας. Άντε πες σε παράλυτο να γίνει καλά. Δεν γίνεται. Γιατί;

Γιατί δεν είσαι ο Χριστός. Ο λόγος σου είναι ανθρώπινος. Η δύναμή του

είναι λιγότερη από την δύναμη των χεριών και των ποδιών σου. Γροθιά,

μπορείς να δώσεις. Κλωτσιά, μπορείς να δώσεις. Εντολή στην αρρώστια και

στο διάβολο, δεν μπορείς να δώσεις. Γι’ αυτό είπε ο Χριστός:

-Για να καταλάβετε ότι έχω εξουσία να συγχωρώ τις αμαρτίες, από τα

ορατά και αισθητά που αμέσως θα δείτε, καταλάβετε τα παραπέρα.

Και συνέχισε απευθυνόμενος στον παράλυτο:

-Σήκω παιδί μου, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε σπίτι σου.

Σηκώθηκε ο παράλυτος με υπακοή, πήρε το κρεβάτι στον ώμο και

έφυγε. Όλοι κατάλαβαν.

Σωστή και βαθειά κρίση

Ο Θεός μάς έδωσε το μυαλό, για να κρίνουμε σωστά και βαθιά. Να μη

μένουμε μόνο σε εκείνα που βλέπουμε, αλλά να μελετάμε το βάθος.

3Κυριακή Β΄ Νηστειῶν. Ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ. 23/3/2008

Ποιό είναι εκείνο που βλέπουμε; Ένας άρρωστος, έγινε καλά. Μεγάλο,

υπέροχο, σπουδαίο. Έργο γεμάτο από το έλεος του Θεού. Όμως, υπάρχει και

κάτι άλλο. Αν ο άνθρωπος έγινε καλά για να πεθάνει αργότερα, αν δεν έγινε

καλά ψυχικά, αν δεν έλαβε την άφεση των αμαρτιών του, πού θα πάει; Πόση

είναι η ωφέλεια; Τι κι’ αν έζησε 4, 5 χρόνια παραπάνω, αν πρόκειται να χάσει

την αιώνια ζωή;

Γιατί λυπάσαι τον άνθρωπο που είναι στο κρεβάτι και πονάει;

Γιατί δεν μπορεί να αισθανθεί την χαρά της ζωής όπως την ξέρουμε,

όπως μας αρέσει και την επιθυμούμε. Ο Θεός έφτιαξε τόσο όμορφη τη ζωή

μας. Όμως ο Κύριος μας βεβαιώνει, ότι η αιώνια ζωή είναι χίλιες φορές

καλύτερη. Τι έλεγε ο Χριστός; «Καλότυχος εκείνος που θα φάει άρτο στη

Βασιλεία του Θεού. Κακότυχος εκείνος που θα πάει στην κόλαση. Καλύτερα

να μην είχε γεννηθεί». Κι αν ήταν πάμπλουτος και όλη την ημέρα γλεντούσε, τι

κέρδισε; Όλα αυτά σύντομα θα τελειώσουν. Και μετά τον θάνατο αρχίζει το πιο

τραγικό.

Έτσι μας βεβαίωσε ο Χριστός, ο αληθινός Θεός, η σοφία του κόσμου.

Εμείς όμως πρόσκαιροι και με περιορισμένη «σοφία» άνθρωποι λέμε:

«Υπάρχει παράδεισος; Υπάρχει κόλαση; Θα γίνει ανάσταση;».

Ας έχουμε το κεφάλι μας όχι για ομορφιά, αλλά για σοβαρό

προβληματισμό.

Η άφεση στα χέρια του Θεού. Και... στα δικά μας

Τι σημαίνει αμαρτία; Κάνω κάποιες πράξεις, που τις βλέπω εκ των

υστέρων και λέγω: «Δεν ήταν καλό αυτό που έκανα. Αμαρτία ήταν. Πράξη

αντίθετη σε εκείνα που θέλει ο Θεός». Οι αμαρτίες έχουν διαβαθμίσεις.

Παράδειγμα: Έκανα μια αμαρτία, μου ξέφυγε. Δεν την έκανα

ηθελημένα, πεισματικά. Μα υπάρχουν πράξεις, που γίνονται με τρόπο

πεισματικό. Και δαιμονικό. Το ξέρω ότι είναι κακό και το κάνω.

Όλες οι πράξεις μας, λέει η Αγία Γραφή, γράφονται σ’ ένα βιβλίο

ανεξίτηλα. Εγώ, δεν μπορώ να τις σβήσω. Ούτε εσύ. Άνθρωπος, δεν μπορεί

να τις σβήσει. Ο Χριστός όμως, ο Θεός, είναι κάτι το διαφορετικό. Του είναι

πανεύκολο, εκείνα που είναι γραμμένα, ανεξίτηλα για μας, να τα σβήσει όπως

σβήνει ο μαθητής με το σφουγγάρι όσα είναι γραμμένα με την κιμωλία στον

πίνακα. Φαίνεται τίποτε μετά; Απολύτως τίποτε. Έτσι και όταν ο Θεός σβήνει

τις αμαρτίες μας, τις κάνει σαν να μην υπήρξαν ποτέ.

Θέλεις να γίνεις υγιής; Όχι στα χέρια ή τα πόδια, ούτε σε κάποιο άλλο

μέλος του σώματος αλλά να γίνεις υγιής ενώπιον του Θεού; Με την κρίση του

Θεού υγιής. Όχι με τα μυαλά τα δικά μας, που είναι παιδιάστικα. Θέλεις να

γίνεις υγιής;

Να θυμάσαι τις αμαρτίες σου. Να ανοίγεις τα μάτια σου, να τις βλέπεις,

να τις παρακολουθείς. Και να τις κάνεις πόνο σου.

Απόθεσαν οι τέσσερεις τον παράλυτο, μπροστά στα πόδια του Κυρίου

μας Ιησού Χριστού...

Καταλαβαίνεις ότι η αμαρτία είναι χειρότερη από την παραλυσία του

σώματος; Αν ναι, κάνε κάτι. Περπάτα, πάρε σχοινιά, ανέβα στη στέγη,

κατέβασε την ψυχή σου μπροστά στα πόδια του Χριστού. Και πες του με

ταπείνωση: «Ελέησέ με, Θεέ μου. Όπως συγχώρησες τον παράλυτο και τον

έκανες καλά, κάνε και μένα καλά».

Πώς θα πάμε στον Χριστό για να του πούμε: «κάνε με καλά»;

4Κυριακή Β΄ Νηστειῶν. Ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ. 23/3/2008

Την απάντηση, την έχει δώσει ο Χριστός και είναι νόμος της Εκκλησίας.

Επισημαίνουμε τις αμαρτίες μας και παίρνουμε τον δρόμο περπατώντας με

την καρδιά, όχι με τα πόδια, και πάμε στον πνευματικό να εξομολογηθούμε.

Όπως κατέβασαν από την στέγη τον παράλυτο καθόμαστε ενώπιον του

Χριστού και λέμε στον πνευματικό: «Αυτά έκανα παππούλη, το έλεος του

Θεού επικαλούμαι». Λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Το δικαστήριο

αυτό του Θεού, καταδίκη δεν γνωρίζει, όταν έχει μετανιώσει ο άνθρωπος. Ό,τι

και να έχει κάνει, όλα τα συγχωρεί και τα πλένει ο Χριστός με το άγιο αίμα

Του».

Είπε ο Κύριος: «Δεν ήλθα να με υπηρετήσετε. Δεν ήλθα να με

χειροκροτήσετε. Δεν θέλω κάτι από τα πράγματά σας. Ήλθα για να δώσω την

ψυχή μου, τον εαυτό μου, λύτρο για σας. Για να σας σώσω. Ήλθα να

πληρώσω με το αίμα μου για να γλυτώσετε από τον αιώνιο θάνατο. Και

όποιος παίρνει το αίμα του Χριστού, αυτό δεν μένει στο στόμα του, αλλά

μπαίνει στην καρδιά του, τον καθαρίζει από τις αμαρτίες του και του δίνει την

αιώνια ζωή. Αμήν.-