H ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΤΗΝΟΥ

 https://www.youtube.com/watch?v=SsNRJkLYaS4&list=PLiIWVl52CJw6MHMniIsW5TFAtg-HWIt0U

ΕΟΡΤΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΜΠΗΣ 2026

 

ΕΟΡΤΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ  ΤΗΣ  ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΜΠΗΣ      2026

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ  14/8

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ - ΛΙΤΑΝΕΙΑ ΙΕΡΑΣ ΕΙΚΟΝΑΣ    7.30  μμ

ΣΑΒΒΑΤΟ  15/8

ΟΡΘΡΟΣ- Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ  7.30-10πμ

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝ

 https://www.youtube.com/watch?v=SnrBXa2no8k&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E&index=31

ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

 

                                             ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ     ΠΑΝΑΓΙΑΣ

ΑΠΟ ΤΙΣ 2  ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ   ΚΑΘΕ  ΗΜΕΡΑ    7.00μμ ΕΚΤΟΣ ΣΑΒΒΑΤΟΥ   ΚΑΙ  ΠΑΡΑΜΟΝΗ  ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ

ΣΤΟΝ   ΝΑΟ  ΚΟΙΜ. ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 2026 ΙΟΥΛΙΟΥ 26 - ΚΥΡΙΑΚΗ Η ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ο ΧΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΕΝΤΑΚΙΣΧΙΛΙΩΝ (Ματθ. 14, 14-22)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Ναό Αγίου Χαραλάμπους Πρεβέζης, στις 21/7/1991)

Η πηγή της αγάπης και της καλωσύνης

Ακούσαμε στο Ευαγγέλιο για το θαύμα του Κυρίου, με το οποίο από

πέντε ψωμιά και δύο ψάρια έδωσε να φάνε πέντε χιλιάδες άνδρες, πολύ

περισσότερες γυναίκες και παιδιά, και όχι μόνο να χορτάσουν όλοι αλλά και

να περισσεύσουν δώδεκα καλάθια γεμάτα. Δηλαδή ασύγκριτα περισσότερα

απ’ όσα ήταν τα πέντε ψωμιά και τα δυό ψάρια.

Εξ αφορμής αυτού του θαύματος, κάνουμε τις αρτοκλασίες, δηλαδή

προσφέρουμε στο Θεό και στους φτωχούς από τα επίγεια υλικά αγαθά μας,

Τον παρακαλούμε να τα ευλογήσει και Τον δοξάζουμε, διότι «πλούσιοι

επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελαττωθήσονται

παντός αγαθού».

Το θαύμα αυτό του Κυρίου μας δείχνει ότι ο Θεός είναι παντοδύναμος,

πανάγαθος, Πατέρας μας και προνοητής μας. Φροντίζει για όλα. Εμείς πρέπει

να έχουμε τη σωστή διάθεση και σχέση απέναντί Του. Να Τον

αναγνωρίζουμε, να Τον πιστεύουμε, να Τον επικαλούμεθα.

Για να εμβαθύνουμε στο νόημα του θαύματος, ας δούμε τι έγινε. Και ας

εξετάσουμε τρεις πτυχές:

Ποιος είναι αυτός που δίνει. Τι δίνει. Και σε ποιους τα δίνει.

Εμείς, οι άνθρωποι της αμαρτίας δηλαδή, όταν βλέπουμε επίγεια

αγαθά, αισθανόμαστε τον εαυτό μας, σαν χταπόδια, που δεν έχουν δύο μόνο

χέρια, αλλά εφτά και οχτώ. Και θέλουμε να τα απλώσουμε όλα, να αρπάξουμε

όσο περισσότερα μπορούμε. Ή ακόμη μοιάζουμε με ένα τεράστιο παχύδερμο

- τον ελέφαντα - που δεν υπολογίζει τίποτε και κανέναν άλλο, παρά μόνο τον

εαυτό του. Και απλώνει την προβοσκίδα του, για να τα ρουφήξει όλα και να τα

κατευθύνει στην κοιλιά του.

Ο Σωτήρας μας όμως, ο Ιησούς Χριστός, τα χέρια Του δεν τα είχε για

να αρπάξει από κανένα τίποτε· αλλά τα είχε μόνο για να σκορπίσει. Για να

δώσει. Για να χαρίσει. Και αφού ευλόγησε εκείνους τους πέντε άρτους με τα

χέρια Του, ο ίδιος τους έδινε στους μαθητές Του. Και οι μαθητές Του, κατά

υπακοή στον Χριστό, στους άλλους ανθρώπους. Και έφαγαν όλοι και

χόρτασαν.

Αλλά δεν είχε μόνο τα χέρια Του διαθέσιμα για το καλό και την αγάπη ο

Χριστός. Είχε και το στόμα Του. Το στόμα Του έρεε το μέλι της διδασκαλίας

και της καλωσύνης. Διαβάζουμε το άγιο Ευαγγέλιο και Τον βλέπουμε να μιλά

σε κάθε άνθρωπο σαν τον στοργικότερο Πατέρα. Με την μεγαλύτερη αγάπη

και καλωσύνη.

Αγάπη και καλωσύνη έβγαινε από τα χέρια Του.

Αγάπη και καλωσύνη έβγαινε από το στόμα Του.

Αγάπη, καλωσύνη, ευσπλαγχνία και ελεημοσύνη έβγαινε από τα μάτια

Του.

Και αγάπη, καλωσύνη, ευσπλαγχνία και δύναμη έβγαινε από ολόκληρο

τον εαυτό Του. Θυμηθείτε το θαύμα της αιμορροούσας γυναίκας, που πήγε

κρυφά από πίσω Του και μέσα στον κόσμο που τον συνέθλιβε, άγγιξε μόνο το

2Κυριακή Η΄ Ματθαίου. Ὁ χορτασμός τῶν πεντακισχιλίων. 21/7/1991

άκρο του κρασπέδου του ιματίου Του και έγινε καλά. Διότι ακόμη και τα ρούχα

του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο Οποίος είναι η πηγή της χάριτος, της

σοφίας και της ευσπλαγχνίας, και αυτά σκόρπιζαν την αγάπη Του, την

φιλανθρωπία Του και την καλωσύνη Του.

Αυτός είναι, λοιπόν, Εκείνος που δίνει: ο Χριστός.

Και τι δίνει; Ο Χριστός δίνει στους ανθρώπους, στα πλάσματά Του, και

τα υλικά αγαθά. Ήταν τρεις ημέρες οι άνθρωποι κοντά Του. Είχαν ξεχάσει τα

σπίτια τους. Είχαν ξεχάσει τις βιοτικές τους ανάγκες. Ίσως νηστικοί, ίσως κάτι

ελάχιστο να είχαν βάλει στο στόμα τους. Και άκουγαν με πόθο τον λόγο Του.

Και ο Χριστός, τους δίδει ΚΑΙ τον λόγο Του, τροφή της ψυχής, ΚΑΙ το

ψωμί, τροφή του σώματος, ΚΑΙ το παράδειγμα Του, δύναμη ζωής,

ενθουσιασμό για τον αγώνα για την τήρηση των εντολών του Θεού, που είναι

η ζωή και η σωτηρία του κόσμου.

Ανοίγει το στόμα Του και βγαίνει παρηγορία και ελπίδα.

Ανοίγει τα χέρια Του και όπως λέγει ο προφήτης Δαυΐδ: «ανοίγεις συ

την χείρα Σου και εμπιπλάς παν ζώον ευδοκίας». Δηλαδή ανοίγεις τα χέρια

Σου και χορταίνεις όλα τα δημιουργήματά Σου από την καλωσύνη Σου, την

αγάπη Σου και την στοργή Σου, που μεταδίδονται ΚΑΙ με την μορφή των

υλικών αγαθών.

Αυτά δίδει ο σωτήρας μας Ιησούς Χριστός. ΚΑΙ υλικά αγαθά, ΚΑΙ

παρηγοριά με τον λόγο Του, αλλά προπαντός δίδει το Πνεύμα το Άγιο. Μας

είπε ο Χριστός: «Σεις που είσαστε πονηροί άνθρωποι, φίλαυτοι, εγωιστές και

πλεονέκτες, και για τα υλικά αγαθά σκοτώνεστε, στα παιδιά σας έχετε αγάπη

και στοργή, και θυσιάζεστε γι’ αυτά, και τους δίνετε μόνο καλά. Για σκεφθείτε,

πόσο περισσότερο ο Πατέρας σας ο ουράνιος θα δώσει το Πνεύμα Του το

Άγιο σε κείνους που Τον επικαλούνται.

Και ο Χριστός μας έδωσε το Πνεύμα Του το Άγιο. Με πόσους τρόπους,

αδελφοί μου; Κατέβηκε στον Ιορδάνη, βαπτίστηκε και έκανε τα νερά του

Ιορδάνη αγιασμό. Και έδωσε στα όργανα της χάριτός Του, στους ιερείς, τη

δύναμη να ευλογούν το νερό και να το κάνουν αγιασμό.

Τους έδωσε ακόμη τη δύναμη και την χάρη να ευλογούν το ψωμί και το

κρασί, όπως τα ευλόγησε και εκείνος την ημέρα που παρέδωσε τον εαυτό Του

«υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας», και να γίνεται το ψωμί και το

κρασί το Σώμα και το Αίμα τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, πηγή ζωής, πηγή

αθανασίας, πηγή αιώνιας ζωής και πηγή αφέσεως των αμαρτιών και απείρου

πλούτου χαρισμάτων. Αν δεν καταλαβαίνουμε και δεν βλέπουμε, πως με την

χάρη του Χριστού, από την Θεία Κοινωνία παίρνουμε στις ψυχές μας τόσα

χαρίσματα, πρέπει να παρακαλούμε τον Χριστό και να Του λέμε: «Χριστέ μου,

άνοιξέ μου τα μάτια. Να δω τις τόσες δωρεές που κάνεις στα τέκνα Σου, στους

δούλους Σου, στους πιστούς μαθητές Σου. Άνοιξέ μου τα μάτια, να δω και να

καταλάβω τι πλούτος είναι αυτός που φεύγει από τα χέρια Σου και από την

άχραντη θεότητά Σου και έρχεται σε μένα τον ταπεινό δούλο Σου, στο σώμα

μου και στην ψυχή μου».

Αυτά είναι εκείνα που δίδει ο φιλάνθρωπος Πατέρας μας, ο Χριστός.

Ο Χριστός είναι πάντα στοργικός Πατέρας

Τώρα ας πούμε σε ποιους τα δίνει.

Στην έρημο, μαζί με τον Χριστό ήταν πέντε χιλιάδες άνδρες, πολλές

γυναίκες και πολλά παιδιά. Τρεις ημέρες άκουγαν την διδασκαλία Του, επάνω

3Κυριακή Η΄ Ματθαίου. Ὁ χορτασμός τῶν πεντακισχιλίων. 21/7/1991

σ’ ένα απομακρυσμένο βουνό. Του λένε οι μαθητές Του:

-Τρεις μέρες σε ακολουθεί αυτός ο κόσμος. Έχει πια εξαντληθεί. Άφησέ

τους, διώχτους από κοντά Σου αυτή την στιγμή για να πάνε να φάνε. Λίγο

ακόμη και δεν θα μπορούν να φύγουν για τα σπίτια τους.

Τους απάντησε ο Χριστός:

- Δεν υπάρχει λόγος να φύγουν. Δώστε τους εσείς να φάνε.

Ποιοι ήταν αυτοί, που θα έπαιρναν την τροφή και τα δώρα του Χριστού;

Ήταν άνθρωποι πιστοί. Και δεύτερον, ήταν άνθρωποι που είχαν, ας πούμε

την λέξη, αναξιοπαθήσει. Είχαν υποφέρει. Αλλά όχι εξαιτίας τους, από την

παλιανθρωπιά τους. Γιατί ο άνθρωπος δικαίως πάσχει, όταν υποφέρει εξ

αιτίας των αμαρτιών του.

Οι άνθρωποι αυτοί υπέφεραν και ήταν «αναξιοπαθούντες» από την

πίστη τους. Από την αυταπάρνησή τους και την αφοσίωσή τους στον λόγο του

Θεού.

Σ’ αυτούς ο Χριστός δίνει πλούσια τα ελέη Του. Και πλούσια την χάρη

Του και την ευσπλαγχνία Του.

Σε εκείνους που δικαίως υποφέρουν για τις αμαρτίες τους, πολλές

φορές ο Χριστός φέρεται, όπως ο στοργικός Πατέρας. Ο οποίος τον γυιό του

τον άτακτο, που κινδυνεύει να γίνει αληταράς, μίασμα και πληγή της

οικογένειας και κίνδυνος για την κοινωνία, τον αρπάζει από το αυτί και του

δίνει ξύλο. Γιατί το δέρνει ο Πατέρας το παιδί του; Για να το φρονηματίσει. Για

να το ξαναφέρει στον δρόμο τον σωστό. Και ο φιλάνθρωπος σωτήρας μας

Ιησούς Χριστός, ο Πατέρας ο επουράνιος, τα παιδιά Του, πολλές φορές

επιτρέπει να περάσουν δοκιμασίες, για να θυμηθούν τα σφάλματά τους και να

επανέλθουν στον δρόμο τον σωστό. Στον δρόμο που οδηγεί κοντά Του.

Ας αποκτήσουμε χέρι και καρδιά Χριστού

Ας δούμε τώρα τι πρέπει να κάνουμε εμείς.

Είδαμε ότι ο Χριστός έδωσε στους μαθητές Του και τους είπε: «Δώστε

και στους άλλους ανθρώπους». Έτσι δίνει και σε μας. Ό,τι έχουμε όλα

«ευσπλαγχνία του Θεού» είναι. Με τη δύναμή μας τίποτε δεν θα μπορούσαμε

να κάνουμε και να αποκτήσουμε. Και θέλει ο Χριστός να δίνουμε σε κείνους

που έχουν ανάγκη.

Έχετε προσέξει, πόσο έχει μπει μέσα στην καρδιά όλου του κόσμου,

πιστών και απίστων, η έννοια της ευσπλαγχνίας και της αγάπης και της

καλωσύνης; Πάρτε έναν άνθρωπο που δεν πιστεύει στον Χριστό. Σε τίποτε

δεν πιστεύει. Αλλά από την ημέρα που θα τον βοηθήσεις, αισθάνεται την

ανάγκη να σε ευγνωμονεί. Όλοι οι άνθρωποι που ευεργετήθησαν μιλάνε για

τον ευεργέτη τους με λόγια βαθυτάτου σεβασμού. Και λένε: «Αυτός είναι

ευεργέτης μου». Και πολλές φορές, ενώ είναι εξίσου μεγάλοι στην ηλικία,

θέλουν να σκύψουν να φιλήσουν το χέρι του ευεργέτη τους.

Μεγάλη τιμή για έναν άνθρωπο να τον λέει κάποιος άλλος ευεργέτη, και

να θέλει να φιλήσει το χέρι του. Μεγάλη τιμή για το χέρι αυτό που άπλωσε και

έδωσε, και έγινε άξιο να το φιλήσει εκείνος που πήρε. Αλλά αυτή η τιμή, που

αποδίδουν οι άνθρωποι, ο ευεργετημένος στον ευεργέτη, είναι μικρή μπροστά

στην αμοιβή που θα δώσει ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός σε κείνους που Τον

μιμούνται στην ευσπλαγχνία.

Το χέρι που μιμείται τον Χριστό στην ελεημοσύνη και στην

ευσπλαγχνία, λένε οι άγιοι Πατέρες, είναι χέρι Χριστού. Και η καρδιά που έχει

4Κυριακή Η΄ Ματθαίου. Ὁ χορτασμός τῶν πεντακισχιλίων. 21/7/1991

ευσπλαγχνία και αγάπη, είναι καρδιά Χριστού. Και το στόμα που ανοίγει για

να δώσει συμβουλές και παρηγορία, γίνεται στόμα Χριστού. Να, τι μεγάλη τιμή

δίδει ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός σε εκείνους που παίρνουν την απόφαση

να Τον μιμηθούν, στην επιθυμία του να σκορπίζει γύρω του αγαθά και

ευεργεσίες.

Εμείς, έχουμε την δυνατότητα να δώσουμε κάτι από εκείνα που έχουμε.

Και όταν δεν έχουμε, μπορούμε να δώσουμε ένα γλυκό χαμόγελο, ένα λόγο

παρηγορίας, την αγαθότητα των αισθημάτων μας και τα καλά μας

συμβουλευτικά και φωτιστικά λόγια, την διδασκαλία που οδηγεί στο άγιο

θέλημα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αμήν.-

ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ

 https://www.youtube.com/watch?v=SiTBEozCbBw&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E&index=45

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ '[ το ξεσκεπασμα των ιεχωβιτων]

 https://www.youtube.com/watch?v=RFFfjWx8uYo&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E&index=165

 Κυριακή Πατέρων Δ΄ Οἰκουμενικῆς 2005

6

2026 ΙΟΥΛΙΟΥ 19 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Δ’

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

(Ματθ. 5, 14-19)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στη Μυρσίνη στις 17/7/2005)

Η αληθινή μεγαλωσύνη

Συνήθως δεν θέλουμε να ακούμε και δεν μας αρέσει να μας προβάλουν

ήρωες, αγίους και σοφούς. Όταν ακούμε να γίνεται λόγος για ήρωες, για

αγίους και για σοφούς νευριάζουμε λίγο.

Νευριάζουμε γιατί είμαστε μικροί. Και εμείς μικροί, και τα έργα μας

μικρά και τιποτένια. Και σκεπτόμαστε: Τι σχέση μπορούμε να έχουμε εμείς με

αυτούς τους μεγάλους ανθρώπους;

Μπορούμε όμως και εμείς να αποκτήσουμε μία μεγαλωσύνη, η οποία

δεν είναι δική μας. Είναι η μεγαλωσύνη του Χριστού. Μας την δίνει ο Χριστός.

Γι’ αυτή τη μεγαλωσύνη μάς μιλάει ο Χριστός με το ίδιο Του το στόμα και μας

λέει: «Υμείς εστέ το φως του κόσμου». Σεις είσαστε το φως του κόσμου.

Εκείνα που λέει ο Χριστός είναι αλήθεια πάντοτε. Και ισχύουν για

πάντα. Ο Πλάτωνας δεν ήταν «το φως του κόσμου». Ο μέγας Αλέξανδρος δεν

ήταν «το φως του κόσμου». Και πολλοί άλλοι μεγάλοι δεν ήταν «το φως του

κόσμου». Εκείνος όμως, για τον οποίο λέει ο Χριστός ότι είναι φως, πρέπει να

είναι φως. Και πρέπει να μένει και να γίνεται συνεχώς περισσότερο, «φως του

κόσμου».

Πρώτα ονόμασε ο Κύριος «φως του κόσμου» τους αποστόλους Του.

Και μάλιστα τότε που ήταν μικροί. Σαν και εμάς μικροί. Ίσως και πιο μικροί

ακόμη και πιο ανάξιοι. Και με έργα τιποτένια.

Αλλά οι απόστολοι κατάλαβαν ότι, αφού το λέει ο Χριστός, πρέπει να

γίνουν «κάτι» και να κάνουν «κάτι» σύμφωνα με το θέλημά Του. Και έγιναν όχι

απλώς «φώτα» αλλά οι μεγάλοι φωστήρες της οικουμένης. Και πιο μεγάλοι,

από ό,τι είναι στο φυσικό στερέωμα ο ήλιος, έγιναν οι άγιοι απόστολοι και

εκείνοι που πίστεψαν στον Χριστό.

Ο χωριάτης και ο βασιλιάς

Εγώ, τι είμαι; Ένα τιποτένιο πλασματάκι. Και τι μεγάλο έχω μέσα μου;

Μόνο το φως του Χριστού. Έχω την πίστη ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του

Θεού και ο Σωτήρας του κόσμου. Αυτή είναι η μοναδική μου μεγαλωσύνη.

Αλλά είναι μια μεγαλωσύνη που έχει απέραντη αξία και για πάντα, αφού την

αναγνωρίζει ο Κύριος και κριτής του κόσμου, ο Ιησούς Χριστός και ο άναρχος

Πατέρας του.

Μία φορά, ένας βασιλιάς συνάντησε ένα χωρικό που έσκαβε την γη.

Ήταν καταϊδρωμένος. Τον πλησίασε και του λέει:

-Τι κάνεις εκεί;

-Σκάβω, του λέει εκείνος.

-Και τι κερδίζεις με μια τόσο σκληρή δουλειά;

-Ό,τι και η μεγαλειότητά σου.

-Τι; Ξέρεις ποιός είμαι εγώ;

-Το ξέρω βασιλιά μου.

Κυριακή Πατέρων Δ΄ Οἰκουμενικῆς 2005

6

-Ξέρεις τι έχω εγώ;

-Αχ, βασιλιά μου. Δεν αξίζουν αυτά. Με ρώτησες τι κερδίζω. Και σου

απάντησα, ό,τι και συ.

-Δηλαδή, τι εννοείς;

-Να, βασιλιά μου. Προσπαθώ να κάνω καλά την δουλειά μου, γιατί

δουλεύω για το σπίτι μου. Παρακαλώ καθημερινά τον Κύριο να με έχει καλά,

να ανταποκριθώ στο καθήκον μου. Να βοηθήσω τα παιδιά μου να γίνουν

καλοί άνθρωποι. Και να είμαι έντιμος και ειρηνικός. Πιστεύω ότι έτσι ο Κύριος

θα με ελεήσει και θα μου δώσει μισθό τη Βασιλεία του, τον Παράδεισο. Και συ

βασιλιά μου, ό,τι και να κάνεις, όσο μεγάλα και αν είναι τα έργα σου στα μάτια

των ανθρώπων, το πιο μεγάλο που μπορείς να κατορθώσεις, είναι να πας και

συ στον Παράδεισο. Αν πας, όλα όσα έκανες, ήταν καλά και ωραία. Αν δεν

πας, τι να τα κάνεις τα μεγάλα έργα, τα χρυσά που φοράς και την κορώνα;

Εκείνη την στιγμή ένας χωριάτης, γεμάτος από το φως του Χριστού,

έγινε δάσκαλος του βασιλιά. Του έδειξε ότι την μεγαλωσύνη δεν την κάνουν ...

τα στέμματα και οι θρόνοι. Και ο βασιλιάς, παίρνοντας το μάθημα και

αρχίζοντας, έστω κάπως αργά, να «μεγαλώνει», έσκυψε το κεφάλι και του

είπε:

-Έχεις δίκιο. Προσευχήσου για μένα, να κάνω και εγώ την δουλειά μου,

με την ίδια καλή συνείδηση που την κάνεις εσύ. Να γεμίσω και εγώ από το

φως του Χριστού. Και να αξιωθώ και εγώ της Βασιλείας του Θεού.

Η παράδοση του φωτός

Ο Χριστός άναψε ένα φως, όταν ήλθε στον κόσμο. Και από αυτό το

φως παίρνουμε εμείς και φωτιζόμαστε.

Πώς το παίρνουμε; Με την πίστη.

Πού την βρίσκουμε; Κάποιος μας την διδάσκει. Κάποιος μας την

παραδίδει. Κάποιος, που ο ίδιος πήρε φως από τον Χριστό και μας έδωσε και

εμάς.

Παράδειγμα: Μία μητέρα είναι φτωχή. Μερικές φορές δυσκολεύεται να

βρει ψωμάκι για τον εαυτό της και για τα παιδιά της. Αλλά κάθε πρωί παίρνει

τα παιδιά της και λέει:

-Ελάτε παιδάκια μου, κάνετε τον Σταυρό σας. Γιατί ο Χριστός κυβερνάει

τον κόσμο. Γι’ αυτό φροντίστε να γίνετε με το θέλημά Του καλοί άνθρωποι.

Και όταν έρχεται Παρασκευή, τους λέει:

-Σήμερα παιδιά μου, ημέρα Παρασκευή, σταυρώθηκε ο Χριστός. Και

εμείς Τον τιμάμε και Τον δοξάζουμε νηστεύοντας. Και σεις μην τρώτε.

Νηστεύετε. Δείξτε και με τα έργα την πίστη σας.

Τα παιδιά, βλέποντας την μητέρα τους φως και φωτεινή, από τα έργα

της, από την σταθερότητά της, από την συνέπειά της, από το περιεχόμενο της

καρδιάς της, ακολουθούν. Και γίνονται φωτισμένα παιδιά.

* * *

Κάποιοι νεαροί φοιτητές στην ηλικία της τρέλλας σκέπτονταν ότι η ζωή

είναι διασκέδαση. Και το μεγαλύτερο επίτευγμά τους θα ήταν να έχουν την

δυνατότητα να κάνουν όσα τέρπουν την σάρκα. Αλλά μία μέρα βλέπουν τον

σοφότερο καθηγητή τους μέσα στην Εκκλησία γονατιστό να προσεύχεται. Και

τότε διερωτήθηκαν: «Τι γίνεται εδώ; Αν αυτός έχει λύσει το θέμα τόσο καλά και

προσεύχεται στο Θεό, μήπως εδώ είναι το φως και η αλήθεια; Εμείς

σκεπτόμαστε σωστά; Δουλεύει καλά το μυαλό μας, έτσι όπως ζούμε;»

Κυριακή Πατέρων Δ΄ Οἰκουμενικῆς 2005

6

Έτσι άρχισε να φωτίζεται η καρδιά τους.

Έτσι φωτίζεται ο ένας από τον άλλο.

Ένας μεγάλος σοφός της Ευρώπης, λέει:

«Ξέρετε τι είμαι; Μη με περνάτε για σπουδαίο. Είμαι ένα φαναράκι. Το

φαναράκι, όταν είναι σβηστό δεν αξίζει τίποτε. Δεν το χρειάζεται σε τίποτε

κανένας. Αλλά όταν το ανάψουμε, έχει φως. Και γίνεται πολύτιμο και

οδηγητικό. Εγώ είμαι ένα φαναράκι. Από τον εαυτό μου, δεν είμαι τίποτε. Το

φως του Χριστού με οδηγεί. Και παρακαλώ να οδηγεί και όλους τους

ανθρώπους, που έρχονται σε επικοινωνία με εμένα».

Δεν είμαστε ήρωες. Δεν έχουμε καμμιά μεγαλωσύνη. Ούτε πρέπει να

ψάχνουμε για ψευτομεγαλωσύνες. Αλλά να αναζητάμε την μεγαλωσύνη τού

φωτός τού Χριστού. Το φως τού Χριστού πρέπει να το κρατάμε. Και να το

διαδίδουμε. Με τον λόγο μας και με το παράδειγμά μας.

Το φως που ζεσταίνει

Το φως, και μάλιστα το φως του Χριστού, όχι μόνο φωτίζει αλλά και

ζεσταίνει.

Όταν βγαίνει ο ήλιος ζεσταίνει την γη. Όταν φεύγει ο ήλιος και νυχτώνει

αρχίζει η παγωνιά. Όπου το φως του Χριστού, ζεσταίνονται οι ψυχές. Και όταν

φύγει το φως του Χριστού, έρχεται η παγωνιά στις ψυχές. Η παγωνιά αυτή

κάνει τον κάθε άνθρωπο, που πλησιάζει έναν άλλο και βλέπει την παγωνιά

πάνω του, να τρέμει. Τον κάνει να παγώνει και ο ίδιος. Γιατί;

Γιατί η απομάκρυνση από τον Θεό είναι κάτι το τρομακτικό. Ο

άνθρωπος που δεν πιστεύει στον Θεό, συνήθως ούτε καλή συνείδηση μπορεί

να έχει, ούτε συνέπεια σε τίποτε. Και προπαντός είναι επιρρεπής σε όλα τα

πάθη. Να αρπάξει, να ψευδορκήσει, να κάνει οποιαδήποτε ασχήμια και

αισχρότητα. Όταν βρίσκουμε άνθρωπο που δεν πιστεύει στον Θεό, νιώθουμε

ένα κομμάτι πάγο πάνω μας. Και όσο τον συναναστρεφόμαστε τόσο

περισσότερο ... τουρτουρίζουμε.

Να πούμε και κάτι ακόμη: Σαφώς και υπάρχουν άθεοι, άνθρωποι

ηθικότατοι! Αλλά και αυτή η χωρίς Θεό ... «αγιότητα» αποπνέει μια παγωνιά.

Την παγωνιά της απουσίας του Θεού! Την παγωνιά μιας ηθικότητας, η οποία

πιστεύει πως όλα τελειώνουν στο ... νεκροταφείο!

Ενώ η γνήσια και συνειδητή πίστη στον Χριστό είναι αληθινή ζεστασιά.

Ζεστασιά που κρατάει αιώνια!

Ο Χριστός παίζει θέατρο

Η Αγία Γραφή μιλάει για μία χωριάτισσα γυναίκα, την Χαναναία. Είχε

ένα κορίτσι άρρωστο. Πήγε στον Χριστό και φώναζε:

-Λυπήσου με Χριστέ μου! Σώσε το κορίτσι μου!

Πλησίασε, γονάτισε μπροστά Του.

Ο Χριστός τότε θέλησε να την δοκιμάσει. Και παριστάνοντας τον ... πιο

«παγωμένο» άνθρωπο του κόσμου, τον πιο ... αναίσθητο, της απάντησε:

-Δεν είναι καλό πράγμα να πάρει κανείς το ψωμί των παιδιών του και

να το πετάξει στα σκυλιά.

Τι έκανε ο Χριστός; Της έρριξε ένα κουβά παγωμένο νερό. Της έκανε

φοβερή ψυχρολουσία. Εκείνη όμως Του απάντησε:

Κυριακή Πατέρων Δ΄ Οἰκουμενικῆς 2005

6

-Ναι, Κύριε. Όμως και τα σκυλιά τρώνε από τα ψίχουλα, που πέφτουν

από το τραπέζι.

Τότε ο Χριστός της είπε:

-Ω γύναι, μεγάλη σου η πίστις! Γενηθήτω σοι, ως θέλεις.

Αυτά τα λόγια του Χριστού σημαίνουν: «Εσύ έχεις τόσο ζεστή πίστη,

ώστε η δοκιμασία που σου έκανα ρίχνοντας παγωμένο νερό επάνω σου δεν

σε πάγωσε αλλά έμεινες ζεστή. Μπράβο σου! Πραγματικά φλογερή η πίστη

σου!

Εμείς συνήθως, όταν περνάμε δοκιμασίες, αφήνουμε την πίστη μας να

κρυώσει. Και κάποτε καταντάμε να μας πλακώσει και η παγωνιά της

απελπισίας. Ενώ, όταν μένουμε σταθεροί και ζεστοί στην πίστη, μας λέει ο

Χριστός: «Μεγάλη σου η πίστις! Γενηθήτω σοι ως θέλεις».

Όταν κάνουμε προσευχή, παρακαλούμε τον Χριστό και του λέμε:

«Πάτερ ημών ... γενηθήτω το θέλημά σου». «Όχι το δικό μου Χριστέ μου. Το

δικό Σου θέλημα να γίνει».

Όταν εμείς κρατάμε την ζεστασιά της πίστης, αλλάζει λίγο ο Χριστός τα

λόγια. Και λέει: «Και το δικό σου θέλημα, παιδί μου, θα γίνει. Αυτή την

στιγμή».

Άμα δεν ποθούμε να ακούμε αυτά τα λόγια του Χριστού, μάλλον δεν

έχουμε κουκούτσι μυαλό. Όταν δεν θέλουμε να δούμε την μεγαλωσύνη του

θελήματος του Θεού και την μεγαλωσύνη της ζεστασιάς και του φωτός Του,

σίγουρα δεν έχουμε καθόλου μυαλό!

Γιατί, τι μεγαλύτερο από την Βασιλεία του Θεού μπορείς να κερδίσεις

σε όλη σου τη ζωή, όσο και να αγωνιστείς;

Η πιο φοβερή ευθύνη

Μέσα σε ένα κόσμο γεμάτο σκοτάδι και παγωνιά, η μεγαλωσύνη του

φωτός του Χριστού, δημιουργεί, σ’ αυτόν που την έχει, την αίσθηση τεράστιας

ευθύνης. Της ευθύνης και του χρέους να διαλύει τα σκοτάδια και να λιώνει

τους πάγους στις καρδιές των ανθρώπων.

* * *

Στα ακρωτήρια και σε βραχώδεις ακτές υπάρχουν φάροι, για να μη

τσακίζονται τα καράβια.

Μία φορά ρώτησε κάποιος ένα φαροφύλακα:

-Ο φάρος είναι αναμμένος πάντοτε;

-Την νύχτα συνεχώς, λέει ο φύλακας.

-Δεν σβήνει ποτέ;

-Όχι. Δεν τον αφήνουμε να σβήσει.

-Και αν σβήσει;

Απάντησε ο φαροφύλακας:

-Ξέρεις τι λες, αδελφέ μου; Άμα ο φάρος σβήσει, το καράβι που

έρχεται, θα πέσει επάνω στα βράχια και θα γίνει κομμάτια. Πολλοί άνθρωποι

θα πνιγούν. Και εκείνοι που θα σωθούν, θα καταριούνται εκείνον που φρόντιζε

τον φάρο. Εγώ, δεν θέλω να με καταριέται κανένας. Γιατί η κατάρα είναι

φοβερό πράγμα. Γι’ αυτό δεν αφήνω να σβήσει το φως του φάρου ποτέ.

Μεγάλο κακό να ναυαγήσει ένα καράβι! Φοβερό κακό να σε

καταριούνται μερικοί άνθρωποι! Αλλά υπάρχει και κάτι χειρότερο:

Κυριακή Πατέρων Δ΄ Οἰκουμενικῆς 2005

6

Ένας πατέρας, μία μητέρα, δεν φρόντισε να διδάξει τα παιδιά του να

γίνουν άνθρωποι του Θεού, με φως του Χριστού μέσα τους. Και κάποια

ημέρα, όταν θα γίνει η δευτέρα Παρουσία και πολλοί άνθρωποι θα ακούσουν

«πορεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι εις το σκότος το εξώτερον», οι άνθρωποι

αυτοί θα καταριούνται τον πατέρα τους και την μητέρα τους. Στην πιο φοβερή

στιγμή για όλη την ανθρωπότητα θα υπάρξουν άνθρωποι που -

δικαιολογημένα - θα καταριούνται τον πατέρα τους και την μητέρα τους, - να

προσθέσουμε - και τους κληρικούς, που αμέλησαν και δεν τους βοήθησαν να

αποκτήσουν το φως του Χριστού, για να πάνε στη Βασιλεία του Θεού.

Το φως του καντηλιού

Πρέπει να το κρατάμε το φως του Χριστού στο σπίτι μας! Το φως του

καντηλιού συμβολίζει το φως του Χριστού. Και κρατώντας αναμμένο το

καντήλι, επιμένουμε ότι φως αληθινό είναι μόνο ο Χριστός. Έτσι αποκτάμε τη

μεγαλωσύνη των μικρών που πιστεύουν στον Χριστό. Μεγαλωσύνη ανώτερη

από την μεγαλωσύνη των μεγάλων, των ισχυρών, των σοφών και των

ηρώων.

Να μας αξιώσει ο Θεός αυτή την μεγαλωσύνη, να την ζητάμε και να την

κρατάμε σταθερά, μέσα στην ταπεινότητα της ζωής και των έργων μας. Αμήν.-

ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΜΕΡΟΣ Β

 https://www.youtube.com/watch?v=n2iGlTELIQk&list=WL

ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΜΕΡΟΣ Α