ΑΓΙΑ ΠΕΛΑΓΙΑ

 

 2026 ΜΑΙΟΥ 3 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ ΤΗΣ ΒΗΘΕΣΔΑ (Ιω. 5, 1-15)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στη Ράχη, στις 5/5/1996)

Δεν θεράπευε η κολυμβήθρα

Το Ευαγγέλιο που ακούσαμε, μας μίλησε για την θεραπεία ενός

παραλύτου, που τον θεράπευσε ο Χριστός στην κολυμβήθρα της Βηθεσδά.

Σ’ αυτή κατέβαινε κατά διαστήματα άγγελος Κυρίου και τάρασσε το νερό.

Όποιος έμπαινε πρώτος θεραπευόταν. Τι μας διδάσκει αυτό;

Δεν θεραπευόταν ο καθένας που θα έμπαινε σ’ αυτή την κολυμβήθρα,

γιατί τότε οι άνθρωποι θα έβγαζαν το λανθασμένο συμπέρασμα ότι το νερό

έχει θεραπευτική ιδιότητα. Επίσης δεν ταραζόταν το νερό κάποια σταθερή

ώρα που την περίμεναν όλοι, για να μη νομίσουν ότι η κίνησή του ήταν από

φυσικό αίτιο.

Κατέβαινε άγγελος Κυρίου, όποτε του όριζε ο Θεός. «Και ετάραττε το

ύδωρ». Για να καταλάβουμε ότι οι ευεργεσίες του Θεού δεν μας δίνονται κατά

μαγικό τρόπο. Ούτε μέσα στην Εκκλησία, ούτε στα λείψανα αγίων, ούτε ακόμη

και στα άχραντα μυστήρια. Αλλά πρέπει να προσερχόμαστε με πίστη, με

ταπείνωση, με υπομονή και με ελπίδα. Χωρίς ποτέ να αφήνουμε να

δημιουργείται μέσα μας μαγική αντίληψη για όλα αυτά αλλά να προσπαθούμε,

να έχουμε σωστή σχέση με τον Θεό.

Παράλυτο σώμα. Γερή ψυχή

Εκεί ήταν 38 χρόνια ένας παράλυτος. Απ’ ό,τι φαίνεται αυτά τα 38

χρόνια, είχε στηρίξει την ελπίδα του, στην ενέργεια του Θεού που έστελνε τον

άγγελό του στη κολυμβήθρα. Και περίμενε... Περίμενε να προλάβει εκείνη την

στιγμή, που θα κινηθεί το νερό, για να μπει πρώτος, να θεραπευθεί. Αλλά δεν

είχε κάποιον να τον ρίξει στην κολυμβήθρα.

Άλλοι, με άλλες αρρώστιες, αλλά με γερά πόδια, ορμούσαν πρώτοι και

έπαιρναν την ίαση. Αυτός 38 χρόνια περίμενε στο χείλος της κολυμβήθρας.

Περίμενε ελπίζοντας ότι θα μπορέσει και αυτός, κάποια στιγμή, να

εκμεταλλευθεί το έλεος του Θεού. Έστω και αν φαινόταν να στάζει με το

σταγονόμετρο.

Εδώ μπορεί να θαυμάσει κανείς πίστη και υπομονή. Δεν είπε:

«Παράλυτος είμαι. Πότε θα προλάβω; Τι θέλω και περιμένω». Ή όπως λέμε

καμιά φορά εμείς σε κάποιους που πονούν: «Τι κάνεις ταλαίπωρε; Ακόμη

ελπίζεις στο Θεό; Δεν βλέπεις πώς σε κατάντησε;»

Λόγια που βγαίνουν από την κόλαση. Όχι από τον ουρανό, ούτε από

καρδιά ανθρώπου. Λόγια που κάνουν τον άνθρωπο να δαιμονοποιείται. Τα

έλεγαν και παλιά. Δεν ανακαλύφθηκαν σήμερα.

Τα έλεγε η γυναίκα του Ιώβ στον άνδρα της.

-Κάθεσαι ακόμη και προσκυνάς τον Κύριο σ’ αυτά τα χάλια που είσαι;

Απάντησε ο Ιώβ:

-Μίλησες σαν γυναίκα χωρίς κουκούτσι μυαλό. Όσο ο Θεός μάς έδινε

τα αγαθά Του, όλα πήγαιναν καλά. Τώρα που θέλησε για κάποιο λόγο -δικό

Του- και επέτρεψε να περάσουμε κάποια θλίψη, επιτρέπεται να πούμε: «Δεν

ξαναπάω στην Εκκλησία... ποτέ, τέτοια που μου έκανε;»

2Κυριακή τοῦ Παραλύτου τῆς Βηθεσδά. 5/5/1996

Είχε 38 χρόνια σ’ αυτή την δοκιμασία ο παράλυτος. Μα τέτοια

πράγματα δεν έκανε. Πίστευε ότι ο Θεός είναι Πατέρας μας και μας αγαπά. Ότι

ενδιαφέρεται για μας, περισσότερο από ό,τι το φανταζόμαστε. Πού το έδειξε;

Έδωκε τον μονογενή Του Υιόν υπέρ ημών. Πού τον έδωκε; Σε μια ζωή

ταλαιπωρίας 33 χρόνια. Και μετά; Σταυρός και θάνατος. Δεν μας φτάνει; Τι

περισσότερο θέλουμε;

Ας κάνουμε και μια άλλη σκέψη: Θέλει ο Θεός να μας καταστρέψει;

Έχει κακία απέναντι μας και δεν ξέρει πώς να την δείξει; Δεν μπορούσε αν

ήθελε, να αναστατώσει τα στοιχεία της φύσεως και να γίνει όλος ο κόσμος

Τσερνομπίλ; Ό,τι κάνει ο Θεός, είναι μια υπόμνηση για μας, για να

προβληματιστούμε και να αποκτήσουμε την αιώνια ζωή. Και αιώνια ζωή

σημαίνει να ζει κανείς κοντά στο Θεό, αφού αγωνιστεί πρώτα να γίνει όσο

μπορεί όμοιος με τον Θεό, στην καλωσύνη και στην αγαθότητα.

Πότε ο άνθρωπος μοιάζει στον Θεό στην καλωσύνη και στην

αγαθότητα; Όταν δεν αφήνει τον εαυτό του να νομίσει ότι ζωή είναι, να φας, να

πιείς και να γλεντήσεις. Γιατί, όταν ο άνθρωπος κάνει στόχο του όσα

ικανοποιούν την σάρκα, όλα τα άλλα, που δυσχεραίνουν αυτή την

ικανοποίηση, τον ενοχλούν. Και οι πνευματικοί άνθρωποι τον ενοχλούν

περισσότερο. Τότε, είτε το θέλει είτε όχι, η σκέψη ότι η ζωή είναι για να

γλεντήσει και να χαρεί όπως του αρέσει, τον κάνει πνευματικά νεκρό. Τον

δαιμονοποιεί.

Γι’ αυτό ο Χριστός είπε ότι πρέπει και να νηστεύουμε και να

εγκρατευόμαστε. Και να κυριαρχούμε στα πάθη μας, σώματος και ψυχής, για

να μπορούμε να ελευθερώνουμε από την τυραννία τους την εσωτερική μας

πνευματική διάθεση, και να την ευαισθητοποιούμε να κάνει το καλό και να

αγαπάει. Γιατί αγάπη σημαίνει θυσία. Άμα δεν είσαι διατεθειμένος να ανεχθείς

τον άλλο -την ιδιοτροπία του- και να τον βοηθήσεις στην ανάγκη του, έχεις

αγάπη;

Είπε ο Χριστός: Θα σας πάρω στον Παράδεισο, αν εσείς δώσατε ένα

ποτήρι νερό σ’ έναν διψασμένο. Αν πήγατε να επισκεφθείτε τον άρρωστο. Αν

ντύσατε τον γυμνό. Όταν ο άνθρωπος τα κάνει αυτά έχει ευσπλαχνία. Αν

αρχίσει και λέει: Εγώ θα του δώσω νερό; Δεν έχει χέρια να πάρει; Εγώ θα τον

ντύσω; Ας πάει να δουλέψει, να ντυθεί. Αν λέει τέτοια, τότε δεν έχει αγάπη. Η

αγάπη και η καλωσύνη είναι το θεμέλιο. Αλλά για να τις εξασκήσουμε

χρειάζεται πολλή υπομονή.

Μη παύεις να ελπίζεις

Άλλο δίδαγμα από την περιπέτεια του παραλυτικού είναι: «Μη παύεις

να ελπίζεις». 38 ολόκληρα χρόνια στο χείλος της κολυμβήθρας, δεν έπαυσε

να ελπίζει ότι θα ανατείλει και γι’ αυτόν το έλεος του Κυρίου. Και πραγματικά

ανέτειλε, αλλά με τρόπο απροσδόκητο.

Βλέπει έναν άνθρωπο δίπλα του, που δεν τον γνώριζε να του λέει:

-Τι κάνεις εδώ; Τι περιμένεις τόσα χρόνια;

-Άνθρωπον ουκ έχω. Παρ’ όλα αυτά είμαι εδώ τόσα χρόνια, γιατί δεν

έχω χάσει την ελπίδα μου.

Δεν είπε «δεν έχω κανένα». Είπε: «Άνθρωπον ουκ έχω». Εννοούσε

ότι: έχω κάποιον Άλλο. Σ’ αυτόν στηρίζομαι και περιμένω εδώ με ελπίδα και

υπομονή. Ο Χριστός, βλέποντάς τον να ελπίζει και να πιστεύει στο Θεό, του

είπε:

-Άρον τον κράβατόν σου και περιπάτει.

3Κυριακή τοῦ Παραλύτου τῆς Βηθεσδά. 5/5/1996

Και έγινε υγιής αυτοστιγμεί και πήγε σπίτι του. Γιατί αυτός που ήταν

μπροστά του, ήταν μεγαλύτερος και από τον άγγελο που κατέβαινε στην

κολυμβήθρα και από το νερό της.

Τον είδαν οι Εβραίοι που γύριζε με το κρεβάτι μέρα Σάββατο και

έπεσαν πάνω του.

-Ποιός σου είπε να κουβαλάς το κρεβάτι σου τέτοια μέρα;

-Εκείνος που με έκανε καλά. Για να γίνω καλά, σημαίνει ότι ήταν από

τον Θεό και έπρεπε να τον ακούσω.

Άφησε ο παράλυτος το κρεβάτι του στο σπίτι και μετά έτρεξε στον Ναό,

να προσευχηθεί και να ευχαριστήσει τον Θεό. Εκεί τον βρήκε ο Χριστός. Ήταν

εκεί. Παρότι ανώτερος από το ιερό, που ήταν χτισμένο προς τιμή Του, ο

Χριστός, πήγαινε στο ιερό όσο πιο συχνά μπορούσε. Τι να πούμε σε

μερικούς, που εκκλησιάζονται μόνο το Πάσχα; Έλεγε κάποιος:

-Πάω πολύ συχνά στην Εκκλησία. Και μάλιστα κάθε φορά που πάω,

μοιράζουν βάγια.

Πιο θλιβερό, είναι να βλέπεις άλλους την ώρα της Θείας Λειτουργίας,

να κάθονται στο καφενείο και να πίνουν τον καφέ τους. Μπροστά σ’ αυτή την

θλιβερή κατάσταση, να κάνουμε τον Σταυρό μας και να λέμε: «Ελέησέ μας

Κύριε, εξαπόστειλον το φως σου, φώτισε τις καρδιές μας, γιατί χωρίς τον

φωτισμό σου γινόμαστε άφρονες. Θυμόμαστε μόνο τα επίγεια και ξεχνάμε την

αιώνια ζωή».

Ευχαριστία για όλα

Ρώτησε ο Χριστός τον παράλυτο:

-Πώς αισθάνεσαι τώρα;

-Δόξα τω Θεώ. Πάρα πολύ καλά.

-Πιστεύεις στον Υιό του Θεού;

-Πιστεύω Κύριε. Ποιός είναι για να τον δοξολογήσω;

Και όταν ο Χριστός του είπε: «Εγώ ειμι», τον προσκύνησε και του είπε:

«Σε δοξάζω και σε ευχαριστώ Κύριε, από τα βάθη της καρδιάς μου». Όταν

δεχθούμε κάποια ευεργεσία από τον Θεό, έστω και αν την θεωρούμε

τιποτένια, να τον δοξάζουμε και να τον ευχαριστούμε.

Ποιές είναι οι ευεργεσίες που παίρνουμε από τον Θεό;

Πού να τις μετρήσεις!

Ζούμε! Υπάρχουμε! Έχουμε αυτόν τον ωραίο κόσμο. Αλλά έχουμε και

τα πιο πολύτιμα δώρα Του: την πίστη, τον Χριστό και τις υποσχέσεις Του για

την αιώνια ζωή. Πόσο θα έπρεπε να τον δοξάζουμε για όλα αυτά! Ημέρα και

νύχτα.

Ο ελπίζων εις σε ουκ αποτυγχάνει

Στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας, ζούσε -την εποχή που ο Χριστός

ήταν στη γη- ένας βασιλιάς, ο Αύγαρος. Ήταν άρρωστος από ανίατη

αρρώστια. Όταν έμαθε ότι ο Χριστός έκανε θαύματα, έστειλε έναν άνθρωπό

του να του μηνύσει: «Έλα να με θεραπεύσεις και εγώ θα σε τιμήσω». Πήγε ο

υπηρέτης τού Αυγάρου και βρήκε τον Χριστό. Ο Κύριος του έδωσε την

πετσέτα που σκούπιζε το πρόσωπό Του και του είπε:

-Πες στον Αύγαρο, ότι αργότερα θα στείλω ένα μαθητή μου να τον

θεραπεύσει. Να περιμένει.

4Κυριακή τοῦ Παραλύτου τῆς Βηθεσδά. 5/5/1996

Και ο Αύγαρος περιμένει μερικά χρόνια. Ὁ Χριστός, μετά την Ανάστασή

Του, έστειλε τον απόστολο Ιούδα τον Θαδδαίο και τον θεράπευσε. Αφού έγινε

καλά κοίταξε την πετσέτα που του είχε στείλει ο Κύριος και είδε πάνω

ζωγραφισμένη την μορφή του Χριστού. Την τοποθέτησε στην κεντρική πύλη

της Εδέσσης και κάτω έγραψε την επιγραφή: «Χριστέ ο Θεός, ο ελπίζων εις σε

ουκ αποτυγχάνει ποτέ». Όποιος ελπίζει σε σένα Χριστέ μου, δεν θα χάσει

ποτέ. Να ένα από τα ωραιότερα διδάγματα.

Περίμενε ο Αύγαρος τον Χριστό, μα δεν πήγε ο ίδιος. Του έστειλε όμως

την ευλογία και την ίαση με άλλο πρόσωπο. Και εκείνος κατάλαβε ότι πρέπει

ταυτόχρονα να έχουμε: πίστη, ελπίδα και υπομονή.

Να παρακαλέσουμε τον Κύριο, να μας φωτίζει να κατανοούμε το

Ευαγγέλιο για την ωφέλεια της ψυχής μας. Και τα διδάγματα που θα

παίρνουμε να τα τηρούμε με πίστη, με υπομονή και με ελπίδα. Αμήν.-

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

 

 2026 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 26 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ (Μαρκ. 15, 43-47 και 16, 1-8)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Καλόβατο στις 8/5/2011)

Δύσκολο νάσαι μπροστάρης

Το Ευαγγέλιο που ακούσαμε, μας μιλά για δυό άρχοντες των Ιουδαίων.

Τον Ιωσήφ και τον Νικόδημο.

Το μεγάλο Συνέδριο είχε 72 άρχοντες-μέλη. Ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν ο

Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας και ο Νικόδημος. Άνθρωποι με δύναμη και

πνευματική εξουσία. Αυτοί οι δυό αγαπούσαν τον Χριστό, τον πίστευαν

σωτήρα και λυτρωτή του κόσμου.

Αλλά επειδή τα άλλα μέλη του Συνεδρίου ήταν εναντίον Του,

εφοβούντο να τον συναντήσουν μέρα. Και πήγαιναν να Τον βρουν μέσα στη

νύχτα. Άρχοντες μεγάλοι, που «δεν ήξεραν τι είχαν» σε δύναμη, χρήματα,

αξίωμα και σε σεβασμό από όλο τον κόσμο, έτρεμαν τους συναδέλφους τους.

Και δίσταζαν να συναντήσουν τον Χριστό φανερά.

Εύκολο είναι να φωνάζει κανείς κρυμμένος στο πλήθος, όταν γίνεται

ένα συλλαλητήριο... Δύσκολο όμως να το διακινδυνεύσει, όταν ξέρει πως

πρέπει να εμφανισθεί πρώτος ή να παλέψει μόνος του.

Γι’ αυτό καταλαβαίνουμε, κατανοούμε και συμπονούμε τους μαθητές

αυτούς του Χριστού, που δεν πήγαν, απ’ ό,τι φαίνεται, ούτε στην υποδοχή

Του όταν έμπαινε στην Ιερουσαλήμ καθισμένος στο γαϊδουράκι. Γιατί δεν

ήθελαν να τους δουν ότι πηγαίνουν συνεχώς κοντά Του. Όλοι μας είμαστε

αδύναμοι άνθρωποι. Και μερικές στιγμές μάς κυριεύει ο φόβος.

Διαμάντια στο Συνέδριο της ματαιότητος

Όμως τα πράγματα άλλαξαν.

Λίγες ημέρες μετά την είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, τον

συνέλαβαν οι άλλοι άρχοντες των Ιουδαίων, τον δίκασαν, τον παρέδωσαν

στον Πιλάτο, τον καταδίκασαν σε θάνατο.

Ο Χριστός σταυρώθηκε και πέθανε στον Σταυρό. Ο νόμος έλεγε ότι

εκείνοι που πεθαίνουν σαν κακούργοι πάνω στον Σταυρό, δεν θα θάπτονται.

Τα σώματά τους θα τα πετάνε στη χωματερή. Να μένουν εκεί και να τα τρώνε

τα σκυλιά και τα τσακάλια.

Οι άγιοι Ιωσήφ και Νικόδημος, όταν σκέφθηκαν τι περίμενε το σώμα

του Χριστού, τον οποίο είχαν παραδεχθεί σαν «από Θεού διδάσκαλο» και

σωτήρα του κόσμου, έσπασε η καρδιά τους. Και είπαν: «Του Χριστού το

σώμα στα σκυλιά και στη χωματερή; Ποτέ, ποτέ! Ό,τι και αν χρειαστεί να

θυσιάσουμε». Και τι έκαναν;

Πήραν το θάρρος και πήγαν στον Πιλάτο. Του ζήτησαν, εν ονόματι του

αξιώματός τους και της φιλίας που είχαν μαζί του, ρουσφέτι. Παράνομο

ρουσφέτι ζήτησαν! Γιατί ο Χριστός με τις κατηγορίες των Εβραίων είχε κριθεί

ένοχος σταυρικού θανάτου. Και η ταφή Του εθεωρείτο παρανομία.

Ο Πιλάτος όμως τους χάρισε το σώμα του Κυρίου.

2Μυροφόρων. 8/5/2011

Τότε ο Ιωσήφ πήρε ένα καθαρό σεντόνι, άλειψε το σώμα με μύρα και

το κήδευσε μαζί με τον Νικόδημο. Σε ένα τάφο που τον είχε φτιάξει στο

χωράφι του σ’ ένα βράχο για τον εαυτό του.

Έτσι ο Κύριος του κόσμου, ο Δημιουργός του κόσμου, τάφηκε σε ξένο

τάφο. Από ευσπλαχνία και από έλεος δύο δούλων Του.

Ποιός; Αυτός, από τον οποίο περιμένουμε όλοι το έλεος και την

ευσπλαχνία!

Θαυμάζουμε τους δύο αυτούς άνδρες, που μέσα στο κλίμα που

επικρατούσε τότε, έκαναν, όπως λέει το Ευαγγέλιο, ένα μεγάλο τόλμημα.

Ήταν τόλμη μεγάλη να πάνε να ζητήσουν το σώμα. Ήταν για τα δεδομένα των

Ιουδαίων παρανομία.

Τι σημαίνει τόλμη σε θέματα πίστεως;

Σημαίνει ομολογία πίστεως. Έκαναν μεγάλη ομολογία πίστεως ο άγιος

Γεώργιος, ο άγιος Δημήτριος, η αγία Παρασκευή, που εκήρυξαν τον Χριστό,

Θεό αληθινό και σωτήρα του κόσμου. Ό,τι και αν τους στοίχιζε.

Και τους στοίχισε το πολυτιμότερο που έχουν οι άνθρωποι. Την ζωή

τους. Γιατί μαρτύρησαν.

Οι άγιοι Ιωσήφ και Νικόδημος δεν μαρτύρησαν. Κανείς δεν τόλμησε να

τους θίξει, αφού τους έκανε ρουσφέτι ο Πιλάτος. Μα έγιναν απόστολοι και

κήρυκες του Χριστού. Έθαψαν το σώμα τού Χριστού από καθήκον ιερό και

πόνο, με ηρωισμό και θυσία.

Ηρωισμός σε οστράκινα σκεύη

Από μακριά παρακολουθούσαν φοβισμένες πέντε γυναίκες: Μαρία η

μητέρα του Ιακώβου, Μαρία η μητέρα του Χριστού, Μαρία η Μαγδαληνή, η

Σαλώμη και η Ιωάννα. Παρακολουθούσαν δειλά να δουν τι θα γίνει.

Και αφού είδαν ότι τάφηκε ο Χριστός καθώς και τον τόπο που τάφηκε,

έφυγαν και κλείστηκαν στο σπίτι τους, γιατί η μέρα που ακολουθούσε ήταν

Σάββατο και απαγορευόταν από τον νόμο των Εβραίων ακόμη και να

περπατούν.

Την άλλη μέρα, πρωί-πρωί ξεκίνησαν να πάνε στον τάφο τού Χριστού.

Έτσι ήταν το έθιμο τότε.

Να ρίξουν πάνω στο λείψανό Του αρώματα, να κλάψουν και να

προσευχηθούν. Εμείς όταν έχουμε κεκοιμημένους, πάμε στον τάφο, ανάβουμε

κεράκι, ανάβουμε καντήλι, καίμε λίγο λιβάνι, κλαίμε…

Οι πέντε αυτές γυναίκες ξεκίνησαν από την Ιερουσαλήμ για τον τάφο

του Χριστού.

Έλεγαν στο δρόμο:

-Πού πάμε; Τις αποκυλίσει ημίν τον λίθον; Ποιός θα κυλίσει αυτή την

πέτρα που έρριξαν μπροστά. Είναι τόσο μεγάλη που εμείς δεν θα τα

καταφέρουμε.

Παρά ταύτα, δεν γύρισαν πίσω, γιατί σκέφθηκαν:

-Το χρέος μας είναι θρησκευτικό. Έχει να κάνει με τον Θεό. Έχουμε

υποχρέωση να κάνουμε τα πάντα. Μα τι θα γίνει όταν φτάσουμε εκεί; «Τις

αποκυλίσει ημίν τον λίθον;». Ο Θεός ξέρει τι θα γίνει. Εμείς πάμε. Και αν

βρούμε τον λίθο στην πύλη του μνημείου, θα αδειάσουμε τα μύρα πάνω στην

πέτρα, θα προσευχηθούμε και θα τα αφήσουμε όλα στα χέρια τού Κυρίου.

Εκείνος ξέρει να τα δεχθεί προς τιμήν του Χριστού, τον οποίον εμείς

πενθούμε.

3Μυροφόρων. 8/5/2011

Αλλά όταν έφτασαν, είχε κυλίσει η πέτρα.

Και είδαν ένα νεαρό λαμπροφορεμένο, έναν άγγελο, που καθόταν εκεί

που βρισκόταν προηγουμένως το σώμα του Χριστού.

Τις ρώτησε:

-Ποιόν ψάχνετε να βρείτε; Δεν είναι πεθαμένος ο Χριστός. Είναι η ζωή

του κόσμου. Αναστήθηκε με τη δική Του θεϊκή θέληση και εξουσία και έφυγε

από δω μέσα. Πηγαίνετε να πείτε στους μαθητές Του ότι δεν είναι πια εδώ.

Πηγαίνει στη Γαλιλαία και θα τους περιμένει εκεί, για να τους μιλήσει και να

τους δώσει τις εντολές Του.

Τα μύρα για τους κεκοιμημένους μας

Και εμείς όταν κάνουμε μνημόσυνο, τα αφήνουμε όλα στα χέρια του

Θεού. Στη Θεία Ευχαριστία, ένα μικρό κομμάτι από το πρόσφορο γίνεται

σώμα Χριστού. Δίπλα σ’ αυτό το σώμα του Χριστού -μέσα στο άγιο Ποτήριο-

βρίσκεται και ένα ψιχουλάκι, που έχει το όνομα του πεθαμένου που τον

μνημονεύουμε:

«Μνήσθητι Κύριε, του δούλου σου (τάδε) και ανάπαυσέ τον».

Αυτή η προσφορά μας γίνεται από την καρδιά μας και από την πίστη

μας στο όνομα του Χριστού, που είναι η Πηγή της Ζωής και έχει την δύναμη

να νικά τον θάνατο και να φεύγει ο ίδιος από τον θάνατο.

Γίνεται στο όνομα Αυτού, που δημιούργησε τον κόσμο και έχει την

δύναμη να κάνει ό,τι θέλει «εν ουρανώ και επί γης».

Γι’ αυτό με τα μνημόσυνα παίρνεις και συ που τα κάνεις, δύναμη, χάρη,

ευλογία.

Ωφελεί η μνημόνευση στη Θεία Λειτουργία, όταν γίνεται για τη ζωή και

την υγεία. Μα πολύ περισσότερο ωφελούν η μνημόνευση και τα μνημόσυνα

τους κεκοιμημένους.

Γιατί; Γιατί ο Παντοδύναμος Θεός, είναι Κύριος της ζωής, του θανάτου

και Αρχηγός της αιώνιας ζωής. Κατέβηκε στον Άδη ο Χριστός και ανέστησε

τον Αδάμ και όλους τους κεκοιμημένους από καταβολής κόσμου Αγίους. Και

οι ψυχές των κεκοιμημένων μας στα χέρια Του βρίσκονται...

Έχε πόθο και φόβο

Κάνε πόθο σου αδελφέ, να είσαι δούλος του Θεού και να εργάζεσαι για

το άγιο θέλημά Του.

Κάνε πόθο σου, να αγαπάς τον Χριστό.

Κάνε πόθο σου, να μη ξεχνάς την αιώνια ζωή.

Κάνε πόθο σου, να κάνεις κάτι για την αιώνια ζωή.

Και έχε φόβο και αγωνία σου, μη τυχόν ξεχάσεις τον Χριστό και

παύσεις να επικαλείσαι το όνομά Του το άγιο.

Γιατί ο άνθρωπος που ξεχνά τον Χριστό και την προσευχή, κινδυνεύει

να χαθεί. Τον Χριστό τον ξεχνάμε, όταν αφήνουμε τον εαυτό μας να

παρασύρεται από τις ομορφιές της ζωής και τα συναισθήματά μας. Και έτσι

μας πιάνει ο άκαιρος φόβος του θανάτου και η αγωνία, μήπως στερηθούμε

κάποια πρόσκαιρα πράγματα. Ενώ θα ήταν καλύτερο να τρέμαμε στη σκέψη

ότι με τις αμαρτίες μας διώχνουμε τον σωτήριο φόβο, και με την μακριά από

τον Θεό ζωή μας κινδυνεύουμε να χάσουμε τη Βασιλεία των ουρανών.

4Μυροφόρων. 8/5/2011

Οι άγιοι Ιωσήφ και Νικόδημος και οι μυροφόρες γυναίκες ας είναι για

μας διδάσκαλοι αφοσίωσης στο Χριστό και συνέπειας στην τήρηση του αγίου

θελήματός Του. Αμήν.-

 2026 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 19 – ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ (Ιωάν. 20, 19-31)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στη Λυγιά, στις 18/4/2004)

Ο χειρότερος ιός

Την σημερινή Κυριακή την ονομάζουμε «Κυριακή του Θωμά». Και

πολλές φορές την λέμε «η ανάσταση του Θωμά». Γιατί για ένα χρονικό

διάστημα, ο απόστολος Θωμάς είχε πεθάνει. Όχι σωματικά. Είχε πεθάνει

πνευματικά, ψυχικά. Πώς πέθανε ο απόστολος Θωμάς;

Λέει το Ευαγγέλιο: «Όποιος πιστεύει στον Χριστό, έχει ζωή αιώνιο.

Όποιος δεν πιστεύει στον Χριστό, έχει θάνατο μέσα του, στην ψυχή του». Και

ο θάνατος αυτός σιγά-σιγά προχωρεί όλο και περισσότερο και διαλύει τον

άνθρωπο πρώτα ψυχικά, μετά πνευματικά και μετά και σωματικά. Ή και

ανάποδα καμιά φορά.

Όταν οι Εβραίοι έπιασαν τον Χριστό και τον σταύρωσαν, οι απόστολοι

τα έχασαν. Και είπαν: «Αυτός που δεν μπορεί να σώσει τον εαυτό του, θα

σώσει εμάς;». Και έκλαιγαν την τύχη τους που συνδέθηκαν μαζί του.

«Ελπίζαμε», έλεγαν, «είχαμε την μάταιη σκέψη, ότι αυτός θα σώσει τον

Ισραήλ».

Έπαψαν πια να Τον πιστεύουν και μέσα τους μπήκε ο θάνατος. Αλλά ο

θάνατος δεν μπαίνει μονομιάς. Μπαίνει σαν το μικρόβιο. Σιγά-σιγά κυριαρχεί

στον άνθρωπο και τον διαλύει. Οι απόστολοι αγαπούσαν τον Χριστό, γιατί

τρία χρόνια, που ήταν κοντά Του, ένιωθαν την αγάπη Του, έβλεπαν τα έργα

Του, άκουγαν τον λόγο Του και διαπίστωναν ότι έκανε τόσο μεγάλα θαύματα

όσο κανένας άλλος. Αλλά, όταν Τον είδαν πεθαμένο, με την έννοια που όλοι

ξέρουμε, τσακίστηκε η πίστη τους.

Ποιός δεν θα χαιρόταν;

Αλλά ενώ ήταν σε αυτή την κατάσταση, έμειναν ενωμένοι μεταξύ τους

από την αγάπη που είχαν στον Χριστό. Και κλειδώθηκαν σε ένα υπερώο για

να μην τους πιάσουν οι Εβραίοι και τους σκοτώσουν. Εκεί που ήταν

αμπαρωμένοι, όταν άρχισε η ημέρα της Κυριακής, βλέπουν ανάμεσά τους τον

Χριστό. Πώς μπήκε αφού οι πόρτες ήταν κλειδωμένες;

Απαντάνε τα τροπάρια: Όπως βγήκε και από τον τάφο χωρίς να βγει η

ταφόπλακα. Και όπως γεννήθηκε από την Παναγία χωρίς να χαλάσει η

παρθενία της. Υπάρχει τίποτε που να είναι αδύνατο για τον παντοδύναμο

Θεό;

Όταν βρέθηκε ο Χριστός ανάμεσα στους μαθητές Του, τους είπε:

«Ειρήνη υμίν». Ο Χριστός καθιέρωσε τα λόγια αυτά σαν ευλογία Του. Οι

απόστολοι χάρηκαν που είδαν τον Κύριο και διαπίστωσαν ότι είχαν λάθος

στους λογισμούς τους. Διαπίστωσαν ότι το ψέμα που τους είχε καταπλακώσει,

η απογοήτευση, ήταν λάθος τους. Έβλεπαν τον Χριστό, τον άκουγαν.

Άπλωσαν τα χέρια τους και τον πιάσανε. Κουβέντιασαν με τον Χριστό για όλα

εκείνα που είχαν κάνει και δει μαζί Του. «Εχάρησαν οι μαθηταί ιδόντες τον

Κύριον». Ποιός δεν θα χαιρόταν;

2Κυριακή τοῦ Θωμᾶ. 18/4/2004

Υπάρχει μεγαλύτερη γλύκα για τον άνθρωπο, από το να δει τον Χριστό;

Από το να δει Εκείνον, που θα τον δούμε στη Δευτέρα Παρουσία; Και θα τον

απολαμβάνουμε για όλους τους αιώνες των αιώνων;

Θωμά, σύνελθε!

Ο Θωμάς, έλειπε την ημέρα που εμφανίστηκε στους μαθητές ο

Χριστός. Του έλεγαν οι άλλοι μαθητές: «Ήρθε, εωράκαμεν τον Κύριον. Είδαμε

τον Χριστό». Εκείνος τους απαντούσε: «Σιγά. Εγώ πεθαμένο δεν ξέρω να

γύρισε. Πώς λοιπόν γύρισε ο Χριστός, και πού τον είδατε; Πού είναι;»

-Ήρθε, Τον είδαμε, έφυγε.

-Δεν σας πιστεύω. Εγώ αν δεν βάλω το δάχτυλό μου στις πληγές στα

χέρια Του και στην πληγή στα πλευρά Του δεν θα πιστεύσω. Λέτε ψέματα.

Θωμά, σύνελθε! Ποιός σου λέει ψέματα; Ο απόστολος Πέτρος; Ο

απόστολος Ιωάννης; Ο απόστολος Ιάκωβος; Πότε τους άκουσες να πουν

ψέματα; Πόσο θα διατηρούντο τα ψέματα; Ένα λεπτό; Δύο; Μετά θα έσπαζε η

καρδιά τους, δεν θα άντεχαν.

Αλλά γιατί δεν σκέφτεσαι λίγο διαφορετικά;

Να πεις: «Εγώ βέβαια δεν Τον είδα ακόμα. Αλλά αλήθεια λέτε; Έτσι

έγινε; Ας αλλάξω γνώμη και ας περιμένω να Τον δω. Όπως Τον είδατε και

εσείς».

Μήπως λέμε κάτι το παράλογο; Αυτό δεν είναι το πιο λογικό;

Αλλά δεν δεχόταν με κανένα τρόπο ο Θωμάς τα λόγια των αποστόλων.

Γιατί; Γιατί όλοι μας παθαίνουμε τα λεγόμενα «κολλήματα». Κολλάμε. Πού

κολλάμε; Ένας κολλάει στην κοιλιά του. Ένας κολλάει σε άλλα πάθη σωματικά

και δεν εννοεί να ξεκολλήσει.

Άλλος κολλάει σε συναισθήματα. Παράδειγμα:

-Να μην τον δω αυτό τον άνθρωπο. Δεν μπορώ. Θα σκάσω, θα

πεθάνω.

-Δεν θα πάθεις τίποτα ευλογημένε, συγχώρησέ τον. Και όταν τον δεις,

αγκάλιασέ τον να φύγει το κακό.

Υπάρχει και το κόλλημα στο μυαλό. Δηλαδή; «Εγώ αυτή την ιδέα έχω

μέσα μου και δεν την βγάζω με τίποτε». Τι μου λέει η ιδέα μου; «Αν δεν δω, αν

δεν πιάσω, αν δεν ψηλαφήσω, δεν πιστεύω. Γιατί μόνο αυτά είναι που

υπάρχουν. Εκείνα που πιάνω, που βλέπω, που ακούω. Που καταλαβαίνω με

το στόμα μου και με το σώμα μου». Να η μεγαλύτερη ανοησία στον κόσμο.

Όλοι εμείς, «ψοφάμε» για αγάπη. Αλλά ψηλάφησέ την αν μπορείς. Δεν

ψηλαφάται. Κοίταξέ την. Δεν κοιτάζεται. Άκουσέ την. Δεν ακούγεται.

Είναι πραγματικότητα η αγάπη;

Ποιός αμφιβάλλει; Και εκείνη που έχω μέσα στην καρδιά μου

πραγματικότητα είναι. Και μάλιστα πιο μεγάλη από το μυαλό μου. Γιατί το

κυβερνάει. Άμα έχω αγάπη για έναν άνθρωπο, ξεχνάω τον εαυτό μου και

κάνω θυσίες μεγάλες. Στη φωτιά, λέει, να πέσω, προκειμένου να σώσω το

παιδί μου, τον φίλο μου.

Και η αγάπη που αισθάνομαι για τον άλλο με γεμίζει χαρά, δέκα φορές

μεγαλύτερη απ’ ό,τι το όποιο φαΐ και η όποια διασκέδαση. Άμα χάσω εγώ την

αγάπη και άμα δεν την δέχομαι από τους άλλους, τότε δυστυχία, πίκρα και

θλίψη η ζωή.

Γι’ αυτό είναι ανοησία να λέει κανείς ότι «αν δεν δω, δεν πιστεύω». Και

ο Θεός μιλάει στην καρδιά μας και μας λέει: «Σκέψου το λίγο καλύτερα. Δες το

3Κυριακή τοῦ Θωμᾶ. 18/4/2004

λίγο καλύτερα». Πόσες φορές μιλάει μέσα στην καρδιά μας ο Θεός! Και η

φωνή Του πρέπει να είναι πιο σεβαστή από την κάθε ιδέα και από την κάθε

μας σκέψη.

Πώς αναζητάμε τον Θεό

Μετά από λίγες ημέρες, ξαναήλθε ο Χριστός, ενώ ήταν μαζεμένοι οι

μαθητές και μαζί τους και ο Θωμάς. Στάθηκε ανάμεσά τους, ο παντογνώστης

Θεός και είπε στο Θωμά:

-Θωμά, φέρε το δάχτυλό σου, βάλτο εδώ στα χέρια μου. Βάλτο και

στην πλευρά μου, και μη γίνου άπιστος. Μην αφήνεις τον εαυτό σου να

κολλάει σε τέτοιες σάπιες, νεκρές, πεθαμένες ιδέες που νεκρώνουν τις ψυχές.

Ο Θωμάς, έβαλε το δάχτυλό του στις πληγές, τις είδε, τις ψηλάφησε και

είπε:

-Ο Κύριός μου και ο Θεός μου. Σε κατάλαβα και σε προσκυνώ. Είσαι

όχι απλώς κάποιος. Είσαι ο Κύριος και ο Θεός.

Του είπε ο Χριστός:

-Εσύ με είδες και πίστεψες. «Μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύοντες».

Είναι πιο ευτυχισμένοι και πιο μεγάλοι στη Βασιλεία των Ουρανών εκείνοι που

δεν με είδαν, αλλά με πίστευσαν.

Γιατί; Να το εξηγήσουμε.

Ο άνθρωπος, είναι ο εσωτερικός του κόσμος. Όταν κάνει τον ψυχικό

του, τον εσωτερικό του κόσμο καλό, έχει το μεγαλύτερο θεμέλιο για μια ζωή

κατά Θεόν. Ποιά είναι η καλωσύνη τού εσωτερικού κόσμου; Καλή διάθεση,

ειλικρίνεια, αναζήτηση. Ψάχνω να βρω τον Θεό. Ψάχνω να βρω το θέλημά

Του. Ψάχνω να βρω την Βασιλεία Του. Πώς ψάχνω;

Πρώτα φροντίζουμε να κάνουμε την διάθεσή μας καλή και ειλικρινή

απέναντι του εαυτού μας, απέναντι των άλλων και απέναντι του Θεού. Μετά

λέμε: «Ας ψάξω».

Πού θα ψάξεις; Στην εφημερίδα; Στην τηλεόραση;

Στο Ευαγγέλιο πρέπει να ψάξεις! Στα βιβλία της Εκκλησίας πρέπει να

ψάξεις και να αναζητήσεις τον Θεό.

Πώς Τον αναζητάς; Όπως έναν καλό φίλο σου.

Πάω στο φίλο μου, επειδή θέλω. Τον πλησιάζω φιλικά. Του φωνάζω

γλυκά. Χτυπάω την πόρτα του ελαφρά. Και όταν αναζητώ τον Θεό κάνω κάτι

επί πλέον. Γονατίζω και λέω: «Θεέ μου, φώτισε την καρδιά μου. Οδήγησέ με.

Δυνάμωσέ με. Αξίωσέ με να σε βρω». Οι άνθρωποι που ψάχνουν για τον Θεό

έτσι, θα Τον βρουν.

Οι άλλοι που ψάχνουν αλλιώς δεν θα Τον βρουν. Γιατί το δηλητήριο

που μπαίνει στην καρδιά με ορισμένες πράξεις προχωρεί και εμποδίζει τον

δρόμο προς τον Θεό.

Ο θάνατος, που έχει το δηλητήριο που λέγεται «αμαρτία» θα σε

διαλύσει. Και ο θάνατος που λέγεται «κακός λογισμός», θα σε διαλύσει. Μην

πιστεύεις στον όποιο λογισμό σού έρχεται στο μυαλό. Στου Θεού τον λόγο να

πιστεύεις και στους καθαρούς λογισμούς. Γιατί ο Θεός μάς θέλει εικόνα και

ομοίωσή Του. Αυτή η εικόνα και η ομοίωση του Θεού είναι για τον άνθρωπο

το γλυκύτερο πράγμα που μπορεί να δει στον εαυτό του και στον φίλο του.

Μόνο που λέμε την λέξη: «καλός άνθρωπος», γεμίζει η καρδιά μας

γλύκα. Για φαντασθείτε να μπορούμε να πούμε: «Άγιος! Του Θεού άνθρωπος!

4Κυριακή τοῦ Θωμᾶ. 18/4/2004

Του Θεού εικόνα»! Τι χαρά και τι γλύκα που θα γέμιζε η καρδιά μας και η ζωή

στον κόσμο.

Γι’ αυτό είπε ο Χριστός: «Μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύοντες».

Επειδή όμως οι μη πιστεύοντες, πολλές φορές είναι και πολύ αδύνατοι

άνθρωποι, ο Θεός δεν παύει να κάνει και μερικά θαύματα, γιατί;

Για να είναι μια σπίθα, ένα φωτάκι που θα φωτίσει το μυαλό να

ξυπνήσει και να μας πει: «Δεν βλέπεις; Οι πεθαμένοι δεν κάνουν τίποτε. Ο

άγιος όμως Σπυρίδων, για να κάνει κείνο το θαύμα, με το λείψανό του δεν

είναι πεθαμένος. Οι δούλοι του Θεού δεν είναι πεθαμένοι. Και αν οι δούλοι

Του είναι πιο ζωντανοί από τους ζωντανούς και τους τρέμουν τα δαιμόνια, για

φαντασθείτε πόσο τρέμουν τον Χριστό».

Όποιος έτσι πορεύεται, θα γεμίζει η καρδιά του με το φως του Χριστού.

Και όσο περισσότερο πιστεύει, τόσο περισσότερο θα καταλαβαίνει τι γλύκα

και τι ευτυχία και τι χαρά είναι, να είναι κανείς δούλος του Χριστού. Όπως

υπήρξε και ο Θωμάς, ο οποίος πήγε στις Ινδίες να κηρύξει το Ευαγγέλιο. Και

εκεί σταυρώθηκε για την δόξα του Χριστού.

Το φως τού παραδείγματός του και οι πρεσβείες του, να μας

συνοδεύουν όλους. Αμήν.-

ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ 2026

  ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ 2026

Κυριακη του πασχα .εσπερινος τησ αγαπης   6.00μμ

Δευτέρα του Πάσχα:  Ορθρος-θεία Λειτουργία Ωρα 7:30- 9:30 π.μ στον Ι.Ν. ΑΓ Νικολαου

Τριτη του Πάσχα Ορθρος-θεία Λειτουργία Ωρα 7:30- 9:30 π.μ (Ιερός Ναός Αγίας Αικατερίνης)                                             

Παρασκευη του Πάσχα: Ζωοδόχου Πήγης/  Ορθρος-θεία Λειτουργία Ωρα 7:30- 9:30 π.μ(Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου)

Σαββατο του Πάσχα:  Ορθρος-θεία Λειτουργία 7:30-9:30 (Ι.Ν. Προφήτη Ηλία)

ΠΡΟΓΡAΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ Μ. ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ 2026

 

  ΠΡΟΓΡAΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ  Μ. ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ  2026

    Κυριακή  Βαΐων :πρωι θεια λειτουργια 7:30-10 π,μ  Aπόγευμα  όρθρος ακολουθία  Νυμφίου.   Ωρα 7:30

       Μ. Δευτέρα:   Απόγευμα   όρθρος   Ωρα  7:30

       Μ. Τρίτη: προηγιασμενη θεια λειτουργια 7:30-9 π,μ Απόγευμα  όρθρος  Ωρα  7:30

 M.Tετάρτη: Πρωί  Ι.Ευχέλαιο  Ωρα 10:30  Απόγευμα  όρθρος Ωρα   7:30

       Μ.Πέμπτη:  Πρωί  Εσπερινός-Θεία  Λειτουργία   Ωρα  7:30-9:00

          Τρισάγιο στο κοιμητήριο (ενα για όλους) Ωρα 10:30 π.μ

               Απόγευμα  ακολουθία των Αγίων παθών  Ωρα 7:15 μ.μ εν συνεχεια ,ΣΤΟΛΙΣΜΟΣ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ)

      Μ.Παρασκευή:  Πρωί  ακολουθία Μεγ. Βασιλικών ωρών  Ωρα 9:00π.μ 

       -  Εσπερινός αποκαθήλωσης  Ωρα  10:30 π.μ

        -  βραδυ  επιτάφιος  θρηνος ωρα 7.30 μμ

        (Λιτάνευση Προς το κοιμητηριο,εξοδος 9:30MM)

 

     Μ.Σάββατο:  Πρωί εσπερινός-θεία λειτουργία (ΠρώτηΑνάσταση)Ωρα 7:30-9:00

         -   Βράδυ έναρξη  πανυχίδος  Ωρα 11:15

            Ανάσταση  Ωρα 12:00  και  εν συνεχεία  θείαλειτουργία  Αναστάσεως  εως  2.00π μ

    

 2026 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 5 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

Ο ΝΙΚΗΤΗΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ (Ιω. 12, 1-18)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στις 9/4/2003)

Άλλο ν’ ακούς, άλλο να βλέπεις

Όταν ακούμε στο Ευαγγέλιο, ότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός

ανέστησε τον Λάζαρο, τέσσερεις μέρες πεθαμένο, μένουμε έκπληκτοι. Και

μερικοί κουνάνε δύσπιστα το κεφάλι τους και λένε: «Άραγε έγινε έτσι, όπως το

περιγράφουν οι ευαγγελιστές ή κάπως αλλιώς;».

Ας έλθουμε στη θέση των ανθρώπων που ήξεραν τον Λάζαρο. Η

Βηθανία ήταν μικρό χωριό. Όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους. Έτρωγαν και

έπιναν κάθε ημέρα μαζί. Τον είδαν που αρρώστησε, τον είδαν που πέθανε, οι

ίδιοι τον κήδευσαν. Οι ίδιοι τον έβαλαν στον τάφο και σφράγισαν την πόρτα

του. Έπειτα, πήγαιναν κάθε ημέρα -και όπως θα λέγαμε σήμερα- του άναβαν

κερί, έβαζαν λιβανάκι στο θυμιατήρι και έβλεπαν τις αδελφές του την Μάρθα

και την Μαρία από το πρωί μέχρι το βράδυ πάνω στον τάφο να κλαίνε. Οι

άνθρωποι λοιπόν της Βηθανίας, το είχαν δει και τους ήταν χειροπιαστή

πραγματικότητα, ότι ο Λάζαρος τέσσερες ολόκληρες μέρες ήταν πεθαμένος...

Αλλά οι Εβραίοι είχαν και ένα άλλο έθιμο:

Εμείς στον τάφο ενός πεθαμένου πάμε απλώς και ανάβουμε κεράκι.

Καμιά φορά παίρνουμε και τον παπά να του διαβάσει τρισάγιο. Οι Εβραίοι

έκαναν κάτι άλλο. Την πρώτη, τη δεύτερη, την τρίτη ημέρα, όσο κρατούσε ο

νεκρός και κρατούσαν και οι ίδιοι, πήγαιναν, άνοιγαν τον τάφο και του έβαζαν

αρώματα. Όσο κρατούσε και όσο κρατούσαν. Γιατί όταν προχωρούσε η

αποσύνθεση, ποιος τολμούσε να ανοίξει τον τάφο και να αντέξει την φοβερή

εκείνη δυσοσμία;

Παιγνιδάκι, αστείο, μηδέν

Αυτά σκεπτόταν η Μάρθα, όταν ο Χριστός διέταξε να σηκώσουν την

ταφόπετρα και έφερε αντίρρηση: «Κύριε, μυρίζει. Πέρασαν ήδη τέσσερις

μέρες».

Ο Χριστός την επιτίμησε με τα λόγια:

-Εκείνα που λέμε τόση ώρα εδώ και όσα άκουσες και είδες τόσο καιρό

που με ακολουθείς, τα ξέχασες; Δεν σου είπα ότι αν πιστεύεις θα δεις την

δόξα του Θεού;

Άνοιξαν τον τάφο, ο Χριστός φώναξε: «Λάζαρε δεύρο έξω», έλα έξω!

Και τότε ο πεθαμένος Λάζαρος, του οποίου είχε αρχίσει η αποσύνθεση,

σηκώθηκε, περπάτησε και βγήκε έξω.

Μετά από αυτό το φοβερό θαύμα, ήταν απόλυτα φυσικό ότι οι

άνθρωποι κατάλαβαν με ποιόν έχουν να κάνουν. Χρειάζεται πολύ μυαλό;

Χρειάζεται να είναι κανείς φιλόσοφος ή του πανεπιστημίου για να το

καταλάβει; Τι να καταλάβει; Ότι ο Χριστός είναι νικητής του θανάτου. Ότι ο

θάνατος είναι γι’ αυτόν παιγνιδάκι, αστείο, μηδέν.

Δόξασαν λοιπόν τον Χριστό, τον ετίμησαν και έδειξαν την χαρά τους.

Πώς; Όταν την άλλη μέρα πήγαινε για την Ιερουσαλήμ, έβγαλαν τα ρούχα

τους και τα έστρωναν στο δρόμο για να πατήσει πάνω. Τι σημαίνει αυτό; Ήταν

σαν να του έλεγαν:

2Κυριακή τῶν Βαΐων. 9/4/2003

«Τι είμαστε εμείς μπροστά Σου; Εμείς είμαστε δούλοι του θανάτου.

Μπροστά στο θάνατο είμαστε μηδέν. Ο θάνατος μας τρομοκρατεί κάθε στιγμή

της ζωής μας. Και κάποια ώρα που δεν το περιμένουμε ούτε το φανταζόμαστε

και προπαντός δεν το θέλουμε, θα μας αρπάξει. Πώς; Όπως αρπάζει η γάτα

το ποντίκι. Όμως για Σένα, τον Κύριο, ο θάνατος είναι το αντίθετο. Είναι σαν

το σπουργιτάκι στα νύχια του γερακιού».

Η πραγματική σοφία

Γι’ αυτό έστρωσαν τα ρούχα τους οι άνθρωποι, για να δείξουν τη

μεγάλη αντίθεση μεταξύ Χριστού και ημών σε σχέση με τον θάνατο. Και

παράλληλα πήραν στα χέρια τους κλάδους από τα δένδρα των φοινίκων, τα

βαΐα, τα οποία είναι σύμβολα της νίκης, για να δείξουν ότι ο Χριστός είναι

νικητής του θανάτου. Και τρέχοντας γύρω του φώναζαν: «Ωσαννά τω υιώ

Δαυΐδ, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». «Ωσαννά» σημαίνει:

«Σώσε μας επί τέλους. Σώσε μας λοιπόν Κύριε». Από πού να μας σώσει; Από

εκείνο που έσωσε τον Λάζαρο. Από το θάνατο.

Η Μαρία, η αδελφή του Λαζάρου, για να εκδηλώσει την ευγνωμοσύνη

της απέναντι στο Χριστό, αγόρασε ένα βάζο μύρο. Που άξιζε 300 δηνάρια.

Ένα δηνάριο εκείνη την εποχή ήταν ένα ημερομίσθιο. Και τι το έκανε. Το

έχυσε στα πόδια του Χριστού, για να του πει «ευχαριστώ» γιατί ανέστησε το

Λάζαρο.

Μόνο το Λάζαρο ανέστησε; Ανέστησε και την ίδια. Από πού; Από τη

γνώμη της ότι, μια και ο Λάζαρος είναι νεκρός στον τάφο τέσσερες ημέρες και

βρωμάει, κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτε. Από τη γνώμη της ότι ο θάνατος

είναι κυρίαρχος, μπροστά στον οποίο είμαστε μηδενικά.

Η μεγαλύτερη ευεργεσία του Χριστού στον κόσμο, είναι ότι μας έδειξε

τη σωστή σχέση, που πρέπει να έχουμε έναντι του επουρανίου Πατρός και

έναντι της κτίσεως του Θεού. Το Ευαγγέλιο και η διδασκαλία της Εκκλησίας

μας, μας διδάσκουν τι σχέση έχουμε απέναντι του Θεού, του εαυτού μας, των

άλλων ανθρώπων, της φύσεως, και απέναντι των αοράτων πνευμάτων: των

αγγέλων, των αγίων, του διαβόλου και έναντι των γεγονότων. Της ασθενείας

και του θανάτου.

Ο άνθρωπος που δεν ξέρει τι σχέση έχει με αυτά, όσο και αν

παριστάνει και θεωρεί τον εαυτό του σοφό, είναι ένας άνθρωπος που ζει μέσα

σε πηχτό και ψηλαφητό σκοτάδι.

Και σήμερα η ίδια ικεσία

Η ανάσταση του Λαζάρου είναι για τον κόσμο φως. Σε τι μας φωτίζει;

Το διδασκόμαστε από τα λόγια που ακούμε σήμερα στα τροπάρια. «Την

κοινήν Ανάστασιν προ του Σου πάθους πιστούμενος, εκ νεκρών ήγειρας τον

Λάζαρον Χριστέ ο Θεός». Τον Λάζαρο, τον ανέστησες Χριστέ για να μας

πιστοποιήσεις την κοινήν ανάσταση. Ποιά είναι η κοινή ανάσταση; Αυτή που

θα γίνει την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας.

Είναι λογικό, είναι ιατρικώς δυνατό, να αναστηθεί ένας άνθρωπος που

έχει πια σαπίσει; Η απάντηση είναι: ΟΧΙ! Το ότι για το Χριστό έγινε δυνατό και

ο Λάζαρος αναστήθηκε, μας δείχνει ότι, όταν ο Χριστός φωνάξει, μπορούν

όλοι ανεξαιρέτως οι νεκροί από τον Αδάμ μέχρι σήμερα, παρότι δεν υπάρχει

ούτε ίχνος από τα κοκκαλάκια τους, να αναστηθούν. Και θα αναστηθούν. Γιατί

όπως ο Χριστός έπλασε από το μηδέν τον κόσμο, και είπε: «Γενηθήτω ο

3Κυριακή τῶν Βαΐων. 9/4/2003

ήλιος, γενηθήτω το φως, γενηθήτωσαν οι αστέρες, γενηθήτω το τάδε» και

έγιναν... έτσι ό,τι πει, είναι όλα δυνατά και γίνονται.

Και εμείς σήμερα βρισκόμαστε σε τέτοια πνευματική κατάσταση, που

αισθανόμαστε την ανάγκη της επέμβασης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και

τον παρακαλούμε να μας σώσει. Όλοι μας ήλθαμε στην εκκλησία για ένα και

μοναδικό σκοπό. Να παρακαλέσουμε τον Κύριο να μας σώσει. Το ότι είμαστε

στην εκκλησία, σημαίνει ότι έχουμε φως Θεού στην καρδιά μας. Είναι και αυτό

μία από τις μεγαλύτερες ευεργεσίες του Θεού, για την οποία πρέπει νύχτα και

ημέρα να τον ευχαριστούμε. Ήρθαμε στην εκκλησία να τον παρακαλέσουμε, ο

φωτισμός αυτός αυξηθεί, να πολλαπλασιαστεί. Γιατί;

Παίρνουμε ευλογία και δύναμη

Ας θυμηθούμε τον απόστολο Πέτρο. Ήταν μαθητής του Χριστού. Είχε

πίστη; Είχε. Κάποια φορά, είδε τον Χριστό να περπατά πάνω στη θάλασσα

κατάλαβε ότι, όταν ο Χριστός θέλει, και στο νερό περπατάει. Και όταν ο

Χριστός θέλει να περπατήσει κάποιος άνθρωπος πάνω στο νερό, και αυτό

γίνεται εύκολα. Του είπε:

-Κύριε να περπατήσω πάνω στο νερό και να ‘ρθω κοντά σου;

Του απαντά ο Κύριος:

-Περπάτα και έλα.

Κατέβηκε ο απόστολος Πέτρος από το καράβι και περπατούσε στο

νερό. Αλλά όταν είδε το κύμα, τα έχασε. Ξέχασε ότι ο Χριστός είναι μπροστά

του και ότι όπως τον κρατά πάνω στο νερό, μπορεί να τον φυλάξει και από το

κύμα. Και τότε κλονίστηκε η πίστη του και άρχισε να βουλιάζει. Ο Χριστός

άπλωσε το χέρι Του, τον κράτησε και τι του είπε;

«Ολιγόπιστε γιατί εδίστασες;»

Τι ήταν εκείνο πού τον έκανε ολιγόπιστο; Το ότι δίστασε και είπε μέσα

του:

-Άραγε κρατάει και εδώ ο Θεός, στη φουρτούνα ή η δύναμή Του είναι

μόνο στη απανεμιά;

Πόσο φτωχή είναι η ανθρώπινη σκέψη! Πόσο ανόητη! Βλέπει να γίνεται

το μεγάλο θαύμα και φοβάται για το μικρό.

Ερχόμαστε λοιπόν στην εκκλησία με πίστη που είναι μικρή, με λίγο

φωτισμό, με λίγη δύναμη για πνευματικό αγώνα (για τη δική μας δύναμη

μιλάμε) και τα αυξάνουμε. Βγαίνοντας από την Εκκλησία, πρέπει να

βγαίνουμε όπως οι άγιοι: δυνατοί σαν λιοντάρια. Να μας βλέπει ο διάβολος

και να τρέμει. Λένε οι άγιοι Πατέρες ότι φεύγοντας από την εκκλησία, πρέπει

να έχουμε οπλισθεί με τέτοια πίστη, με τέτοια δύναμη και με τέτοιο φωτισμό,

που οι μεν άγιοι άγγελοι να ευφραίνονται και να μας βλέπουν όμοιους με τους

εαυτούς τους, οι δε δαίμονες να τρέμουν.

Μα έχουμε και άλλο όφελος. Μέσα στην εκκλησία, εκτός από το ότι

προσευχόμαστε, παίρνουμε με το χέρι του παπά ευλογία.

Ο παπάς σηκώνει το χέρι του και κάνει ένα σταυρό στον αέρα. Με την

χάραξη του τιμίου σταυρού μεταδίδεται στους ανθρώπους η μεγαλύτερη

δύναμη και ευλογία που μπορεί κανείς να φανταστεί. Γιατί; Τι είναι Σταυρός;

Το όπλο του Χριστού, με το οποίο εκμηδένισε το διάβολο και το θάνατο. Το

όπλο του Χριστού, με το οποίο ξέχυσε το έλεός Του σε όλο τον κόσμο. Το

όπλο του Χριστού, με το οποίο γίνονται όλα τα θαύματα. Μακάριοι και

ευτυχείς εκείνοι που ξέρουν και κάνουν σωστά το σημείο του τιμίου σταυρού

και να ευλογούν έτσι τον εαυτό τους.

4Κυριακή τῶν Βαΐων. 9/4/2003

Ας μάθουμε λοιπόν, από τη σημερινή εορτή, ότι πρέπει να αυξήσουμε

την πίστη μας στο Χριστό, το φωτισμό της καρδίας και της διανοίας μας. Και

τη δύναμη της θελήσεώς μας, στον αγώνα μας για μια συνεπέστερη

χριστιανική ζωή.

Ας μάθουμε να εκτιμάμε ακόμα περισσότερο τη μεγάλη σημασία της

προσευχής της εκκλησίας.

Και κυρίως ας καταλάβουμε, τι απέραντη σημασία έχει να παίρνει

κανείς το Χριστό μέσα του με τη Θεία Κοινωνία για τον αγιασμό τού σώματος

και της ψυχής του.

Με τέτοια προπαρασκευή ας βαδίσουμε προς τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Ας γιορτάσουμε την εορτή της αγίας Αναστάσεως αξίως. Με πίστη, ταπείνωση

και θερμή προσευχή. Όχι σαν άνθρωποι κοσμικοί που μένουν στα εξωτερικά.

Αλλά δυναμωμένοι στη πίστη στο Χριστό και στην ανάστασή Του. Αμήν.-

ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΑΙΓΥΠΤΙΑ

 

ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΠΡΟ ΤΩΝ ΒΑΙΩΝ

       ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΠΡΟ ΤΩΝ ΒΑΙΩΝ  

  

ΤΕΤΑΡΤΗ 1/4

ΠΡΩΙΝΗ  ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΜΕΤΑ ΜΙΚΡΟΥ ΑΓΙΑΣΜΟΥ 7.30-9.00

ΠΕΜΠΤΗ 2/4

 ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ 10.00πμ

 ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ 4/4

 ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 7.00-9.00πμ