2026 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 11 - ΚΥΡΙΑΚΗ Δ ΛΟΥΚΑ

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ (Λουκ. 8, 5-15)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Γοργόμυλο, στις 16/10/1994)

Ο σπόρος που χάθηκε

Μας είπε ο Χριστός: «Υμίν δέδοται γνώναι τα μυστήρια της βασιλείας του

Θεού». Σε σας έχει δοθεί η δυνατότητα να μάθετε τα μυστήρια της Βασιλείας

του Θεού.

Από πού; Από τον λόγο Του. Και για να μας εξηγήσει τι είναι ο λόγος

Του, είπε την παραβολή που ακούσαμε σήμερα.

Ήταν ένας σπορέας. Βγήκε να σπείρει. Και έσπειρε όχι μόνο στην

καλλιεργημένη γη, όπως σπέρνουν οι άνθρωποι, αλλά πέταξε τον σπόρο και

στον δρόμο, και στις πέτρες, και στα αγκάθια, και στην γη την «αγαθή».

Τι είναι ο σπόρος; Όταν τον βλέπει κανείς, είναι σιτάρι ξερό, καλαμπόκι

ξερό, άλλα τίποτε περισσότερο από σποράκια ξερά, κατάξερα.

Φαίνονται νεκρά! Και όμως έχουν μέσα τους ζωή.

Έτσι φαίνεται και ο Λόγος του Θεού για μερικούς ανθρώπους. Νεκρός!

«Τι είναι αυτά;», λένε. «Να πάρω να διαβάσω Ευαγγέλιο; Άντε στο καλό σου,

άνθρωπέ μου! Άσε με ήσυχο. Ευαγγέλιο να διαβάσω; Παλιές ιστοριούλες;»

Νεκρά πράγματα του φαίνονται του «έξυπνου» ανθρώπου τα περιεχόμενα

στο Ευαγγέλιο. Όπως φαίνεται και σε μερικούς άλλους ανθρώπους, κουτούς

και ανόητους, νεκρός ο σπόρος των φυτών.

Αλλά ο σπόρος δεν είναι νεκρός. Άμα πέσει στη γη και ποτιστεί,

φυτρώνει. Και βγαίνει όχι απλώς ένα μικρό φυτό, αλλά και τεράστια δέντρα, τα

οποία δίνουν ομορφιά, ευωδία, τροφή, πλούτο.

Κατά τον ίδιο τρόπο προχωρεί και ο λόγος του Θεού. Ένα σποράκι είναι,

που άμα απλώσεις το πόδι σου και το πατήσεις, το κατέστρεψες. Άμα το

καλλιεργήσεις και το προσέξεις, ομόρφυνε τη ζωή σου, την ανέπλασε και την

πλούτισε.

Σποριάδες είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός και οι ιερείς, κατά εντολή

Του. Και σπορά είναι το κήρυγμα του λόγου του Θεού.

Ένας άνθρωπος ακούει τον λόγο του Θεού και λέει:

«Καλά είναι αυτά που μας είπε ο παπάς».

Αλλά όταν βγαίνει από την εκκλησία, έρχεται ο διάβολος και του ρίχνει

τον λογισμό: «Καλά; τι καλά;». Και πώς θα ζήσεις εσύ; Με τον λόγο του Θεού

μπορείς να ζήσεις; Για να ζήσεις, θέλεις σπίτι, αυτοκίνητο, χρήματα. Αυτά πώς

αποκτιούνται; Όσο πιο κατεργάρης είσαι, τόσο τα αποκτάς πιο εύκολα και πιο

πολλά».

«Άσε μας ήσυχους, Χριστέ μου», σκέπτεται ο άνθρωπος, και ορμάει να

αποκτήσει και να έχει. Ο άνθρωπος αυτός, λέει ο Χριστός, μοιάζει με τον

δρόμο. Έπεσε εκεί σπόρος; Τον πάτησαν οι περαστικοί και τον έφαγαν τα

πουλιά. Λέει «τα πουλιά του ουρανού», αλλά εννοεί τα δαιμόνια που πλανούν

τους ανθρώπους. Και τους κάνουν να ξεχνούν το ένα και το σοβαρότερο

πρόβλημα του κόσμου, την αιώνια ζωή και την απολογία ενώπιον του

φοβερού βήματος του Χριστού.

Άλλος σπόρος λέγει, έπεσε στις πέτρες.

2Κυριακή Δ΄ Λουκᾶ. Σπορέως. 16/10/1994

Αυτοί είναι οι άνθρωποι που όταν ακούσουν το κήρυγμα λένε: «Τι ωραία

πράγματα που ακούσαμε σήμερα!» Ή, «διάβασα εκείνο το ωραίο βιβλίο. Μα

πόσο συγκινήθηκα»!

Αλλά οι άνθρωποι αυτοί έχουν κακομάθει.

Σε τι έχουν κακομάθει; Σε ηδονές και σε διασκεδάσεις. Και όταν τους

έρθουν διάφορες γλυκές επιθυμίες δεν ξέρουν να κάνουν πίσω. Και κάνοντας

αμαρτίες, για να χορτάσουν τις επιθυμίες τους, ο σπόρος ξεραίνεται και ας

φύτρωσε λίγο στην αρχή. Παύει να έχει ενέργεια μέσα στην ψυχή, δεν την

αναμορφώνει, δεν την ομορφαίνει, δεν καρποφορεί!

Άλλος σπόρος έπεσε μέσα στα αγκάθια.

«Αγκάθια» να δεις στον κόσμο!..

- Ποια είναι τα αγκάθια; Είναι οι μέριμνες.

- Εγώ, σήμερα έχω δουλειές, λένε πολλοί. Πρέπει να τρέξω για το παιδί

μου, για τη γυναίκα μου, για εκείνο, για το άλλο. Για την εκκλησία είμαι; Η

εκκλησία είναι για τους συνταξιούχους, για εκείνους που δεν έχουν δουλειά.

Και πολλά άλλα φλυαρούν που είναι «προφάσεις εν αμαρτίαις». Και έτσι τα

αγκάθια της ζωής, τα αγκάθια των περιπετειών και των προβλημάτων μας,

καταστρέφουν τον σπόρο που φύτρωσε. Γιατί μέσα στα «αγκάθια» ο λόγος

του Θεού μένει άκαρπος και συνεπώς ανώφελος!

Η καλλιέργεια και ο κόπος της

Στο τέλος λέγει η παραβολή, υπάρχει και «γη αγαθή». Είναι αυτοί που

ακούνε τον Λόγο του Θεού και καρποφορούν «εν υπομονή».

Τι σημαίνει αυτό; Θέλεις να καρποφορήσει μέσα σου ο λόγος του Θεού;

Πρέπει να οπλίσεις τον εαυτό σου με δύναμη ψυχική. Να ορθώσεις το

ανάστημά σου εναντίον εκείνων που απειλούν να τον σβήσουν τον λόγο του

Θεού από μέσα σου. Ποια είναι η δύναμη αυτή;

Η υπομονή, η μακροθυμία, η ηρεμία, η σταθερότητα. Να πεις: «Μέχρις

εδώ! Παραπέρα δεν πηγαίνω». Γιατί; Είπε ο Χριστός: «Τι θα ωφελήσει τον

άνθρωπο να κερδίσει τον κόσμο όλο και να ζημιωθεί την ψυχή του; Να χάσει

την ψυχή του;»

Ελάτε, αδελφοί, στην θέση των δούλων του Θεού, των οποίων κάνουμε

τα μνημόσυνα. Τι κέρδος έχουν από αυτά που κατόρθωσαν στη ζωή τους, αν

έχασαν την ευκαιρία να κάνουν έργα αγαθά και να δείξουν πίστη και

αφοσίωση στον Χριστό, για να έχουν την ελπίδα της αιώνιας ζωής; Τι κέρδος

έχουν; Τίποτε! «Τι ωφελήσει τον άνθρωπον εάν κερδήση» όχι ένα κτηματάκι

στο χωριό του, αλλά «τον κόσμο όλο και χάσει την ψυχή του;»

Μας το λέει ολοκάθαρα ο Χριστός. Χρειάζεται αγώνας. «Αγωνίζεσθε

εισελθείν δια της στενής πύλης».

Τι σημαίνει «αγωνίζεσθε»; Κοιτάζουμε γύρω μας και βλέπουμε τα ωραία

χωράφια. Μήπως ήταν ανέκαθεν χωράφια; Όχι. Κάποια φορά ήταν χέρσα.

Αλλά βρέθηκε ένας άνθρωπος νοικοκύρης, πέταξε τις πέτρες, τα ξεχέρσωσε

και τα έκανε καρποφόρα χωράφια.

Είναι όμως καρποφόρα επειδή κάποιος πρόγονος μας πριν από χρόνια

τα ξεχέρσωσε; Όχι. Χρειάζεται και τώρα, κάθε χρόνο, κάθε τόσο, να τα

καλλιεργούμε, να τα περιποιούμεθα.

Κατά τον ίδιο τρόπο γίνεται και στα πνευματικά. Ήλθε ο Κύριος ημών

Ιησούς Χριστός και ξεχέρσωσε την «χερσωθείσα» από την αμαρτία «φύση».

Αλλά χρειάζεται, ο καθένας, το χωράφι που του παρέδωσε ο Θεός με το Άγιο

3Κυριακή Δ΄ Λουκᾶ. Σπορέως. 16/10/1994

Βάπτισμα, με τα μυστήρια της εκκλησίας και με την Θεία Κοινωνία να το

καλλιεργούμε. Η καλλιέργεια θέλει κόπο. Θέλει φροντίδα. Θέλει ιδρώτα. Αν

δεν ιδρώσεις και δεν κοπιάσεις για την ψυχή σου, πώς θα έχεις αξίωση να

πας στη Βασιλεία του Θεού;

Ποιος είναι ο κόπος για την ψυχή μας;

Θα το πούμε. Αυτή την στιγμή είμαστε στην εκκλησία και

προσευχόμαστε. Το ότι ήρθαμε στην εκκλησία για να προσευχηθούμε, είναι

ένας κόπος.

Όταν γονατίζουμε στο σπίτι μας μπροστά στην άχραντη εικόνα του

Χριστού και της Παναγίας, είναι ένας κόπος πνευματικός.

Όταν έρχεται η Παρασκευή και λέμε: Σήμερα σταυρώθηκε για μας ο

Χριστός. Και έχω χρέος να Τον τιμήσω με νηστεία, και νηστεύουμε. Και τότε

κάνουμε κόπο πνευματικό.

Όταν έρχεται η Τετάρτη λέμε: Σήμερα πρόδωσε ο Ιούδας τον Χριστό.

Αν ένας μαθητής πρόδωσε, πόσο εύκολο είναι να καταντήσω να Τον

προδώσω κι εγώ! Βοήθησέ με Χριστέ μου! Εγώ, ξέροντας τι φοβερό είναι να

Σε προδώσω, νηστεύω. Και Σε παρακαλώ, μη με αφήσεις να φύγω από κοντά

Σου, να Σε προδώσω.

Έλεγε ένας άγιος: «Κράτα με Χριστέ μου κοντά Σου. Πιάσε με από το

χέρι. Μη με αφήνεις να Σου φύγω. Και πιστεύω ότι κι εγώ θα Σε αρπάξω από

το χέρι να μη φύγω από κοντά Σου».

Άλλη περίπτωση: Έρχεται η στιγμή της οργής και του θυμού. Γιατί

ανοίγεις το στόμα σου, αδελφέ μου, και βλαστημάς το όνομα του Χριστού;

Κοπίασε αδελφέ, σφίξε τα δόντια σου, σφίξε την ψυχή σου! Πώς θα πάμε

στον Παράδεισο;

Αγώνας για το ένα

Ρώτησαν έναν Άγιο:

- Πώς θα σωθούμε, πάτερ;

Απάντησε:

- Πώς είναι δυνατόν, αδελφοί μου, να σωθούμε όταν έχουμε το στόμα

μας ανοιχτό και την κοιλιά μας καταβόθρα και τρώμε όποτε θέλουμε, όποια

ημέρα θέλουμε και ό,τι θέλουμε; Άμα αγωνιστείς, να φυλάξεις το στόμα σου

καθαρό από λόγια άπρεπα, και την κοιλιά σου πειθαρχημένη, θα

πειθαρχήσεις ολόκληρο τον εαυτό σου και θα σωθείς. Αλλά για να αποκτήσει

ο άνθρωπος δύναμη να φυλάξει σώμα και στόμα καθαρό, χρειάζεται

καλλιέργεια. Και η καλλιέργεια γίνεται με τον λόγο του Θεού, που είναι αξίνα

για την ψυχή. Καλλιεργητικό μηχάνημα.

Όταν, αδελφέ, ακούς τον λόγο του Θεού, δεν ακούς τον ιερέα. Τον

Χριστό ακούς. Τι ανάγκη έχουμε και τι ωφέλεια να ακούσουμε έναν άνθρωπο,

τον οποιοδήποτε άνθρωπο, ίδιό μας και όμοιό μας; Αλλά ακούμε όλοι, και οι

πιστοί και ο ιερέας που μας μιλά, την φωνή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού ο

Οποίος μας λέγει:

-Αδελφοί, παιδιά Μου, παιδιά του Επουρανίου Πατέρα. Μη παύετε να

αγωνίζεστε για την αιώνια ζωή, για την Βασιλεία του Θεού. Μη παύετε να

καλλιεργείτε την ψυχή σας με την αξίνα του λόγου του Θεού. Φροντίζετε να

Τον ακούτε, να Τον διαβάζετε. Είναι τόσο εύκολο! Και τις ώρες, που δεν Τον

ακούτε και δεν Τον διαβάζετε, αναμοχλεύετέ τον μέσα στην καρδιά σας.

4Κυριακή Δ΄ Λουκᾶ. Σπορέως. 16/10/1994

Αδελφοί, παρακαλείτε, υψώνετε μάτια, χέρια και καρδιά προς τον

ουρανό, προς τον θρόνο του Πατέρα μας του Επουρανίου και λέγετέ Του:

«Φύλαξε με Θεέ μου να ενεργώ κατά το θέλημά Σου. Δυνάμωσέ με Θεέ μου να

ενεργώ και να κάνω τα ευάρεστα ενώπιόν Σου. Αξίωσέ με να είμαι γη αγαθή,

καλλιεργημένη. Και να καλλιεργώ τον εαυτό μου, όσο μπορώ περισσότερο».

Αμήν.-

ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΘΩΜΑΣ

 https://www.youtube.com/watch?v=J-ANtISY0Uo&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E&index=18

ΑΓΙΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ Κ ΙΟΥΣΤΙΝΗ

 https://www.youtube.com/watch?v=O3tY2q58xiE&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E&index=24

 2026 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 4 - ΚΥΡΙΑΚΗ Β ΛΟΥΚΑ

Η ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ (Λουκ. 6, 31- 36)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στη Λυγιά, στις 1/10/2006)

Απ’ εδώ πηγαίνουν προς τα άνω

Σήμερα το Ευαγγέλιο μας μίλησε για την αγάπη. Η αγάπη είναι το

χαρακτηριστικό γνώρισμα του χριστιανισμού και των χριστιανών. Του

χριστιανισμού είναι σίγουρα. Των χριστιανών, του καθενός μας, πρέπει να

γίνει. Γιατί δεν είναι δυνατόν να είναι κανείς του Χριστού, μέλος της Εκκλησίας

του Χριστού, που κύριο χαρακτηριστικό της έχει την αγάπη, και ο ίδιος να μην

φροντίζει να έχει αγάπη.

Άμα θέλαμε να κάνουμε μία παρομοίωση και να πούμε τι πάνω-κάτω

είναι το μήνυμα της αγάπης θα λέγαμε: Όπως στους δρόμους, υπάρχουν οι

πινακίδες που λένε, από δω πάει για Αθήνα, από κει πάει για Θεσσαλονίκη

κ.ο.κ. έτσι υπάρχει μέσα στο ευαγγέλιο ένας οδοδείκτης που λέει:

«Απ’ εδώ πηγαίνουν προς τα άνω. Έτσι πάνε προς τον Χριστό. Έτσι

πηγαίνουν στην αληθινή ζωή που για μας είναι ένα Πρόσωπο, το οποίο από

αγάπη για μας ανέβηκε και στον Σταυρό».

Εάν δεν υπήρχε Θεός, ο καθένας θα μπορούσε να κάνει ό,τι θέλει. Δεν

θα έδινε σημασία και αναφορά σε κανένα και για τίποτε. Από την στιγμή όμως

που ο Θεός υπάρχει και κυβερνάει τον κόσμο και είμαστε όλοι δικοί Του, δεν

είμαστε ανεξέλεγκτοι. Είτε Τον αναγνωρίζουμε τον Θεό και Του το λέμε στις

προσευχές μας, είτε Τον αρνούμαστε και Τον ξεγράφουμε, Αυτός υπάρχει. Αν

εσύ Τον ξέγραψες, δεν σημαίνει ότι ξεγράφτηκε ο Θεός.

Όποιος λοιπόν θέλει να είναι σωστός, απέναντι στον εαυτό του πρώτα,

και μετά σωστά τοποθετημένος μέσα σε αυτό το όμορφο σύμπαν που λέγεται

«ο κόσμος του Θεού», έχει την υποχρέωση να φροντίζει, τον λόγο του Θεού,

να τον ακούει και να τον τηρεί.

«Αγάπη λοιπόν»! Μας λέγει ο Χριστός. «Μη ξεχνάτε ότι το

χαρακτηριστικό γνώρισμα των χριστιανών είναι η αγάπη».

Οι αρχαίοι Έλληνες δεν ξέρανε τι σημαίνει αγάπη. Οι ειδωλολάτρες

όλου του κόσμου, δεν ξέρανε τι σημαίνει αγάπη. Και κάθε άνθρωπος που

φεύγει από τον Χριστό, δεν ξέρει τι είναι αγάπη. Η αγάπη χωρίς Χριστό, είναι

ένα πράγμα εντελώς ανθρώπινο. Ένας ανθρώπινος συναισθηματισμός.

Για να μας το περιγράψει ο Χριστός, ανέφερε τρεις κατηγορίες

ανθρώπων, που λένε ότι έχουν αγάπη, αλλά δεν έχουν. Γιατί η αγάπη την

οποία κηρύττουν είναι απλώς ένας συναισθηματισμός τους.

Τι σημαίνει συναισθηματισμός; Βλέπω έναν πεινασμένο και λέω: «Α,

τον κακομοίρη. Δώστε του ένα κομματάκι ψωμί να φάει». Βλέπω έναν που

ξεπαγιάζει στο κρύο, με πιάνει ο συναισθηματισμός και λέω: «Δώστε του ένα

ρουχαλάκι να φορέσει! Άνθρωπος είναι!»

Και αν μου πεις για το παιδί μου... «Όλα θυσία για το παιδί μου»! Από

συναισθηματισμό. Μπορεί μια μάνα να σκοτώνεται για το παιδί της, αλλά τον

γείτονά της να μην τον θέλει ούτε να τον δει, ούτε να τον ακούσει.

Έχει αγάπη Χριστού; Όχι! Φυσική αγάπη έχει μόνο.

Αγάπη της γης. Αγάπη του ουρανού

2Κυριακή Β΄Λουκᾶ. 1/10/2006

Λέει λοιπόν ο Χριστός. Προσέχετε. Μην κάνετε λάθος και νομίζετε

αγάπη εκείνο που δεν είναι. Μη νομίζετε έτσι ότι είσαστε εντάξει απέναντι του

Θεού και της αιώνιας ζωής. Δεν είσαστε εντάξει απέναντι του χρέους το οποίο

έχετε, γιατί ακόμη δεν έχετε ξεχρεώσει τίποτε.

«Εάν αγαπάτε τους αγαπώντας υμάς, ποία υμίν χάρις εστί;»

Αν αγαπάτε μόνο εκείνους που σας αγαπάνε, τι καλό κάνετε; Υπάρχει

άνθρωπος που δεν αγαπά εκείνους που τον αγαπούν;

Και εκείνοι που είναι στον υπόκοσμο και όλοι οι συμφεροντολόγοι που

πίνουν το αίμα των άλλων, εκείνους που τους αγαπάνε, τους αγαπούν. Θα

προσθέταμε ακόμη: Και οι σατανιστές, που λατρεύουν τον διάβολο, εκείνους

που τους αγαπάνε, τους αγαπούν. Έτσι είναι ο άνθρωπος.

Δεύτερη περίπτωση. «Και αν αγαπάτε τους αγαθοποιούντας υμάς», αν

αγαπάτε εκείνους που σας κάνουν καλό, «ποία χάρις υμίν εστι»;

Οι αμαρτωλοί όλου του κόσμου, ο υπόκοσμος, εκείνους που τους

αγαπούν και τους κάνουν καλό, τους αγαπάνε. Από τι κινούνται; Από τα

συναισθήματά τους μόνο. Και από ιδιοτέλεια.

Μήπως κινούνται από τον λόγο του Θεού; Όχι! Από το συμφέρον τους

και από τα συναισθήματά τους κινούνται. Καταστάσεις εντελώς ανθρώπινες.

Τρίτη περίπτωση: Και αν αγαπάτε εκείνους που σας δανείζουν, σας

βοηθούν, σας δίνουν για προσωρινή χρήση κάτι με προθυμία και με

καλωσύνη, «ποία υμίν χάρις εστι»; Τι σπουδαίο κάνατε; Όλοι οι άνθρωποι, και

οι δαιμονολάτρες ακόμη το κάνουν.

Θέλετε να έχετε αγάπη; Θέλετε να είσαστε του Χριστού;

Αγαπάτε τους εχθρούς σας!

Τι σημαίνει εχθρός;

Κάποιος που όταν τον κοιτάζω, νευριάζω. Όταν τον σκέπτομαι,

αγανακτώ. Όταν θυμάμαι τι μου έκανε, τρέμω από οργή και θα ήθελα να

αρπάξω μαχαίρι, να ορμήσω και να τον σφάξω.

Λέει ο Χριστός: Αν θέλετε να είσαστε του Θεού, να αγαπάτε τους

εχθρούς σας. Επιτρέπεται χριστιανός να έχει εχθρό; Επιτρέπεται χριστιανός

να μισεί κανένα; Όχι!

Γιατί δεν επιτρέπεται;

Ποιους αγάπησε; Για ποιους θυσιάστηκε;

Γιατί είπε ο Χριστός ότι Εκείνος που είναι στον ουρανό, μας βλέπει και

μας παρακολουθεί. Το μάτι Του, δεν είναι σαν το δικό μας που βλέπει πέντε

μέτρα μπροστά και πίσω τίποτε. Εκείνος τα βλέπει όλα, τα καταλαβαίνει όλα,

τα ξέρει όλα. Ακόμη και εκείνα που βρίσκονται στην καρδιά.

Αυτός λοιπόν από κει πάνω, «βρέχει επί πονηρούς και αγαθούς. Και

ανατέλλει τον ήλιο για δίκαιους και άδικους». Δεν ξεχωρίζει κανένα.

Θέλετε να είσαστε παιδιά Του; Μην ξεχωρίζετε ποτέ κανένα. Να πούμε

και κάτι σοβαρότερο; Ο Θεός, ο Πατέρας μας ο επουράνιος, για το δικό μας

καλό, για τη σωτηρία μας, έστειλε στον κόσμο τον Κύριό μας Ιησού Χριστό,

για να μας σώσει. Από τι να μας σώσει; Από μια βέβαιη καταστροφή. Από ένα

λάκκο που τον είχαμε μόνοι μας ανοίξει και περιμέναμε να πέσουμε μέσα. Και

δεν ήταν απλώς ένας λάκκος που θα μας σκέπαζε, και θα πηγαίναμε στο

μηδέν, όπως ξεκινήσαμε από το μηδέν, δηλαδή από την ανυπαρξία στην

ανυπαρξία. Αλλά ήταν ένας λάκκος, που συνεχίζεται κάτω από τον τάφο, με

3Κυριακή Β΄Λουκᾶ. 1/10/2006

ένα παράξενο όνομα, που μόλις το ακούμε, μας πιάνει κρύος ιδρώτας, και

λέγεται αιώνια κόλαση.

Για να μας σώσει ο Χριστός από την αιώνια κόλαση, από τα νύχια του

διαβόλου, από τα πάθη μας, από το κακό που μας περίμενε, κατέβηκε και

ήλθε στον κόσμο.

Τι είμασταν τότε για τον Χριστό εμείς; Τότε που κατέβηκε στη γη, τι

είμασταν;

Δίνει την απάντηση ο απόστολος Παύλος:

Είμασταν αμαρτωλοί. Είμασταν καταφρονητές του θελήματος του

Θεού. Καταφρονητής είναι εκείνος που γράφει το θέλημα του Θεού στα παλιά

του τα παπούτσια, και κάνει ό,τι του καπνίσει.

Όταν σου πουν ότι ένας άνθρωπος σε γράφει στα παλιά του τα

παπούτσια, πώς τον αισθάνεσαι;

Άμα αφήσω τα συναισθήματά μου να με κατευθύνουν, ούτε να τον δω

θέλω, ούτε να τον ακούσω.

Κι εμείς είμασταν καταφρονητές του θελήματος του Θεού. Και ενώ

είμασταν έτσι, αμαρτωλοί και βλάσφημοι, ο Χριστός κατέβηκε στον κόσμο και

έγινε άνθρωπος για μας. Κατέβηκε από τον ουρανό για μας, ενώ με την δική

μας λογική θα έπρεπε να του είμασταν μισητοί. Και όχι μόνο μας δίδαξε, μας

είπε συμβουλές, αλλά σταυρώθηκε και πέθανε για μας. Για να μας δείξει ότι

πρέπει και εμείς να ξέρουμε να πεθαίνουμε για τον κόσμο αυτόν και για τον

εαυτό μας, προκειμένου να πάρουμε τον σωστό δρόμο προς τη Βασιλεία του

Θεού.

Τι σημαίνει πεθαίνω για τον εαυτό μου;

Σημαίνει, ότι δεν έχω κριτήριο στη ζωή μου και στις ενέργειές μου το τι

μου λέει η ορεξούλα μου η σωματική, δηλαδή να φάω, να κοιμηθώ και να

διασκεδάσω. Αυτά τα αφήνουμε στην άκρη. Δεν επιτρέπεται αυτή η φίλαυτη

φύση μας και τα συναισθήματά μας να είναι οδηγός. Ποιος είναι οδηγός; Το

θέλημα του Θεού. Ο νόμος τού Θεού είναι ο οδηγός.

Γι’ αυτό λέγει το Ευαγγέλιο: Αν θέλετε να έχετε τον νόμο του Θεού

οδηγό, «αγαπάτε τους εχθρούς σας». Γιατί ο Θεός, μας έχει όλους ίσα και

είναι κοινός Πατέρας για όλους μας.

Τα τρία σκαλάκια

Τι σημαίνει αγαπώ τον εχθρό μου;

Φροντίζω να ξεπερνώ τα συναισθήματά μου απέναντί του. Τα πετάω

στον σκουπιδοντενεκέ. Όσο άγρια και αν έχουν γίνει, τόσο πιο πολύ πρέπει

να τα πολεμήσουμε. Μετά κάνω κάποιες ενέργειες, που είναι ο δείκτης ότι

αρχίζω να συγχωρώ τον εχθρό μου.

Πρώτη ενέργεια. Πρώτο σκαλάκι: Δεν τον βρίζω. Το πιο εύκολο στο

στόμα ενός ανθρώπου που έχει μίσος, είναι η κακολογία για τον εχθρό του.

Θέλεις να είσαι του Χριστού; Μη βρίζεις. Μην καταριέσαι. Μην οργίζεσαι. Αλλά

λέγε όσο το δυνατόν πιο καλά λόγια. Τα καλύτερα που μπορείς να βγάλεις

από την καρδιά σου. Φυσικά, δεν βγαίνουν εύκολα. Όχι! Με το τσιγκέλι

βγαίνουν. Αλλά για χάρη του Χριστού πρέπει να τα πούμε.

Δεύτερο σκαλάκι: Συγχωρώ τον εχθρό μου. Αυτό σημαίνει: Σβήστο ό,τι

σού έκανε. Τι μπορεί να σου έκανε; Σε έκλεψε; Σε έβρισε; Εσύ συγχώρησέ

τον! Από σένα, να έχει συγχώρηση για ό,τι έκανε. Η αιώνια ζωή να είναι για

όλους μας! Και είναι πολυτιμότερη από αυτή.

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΤΜΟΣ

 https://www.youtube.com/watch?v=_fATnwi4sFw&list=

WL

 2026 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 27 - ΚΥΡΙΑΚΗ Α ΛΟΥΚΑ

Η ΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ (Λουκ. 5, 1-11)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Μύτικα Άρτας, στις 27/9/1992)

Πορεία προς την επίγνωση του Χριστού

Γιατί πάμε στην Εκκλησία;

Η απάντηση είναι: Γιατί αναζητούμε τον Θεό. Γιατί θέλουμε να πάμε λίγο

πιο κοντά Του. Θέλουμε να Τον βρούμε, να Τον αισθανθούμε, να πάρουμε

την ευλογία Του, να μας σκεπάσει η δύναμή Του, να έλθει στην καρδιά μας και

στη ζωή μας η χαρά και η ειρήνη, που μόνο Εκείνος δίνει.

Όποιος δεν πηγαίνει με αυτό το φρόνημα στην Εκκλησία, λάθος κάνει.

Όποιος δεν πηγαίνει στην Εκκλησία θέλοντας να γίνει καλύτερος πνευματικά,

να βελτιωθεί, για να έχει ελπίδα αιωνίου ζωής, ελπίδα αγάπης και στοργής εκ

μέρους του Θεού, κάνει λάθος, γιατί πηγαίνει στην Εκκλησία για τον τύπο. Και

ο τύπος, όταν δεν έχει την ουσία, το πνεύμα που ζωοποιεί τα πάντα, είναι

νεκρός.

Γι’ αυτό, έχοντας τους τύπους της Εκκλησίας μας, οφείλουμε να

αναζητούμε την ουσία, το πνεύμα που κρύβεται πίσω από τον τύπο, για να

κάνουμε την ζωή μας να γεμίσει από την χάρη και την ευλογία του Θεού.

Παραδείγματος χάριν: Κάνουμε το σημείο του σταυρού, που είναι ένας

τύπος της πίστης μας. Γιατί τον κάνουμε; Γιατί ο Χριστός σταυρώθηκε για μας.

Και κάνοντάς τον θέλουμε να ομολογήσουμε ότι με τον θάνατό Του πάνω

στον Σταυρό ο Χριστός, η πηγή της ζωής, μας δίνει αληθινή ζωή, ζωή που δεν

τελειώνει με τον θάνατο. Αλλά αντίθετα, από εκεί και πέρα, θα αρχίσει μια ζωή

χωρίς πόνο, χωρίς λύπη, χωρίς στεναγμό, και το σπουδαιότερο χωρίς

αμαρτία και χωρίς φόβο ενός δευτέρου θανάτου.

Όταν λοιπόν κάνουμε τον σταυρό μας, ας φέρνουμε στον νου μας όλα

αυτά και θα έχουμε μεγάλη ωφέλεια.

Πού ήρθες Χριστέ μου;

Σήμερα το Ευαγγέλιο μας είπε ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ενώ

περπατούσε στην παραλία της Γενησαρέτ είδε κάποιους ψαράδες που

έπλεναν τα δίχτυά τους.

Τους ρώτησε:

- Πώς πήγατε, παιδιά, σήμερα;

- Τίποτε, του απάντησαν. Όλη την νύχτα ψάχναμε στη θάλασσα, όμως

λέπι δεν πιάσαμε.

2Κυριακή Α΄ Λουκᾶ. Ἡ κλήση τῶν Μαθητῶν. 27/9/1992

Τότε ο Χριστός μπήκε στο καραβάκι τού Πέτρου και τον παρακάλεσε να

το τραβήξει λίγο πιο μέσα στη θάλασσα. Και από εκεί δίδασκε τον κόσμο που

στεκόταν στην ακρογιαλιά. Όταν τελείωσε την διδασκαλία Του είπε στον

Πέτρο, που ακόμη δεν είχε γίνει απόστολος:

-Δεν πάμε λίγο παραμέσα να πιάσεις και κανένα ψαράκι;

Απάντησε ο Πέτρος:

-Κύριε, όλη την νύχτα παλεύαμε, που ήταν ώρα για ψάρια και δεν

πιάσαμε τίποτα. Πώς λοιπόν θα πιάσουμε τώρα, μέρα μεσημέρι; Αλλά μετά

από τόσο ωραία λόγια που μας είπες, θα σου κάνω το χατίρι και θα ρίξω το

δίχτυ.

Έριξαν πάλι τα δίχτυα και έπιασαν τόσα ψάρια, που δεν τα είχαν πιάσει

ποτέ στη ζωή τους. Αλλά ο Απόστολος Πέτρος ήταν άνθρωπος που

αναζητούσε την ουσία και όχι τους τύπους. Και προσπαθούσε με τη σκέψη

του να ψάχνει να δει πού είναι ο Θεός, τι δείχνουν τα έργα Του και τι

σημαίνουν τα λόγια Του. Όταν λοιπόν είδε τα δίχτυα γεμάτα, και μάλιστα ώρα

που δεν ήταν για ψάρια, κατάλαβε ότι ο Χριστός δεν ήταν μόνο ό,τι φαινόταν.

Γιατί τότε, πώς διάταξε τα ψάρια και τον άκουσαν να κάνουν κάτι το εντελώς

διαφορετικό απ’ ό,τι έκαναν κάθε ημέρα;

Δηλαδή ο Πέτρος κατάλαβε ότι πήρε ο Χριστός τα ψάρια και τα πήγε στο

δίχτυ του, όπως εμείς παίρνουμε το γαϊδουράκι και το πηγαίνουμε εκεί που

θέλουμε. Και σκέφθηκε: Ποιόν έχω μπροστά μου; Ποιος είναι αυτός που

διατάζει τα ψάρια; Ο Θεός!

Πήγε λοιπόν, γονάτισε μπροστά Του και Του είπε: «Έξελθε απ’ εμού,

Κύριε. Φύγε, Κύριε, γρήγορα από το καράβι μου, εγώ είμαι αμαρτωλός. Τι

δουλειά έχεις Εσύ, Χριστέ μου, πάνω σ’ ένα καράβι που το έχουν μολύνει οι

καθημερινές αμαρτίες μου; Δεν είμαι άξιος να είσαι κοντά μου».

Και αφού προσκύνησε τον Χριστό, τι έκανε; Τον θεώρησε καθρέφτη της

ψυχής του. Και είδε μέσα εκεί, μπροστά δηλαδή στον Χριστό, τον εαυτό του

ακάθαρτο, γιατί θυμήθηκε τις αμαρτίες του. Γι’ αυτό είπε: «Χριστέ μου, δεν

είμαι άξιος ούτε να Σε χαιρετήσω. «Έξελθε απ’ εμού, για να μη μολυνθείς».

Αδελφοί. Κι εμείς, οι ταπεινοί άνθρωποι, που είμαστε μακριά από την

αγιότητα του αποστόλου Πέτρου, όταν ερχόμαστε πρόσωπο προς πρόσωπο

με τον Χριστό, πρέπει να σκεφτόμαστε τις αμαρτίες μας. Και να βλέπουμε τι

είμαστε και τι έχουμε απέναντί Του. Η αγία μας Εκκλησία και η σοφία των

Πατέρων μας, έχει γεμίσει τη ζωή μας με ευκαιρίες, που μας βάζουν μπροστά

στον καθρέφτη του Χριστού.

Πρώτη ευκαιρία: Το πρωί και το βράδυ στεκόμαστε μπροστά στο Χριστό

και κάνουμε την προσευχή μας. Στο φαγητό, κάνουμε τον σταυρό μας. Πρέπει

«κάτι» να θυμόμαστε εκείνες τις στιγμές. Είναι Παρασκευή και θυμόμαστε ότι

την Παρασκευή σταυρώθηκε για μας ο Χριστός. Την Τετάρτη θυμόμαστε ότι

ένας άνθρωπος Τον πρόδωσε. Γιατί; Γιατί ενώ στέκονταν κοντά Του, δεν Τον

3Κυριακή Α΄ Λουκᾶ. Ἡ κλήση τῶν Μαθητῶν. 27/9/1992

είχε καθρέφτη του, αλλά του έβαλε πάνω ένα μαύρο πανί, για να μην

καθρεφτίζεται η ψυχή του στο φως τού Χριστού, και πήγε και Τον πρόδωσε.

Και ορίζει η εκκλησία μας, να νηστεύουμε τις μέρες αυτές για να

θυμόμαστε τον Χριστό που σταυρώθηκε για μας, και να Τον παρακαλούμε:

«Χριστέ μου, φύλαξέ με να μην καταντήσω σαν τον Ιούδα. Γιατί ενώ έχω τόσες

ευκαιρίες, να κοιτάζω το πρόσωπό μου στο φως Σου, εγώ κάνω ότι δεν

καταλαβαίνω. Αλλά βάζω το μαύρο πανί των παθών και των αμαρτιών και της

κακής μου διάθεσης μπροστά και κάνω πως δεν Σε βλέπω. Και μερικές φορές

παίρνω το θάρρος, αντί να Σε δοξάζω και να Σε προσκυνώ, να Σε υβρίζω και

να Σε αρνούμαι».

Αλλά η μεγαλύτερη και αγιότερη ευκαιρία είναι ότι ερχόμαστε στην

Εκκλησία και ακούμε τόσα λόγια από το Πνεύμα το Άγιο, όλα διδασκαλία, όλα

ελπίδα, όλα παρηγοριά. Μπαίνοντας μέσα στην Εκκλησία, πρέπει να ανοίγω

τα αυτιά μου να μην χάσω λέξη. Όχι να σκέπτομαι πότε τα χρήματά μου, πότε

το χωράφι μου, πότε τον περίπατό μου και πότε τα… πάθη μου. Όχι βέβαια

για να τα διορθώσω, αλλά για να τα συνεχίσω.

Μέσα στην Εκκλησία πρέπει να κοιτάζουμε τον εαυτό μας στον

καθρέφτη του Χριστού. Μόνο να κοιτάζεις την εικόνα του γλυκύτατου Σωτήρος

μας και ευεργέτη μας Ιησού Χριστού, γεμίζει η καρδιά σου από γλύκα, ειρήνη

και χαρά.

Ο Πέτρος, λοιπόν, όταν είδε τα δίχτυα γεμάτα, είπε στο Χριστό: «έξελθε

απ’ εμού, Κύριε, γιατί είμαι αμαρτωλός άνθρωπος». Ο Χριστός δεν του

απάντησε: «σε ευχαριστώ που μου το λες, φεύγω», αλλά του είπε:

-Θάρρος Πέτρε! Από τη στιγμή, που λες αυτά τα λόγια, Εγώ όχι μόνο δεν

φεύγω από κοντά σου αλλά σε παίρνω για πάντα κοντά Μου. Και από ψαρά

για ψάρια, θα σε κάνω ψαρά ανθρώπων. Από εδώ και πέρα θα μαζεύεις

ανθρώπους στο δικό Μου δίχτυ, που είναι η Εκκλησία, για τη Βασιλεία του

Θεού.

Καιρός εσωτερικής εργασίας

Τι μας λένε αυτά τα λόγια του Χριστού; Όσο περισσότερο

ταπεινωνόμαστε, τόσο περισσότερο ο Χριστός μάς αγαπάει. Όσο

περισσότερο κατηγορούμε τον εαυτό μας και λέμε πως είμαστε αμαρτωλοί,

τόσο περισσότερο ο Χριστός μάς απαντάει: «Είσαστε δικοί Μου. Έτσι σας

θέλω. Να είστε άνθρωποι που κοιτάζουν με αγωνία το μέσα, όχι το έξω. Την

ψυχή να κοιτάζουν! Είναι καθαρή;».

Όλοι φροντίζουμε να είμαστε καθαροί. Φοράμε ωραία ρούχα, για να

φαινόμαστε όμορφοι ενώπιον των ανθρώπων, που μερικές φορές, τι είναι;

Δεν το λέμε για να κατακρίνουμε, αλλά για να διδαχθούμε. Μερικές φορές,

είναι γεμάτοι αμαρτίες. Και όμως εμείς σε κάτι τέτοιους ανθρώπους

4Κυριακή Α΄ Λουκᾶ. Ἡ κλήση τῶν Μαθητῶν. 27/9/1992

φροντίζουμε να είμαστε ευάρεστοι. Για φανταστείτε, τι αγώνα πρέπει να

κάνουμε για να είμαστε, ευάρεστοι, πλυμένοι και καθαροί, ενώπιον του Κυρίου

μας Ιησού Χριστού. Εκείνου, που και τώρα έχουμε τόσο πολύ ανάγκη την

ευλογία Του και την χάρη Του, αλλά και Εκείνου που θα μας δώσει την αιώνια

ζωή!

Ο πρώτος στόχος του αγώνα μας αυτού πρέπει να είναι, να

τοποθετηθούμε σωστά, δηλαδή με ταπείνωση, μπροστά στον Κύριό μας

Ιησού Χριστό. Όταν κάποιος βλέπει τις αμαρτίες του, ταπεινώνει όχι τους

άλλους, αλλά τον εαυτό του, και λέει: «Φαίνεται πως δεν είμαι τόσο καλός

όπως πίστευα». Αυτή είναι η μεγαλύτερη σοφία. Να φτάνει κανείς στο

συμπέρασμα ότι δεν είναι τόσο καλός όσο πρέπει, γιατί έχει αμαρτίες. Όσο

περισσότερο ανακαλύπτουμε ότι δεν είμαστε καλοί, τόσο περισσότερο

πλησιάζουμε στο Θεό.

Όταν εξομολογούμεθα, ταπεινωνόμαστε όχι ενώπιον του παπά, αλλά

ενώπιον του Θεού. Είπε ο Χριστός στους Αποστόλους και στους ιερείς: «Αν

τινων αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτοίς, αν τινων κρατήτε, κεκράτηνται». Αν

σεις συγχωρείτε τις αμαρτίες, όταν σας τις πουν με ταπείνωση, σαν να τις λένε

σε Μένα, είναι συγχωρεμένες, και τους ανθρώπους αυτούς που

εξομολογούνται, τους αγαπάω και τους θέλω για πάντα κοντά Μου. Αν δεν τις

πουν και δεν τις συγχωρήσετε, μένουν πάνω τους.

Και μετά, αδελφοί μου, πηγαίνουμε να κοινωνήσουμε το Άχραντο Σώμα

και το Τίμιο Αίμα του Χριστού, λέγοντας: «Ως ο ληστής, ως ο τελώνης, ως η

πόρνη, έτσι έρχομαι Χριστέ μου και εγώ. Ένας ταπεινός άνθρωπος είμαι.

Μπορεί να μην έκανα τα ίδια έργα με τον τελώνη, με την πόρνη, με τον ληστή,

αλλά κοιτάζοντας τον εαυτό μου και βλέποντας τις αμαρτίες μου, πού να

ξέρω; Μήπως είμαι και χειρότερος από εκείνους... Συγχώρεσέ με, Χριστέ μου.

Πάρε με κοντά Σου».

Αδελφοί, γι’ αυτά να μιλάμε στους άλλους ανθρώπους. Όχι μόνο για τα

χωράφια, ούτε για τον καιρό, ούτε για τα πολιτικά, ούτε για το ποδόσφαιρο.

Δεν αξίζει τον κόπο να μιλά κανείς γι’ αυτά. Γιατί μπροστά στην αιώνιο ζωή

είναι γελοιότητες. Να μιλάμε για πράγματα, που φωτίζουν και αγιάζουν. Και

τότε ο Χριστός θα δίνει χάρη, έλεος, φωτισμό και σοφία. Αμήν.-

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ

 https://www.youtube.com/watch?v=BRjHuKXMFrU&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E&index=42

ΕΝΑΡΞΗ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ

 

                                                                       ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ

ΤΟ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ΑΡΧΙΖΕΙ  ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ  27 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ  2026 ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ

ΠΑΙΔΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΩΡΑ  11.30-12.30 πμ

ΠΑΙΔΙΑ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ  12.30-13.30πμ

                                                                                                       Ο ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ

                                                                                                  Π.ΠΕΤΡΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ

                                                                                           ΤΗΛ 6953096639

 2026 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 20 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ (Μαρκ. 8, 34 – 9, 1)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Χανόπουλο, στις 19/9/1999)

Το πιο σοβαρό ερώτημα

Το Ευαγγέλιο βάζει σήμερα μπροστά μας το πιο ουσιαστικό ερώτημα

της ζωής μας. «Τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο, αν κερδίσει τον κόσμο όλο και

ζημιωθεί την ψυχή του;». Πρόκειται για πολύ σοβαρό ερώτημα, γιατί ο

καθένας μας από μικρό παιδί προβληματίζεται με τι κριτήρια θα κάνει τις

διάφορες επιλογές του και πώς θα αξιοποιήσει την ζωή του καλύτερα.

Σύμφωνα με το κοσμικό φρόνημα, ο άνθρωπος αξιοποιεί τη ζωή του,

όταν μπορεί να την «χορτάσει», να κερδίσει περισσότερα, να απολαύσει

περισσότερα, να αποκτήσει υλικά αγαθά που θα του εγγυώνται μακρόχρονη

ευτυχία. Και οπωσδήποτε, όταν αποκτήσει τιμές, δόξες, υπόληψη.

Βέβαια είναι πολύ φυσικό να εργάζεται κανείς για το καλύτερο και να

το αναζητεί. Αλλά μερικές φορές, υπάρχει ο κίνδυνος σ’ αυτή την αναζήτησή

του, να πάρει λάθος δρόμο. Και τότε, όλα πάνε στραβά.

Στην εποχή μας, επικρατεί η εξής τοποθέτηση: «Έτσι το ήθελε, έτσι το

διάλεξε, έτσι του άρεσε να ζει. Καλά κάνει». Σου αρέσει να πας στην Εκκλησία;

Καλά κάνεις. Αφού σε ευχαριστεί, καλά κάνεις. Σε άλλον αρέσει ο υπόκοσμος;

Καλά κάνει και μπλέκεται εκεί μέσα. Όμως, δεν είναι όλοι οι δρόμοι σωστοί.

Ο Χριστός ήλθε στον κόσμο για να γίνει φως και οδηγός μας. Για να

μας δείξει το σωστό δρόμο. Είπε ο Κύριος: «Εγώ ειμι η οδός και η αλήθεια και

η ζωή». Εγώ είμαι ο δρόμος ο σωστός. Όποιος ακολουθεί εμένα, έχει ζωήν

αιώνιον και «εν τη σκοτία ου μη περιπατήσει». Δεν θα βρεθεί ποτέ σε σκοτάδι.

Δεν θα βρεθεί ποτέ σε κατάσταση απελπιστική.

Πού κρύβεσαι Αδάμ;

Τι κρίμα να μας έχει προικίσει ο Θεός με μυαλό και να μη το

χρησιμοποιούμε σωστά σε θέματα ουσιαστικά. Κάθε πρωί, μόλις ξυπνήσουμε,

σκεπτόμεθα με προσοχή και κρίνουμε, τι προτεραιότητες πρέπει να δώσουμε

στα θέματα της καθημερινότητος. Τι μας συμφέρει και τι όχι.

Παράδειγμα: Η τάδε τροφή, με βλάπτει. Την αφήνω στην άκρη, έστω

και αν την είχα συνηθίσει σε όλη μου τη ζωή. Όσο κι αν μου στοιχίζει η

στέρησή της. Είμαι άρρωστος. Και έχοντας μυαλό και λογική, καταλαβαίνω ότι

πρέπει να μείνω στο σπίτι. Το κάνω, έστω και αν στερούμαι τον περίπατο,

που τόσο μου αρέσει.

Με δυο λόγια: Κρίνω σωστά για πολλά πράγματα της επίγειας ζωής

μου. Και είναι φυσικό, μια και ο Δημιουργός μας, μας έχει δώσει λογική.

Όμως, δεν μας έδωσε μόνο λογική. Μας έδωσε και το δικό Του φως.

Το φως του Ευαγγελίου Του, για να διακρίνουμε το καλό από το κακό. Για να

ξεχωρίζουμε την αρετή από την αμαρτία. Ποιος δεν καταλαβαίνει, τι είναι καλό

και τι κακό στη ζωή; Και ακόμη έβαλε γύρω μας φρουρούς ο Θεός. Έβαλε

καμπάνες όχι μόνο πνευματικές αλλά και αυτές που κρέμονται στο

καμπαναριό, που - όταν χτυπάνε - φωνάζουν:

-Έλα, Αδάμ. Πού είσαι κρυμμένος Αδάμ;

2Κυριακή μετά τήν Ὕψωσιν. 19/9/1999

2

Ας θυμηθούμε τους πρωτοπλάστους. Τους φωνάζει ο Θεός, αλλά ο

Αδάμ μετά την παρακοή κρυβόταν, γιατί αισθανόταν την αθλιότητά του.

Εσύ λογικέ άνθρωπε, όταν ακούς τη φωνή του Θεού, που είναι ζωή και

ανάσταση, τι κάνεις; Κρύβεσαι πιο πολύ; Απομακρύνεσαι εξακολουθώντας

τον λάθος δρόμο σου; Πού θα φτάσεις; Τι θα γίνει, αν έλθει το τέρμα;

Είπε ο Χριστός: «Τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο, αν κερδίσει τον κόσμο

όλο και ζημιωθεί την ψυχή του»;

Πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα

Ένας, που έχει σκοπό της ζωής του να γεμίζει το πορτοφόλι του, κάθε

φορά που βλέπει τις καταθέσεις του, αισθάνεται επιτυχημένος. «Μπράβο! Όλο

και αυξάνουν!». Άλλος, που συνήθισε να διασκεδάζει, αισθάνεται «ζεστασιά»

στα ξεφαντώματά του. Κάποιος, που του αρέσει να ’ναι καταφερτζής,

«έξυπνος», αισθάνεται «μεγάλος» με τη συμπεριφορά του. Καμαρώνει κάθε

φορά που καταλαβαίνει ότι κορόιδεψε τον άλλο και του πήρε μια δεκάρα

παραπάνω. Και παίρνει αμαρτία στην ψυχή του, για μια δεκάρα...

-Καλά ευλογημένε! Μυαλό σού έδωσε ο Θεός. Τι θα προσθέσει στη

ζωή σου η δεκάρα; Τι θα προσθέσει στη ζωή σου η διασκέδαση και η ηδονή

μιας στιγμής; Γιατί θυσιάζεις τον εαυτό σου, την αιώνια ζωή, για κάτι που είναι

ολοφάνερα ψεύτικο; Γιατί σου αρέσει η απόλαυση της στιγμής, και δεν

παίρνεις το θάρρος να κουραστείς λίγο, προκειμένου να διορθώσεις την

κατάσταση; Τι θα ωφεληθείς, αν κερδίσεις τον κόσμο όλο και ζημιωθείς την

ψυχή σου;

Ας υποθέσουμε ότι ένας κεκοιμημένος αδελφός μας είχε κερδίσει τον

πλούτο τού μεγαλύτερου εφοπλιστή. Και είχε γλεντήσει όλες τις χαρές της

ζωής. Μα να, τελείωσε η ζωή του. Τι ωφέλεια θα έχει από όλα εκείνα; Τι ήταν;

Σκιά! Τίποτε. Άρα μήπως είχε πάρει στη ζωή του εντελώς λάθος δρόμο;

«Πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα, όσα ουχ υπάρχει μετά θάνατον, ου

παραμένει ο πλούτος, ου συνοδεύει η δόξα. Επελθών γαρ ο θάνατος, ταύτα

πάντα εξηφάνισται». Φυσικά, εδώ μένουν. Για τον κεκοιμημένο όμως

εξαφανίστηκαν. Τι κρίμα, να έχει θυσιάσει κανείς γι’ αυτά την ψυχή του.

Η πιο όμορφη ζωή

Η ζωή κοντά στο Θεό είναι πιο όμορφη, απ’ ό,τι είναι μακριά από τον

Θεό. Ας θυμηθούμε τους μοναχούς. Στα μοναστήρια ούτε καλοτρώνε, ούτε

πίνουν, ούτε γλεντάνε. Υπακούουν στον ηγούμενο. Από μόνοι τους, εκούσια!

Δεν επιτρέπουν στον εαυτό τους, να κάνει ό,τι θέλει. Πρόκειται για πράγματα,

που όποιος ζει μακριά από τον Θεό τα θεωρεί απαράδεκτα. Πόσο

δυσκολεύεται να αποδεχθεί κάτι τέτοια η σύγχρονη νοοτροπία! Με την κρίση

λοιπόν των ανθρώπων που είναι μακριά από τον Θεό, οι μοναχοί, και γενικά

όσοι ζουν για τον Θεό, χάνουν την ζωή τους.

Όμως η ζωή των αληθινών χριστιανών έχει τόση χαρά, που δεν την

αλλάζουν με τίποτε. Ούτε με όλα τα αγαθά του κόσμου!

Και όμως. Μακριά από τον Θεό ο άνθρωπος ψάχνει και προσπαθεί να

βρει χαρά, αλλά δεν βρίσκει. Πού να την βρεις την χαρά αδελφέ μου; Στην

αμαρτία που δηλητηριάζει τον εσωτερικό κόσμο; Τι κι αν επιφανειακά και

πρόσκαιρα γλυκαίνει; Η χαρά της αμαρτίας, είναι ψεύτικη, στιγμιαία. Τίποτε.

3Κυριακή μετά τήν Ὕψωσιν. 19/9/1999

3

Με την αγάπη ξεπερνιέται η παγωνιά

Δυο φίλοι, έκαναν χιονοδρομία. Ο καιρός ήταν άσχημος. Το κρύο

ανυπόφορο. Είπαν: «Να τρέξουμε γρήγορα στο καταφύγιο. Να προλάβουμε

να σωθούμε».

Ξαφνικά βλέπουν στην απέναντι πλαγιά έναν άνθρωπο να κατρακυλά

στο γκρεμό. Λέει ο ένας:

-Φαίνεται παράλυσε από το κρύο. Θα πεθάνει. Να τρέξουμε να τον

σώσουμε.

-Τι λες βρε; Αντέδρασε ο άλλος. Με τέτοιο κρύο, θα πάμε να

πεθάνουμε και εμείς; Πάει εκείνος. Να γλυτώσουμε τουλάχιστον εμείς...

-Μα είναι σωστό, να βλέπεις άνθρωπο να κινδυνεύει να πεθάνει και να

μη κάνεις τίποτε; Εγώ θα πάω.

-Πήγαινε. Εγώ πάντως δεν σε ακολουθώ.

Τρέχει λοιπόν ο πονόψυχος και κατεβαίνει στο γκρεμό. Βρίσκει τον

άνθρωπο που είχε πέσει στη χαράδρα, τον φορτώνεται στον ώμο του, γιατί

ήταν ζωντανός και αρχίζει να ανεβαίνει βουλιάζοντας στα χιόνια. Έβαλε όλη

του την δύναμη. Και με την προσπάθεια που έκανε, αισθάνθηκε να καίει

ολόκληρος. Να ιδρώνει. Τέτοιο κόπο έκανε.

Μα όταν έφτασε πάνω, βρήκε το φίλο του νεκρό. Παγωμένο από την

ακινησία. Έκανε τον Σταυρό του και είπε: «Μεγάλο το έλεός σου Κύριε, που

με έσπρωξες να θυσιάσω την ζωή μου για την αγάπη του πλησίον. Γιατί με

τον κόπο και την προσπάθεια, ζεστάθηκε ο οργανισμός μου και ξεπέρασα την

παγωνιά».

Ενώ ο άλλος για να μην κοπιάσει, περιμένοντας μόνο, ξεπάγιασε.

Το ίδιο παθαίνει κάθε ένας, που κοιτάζει μόνο τον εαυτό του. Παγώνει η

ψυχή του. Ασύγκριτα χειρότερο από το να παγώσει το σώμα. Παγώνει ο έσω

άνθρωπος, που είναι πολυτιμότερος από τον έξω.

• Εκείνος που ζεσταίνει την ψυχή του με τον πόθο της τήρησης των

εντολών του Θεού,

• εκείνος που δεν διστάζει να την «απολέσει ένεκεν του Χριστού και του

Ευαγγελίου»,

• εκείνος που έχει πόθο του να κάνει κάτι για τον εαυτό του, για τον

Χριστό και για τον άλλο άνθρωπο,

αυτός, κερδίζει την αληθινή ζωή.

Μας απασχολεί και θα μας απασχολεί πάντοτε το ερώτημα: «πώς θα

κάνω καλύτερη τη ζωή μου;». Θα δώσουμε σωστή απάντηση, αν δεν ξεχνάμε

ποτέ, ότι η πραγματική ζωή δεν είναι αυτή που φανταζόμαστε δηλαδή η

σωματική, η πρόσκαιρη. Και δεν τελειώνει όταν αφήνουμε τον κόσμο, αλλά

συνεχίζεται στη Βασιλεία του Θεού για πάντα.

Αλλοίμονο, στον άνθρωπο που δεν παίρνει το θάρρος να στίψει το

μυαλό του, για να δει τι σχέση έχει η αιώνια ζωή με τούτη την πρόσκαιρη.

Αλλά κολλά το μυαλό του σε ψευτοϋποθέσεις της καθημερινότητος και χάνει

για τα μικρά τα μεγάλα.

Να παρακαλέσουμε τον Κύριο και σωτήρα μας, το φως του κόσμου, να

μας δυναμώνει στην προσπάθεια για την σωτηρία της ψυχής μας. Αμήν.

Η ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ ΕΝ ΑΡΚΑΔΙΑ