ΕΟΡΤΕΣ ΑΠΟΔΟΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ - ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ Ι. ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
-19/5/2026 ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ 7.30μμ
-20/5/2026 ΤΕΤΑΡΤΗ ΠΡΩΙ ΟΡΘΡΟΣ- Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 7.30-9.00πμ
ΕΟΡΤΕΣ ΑΓ. ΚΩΝ/ΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ- ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ
-20/5/2026 ΤΕΤΑΡΤΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ 7.30 ΚΑΙ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ
-21/5/2026 ΠΕΜΠΤΗ ΠΡΩΙ ΟΡΘΡΟΣ-Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 7.30-10.00πμ
-24/5/2026 ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ 6.00μμ
2026 ΜΑΙΟΥ 17 – ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ
Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΕΚ ΓΕΝΕΤΗΣ ΤΥΦΛΟΥ (Ιω. 9, 1-38)
†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ
(Κήρυγμα στον Γυμνότοπο, 1.6.2003)
Το δράμα του σκοταδιού
Σήμερα το Ευαγγέλιο μας μίλησε για έναν «τυφλό εκ γενετής».
Τυφλός εκ γενετής, σημαίνει: δεν είδε ποτέ το φως. Δεν είδε ποτέ τα
δένδρα, τα βουνά, τις θάλασσες, τα αστέρια. Δεν είδε ποτέ το πρόσωπο της
μητέρας του. Δεν είδε ποτέ τίποτε. Τι ταλαιπωρία!
Το άγιο Ευαγγέλιο μας λέγει, ότι σκότος βαθύ και εξώτερο είναι η
κόλαση. Άμα θέλαμε λοιπόν να πούμε τι ήταν η ζωή αυτού του ανθρώπου,
του εκ γενετής τυφλού, πρέπει να πούμε: ήταν μία κόλαση. Στην κόλαση οι
άνθρωποι δεν βλέπουν τίποτε. Δεν βλέπουν ο ένας τον άλλο. Το να βλέπει ο
ένας τον άλλο, είναι η μεγαλύτερη παρηγοριά στον κόσμο αυτό.
Το ομορφότερο και το μεγαλύτερο πράγμα
Όμως από τον τόπο που ζητιάνευε ο εκ γενετής τυφλός, πέρασε ο
Χριστός. Και πήγε κοντά του. Έφτυσε κάτω, έφτιαξε λάσπη με το σάλιο Του,
την έβαλε στα μάτια του τυφλού και του είπε: «Πήγαινε πλύσου τώρα». Πήγε
και πλύθηκε ο τυφλός και άνοιξαν τα μάτια του και έβλεπε.
Άνοιξαν τα μάτια τού σώματός του, άνοιξαν και τα μάτια της ψυχής του.
Και είδε και κατάλαβε τη δύναμη και την παρουσία του Θεού. Αυτή η αίσθηση,
να νιώθει ο άνθρωπος την παρουσία του Θεού και τη δύναμή Του, είναι το
σπουδαιότερο πράγμα στον κόσμο. Ένας φιλόσοφος λέει: «Αυτά που
φαίνονται με τα μάτια του σώματος όμορφα και γλυκά, είναι όλα πικρά και
ασήμαντα. Τα μεγάλα δεν τα βλέπουμε με τα μάτια του σώματος. Αλλά είναι
πολύ πιο μεγάλα από τα φαινόμενα».
Ποιά είναι αυτά; Η στοργή, η αγάπη, η καλωσύνη, η αλήθεια, η ευλογία
του Θεού, η παρουσία του Θεού, η προστασία Του, η χάρη Του.
Τι να την κάνεις τη ζωή, το φαγητό και το ποτό, όταν δεν έχεις από
αυτά. Χωρίς αυτά η ζωή είναι κόλαση. Κάθε μέρα και μεγαλύτερη πίκρα.
Πώς βρήκε την ευλογία του Θεού ο εκ γενετής τυφλός; Η απάντηση
είναι απλή: Ο Θεός πήγε κοντά του. Εκείνος του την έδωσε.
Έφτιαξε λάσπη. Άπλωσε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός τα χέρια Του και
τα ακούμπησε στα μάτια του. Του έβαλε το σάλιο Του στα μάτια του. Ο Θεός,
σε όλα όσα έχει, είναι παντοδύναμος. Γεμάτος χάρη, ευλογία, ευεργεσία. Γι’
αυτό, το σάλιο Του άνοιξε τα μάτια τού εκ γενετής τυφλού. Και τον έκανε να
βλέπει όχι μόνο τα έξω -εκείνα που δεν έβλεπε- αλλά του άνοιξε τα μάτια της
ψυχής να δει βαθύτερα και καλύτερα. Τι να δει;
Εκείνα που προσπαθούσε να φαντασθεί: Την στοργή, την αγάπη, την
αλήθεια και προπαντός την παρουσία του μεγάλου Θεού, σωτήρα και
ευεργέτη μας, κοντά του. Και άρχισε να φωνάζει ότι με την χάρη του Θεού
έγινε καλά.
Υπάρχουν και ας λέμε
2Κυριακή τοῦ Τυφλοῦ. 1/6/2003
Αλλά τι παράξενο! Υπάρχουν άνθρωποι, που εκτός από εκείνα που
βλέπουν με τα μάτια του σώματος, δεν θέλουν να βλέπουν άλλα παραπέρα.
Το κακό είναι, ότι ενώ είναι ταλαίπωροι γι’ αυτό, αυτοί καμαρώνουν. Νομίζουν
πως ξέρουν περισσότερα από όσα είπε ο Χριστός.
Για να δούμε, τι περισσότερα ξέρουν;
Λέει ο Χριστός: «Τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο, αν κερδίσει τον κόσμο
όλο και χάσει την ψυχή του και την αιώνια ζωή;». Πες ότι ένας πάλαιψε,
κέρδισε όλο τον κόσμο, έγινε άρχοντας του πλούτου, μα πεθαίνοντας πάει
στην κόλαση. Και χάνει την ψυχή του.
Όσο ζούσε, μπορεί να μην πίστευε τίποτε. Μα για φαντασθείτε, τι
τραγωδία να διαπιστώσεις τότε, ότι υπάρχει ψυχή και αιώνια ζωή. Κατόπιν
εορτής βέβαια. Την στιγμή που θα κλείσεις τα μάτια.
Αν η αιώνια ζωή εξαρτιόταν από το τι σκέπτεται γι’ αυτήν ο καθένας,
τότε ό,τι θέλεις πίστευε. Αλλά όπως τα φαινόμενα με τα μάτια του σώματος: οι
πέτρες, τα δένδρα, το σύμπαν, υπάρχουν ανεξάρτητα από το αν το
παραδεχόμαστε ή όχι, το ίδιο ή μάλλον πολύ περισσότερο συμβαίνει και με
την αιώνια ζωή. Υπάρχει -όπως το βεβαιώνει ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός-
ανεξάρτητα από το τι πιστεύουμε γι’ αυτήν.
Αν δεν την βλέπουμε φταίνε τα μάτια μας. Γι’ αυτό, επειδή είναι
πραγματικότητα, τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο, αν κερδίσει τον κόσμο όλο και
χάσει την αιώνια ζωή; Τι θα δώσει ο άνθρωπος αντάλλαγμα για την ψυχή του;
Να πάμε και με την καρδιά κοντά Του
Να γιατί ο Χριστός ήλθε στον κόσμο φως. Ήλθε κοντά μας να μας
ανοίξει τα μάτια, να μας βοηθήσει να βλέπουμε λίγο πιο καλά και πιο καθαρά
την αλήθεια, το φως, την αιώνια ζωή, την δόξα που μας έχει ετοιμάσει στον
ουρανό.
Υπήρχε ένας ληστής, που όλη του τη ζωή πίστευε ότι δεν υπάρχει
τίποτε άλλο εκτός από ό,τι θα κερδίσει. Γι’ αυτό έκλεβε και σκότωνε χωρίς
φόβο Θεού. Αλλά μια μέρα τον έπιασαν και τον κάρφωσαν στο σταυρό. Και
από εκεί, βλέποντας τον Χριστό απέναντί του, κατάλαβε ότι η ζωή του
ολόκληρη ήταν λάθος και είπε: «Μνήσθητί μου Κύριε».
Φωτίστηκε η καρδιά του, κατάλαβε το λάθος του, και ο
πολυεύσπλαγχνος Θεός, που γι’ αυτό ήλθε στον κόσμο, για να μην μας
αφήσει να μας παίρνει το ποτάμι του σκοταδιού και της τύφλωσής μας, που
μας έρχεται από χίλια-δυό αίτια, βλέποντάς τον να του λέει: «Μνήσθητί μου
Κύριε, εν τη Βασιλεία σου», τον συγχώρησε. Για να μας δείξει ότι και εμείς
πρέπει να αγωνιζόμαστε, για να μη χάσουμε τα πάντα. Να γνωρίσουμε τον
Χριστό, να γνωρίσουμε την αλήθεια, να καταλάβουμε την αξία της ψυχής μας
και να προσπαθήσουμε να την σώσουμε.
Άγιο το έργο που κάνουμε όταν πηγαίνουμε κοντά στον Χριστό, όταν
ερχόμαστε στην Εκκλησία, για να Τον αισθανθούμε κοντά μας και να πάρουμε
κάτι από αυτόν. Μα υπάρχει κάτι ακόμη πιο μεγάλο που μπορούμε να
κάνουμε:
Να πάμε και με την καρδιά κοντά Του. Να ψάξουμε και εμείς να Τον
βρούμε. Πώς ψάχνει ο άνθρωπος να βρει τον Χριστό;
Πρώτα απ’ όλα το χρέος μας είναι να σκεπτόμαστε τα λόγια Του.
Εκείνα που ξέρουμε και έχουμε ακούσει. Εκείνα που δεν ξέρουμε, να
φροντίζουμε να τα μάθουμε και να τα διαβάζουμε. Ο κάθε λόγος τού Χριστού
3Κυριακή τοῦ Τυφλοῦ. 1/6/2003
έχει κάτι για τη σωτηρία μας. Μακάριος ο άνθρωπος που ανοίγει τα μάτια του
και την καρδιά του και ψάχνει τον λόγο του Θεού, το άγιο Ευαγγέλιο και κάθε
βιβλίο που μιλάει για τον Χριστό. Πώς πρέπει να ψάχνουμε; Με ζήλο και
όρεξη.
Ένας άνθρωπος διάβαζε πολύ. Έλεγε όμως σε έναν παπά.
–Πάτερ, πολλά διαβάζω, μα γιατί δεν μπορώ να καταλάβω πολλά; Γιατί
δεν ζέστανε η ψυχή μου από αγάπη για τον Θεό; Γιατί δεν καταλαβαίνω τι
είναι η αιώνια ζωή και ο Παράδεισος και τι είναι η ψυχή μου;
-Ξέρεις, του λέει ο παπάς, δεν έσκυψες όσο πρέπει.
-Μα παππούλη, μερικές φορές μένω ώρες σκυμμένος στο βιβλίο.
Απάντησε ο παπάς:
-Ευλογημένε, δεν σου λέω να μην είναι σκυμμένο το κεφάλι. Μα να
σκύψεις λίγο το «μέσα κεφάλι» στον Χριστό. Να διαβάζεις με ταπείνωση και
να τον παρακαλείς με ταπείνωση. Να του λες: «Άνοιξέ μου τα μάτια Χριστέ
μου, φώτισέ με να τα καταλάβω, γιατί η αλήθεια του ουρανού, η αλήθεια για
την αιώνια ζωή είναι λίγο δύσκολη σε μας που μπλέκουμε με τα επίγεια και
βασιζόμαστε στο μυαλό μας».
Πώς ξημερώνει;
Προσέξαμε ποτέ πώς ξημερώνει; Έρχεται η αυγή και σιγά-σιγά
βλέπεις... Αισθάνεσαι πρώτα μια αλλαγή στον ορίζοντα. Ενώ ήταν σκοτάδι
αρχίζει και γίνεται φως.
Κάτι ανάλογο γίνεται μέσα στην ψυχή, όταν αρχίσει να αναζητά τον
Θεό. Ενώ είναι σκοτάδι, γίνεται φως.
Πότε λάμπει φως μέσα στην ψυχή μας; Όταν θα πάψουμε να βλέπουμε
τον διπλανό μας αντίπαλο. Όταν θα τον βλέπουμε φίλο και αδελφό. Κάνοντας
μια τέτοια προσπάθεια, να έχουμε τον διπλανό φίλο και αδελφό, το φως του
Χριστού θα έλθει γρήγορα στην ψυχή μας.
Να πούμε κάτι ακόμη; Τότε αρχίζει να λάμπει φως στην ψυχή σου,
όταν αισθάνεσαι την παρουσία σου στην Εκκλησία, χαρά. Όταν αγαπάς την
προσευχή. Όταν αγαπάς την νηστεία της Τετάρτης και της Παρασκευής που
γίνονται εις δόξαν Χριστού. Που για μας σταυρώθηκε την Παρασκευή, και την
Τετάρτη τον πρόδωσε ο μαθητής Του Ιούδας. Νηστεύουμε, για να μην
καταντήσουμε να τον προδώσουμε όπως εκείνος.
Τότε έχεις φως μέσα σου, όταν βλέποντας τον παπά να ευλογεί,
καταλαβαίνεις ότι δέχεσαι την ευλογία τού Κυρίου μας Ιησού Χριστού, του
ίδιου. Ο ιερέας σαν άνθρωπος -από τον εαυτό του- δεν έχει να δώσει τίποτε.
Από τον Χριστό όμως έχει να δώσει όλα τα πλούτη της Βασιλείας Του. Γιατί με
την ιερωσύνη έβαλε ο Χριστός τον πλούτο Του και τις ευεργεσίες Του στα
χέρια και τις ενέργειες των ιερέων.
Ευεργεσία είναι το Βάπτισμα. Ευεργεσία η εξομολόγηση και η Θεία
Κοινωνία. Ευεργεσία ο χριστιανικός γάμος. Ευεργεσία είναι οι ευχές για τους
κεκοιμημένους. Να τους συγχωρήσει ο Θεός εκείνα που οι ίδιοι δεν
πρόφθασαν να ρυθμίσουν στη ζωή τους. Ευεργεσία είναι το κάθε τι, που
γίνεται μέσα στην Εκκλησία.
Ας φιλοτιμηθούμε να πηγαίνουμε με τα πόδια της ψυχής μας, όλο και
πιο κοντά στον πατέρα μας τον Επουράνιο.
Για να ανοίγουν τα μάτια μας και να βλέπουμε εκείνα που
προηγουμένως δεν βλέπαμε:
4Κυριακή τοῦ Τυφλοῦ. 1/6/2003
Τις δωρεές Του και την αξία τους.
Και ακόμη να βλέπουμε τον εαυτό μας σωστά.
Να βλέπουμε την αξία που έχει η ψυχή μας και την αξία και την χαρά
της αιώνιας ζωής. Αμήν.-
2026 ΜΑΙΟΥ 10 – ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ (Ιωάν. 4, 5-42)
†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ
(Κήρυγμα στην Ανέζα, στις 31/5/1983)
Αναζητώντας την ευτυχία
Ο άνθρωπος αναζητά πάντοτε την ευτυχία. Αλλά ποια είναι η αληθινή
ευτυχία; Και πού μπορεί κανείς να την βρει; Οι πρωτόπλαστοι έψαξαν να
βρουν την ευτυχία με το δικό τους τρόπο, έξω από το θέλημα του Θεού και
κατάντησαν σε δυστυχία μεγάλη. Και επειδή λίγο-πολύ όλοι τούς μιμούμαστε
αναζητώντας την ευτυχία, περιήλθαμε σε τέτοια κατάσταση, που την αληθινή
ευτυχία την θεωρούμε ψέμα και ανύπαρκτη εδώ στη γη.
Αναφέρεται ότι ένας αξιωματούχος του αυτοκράτορα της Γερμανίας
Γουλιέλμου του Β’ - αυτού που έκαμε τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και
παραλίγο να γίνει κοσμοκράτορας - είχε αποκτήσει την εύνοιά του. Έλυνε και
έδενε. Όλοι του έλεγαν: «Μπράβο! Μπράβο! Τύχη βουνό!»
Αυτός όμως απαντούσε: «Τύχη βουνό! Ευτυχία, ούτε στη μύτη της
βελόνας!». Γιατί μίλησε έτσι; Γιατί η ευτυχία δεν βρίσκεται στο αν έχει κανείς
δύναμη σωματική ή πολιτική. Ούτε στο αν η τσέπη του είναι γεμάτη. Και δεν
ευρίσκεται η ευτυχία, στο αν έχει, τρώει, πίνει, γλεντάει. Γιατί; Γιατί ο
άνθρωπος δεν είναι ένα ζωάκι, που όταν τακτοποιήσει κάποιες τέτοιες
ανάγκες του, δεν έχει πια καμιά άλλη μέριμνα. Αλλά έχει και ψυχή και πνεύμα
με άλλου είδους ανάγκες. Γι’ αυτό, ένας φιλόσοφος, ευσεβής άνθρωπος, ο
Βλάσιος Πασκάλ, είπε: «Η ευτυχία δεν βρίσκεται έξω από μας, στα πράγματα
που υπάρχουν στον κόσμο, γύρω μας, ώστε αν τα αποκτήσεις να γίνεις
ευτυχισμένος. Ούτε βρίσκεται μέσα μας όταν είμαστε σε ωραίες
συναισθηματικές καταστάσεις. Η ευτυχία βρίσκεται στον Θεό. Άμα βρεις τον
Θεό, έχεις ευτυχία, και πολλή και αιώνια! Και κάθε ημέρα η ευτυχία σου θα
αυξάνεται!».
Το νερό της γης
Τι μας είπε το σημερινό Ευαγγέλιο;
Στη Σαμάρεια ήταν μια γυναίκα, που είχε θεωρήσει ότι η ευτυχία
εξαρτάται, από το πόσο ο άνθρωπος θα περάσει ευχάριστα. Και πώς το
ερμήνευε το «ευχάριστα»; Στο να ικανοποιεί πάντοτε τις επιθυμίες τής
σάρκας. Έτσι λοιπόν βρήκε κάποιον άνδρα ο οποίος όμως είτε πέθανε, είτε
την άφησε, δεν το ξέρουμε. Και επειδή δεν μπορούσε να κάνει «χωρίς», πήρε
δεύτερο, πήρε τρίτο, τέταρτο, πέμπτο.
Πόσο οι σύζυγοι αυτοί ήταν νόμιμοι, και πόσο είναι ανεκτό μια γυναίκα
να παίρνει πέντε άντρες, και ένας άντρας πέντε γυναίκες, αυτό το
καταλαβαίνει κάθε άνθρωπος, που έχει λίγο καθαρή καρδιά.
Και μετά; Μετά από τον πέμπτο, αυτή η γυναίκα είτε δεν βρήκε κάποιον
νομιμοφανή, είτε ντράπηκε πια να αναζητεί άντρα, πήρε ένα στα κρυφά.
Χωρίς να το ξέρει κανείς στην κοινωνία που ζούσε ότι έχει άντρα. Φαινόταν ότι
δεν έχει, αλλά στην πραγματικότητα είχε, γιατί δεν μπορούσε να κάνει
«χωρίς». Νόμιζε πως από μια τέτοια ζωή εξαρτάται η χαρά και η ευτυχία.
2Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος. 31/5/1983
Αυτή η γυναίκα πήγε μία μέρα με τη στάμνα της να πάρει νερό από ένα
πηγάδι και εκεί βρήκε τον Χριστό. «Ώρα ην ωσεί έκτη». Δηλαδή μεσημέρι.
Σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας μας «έξι ήταν η ώρα», τότε που
κατά τρόπο εντελώς αδικαιολόγητο και καταστρεπτικό, η Εύα αμάρτησε στον
Παράδεισο και κλώτσησε την ευτυχία. Και να πάλι την ίδια ώρα, μία γυναίκα,
που δεν ήξερε πού ψάχνει να βρει την ευτυχία και την χαρά, έπεσε πάνω στην
πηγή της χαράς και της ευτυχίας, στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό.
Ο παντογνώστης Θεός βλέποντάς την να βγάζει σιωπηλά νερό, της είπε:
«Δος μοι πιείν». Δος μου και μένα λίγο νερό να πιώ.
Και τότε φάνηκε τι χάος πνευματικό έχουν οι άνθρωποι, που ζουν
μακριά από τον Θεό. Γιατί; Γιατί η γυναίκα αυτή χωρίς να νοιάζεται που ζούσε
έτσι, τρισάθλια, μέσα στην αμαρτία, όταν άκουσε τον Χριστό να της λέει: «δος
μου νερό» θυμήθηκε τους θρησκευτικούς νόμους, που έλεγαν, ότι οι
Σαμαρείτες δεν κάνει να δίνουν νερό στους Ιουδαίους. Και είπε: «Πώς εσύ,
Εβραίος, ζητάς από εμένα να σου δώσω νερό, που είμαι Σαμαρείτιδα; Είναι
αμαρτία. Δεν μπορώ να σου δώσω ούτε σταγόνα».
Παρατηρεί ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:
«Είχε την ψυχή γεμάτη από ακαθαρσία και ασχολιόταν με ένα εντελώς
εξωτερικό και ασήμαντο πράγμα». Όπως κάνουν τόσο συχνά οι άνθρωποι
που έχουν ξεφύγει από το θέλημα του Θεού. Ενώ είναι ολόκληροι
βουτηγμένοι στη λάσπη, κοιτάζουν μήπως είναι καμιά μουτζουρίτσα στο
μάγουλό τους ή στην μύτη τους. Δηλαδή ασχολούνται με το «έξωθεν του
ποτηρίου» και όχι με το περιεχόμενό του.
Της λέγει ο Χριστός:
-Αν ήξερες ποιός είναι Εκείνος που σου μιλάει, θα Του ζητούσες εσύ
νερό. Δεν θα Με άφηνες να σου ζητήσω Εγώ. Και Εκείνος θα σου έδινε το
αληθινό νερό, που όποιος το πιεί δεν πρόκειται να διψάσει ποτέ! Όποιος πιεί
από το νερό που βγάζει αυτό το πηγάδι, θα ξαναδιψάσει σε μερικές ώρες.
Όποιος πιεί από το νερό που δίνω Εγώ, δεν πρόκειται να ξαναδιψάσει ποτέ!
Από όποιο νερό της γης και αν πιείς αδελφέ, θα ξαναδιψάσεις. Είτε το
θεωρήσεις ότι είναι το χρήμα που το μαζεύεις και το βάζεις στην τσέπη σου,
είτε ότι είναι το νόστιμο φαγητό, είτε θεωρήσεις ότι είναι η σαρκική
ευχαρίστηση, είτε ένα αξίωμα, είτε ένα απόκτημα, ό,τι και να πιεις, όσο και να
πιείς από τα επίγεια, θα διψάσεις πάλι! «Ος δ’ αν πίη εκ του ύδατος ου εγώ
δώσω αυτώ», όποιος πιεί από το νερό που θα του δώσω Εγώ, δεν θα
διψάσει ποτέ πια, είπε ο Χριστός.
Από την έρημο στον Παράδεισο
Είπε η γυναίκα στο Χριστό:
-Δος μου, Κύριε, αυτό το νερό που δίνεις Εσύ, για να μην διψάω και να
μην έρχομαι συνέχεια εδώ.
Ο Χριστός της είπε:
-Πήγαινε πρώτα φώναξε τον άντρα σου, να το δώσω σ’ εκείνον, και μετά
να το έχετε οικογενειακά.
Του απάντησε:
-Άνδρα ουκ έχω.
Και ο φιλάνθρωπος Κύριος αποκαλύπτοντας την αλήθεια, και δείχνοντάς
της ότι είναι παντογνώστης, της είπε.
3Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος. 31/5/1983
-Σωστά το λες ότι δεν έχεις άνδρα. Γιατί είχες πέντε, και αυτόν που έχεις
τώρα δεν είναι άντρας σου, αλλά τον έχεις στα κρυφά.
Απάντησε εκείνη:
-Καταλαβαίνω Κύριε, ότι τα ξέρεις όλα, ότι είσαι προφήτης.
Και η Σαμαρείτιδα άφησε την στάμνα της, πήγε στο χωριό και φώναξε
στον κόσμο: «Βρήκα ένα άνθρωπο που μου είπε όλα όσα έκανα. Ελάτε και
σεις να δείτε μήπως είναι ο Χριστός».
Η ίδια βέβαια από αυτό που της συνέβη, πίστευσε. Και αφού πίστευσε, τι
έκανε;
Ενώ μέχρι τότε είχε βάλει στόχο της, να τρώει, να πίνει και να γλεντάει
για να γίνει ευτυχισμένη, από εκείνη την στιγμή κατάλαβε ότι η ευτυχία δεν
είναι ούτε σε εκείνα που θα αποκτήσεις, ούτε σε εκείνα που σου δίνουν το
σώμα και τα συναισθήματα, αλλά είναι στον Θεό.
Και ο Θεός, γέμισε την καρδιά και τον νου της. Και από εκεί και πέρα, η
πόρνη, το έμψυχο διδασκαλείο της διαφθοράς, το έμψυχο κήρυγμα της
δυστυχίας και της αποστασίας, έγινε κήρυκας του λόγου του Θεού. Αμέσως
προσείλκυσε στην πίστη τις πέντε αδελφές της, που ήταν ίδια κατάσταση με
αυτή και τα δυό παιδιά της. Οικογένεια διαλυμένη από την σαπίλα της
αμαρτίας και της διαφθοράς. Αλλά ήταν τόση η δύναμη της χαράς και της
ευτυχίας, που μπήκε στην καρδιά της Σαμαρείτιδας, ώστε μεταφέρθηκε από
την εμπειρία της και τον λόγο της σε όλα τα μέλη της οικογενείας της, και
πίστευσαν όλοι!
Η ίδια, για περισσότερα από τριάντα χρόνια, γυρίζει με τις αδελφές της,
που έχουν γίνει υποδείγματα αγνότητος, εγκρατείας, και ευσεβείας, και
κηρύσσει παντού τον Χριστό. Γιατί θέλει από το νερό που ήπιε εκείνη να
πιουν και οι άλλοι άνθρωποι.
Ο ένας γιος της, ο Βίκτωρας, ήταν αξιωματούχος του Ρωμαϊκού στρατού.
Όταν διάταξε ο Νέρων τον διωγμό κατά των χριστιανών, αυτός ομολόγησε την
χριστιανική πίστη. Και τότε κατέβηκε άγγελος Κυρίου και τον ονόμασε
«Φωτεινό», διότι ήταν φως και φώτιζε. Και αυτός κάλεσε την μητέρα του, τις
αδελφές της και τον αδελφό του και όλοι μαζί, έδωσαν ομολογία πίστεως εις
τον Χριστό. Μαρτύρησαν στις 26 του Φλεβάρη για το όνομα του Χριστού,
στον οποίο είχαν αφοσιωθεί με όλη τους την ψυχή, γιατί κοντά σ’ Αυτόν είχαν
βρει την αληθινή ευτυχία!
Όποιος πιεί από το νερό που δίνει ο Χριστός, δεν διψάει πια «εις τον
αιώνα», αλλά το νερό αυτό γίνεται πηγή, που τον χορταίνει για πάντα -όπως
χόρτασε την ακόρεστη από τις απολαύσεις τής ζωής Σαμαρείτιδα, τις αδελφές
της και τα παιδιά της- και τον οδηγεί στην αιώνιο ζωή.
Και τόσο πολύ χορταίνει κανείς, ώστε από τη στιγμή που θα γευθεί το
«αθάνατο νερό» θέλει, ημέρα με την ημέρα, να τρώει λιγότερο, να πίνει
λιγότερο, να διασκεδάζει λιγότερο. Και όσο το κάνει αυτό, γίνεται βαθύτερα
ευτυχισμένος. Γιατί; Γιατί η ευτυχία βρίσκεται στον Θεό. Και μακάριος και
παντοτινά ευτυχισμένος, εκείνος που φροντίζει να ενώσει τον εαυτό του με τον
Θεό. Γιατί ο Θεός δίνει πλούσια τα χαρίσματά Του, και κάνει τον άνθρωπο
ευτυχισμένο για πάντα.
Ας συνετιστούμε από τα λόγια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Και όντας μέσα στον ναό Του τον Άχραντο και Άγιο, ας Τον
παρακαλέσουμε να ελευθερωθούμε από τον κόσμο και να πάμε πιο κοντά
Του. Και να μας δυναμώσει να Τον πλησιάσουμε με θάρρος και δυναμισμό,
όπως η Σαμαρείτιδα. Αμήν.-
2026 ΜΑΙΟΥ 3 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ
Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ ΤΗΣ ΒΗΘΕΣΔΑ (Ιω. 5, 1-15)
†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ
(Κήρυγμα στη Ράχη, στις 5/5/1996)
Δεν θεράπευε η κολυμβήθρα
Το Ευαγγέλιο που ακούσαμε, μας μίλησε για την θεραπεία ενός
παραλύτου, που τον θεράπευσε ο Χριστός στην κολυμβήθρα της Βηθεσδά.
Σ’ αυτή κατέβαινε κατά διαστήματα άγγελος Κυρίου και τάρασσε το νερό.
Όποιος έμπαινε πρώτος θεραπευόταν. Τι μας διδάσκει αυτό;
Δεν θεραπευόταν ο καθένας που θα έμπαινε σ’ αυτή την κολυμβήθρα,
γιατί τότε οι άνθρωποι θα έβγαζαν το λανθασμένο συμπέρασμα ότι το νερό
έχει θεραπευτική ιδιότητα. Επίσης δεν ταραζόταν το νερό κάποια σταθερή
ώρα που την περίμεναν όλοι, για να μη νομίσουν ότι η κίνησή του ήταν από
φυσικό αίτιο.
Κατέβαινε άγγελος Κυρίου, όποτε του όριζε ο Θεός. «Και ετάραττε το
ύδωρ». Για να καταλάβουμε ότι οι ευεργεσίες του Θεού δεν μας δίνονται κατά
μαγικό τρόπο. Ούτε μέσα στην Εκκλησία, ούτε στα λείψανα αγίων, ούτε ακόμη
και στα άχραντα μυστήρια. Αλλά πρέπει να προσερχόμαστε με πίστη, με
ταπείνωση, με υπομονή και με ελπίδα. Χωρίς ποτέ να αφήνουμε να
δημιουργείται μέσα μας μαγική αντίληψη για όλα αυτά αλλά να προσπαθούμε,
να έχουμε σωστή σχέση με τον Θεό.
Παράλυτο σώμα. Γερή ψυχή
Εκεί ήταν 38 χρόνια ένας παράλυτος. Απ’ ό,τι φαίνεται αυτά τα 38
χρόνια, είχε στηρίξει την ελπίδα του, στην ενέργεια του Θεού που έστελνε τον
άγγελό του στη κολυμβήθρα. Και περίμενε... Περίμενε να προλάβει εκείνη την
στιγμή, που θα κινηθεί το νερό, για να μπει πρώτος, να θεραπευθεί. Αλλά δεν
είχε κάποιον να τον ρίξει στην κολυμβήθρα.
Άλλοι, με άλλες αρρώστιες, αλλά με γερά πόδια, ορμούσαν πρώτοι και
έπαιρναν την ίαση. Αυτός 38 χρόνια περίμενε στο χείλος της κολυμβήθρας.
Περίμενε ελπίζοντας ότι θα μπορέσει και αυτός, κάποια στιγμή, να
εκμεταλλευθεί το έλεος του Θεού. Έστω και αν φαινόταν να στάζει με το
σταγονόμετρο.
Εδώ μπορεί να θαυμάσει κανείς πίστη και υπομονή. Δεν είπε:
«Παράλυτος είμαι. Πότε θα προλάβω; Τι θέλω και περιμένω». Ή όπως λέμε
καμιά φορά εμείς σε κάποιους που πονούν: «Τι κάνεις ταλαίπωρε; Ακόμη
ελπίζεις στο Θεό; Δεν βλέπεις πώς σε κατάντησε;»
Λόγια που βγαίνουν από την κόλαση. Όχι από τον ουρανό, ούτε από
καρδιά ανθρώπου. Λόγια που κάνουν τον άνθρωπο να δαιμονοποιείται. Τα
έλεγαν και παλιά. Δεν ανακαλύφθηκαν σήμερα.
Τα έλεγε η γυναίκα του Ιώβ στον άνδρα της.
-Κάθεσαι ακόμη και προσκυνάς τον Κύριο σ’ αυτά τα χάλια που είσαι;
Απάντησε ο Ιώβ:
-Μίλησες σαν γυναίκα χωρίς κουκούτσι μυαλό. Όσο ο Θεός μάς έδινε
τα αγαθά Του, όλα πήγαιναν καλά. Τώρα που θέλησε για κάποιο λόγο -δικό
Του- και επέτρεψε να περάσουμε κάποια θλίψη, επιτρέπεται να πούμε: «Δεν
ξαναπάω στην Εκκλησία... ποτέ, τέτοια που μου έκανε;»
2Κυριακή τοῦ Παραλύτου τῆς Βηθεσδά. 5/5/1996
Είχε 38 χρόνια σ’ αυτή την δοκιμασία ο παράλυτος. Μα τέτοια
πράγματα δεν έκανε. Πίστευε ότι ο Θεός είναι Πατέρας μας και μας αγαπά. Ότι
ενδιαφέρεται για μας, περισσότερο από ό,τι το φανταζόμαστε. Πού το έδειξε;
Έδωκε τον μονογενή Του Υιόν υπέρ ημών. Πού τον έδωκε; Σε μια ζωή
ταλαιπωρίας 33 χρόνια. Και μετά; Σταυρός και θάνατος. Δεν μας φτάνει; Τι
περισσότερο θέλουμε;
Ας κάνουμε και μια άλλη σκέψη: Θέλει ο Θεός να μας καταστρέψει;
Έχει κακία απέναντι μας και δεν ξέρει πώς να την δείξει; Δεν μπορούσε αν
ήθελε, να αναστατώσει τα στοιχεία της φύσεως και να γίνει όλος ο κόσμος
Τσερνομπίλ; Ό,τι κάνει ο Θεός, είναι μια υπόμνηση για μας, για να
προβληματιστούμε και να αποκτήσουμε την αιώνια ζωή. Και αιώνια ζωή
σημαίνει να ζει κανείς κοντά στο Θεό, αφού αγωνιστεί πρώτα να γίνει όσο
μπορεί όμοιος με τον Θεό, στην καλωσύνη και στην αγαθότητα.
Πότε ο άνθρωπος μοιάζει στον Θεό στην καλωσύνη και στην
αγαθότητα; Όταν δεν αφήνει τον εαυτό του να νομίσει ότι ζωή είναι, να φας, να
πιείς και να γλεντήσεις. Γιατί, όταν ο άνθρωπος κάνει στόχο του όσα
ικανοποιούν την σάρκα, όλα τα άλλα, που δυσχεραίνουν αυτή την
ικανοποίηση, τον ενοχλούν. Και οι πνευματικοί άνθρωποι τον ενοχλούν
περισσότερο. Τότε, είτε το θέλει είτε όχι, η σκέψη ότι η ζωή είναι για να
γλεντήσει και να χαρεί όπως του αρέσει, τον κάνει πνευματικά νεκρό. Τον
δαιμονοποιεί.
Γι’ αυτό ο Χριστός είπε ότι πρέπει και να νηστεύουμε και να
εγκρατευόμαστε. Και να κυριαρχούμε στα πάθη μας, σώματος και ψυχής, για
να μπορούμε να ελευθερώνουμε από την τυραννία τους την εσωτερική μας
πνευματική διάθεση, και να την ευαισθητοποιούμε να κάνει το καλό και να
αγαπάει. Γιατί αγάπη σημαίνει θυσία. Άμα δεν είσαι διατεθειμένος να ανεχθείς
τον άλλο -την ιδιοτροπία του- και να τον βοηθήσεις στην ανάγκη του, έχεις
αγάπη;
Είπε ο Χριστός: Θα σας πάρω στον Παράδεισο, αν εσείς δώσατε ένα
ποτήρι νερό σ’ έναν διψασμένο. Αν πήγατε να επισκεφθείτε τον άρρωστο. Αν
ντύσατε τον γυμνό. Όταν ο άνθρωπος τα κάνει αυτά έχει ευσπλαχνία. Αν
αρχίσει και λέει: Εγώ θα του δώσω νερό; Δεν έχει χέρια να πάρει; Εγώ θα τον
ντύσω; Ας πάει να δουλέψει, να ντυθεί. Αν λέει τέτοια, τότε δεν έχει αγάπη. Η
αγάπη και η καλωσύνη είναι το θεμέλιο. Αλλά για να τις εξασκήσουμε
χρειάζεται πολλή υπομονή.
Μη παύεις να ελπίζεις
Άλλο δίδαγμα από την περιπέτεια του παραλυτικού είναι: «Μη παύεις
να ελπίζεις». 38 ολόκληρα χρόνια στο χείλος της κολυμβήθρας, δεν έπαυσε
να ελπίζει ότι θα ανατείλει και γι’ αυτόν το έλεος του Κυρίου. Και πραγματικά
ανέτειλε, αλλά με τρόπο απροσδόκητο.
Βλέπει έναν άνθρωπο δίπλα του, που δεν τον γνώριζε να του λέει:
-Τι κάνεις εδώ; Τι περιμένεις τόσα χρόνια;
-Άνθρωπον ουκ έχω. Παρ’ όλα αυτά είμαι εδώ τόσα χρόνια, γιατί δεν
έχω χάσει την ελπίδα μου.
Δεν είπε «δεν έχω κανένα». Είπε: «Άνθρωπον ουκ έχω». Εννοούσε
ότι: έχω κάποιον Άλλο. Σ’ αυτόν στηρίζομαι και περιμένω εδώ με ελπίδα και
υπομονή. Ο Χριστός, βλέποντάς τον να ελπίζει και να πιστεύει στο Θεό, του
είπε:
-Άρον τον κράβατόν σου και περιπάτει.
3Κυριακή τοῦ Παραλύτου τῆς Βηθεσδά. 5/5/1996
Και έγινε υγιής αυτοστιγμεί και πήγε σπίτι του. Γιατί αυτός που ήταν
μπροστά του, ήταν μεγαλύτερος και από τον άγγελο που κατέβαινε στην
κολυμβήθρα και από το νερό της.
Τον είδαν οι Εβραίοι που γύριζε με το κρεβάτι μέρα Σάββατο και
έπεσαν πάνω του.
-Ποιός σου είπε να κουβαλάς το κρεβάτι σου τέτοια μέρα;
-Εκείνος που με έκανε καλά. Για να γίνω καλά, σημαίνει ότι ήταν από
τον Θεό και έπρεπε να τον ακούσω.
Άφησε ο παράλυτος το κρεβάτι του στο σπίτι και μετά έτρεξε στον Ναό,
να προσευχηθεί και να ευχαριστήσει τον Θεό. Εκεί τον βρήκε ο Χριστός. Ήταν
εκεί. Παρότι ανώτερος από το ιερό, που ήταν χτισμένο προς τιμή Του, ο
Χριστός, πήγαινε στο ιερό όσο πιο συχνά μπορούσε. Τι να πούμε σε
μερικούς, που εκκλησιάζονται μόνο το Πάσχα; Έλεγε κάποιος:
-Πάω πολύ συχνά στην Εκκλησία. Και μάλιστα κάθε φορά που πάω,
μοιράζουν βάγια.
Πιο θλιβερό, είναι να βλέπεις άλλους την ώρα της Θείας Λειτουργίας,
να κάθονται στο καφενείο και να πίνουν τον καφέ τους. Μπροστά σ’ αυτή την
θλιβερή κατάσταση, να κάνουμε τον Σταυρό μας και να λέμε: «Ελέησέ μας
Κύριε, εξαπόστειλον το φως σου, φώτισε τις καρδιές μας, γιατί χωρίς τον
φωτισμό σου γινόμαστε άφρονες. Θυμόμαστε μόνο τα επίγεια και ξεχνάμε την
αιώνια ζωή».
Ευχαριστία για όλα
Ρώτησε ο Χριστός τον παράλυτο:
-Πώς αισθάνεσαι τώρα;
-Δόξα τω Θεώ. Πάρα πολύ καλά.
-Πιστεύεις στον Υιό του Θεού;
-Πιστεύω Κύριε. Ποιός είναι για να τον δοξολογήσω;
Και όταν ο Χριστός του είπε: «Εγώ ειμι», τον προσκύνησε και του είπε:
«Σε δοξάζω και σε ευχαριστώ Κύριε, από τα βάθη της καρδιάς μου». Όταν
δεχθούμε κάποια ευεργεσία από τον Θεό, έστω και αν την θεωρούμε
τιποτένια, να τον δοξάζουμε και να τον ευχαριστούμε.
Ποιές είναι οι ευεργεσίες που παίρνουμε από τον Θεό;
Πού να τις μετρήσεις!
Ζούμε! Υπάρχουμε! Έχουμε αυτόν τον ωραίο κόσμο. Αλλά έχουμε και
τα πιο πολύτιμα δώρα Του: την πίστη, τον Χριστό και τις υποσχέσεις Του για
την αιώνια ζωή. Πόσο θα έπρεπε να τον δοξάζουμε για όλα αυτά! Ημέρα και
νύχτα.
Ο ελπίζων εις σε ουκ αποτυγχάνει
Στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας, ζούσε -την εποχή που ο Χριστός
ήταν στη γη- ένας βασιλιάς, ο Αύγαρος. Ήταν άρρωστος από ανίατη
αρρώστια. Όταν έμαθε ότι ο Χριστός έκανε θαύματα, έστειλε έναν άνθρωπό
του να του μηνύσει: «Έλα να με θεραπεύσεις και εγώ θα σε τιμήσω». Πήγε ο
υπηρέτης τού Αυγάρου και βρήκε τον Χριστό. Ο Κύριος του έδωσε την
πετσέτα που σκούπιζε το πρόσωπό Του και του είπε:
-Πες στον Αύγαρο, ότι αργότερα θα στείλω ένα μαθητή μου να τον
θεραπεύσει. Να περιμένει.
4Κυριακή τοῦ Παραλύτου τῆς Βηθεσδά. 5/5/1996
Και ο Αύγαρος περιμένει μερικά χρόνια. Ὁ Χριστός, μετά την Ανάστασή
Του, έστειλε τον απόστολο Ιούδα τον Θαδδαίο και τον θεράπευσε. Αφού έγινε
καλά κοίταξε την πετσέτα που του είχε στείλει ο Κύριος και είδε πάνω
ζωγραφισμένη την μορφή του Χριστού. Την τοποθέτησε στην κεντρική πύλη
της Εδέσσης και κάτω έγραψε την επιγραφή: «Χριστέ ο Θεός, ο ελπίζων εις σε
ουκ αποτυγχάνει ποτέ». Όποιος ελπίζει σε σένα Χριστέ μου, δεν θα χάσει
ποτέ. Να ένα από τα ωραιότερα διδάγματα.
Περίμενε ο Αύγαρος τον Χριστό, μα δεν πήγε ο ίδιος. Του έστειλε όμως
την ευλογία και την ίαση με άλλο πρόσωπο. Και εκείνος κατάλαβε ότι πρέπει
ταυτόχρονα να έχουμε: πίστη, ελπίδα και υπομονή.
Να παρακαλέσουμε τον Κύριο, να μας φωτίζει να κατανοούμε το
Ευαγγέλιο για την ωφέλεια της ψυχής μας. Και τα διδάγματα που θα
παίρνουμε να τα τηρούμε με πίστη, με υπομονή και με ελπίδα. Αμήν.-
2026 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 26 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ (Μαρκ. 15, 43-47 και 16, 1-8)
†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ
(Κήρυγμα στον Καλόβατο στις 8/5/2011)
Δύσκολο νάσαι μπροστάρης
Το Ευαγγέλιο που ακούσαμε, μας μιλά για δυό άρχοντες των Ιουδαίων.
Τον Ιωσήφ και τον Νικόδημο.
Το μεγάλο Συνέδριο είχε 72 άρχοντες-μέλη. Ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν ο
Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας και ο Νικόδημος. Άνθρωποι με δύναμη και
πνευματική εξουσία. Αυτοί οι δυό αγαπούσαν τον Χριστό, τον πίστευαν
σωτήρα και λυτρωτή του κόσμου.
Αλλά επειδή τα άλλα μέλη του Συνεδρίου ήταν εναντίον Του,
εφοβούντο να τον συναντήσουν μέρα. Και πήγαιναν να Τον βρουν μέσα στη
νύχτα. Άρχοντες μεγάλοι, που «δεν ήξεραν τι είχαν» σε δύναμη, χρήματα,
αξίωμα και σε σεβασμό από όλο τον κόσμο, έτρεμαν τους συναδέλφους τους.
Και δίσταζαν να συναντήσουν τον Χριστό φανερά.
Εύκολο είναι να φωνάζει κανείς κρυμμένος στο πλήθος, όταν γίνεται
ένα συλλαλητήριο... Δύσκολο όμως να το διακινδυνεύσει, όταν ξέρει πως
πρέπει να εμφανισθεί πρώτος ή να παλέψει μόνος του.
Γι’ αυτό καταλαβαίνουμε, κατανοούμε και συμπονούμε τους μαθητές
αυτούς του Χριστού, που δεν πήγαν, απ’ ό,τι φαίνεται, ούτε στην υποδοχή
Του όταν έμπαινε στην Ιερουσαλήμ καθισμένος στο γαϊδουράκι. Γιατί δεν
ήθελαν να τους δουν ότι πηγαίνουν συνεχώς κοντά Του. Όλοι μας είμαστε
αδύναμοι άνθρωποι. Και μερικές στιγμές μάς κυριεύει ο φόβος.
Διαμάντια στο Συνέδριο της ματαιότητος
Όμως τα πράγματα άλλαξαν.
Λίγες ημέρες μετά την είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, τον
συνέλαβαν οι άλλοι άρχοντες των Ιουδαίων, τον δίκασαν, τον παρέδωσαν
στον Πιλάτο, τον καταδίκασαν σε θάνατο.
Ο Χριστός σταυρώθηκε και πέθανε στον Σταυρό. Ο νόμος έλεγε ότι
εκείνοι που πεθαίνουν σαν κακούργοι πάνω στον Σταυρό, δεν θα θάπτονται.
Τα σώματά τους θα τα πετάνε στη χωματερή. Να μένουν εκεί και να τα τρώνε
τα σκυλιά και τα τσακάλια.
Οι άγιοι Ιωσήφ και Νικόδημος, όταν σκέφθηκαν τι περίμενε το σώμα
του Χριστού, τον οποίο είχαν παραδεχθεί σαν «από Θεού διδάσκαλο» και
σωτήρα του κόσμου, έσπασε η καρδιά τους. Και είπαν: «Του Χριστού το
σώμα στα σκυλιά και στη χωματερή; Ποτέ, ποτέ! Ό,τι και αν χρειαστεί να
θυσιάσουμε». Και τι έκαναν;
Πήραν το θάρρος και πήγαν στον Πιλάτο. Του ζήτησαν, εν ονόματι του
αξιώματός τους και της φιλίας που είχαν μαζί του, ρουσφέτι. Παράνομο
ρουσφέτι ζήτησαν! Γιατί ο Χριστός με τις κατηγορίες των Εβραίων είχε κριθεί
ένοχος σταυρικού θανάτου. Και η ταφή Του εθεωρείτο παρανομία.
Ο Πιλάτος όμως τους χάρισε το σώμα του Κυρίου.
2Μυροφόρων. 8/5/2011
Τότε ο Ιωσήφ πήρε ένα καθαρό σεντόνι, άλειψε το σώμα με μύρα και
το κήδευσε μαζί με τον Νικόδημο. Σε ένα τάφο που τον είχε φτιάξει στο
χωράφι του σ’ ένα βράχο για τον εαυτό του.
Έτσι ο Κύριος του κόσμου, ο Δημιουργός του κόσμου, τάφηκε σε ξένο
τάφο. Από ευσπλαχνία και από έλεος δύο δούλων Του.
Ποιός; Αυτός, από τον οποίο περιμένουμε όλοι το έλεος και την
ευσπλαχνία!
Θαυμάζουμε τους δύο αυτούς άνδρες, που μέσα στο κλίμα που
επικρατούσε τότε, έκαναν, όπως λέει το Ευαγγέλιο, ένα μεγάλο τόλμημα.
Ήταν τόλμη μεγάλη να πάνε να ζητήσουν το σώμα. Ήταν για τα δεδομένα των
Ιουδαίων παρανομία.
Τι σημαίνει τόλμη σε θέματα πίστεως;
Σημαίνει ομολογία πίστεως. Έκαναν μεγάλη ομολογία πίστεως ο άγιος
Γεώργιος, ο άγιος Δημήτριος, η αγία Παρασκευή, που εκήρυξαν τον Χριστό,
Θεό αληθινό και σωτήρα του κόσμου. Ό,τι και αν τους στοίχιζε.
Και τους στοίχισε το πολυτιμότερο που έχουν οι άνθρωποι. Την ζωή
τους. Γιατί μαρτύρησαν.
Οι άγιοι Ιωσήφ και Νικόδημος δεν μαρτύρησαν. Κανείς δεν τόλμησε να
τους θίξει, αφού τους έκανε ρουσφέτι ο Πιλάτος. Μα έγιναν απόστολοι και
κήρυκες του Χριστού. Έθαψαν το σώμα τού Χριστού από καθήκον ιερό και
πόνο, με ηρωισμό και θυσία.
Ηρωισμός σε οστράκινα σκεύη
Από μακριά παρακολουθούσαν φοβισμένες πέντε γυναίκες: Μαρία η
μητέρα του Ιακώβου, Μαρία η μητέρα του Χριστού, Μαρία η Μαγδαληνή, η
Σαλώμη και η Ιωάννα. Παρακολουθούσαν δειλά να δουν τι θα γίνει.
Και αφού είδαν ότι τάφηκε ο Χριστός καθώς και τον τόπο που τάφηκε,
έφυγαν και κλείστηκαν στο σπίτι τους, γιατί η μέρα που ακολουθούσε ήταν
Σάββατο και απαγορευόταν από τον νόμο των Εβραίων ακόμη και να
περπατούν.
Την άλλη μέρα, πρωί-πρωί ξεκίνησαν να πάνε στον τάφο τού Χριστού.
Έτσι ήταν το έθιμο τότε.
Να ρίξουν πάνω στο λείψανό Του αρώματα, να κλάψουν και να
προσευχηθούν. Εμείς όταν έχουμε κεκοιμημένους, πάμε στον τάφο, ανάβουμε
κεράκι, ανάβουμε καντήλι, καίμε λίγο λιβάνι, κλαίμε…
Οι πέντε αυτές γυναίκες ξεκίνησαν από την Ιερουσαλήμ για τον τάφο
του Χριστού.
Έλεγαν στο δρόμο:
-Πού πάμε; Τις αποκυλίσει ημίν τον λίθον; Ποιός θα κυλίσει αυτή την
πέτρα που έρριξαν μπροστά. Είναι τόσο μεγάλη που εμείς δεν θα τα
καταφέρουμε.
Παρά ταύτα, δεν γύρισαν πίσω, γιατί σκέφθηκαν:
-Το χρέος μας είναι θρησκευτικό. Έχει να κάνει με τον Θεό. Έχουμε
υποχρέωση να κάνουμε τα πάντα. Μα τι θα γίνει όταν φτάσουμε εκεί; «Τις
αποκυλίσει ημίν τον λίθον;». Ο Θεός ξέρει τι θα γίνει. Εμείς πάμε. Και αν
βρούμε τον λίθο στην πύλη του μνημείου, θα αδειάσουμε τα μύρα πάνω στην
πέτρα, θα προσευχηθούμε και θα τα αφήσουμε όλα στα χέρια τού Κυρίου.
Εκείνος ξέρει να τα δεχθεί προς τιμήν του Χριστού, τον οποίον εμείς
πενθούμε.
3Μυροφόρων. 8/5/2011
Αλλά όταν έφτασαν, είχε κυλίσει η πέτρα.
Και είδαν ένα νεαρό λαμπροφορεμένο, έναν άγγελο, που καθόταν εκεί
που βρισκόταν προηγουμένως το σώμα του Χριστού.
Τις ρώτησε:
-Ποιόν ψάχνετε να βρείτε; Δεν είναι πεθαμένος ο Χριστός. Είναι η ζωή
του κόσμου. Αναστήθηκε με τη δική Του θεϊκή θέληση και εξουσία και έφυγε
από δω μέσα. Πηγαίνετε να πείτε στους μαθητές Του ότι δεν είναι πια εδώ.
Πηγαίνει στη Γαλιλαία και θα τους περιμένει εκεί, για να τους μιλήσει και να
τους δώσει τις εντολές Του.
Τα μύρα για τους κεκοιμημένους μας
Και εμείς όταν κάνουμε μνημόσυνο, τα αφήνουμε όλα στα χέρια του
Θεού. Στη Θεία Ευχαριστία, ένα μικρό κομμάτι από το πρόσφορο γίνεται
σώμα Χριστού. Δίπλα σ’ αυτό το σώμα του Χριστού -μέσα στο άγιο Ποτήριο-
βρίσκεται και ένα ψιχουλάκι, που έχει το όνομα του πεθαμένου που τον
μνημονεύουμε:
«Μνήσθητι Κύριε, του δούλου σου (τάδε) και ανάπαυσέ τον».
Αυτή η προσφορά μας γίνεται από την καρδιά μας και από την πίστη
μας στο όνομα του Χριστού, που είναι η Πηγή της Ζωής και έχει την δύναμη
να νικά τον θάνατο και να φεύγει ο ίδιος από τον θάνατο.
Γίνεται στο όνομα Αυτού, που δημιούργησε τον κόσμο και έχει την
δύναμη να κάνει ό,τι θέλει «εν ουρανώ και επί γης».
Γι’ αυτό με τα μνημόσυνα παίρνεις και συ που τα κάνεις, δύναμη, χάρη,
ευλογία.
Ωφελεί η μνημόνευση στη Θεία Λειτουργία, όταν γίνεται για τη ζωή και
την υγεία. Μα πολύ περισσότερο ωφελούν η μνημόνευση και τα μνημόσυνα
τους κεκοιμημένους.
Γιατί; Γιατί ο Παντοδύναμος Θεός, είναι Κύριος της ζωής, του θανάτου
και Αρχηγός της αιώνιας ζωής. Κατέβηκε στον Άδη ο Χριστός και ανέστησε
τον Αδάμ και όλους τους κεκοιμημένους από καταβολής κόσμου Αγίους. Και
οι ψυχές των κεκοιμημένων μας στα χέρια Του βρίσκονται...
Έχε πόθο και φόβο
Κάνε πόθο σου αδελφέ, να είσαι δούλος του Θεού και να εργάζεσαι για
το άγιο θέλημά Του.
Κάνε πόθο σου, να αγαπάς τον Χριστό.
Κάνε πόθο σου, να μη ξεχνάς την αιώνια ζωή.
Κάνε πόθο σου, να κάνεις κάτι για την αιώνια ζωή.
Και έχε φόβο και αγωνία σου, μη τυχόν ξεχάσεις τον Χριστό και
παύσεις να επικαλείσαι το όνομά Του το άγιο.
Γιατί ο άνθρωπος που ξεχνά τον Χριστό και την προσευχή, κινδυνεύει
να χαθεί. Τον Χριστό τον ξεχνάμε, όταν αφήνουμε τον εαυτό μας να
παρασύρεται από τις ομορφιές της ζωής και τα συναισθήματά μας. Και έτσι
μας πιάνει ο άκαιρος φόβος του θανάτου και η αγωνία, μήπως στερηθούμε
κάποια πρόσκαιρα πράγματα. Ενώ θα ήταν καλύτερο να τρέμαμε στη σκέψη
ότι με τις αμαρτίες μας διώχνουμε τον σωτήριο φόβο, και με την μακριά από
τον Θεό ζωή μας κινδυνεύουμε να χάσουμε τη Βασιλεία των ουρανών.
4Μυροφόρων. 8/5/2011
Οι άγιοι Ιωσήφ και Νικόδημος και οι μυροφόρες γυναίκες ας είναι για
μας διδάσκαλοι αφοσίωσης στο Χριστό και συνέπειας στην τήρηση του αγίου
θελήματός Του. Αμήν.-
2026 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 19 – ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ (Ιωάν. 20, 19-31)
†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ
(Κήρυγμα στη Λυγιά, στις 18/4/2004)
Ο χειρότερος ιός
Την σημερινή Κυριακή την ονομάζουμε «Κυριακή του Θωμά». Και
πολλές φορές την λέμε «η ανάσταση του Θωμά». Γιατί για ένα χρονικό
διάστημα, ο απόστολος Θωμάς είχε πεθάνει. Όχι σωματικά. Είχε πεθάνει
πνευματικά, ψυχικά. Πώς πέθανε ο απόστολος Θωμάς;
Λέει το Ευαγγέλιο: «Όποιος πιστεύει στον Χριστό, έχει ζωή αιώνιο.
Όποιος δεν πιστεύει στον Χριστό, έχει θάνατο μέσα του, στην ψυχή του». Και
ο θάνατος αυτός σιγά-σιγά προχωρεί όλο και περισσότερο και διαλύει τον
άνθρωπο πρώτα ψυχικά, μετά πνευματικά και μετά και σωματικά. Ή και
ανάποδα καμιά φορά.
Όταν οι Εβραίοι έπιασαν τον Χριστό και τον σταύρωσαν, οι απόστολοι
τα έχασαν. Και είπαν: «Αυτός που δεν μπορεί να σώσει τον εαυτό του, θα
σώσει εμάς;». Και έκλαιγαν την τύχη τους που συνδέθηκαν μαζί του.
«Ελπίζαμε», έλεγαν, «είχαμε την μάταιη σκέψη, ότι αυτός θα σώσει τον
Ισραήλ».
Έπαψαν πια να Τον πιστεύουν και μέσα τους μπήκε ο θάνατος. Αλλά ο
θάνατος δεν μπαίνει μονομιάς. Μπαίνει σαν το μικρόβιο. Σιγά-σιγά κυριαρχεί
στον άνθρωπο και τον διαλύει. Οι απόστολοι αγαπούσαν τον Χριστό, γιατί
τρία χρόνια, που ήταν κοντά Του, ένιωθαν την αγάπη Του, έβλεπαν τα έργα
Του, άκουγαν τον λόγο Του και διαπίστωναν ότι έκανε τόσο μεγάλα θαύματα
όσο κανένας άλλος. Αλλά, όταν Τον είδαν πεθαμένο, με την έννοια που όλοι
ξέρουμε, τσακίστηκε η πίστη τους.
Ποιός δεν θα χαιρόταν;
Αλλά ενώ ήταν σε αυτή την κατάσταση, έμειναν ενωμένοι μεταξύ τους
από την αγάπη που είχαν στον Χριστό. Και κλειδώθηκαν σε ένα υπερώο για
να μην τους πιάσουν οι Εβραίοι και τους σκοτώσουν. Εκεί που ήταν
αμπαρωμένοι, όταν άρχισε η ημέρα της Κυριακής, βλέπουν ανάμεσά τους τον
Χριστό. Πώς μπήκε αφού οι πόρτες ήταν κλειδωμένες;
Απαντάνε τα τροπάρια: Όπως βγήκε και από τον τάφο χωρίς να βγει η
ταφόπλακα. Και όπως γεννήθηκε από την Παναγία χωρίς να χαλάσει η
παρθενία της. Υπάρχει τίποτε που να είναι αδύνατο για τον παντοδύναμο
Θεό;
Όταν βρέθηκε ο Χριστός ανάμεσα στους μαθητές Του, τους είπε:
«Ειρήνη υμίν». Ο Χριστός καθιέρωσε τα λόγια αυτά σαν ευλογία Του. Οι
απόστολοι χάρηκαν που είδαν τον Κύριο και διαπίστωσαν ότι είχαν λάθος
στους λογισμούς τους. Διαπίστωσαν ότι το ψέμα που τους είχε καταπλακώσει,
η απογοήτευση, ήταν λάθος τους. Έβλεπαν τον Χριστό, τον άκουγαν.
Άπλωσαν τα χέρια τους και τον πιάσανε. Κουβέντιασαν με τον Χριστό για όλα
εκείνα που είχαν κάνει και δει μαζί Του. «Εχάρησαν οι μαθηταί ιδόντες τον
Κύριον». Ποιός δεν θα χαιρόταν;
2Κυριακή τοῦ Θωμᾶ. 18/4/2004
Υπάρχει μεγαλύτερη γλύκα για τον άνθρωπο, από το να δει τον Χριστό;
Από το να δει Εκείνον, που θα τον δούμε στη Δευτέρα Παρουσία; Και θα τον
απολαμβάνουμε για όλους τους αιώνες των αιώνων;
Θωμά, σύνελθε!
Ο Θωμάς, έλειπε την ημέρα που εμφανίστηκε στους μαθητές ο
Χριστός. Του έλεγαν οι άλλοι μαθητές: «Ήρθε, εωράκαμεν τον Κύριον. Είδαμε
τον Χριστό». Εκείνος τους απαντούσε: «Σιγά. Εγώ πεθαμένο δεν ξέρω να
γύρισε. Πώς λοιπόν γύρισε ο Χριστός, και πού τον είδατε; Πού είναι;»
-Ήρθε, Τον είδαμε, έφυγε.
-Δεν σας πιστεύω. Εγώ αν δεν βάλω το δάχτυλό μου στις πληγές στα
χέρια Του και στην πληγή στα πλευρά Του δεν θα πιστεύσω. Λέτε ψέματα.
Θωμά, σύνελθε! Ποιός σου λέει ψέματα; Ο απόστολος Πέτρος; Ο
απόστολος Ιωάννης; Ο απόστολος Ιάκωβος; Πότε τους άκουσες να πουν
ψέματα; Πόσο θα διατηρούντο τα ψέματα; Ένα λεπτό; Δύο; Μετά θα έσπαζε η
καρδιά τους, δεν θα άντεχαν.
Αλλά γιατί δεν σκέφτεσαι λίγο διαφορετικά;
Να πεις: «Εγώ βέβαια δεν Τον είδα ακόμα. Αλλά αλήθεια λέτε; Έτσι
έγινε; Ας αλλάξω γνώμη και ας περιμένω να Τον δω. Όπως Τον είδατε και
εσείς».
Μήπως λέμε κάτι το παράλογο; Αυτό δεν είναι το πιο λογικό;
Αλλά δεν δεχόταν με κανένα τρόπο ο Θωμάς τα λόγια των αποστόλων.
Γιατί; Γιατί όλοι μας παθαίνουμε τα λεγόμενα «κολλήματα». Κολλάμε. Πού
κολλάμε; Ένας κολλάει στην κοιλιά του. Ένας κολλάει σε άλλα πάθη σωματικά
και δεν εννοεί να ξεκολλήσει.
Άλλος κολλάει σε συναισθήματα. Παράδειγμα:
-Να μην τον δω αυτό τον άνθρωπο. Δεν μπορώ. Θα σκάσω, θα
πεθάνω.
-Δεν θα πάθεις τίποτα ευλογημένε, συγχώρησέ τον. Και όταν τον δεις,
αγκάλιασέ τον να φύγει το κακό.
Υπάρχει και το κόλλημα στο μυαλό. Δηλαδή; «Εγώ αυτή την ιδέα έχω
μέσα μου και δεν την βγάζω με τίποτε». Τι μου λέει η ιδέα μου; «Αν δεν δω, αν
δεν πιάσω, αν δεν ψηλαφήσω, δεν πιστεύω. Γιατί μόνο αυτά είναι που
υπάρχουν. Εκείνα που πιάνω, που βλέπω, που ακούω. Που καταλαβαίνω με
το στόμα μου και με το σώμα μου». Να η μεγαλύτερη ανοησία στον κόσμο.
Όλοι εμείς, «ψοφάμε» για αγάπη. Αλλά ψηλάφησέ την αν μπορείς. Δεν
ψηλαφάται. Κοίταξέ την. Δεν κοιτάζεται. Άκουσέ την. Δεν ακούγεται.
Είναι πραγματικότητα η αγάπη;
Ποιός αμφιβάλλει; Και εκείνη που έχω μέσα στην καρδιά μου
πραγματικότητα είναι. Και μάλιστα πιο μεγάλη από το μυαλό μου. Γιατί το
κυβερνάει. Άμα έχω αγάπη για έναν άνθρωπο, ξεχνάω τον εαυτό μου και
κάνω θυσίες μεγάλες. Στη φωτιά, λέει, να πέσω, προκειμένου να σώσω το
παιδί μου, τον φίλο μου.
Και η αγάπη που αισθάνομαι για τον άλλο με γεμίζει χαρά, δέκα φορές
μεγαλύτερη απ’ ό,τι το όποιο φαΐ και η όποια διασκέδαση. Άμα χάσω εγώ την
αγάπη και άμα δεν την δέχομαι από τους άλλους, τότε δυστυχία, πίκρα και
θλίψη η ζωή.
Γι’ αυτό είναι ανοησία να λέει κανείς ότι «αν δεν δω, δεν πιστεύω». Και
ο Θεός μιλάει στην καρδιά μας και μας λέει: «Σκέψου το λίγο καλύτερα. Δες το
3Κυριακή τοῦ Θωμᾶ. 18/4/2004
λίγο καλύτερα». Πόσες φορές μιλάει μέσα στην καρδιά μας ο Θεός! Και η
φωνή Του πρέπει να είναι πιο σεβαστή από την κάθε ιδέα και από την κάθε
μας σκέψη.
Πώς αναζητάμε τον Θεό
Μετά από λίγες ημέρες, ξαναήλθε ο Χριστός, ενώ ήταν μαζεμένοι οι
μαθητές και μαζί τους και ο Θωμάς. Στάθηκε ανάμεσά τους, ο παντογνώστης
Θεός και είπε στο Θωμά:
-Θωμά, φέρε το δάχτυλό σου, βάλτο εδώ στα χέρια μου. Βάλτο και
στην πλευρά μου, και μη γίνου άπιστος. Μην αφήνεις τον εαυτό σου να
κολλάει σε τέτοιες σάπιες, νεκρές, πεθαμένες ιδέες που νεκρώνουν τις ψυχές.
Ο Θωμάς, έβαλε το δάχτυλό του στις πληγές, τις είδε, τις ψηλάφησε και
είπε:
-Ο Κύριός μου και ο Θεός μου. Σε κατάλαβα και σε προσκυνώ. Είσαι
όχι απλώς κάποιος. Είσαι ο Κύριος και ο Θεός.
Του είπε ο Χριστός:
-Εσύ με είδες και πίστεψες. «Μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύοντες».
Είναι πιο ευτυχισμένοι και πιο μεγάλοι στη Βασιλεία των Ουρανών εκείνοι που
δεν με είδαν, αλλά με πίστευσαν.
Γιατί; Να το εξηγήσουμε.
Ο άνθρωπος, είναι ο εσωτερικός του κόσμος. Όταν κάνει τον ψυχικό
του, τον εσωτερικό του κόσμο καλό, έχει το μεγαλύτερο θεμέλιο για μια ζωή
κατά Θεόν. Ποιά είναι η καλωσύνη τού εσωτερικού κόσμου; Καλή διάθεση,
ειλικρίνεια, αναζήτηση. Ψάχνω να βρω τον Θεό. Ψάχνω να βρω το θέλημά
Του. Ψάχνω να βρω την Βασιλεία Του. Πώς ψάχνω;
Πρώτα φροντίζουμε να κάνουμε την διάθεσή μας καλή και ειλικρινή
απέναντι του εαυτού μας, απέναντι των άλλων και απέναντι του Θεού. Μετά
λέμε: «Ας ψάξω».
Πού θα ψάξεις; Στην εφημερίδα; Στην τηλεόραση;
Στο Ευαγγέλιο πρέπει να ψάξεις! Στα βιβλία της Εκκλησίας πρέπει να
ψάξεις και να αναζητήσεις τον Θεό.
Πώς Τον αναζητάς; Όπως έναν καλό φίλο σου.
Πάω στο φίλο μου, επειδή θέλω. Τον πλησιάζω φιλικά. Του φωνάζω
γλυκά. Χτυπάω την πόρτα του ελαφρά. Και όταν αναζητώ τον Θεό κάνω κάτι
επί πλέον. Γονατίζω και λέω: «Θεέ μου, φώτισε την καρδιά μου. Οδήγησέ με.
Δυνάμωσέ με. Αξίωσέ με να σε βρω». Οι άνθρωποι που ψάχνουν για τον Θεό
έτσι, θα Τον βρουν.
Οι άλλοι που ψάχνουν αλλιώς δεν θα Τον βρουν. Γιατί το δηλητήριο
που μπαίνει στην καρδιά με ορισμένες πράξεις προχωρεί και εμποδίζει τον
δρόμο προς τον Θεό.
Ο θάνατος, που έχει το δηλητήριο που λέγεται «αμαρτία» θα σε
διαλύσει. Και ο θάνατος που λέγεται «κακός λογισμός», θα σε διαλύσει. Μην
πιστεύεις στον όποιο λογισμό σού έρχεται στο μυαλό. Στου Θεού τον λόγο να
πιστεύεις και στους καθαρούς λογισμούς. Γιατί ο Θεός μάς θέλει εικόνα και
ομοίωσή Του. Αυτή η εικόνα και η ομοίωση του Θεού είναι για τον άνθρωπο
το γλυκύτερο πράγμα που μπορεί να δει στον εαυτό του και στον φίλο του.
Μόνο που λέμε την λέξη: «καλός άνθρωπος», γεμίζει η καρδιά μας
γλύκα. Για φαντασθείτε να μπορούμε να πούμε: «Άγιος! Του Θεού άνθρωπος!
4Κυριακή τοῦ Θωμᾶ. 18/4/2004
Του Θεού εικόνα»! Τι χαρά και τι γλύκα που θα γέμιζε η καρδιά μας και η ζωή
στον κόσμο.
Γι’ αυτό είπε ο Χριστός: «Μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύοντες».
Επειδή όμως οι μη πιστεύοντες, πολλές φορές είναι και πολύ αδύνατοι
άνθρωποι, ο Θεός δεν παύει να κάνει και μερικά θαύματα, γιατί;
Για να είναι μια σπίθα, ένα φωτάκι που θα φωτίσει το μυαλό να
ξυπνήσει και να μας πει: «Δεν βλέπεις; Οι πεθαμένοι δεν κάνουν τίποτε. Ο
άγιος όμως Σπυρίδων, για να κάνει κείνο το θαύμα, με το λείψανό του δεν
είναι πεθαμένος. Οι δούλοι του Θεού δεν είναι πεθαμένοι. Και αν οι δούλοι
Του είναι πιο ζωντανοί από τους ζωντανούς και τους τρέμουν τα δαιμόνια, για
φαντασθείτε πόσο τρέμουν τον Χριστό».
Όποιος έτσι πορεύεται, θα γεμίζει η καρδιά του με το φως του Χριστού.
Και όσο περισσότερο πιστεύει, τόσο περισσότερο θα καταλαβαίνει τι γλύκα
και τι ευτυχία και τι χαρά είναι, να είναι κανείς δούλος του Χριστού. Όπως
υπήρξε και ο Θωμάς, ο οποίος πήγε στις Ινδίες να κηρύξει το Ευαγγέλιο. Και
εκεί σταυρώθηκε για την δόξα του Χριστού.
Το φως τού παραδείγματός του και οι πρεσβείες του, να μας
συνοδεύουν όλους. Αμήν.-
ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ 2026
Κυριακη του πασχα .εσπερινος τησ αγαπης 6.00μμ
Δευτέρα του Πάσχα: Ορθρος-θεία Λειτουργία Ωρα 7:30- 9:30 π.μ στον Ι.Ν. ΑΓ Νικολαου
Τριτη του Πάσχα Ορθρος-θεία Λειτουργία Ωρα 7:30- 9:30 π.μ (Ιερός Ναός Αγίας Αικατερίνης)
Παρασκευη του Πάσχα: Ζωοδόχου Πήγης/ Ορθρος-θεία Λειτουργία Ωρα 7:30- 9:30 π.μ(Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου)
Σαββατο του Πάσχα: Ορθρος-θεία Λειτουργία 7:30-9:30 (Ι.Ν. Προφήτη Ηλία)
