ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ ΜΑΝΤΑΜΑΔΟΥ

 https://www.youtube.com/watch?v=byp51-NJE90&list=WL

 2026 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 8 - ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ ΛΟΥΚΑ

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ ΤΟΥ ΙΑΕΙΡΟΥ (Λουκ. 8, 41-56)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Άσσο, στις 6/11/1994)

Αξιοποιείστε σωστά το θαύμα

Όταν ο Κύριος μας δίνει τον φωτισμό Του και αναζητούμε την ευλογία

Του και την δύναμή Του και την συγχώρησή Του, πρέπει να μας πιάνει και

λίγη αγωνία, για να εννοήσουμε καλύτερα το θέλημά Του. Και πρέπει να

ανοίγουμε τα μάτια μας, για να διαβάσουμε τον Λόγο τού Θεού, και να

τεντώνουμε τα αυτιά μας να τον ακούσουμε. Κυρίως όμως να ανοίγουμε την

καρδιά μας, για να τον βάλουμε μέσα, ώστε να μείνει μόνιμα εκεί. Μόνο έτσι

μπορούμε να γίνουμε αληθινά άνθρωποι του Θεού!

Σήμερα το Ευαγγέλιο μας μίλησε για δυο θαύματα του Κυρίου μας Ιησού

Χριστού.

Παρουσιάστηκε, λέγει, στο Χριστό ένας εκκλησιαστικός λειτουργός της

εποχής εκείνης, ο αρχισυνάγωγος Ιάειρος, και Τον παρακάλεσε να πάει στο

σπίτι του, για να θεραπεύσει την κόρη του, που ήταν έτοιμη να πεθάνει. Και ο

Κύριος του είπε: «Έρχομαι».

Άκουσαν οι άνθρωποι πως θα πήγαινε για να κάνει θεραπεία και

έτρεξαν.

Όλοι μας, όταν ακούμε ότι θα γίνει κάτι το παράξενο, μας πιάνει η

περιέργεια να το δούμε. Όταν μάλιστα αυτό το παράξενο είναι ενέργεια του

Θεού, τότε το ενδιαφέρον μας αυτό δεν είναι μια ψεύτικη περιέργεια, αλλά

είναι ένας πόθος να αισθανθούμε ότι στεκόμαστε στα πόδια μας. Δηλαδή,

όπως πατάμε γερά στην γη, έτσι πατάμε γερά και στην πίστη. Και βλέποντας

τις υπερφυσικές ενέργειες του Θεού παίρνουμε δύναμη να κάνουμε κάτι

παραπάνω στα πνευματικά, επεκτεινόμαστε δηλαδή σε αγαθά έργα. Και έτσι

καλλιεργώντας την ενάρετη ζωή έχουμε ελπίδα κληρονομίας των αιωνίων

αγαθών.

Μας νιώθει ο Χριστός

Γι’ αυτό, όταν μαθεύτηκε ότι ο Χριστός πάει να κάνει θαύμα, έτρεξαν

πολλοί πίσω Του. Τόσοι, που «συνέθλιβον Αυτόν». Δηλαδή, έπεφταν πάνω

του. Τον είχαν κυριολεκτικά σκάσει.

Ανάμεσα σ’ αυτό το άτακτο πλήθος βρέθηκε και μια γυναίκα, που έβγαζε

συνεχώς αίμα. Για πολλά χρόνια έτρεχε από γιατρό σε γιατρό και είχε πάθει

πολλά από τις διάφορες θεραπείες. Τελικά οι γιατροί τής έφαγαν όλα τα

χρήματα και όχι μόνο δεν είδε ωφέλεια, αλλά πήγε στο χειρότερο. Αυτά,

συμβαίνουν πάντοτε...

Ακούγοντας η γυναίκα ότι περνάει ο Χριστός, ότι είναι εκ του Θεού, και

ότι έχει δύναμη και θεραπεύει, πήγε από πίσω και έπιασε το «άκρον του

ενδύματός Του». Δεν Τον ακούμπησε στην πλάτη, αλλά έσκυψε κάτω και

άγγιξε το άκρο από το ρούχο Του, που σερνόταν στη γη.

Γιατί; Δεν μπορούσε άραγε να Τον ακουμπήσει ελαφρά στον ώμο;

Μπορούσε αλλά δεν το έκανε, γιατί αισθάνθηκε μέσα της ευλάβεια. Είπε:

«Τι είμαι εγώ; Από τι υποφέρω; Από αμαρτίες υποφέρω. Και Αυτός τι είναι;

2Κυριακή Ζ΄ Λουκᾶ. Ἡ ἀνάσταση τῆς θυγατέρας τοῦ Ἰαείρου. 6/11/1994

Ευλογημένος του Θεού! Έχει την δύναμη του Θεού! Είμαι εγώ άξια να πάω και

να Του ζητήσω κάτι; Είμαι εγώ άξια να Τον ακουμπήσω; Αλλά και πώς να

κάνω αν δεν Τον ακουμπήσω κάπου; Πώς θα έρθει η ευλογία και η δύναμη

Του επάνω μου, να με θεραπεύσει;»

Όταν κατάλαβε ο Χριστός ο Παντογνώστης τι έγινε, φώναξε:

- Ποιος Με ακούμπησε;

Του λέει ο Απόστολος Πέτρος:

- Κύριε, τόσος κόσμος είναι γύρω σου. Εμείς λέμε, πώς να σε

γλυτώσουμε. Κοντεύουν να σε σκάσουν. Και ρωτάς, ποιος σε ακούμπησε;

Λέει ο Χριστός:

- Κάποιος με ακούμπησε διαφορετικά!

Ο Χριστός κατάλαβε ότι Τον ακούμπησε κάποιος άνθρωπος γυρεύοντας

κάτι. Βέβαια το ρούχο ακούμπησε η αιμορροούσα, όχι Τον ίδιο! Αλλά τι

σημασία έχει αυτό για τον Θεό;

Βλέποντας η γυναίκα αυτή ότι δεν Του ξέφυγε, ήρθε και στάθηκε

μπροστά Του. Και τι έκανε; Έπεσε στα γόνατα και Τον προσκύνησε. Και του

είπε όλη την αλήθεια.

Τότε ο Χριστός της είπε: «Θάρρος, κόρη μου. Η πίστη σου σε έσωσε.

Άντε στο καλό και από τώρα θα είσαι καλά».

Και αμέσως αισθάνθηκε ότι είχε γίνει καλά!

Αγγίζοντας την δωρεά Του Χριστού

Ήρθαμε στην Εκκλησία με την αίσθηση ότι είμαστε αμαρτωλοί. Και

έχουμε ανάγκη από το έλεος του Χριστού. Ίσως όχι τόσο για το σώμα μας,

αλλά οπωσδήποτε για την ψυχή μας, που είναι προορισμένη να αφήσει μια

ημέρα τον πρόσκαιρο κόσμο και να πάει στη Βασιλεία του Θεού.

Όταν πεθαίνουμε, το σώμα μας λιώνει και σαπίζει μέσα στην γη. Και θα

μείνουν για λίγα χρόνια μερικά κόκκαλα. Μετά θα ψάχνεις και για τα κόκκαλα...

Αλλά η ψυχή μένει. Ο «έσω άνθρωπος» μένει άφθαρτος, αιώνιος! Αυτόν

τον άνθρωπο, τον έσω, τον καταλαβαίνουμε ότι είναι άρρωστος. Ότι υποφέρει

από κάποια πληγή της ψυχής.

Και ερχόμαστε στην εκκλησία, κάτι να ακουμπήσουμε, κάτι να μας

ακουμπήσει από την χάρη του Θεού, για να γίνει η ψυχή μας καλά. Κάνουμε

τον σταυρό μας. Φιλάμε τις άγιες εικόνες. Παίρνουμε την ευλογία, που μας

δίνει ο παπάς με τα λόγια: «Ειρήνη πάσι. Και έσται τα ελέη του μεγάλου Θεού

και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού μετά πάντων υμών». Πάνω σε όλους σας το

έλεος του Θεού.

Τι μεγάλες ευλογίες, αδελφοί μου! Να τις σκέπτεται κανείς και να λέει: «Τι

να λαχταρήσω περισσότερο στον κόσμο από αυτές τις ευλογίες, που θα μου

θεραπεύσουν την ψυχή μου και δεν θα έχει τον κίνδυνο να σαπίσει στον Άδη

και στην κόλαση!»

Στα απλά φαίνεται η ευλάβεια

Πώς πήγε η αιμορροούσα στο Χριστό; Πήγε με πολλή ευλάβεια πίσω

Του και προσκύνησε και ακούμπησε το άκρο του ενδύματος Του.

Εμείς πώς πάμε στην εκκλησία;

Μερικές φορές μας πιάνει απογοήτευση, όταν βλέπουμε πώς πάνε οι

χριστιανοί να κοινωνήσουν. Σαν μπουλούκι, όλοι μαζί. Τσακώνονται, ποιος θ’

3Κυριακή Ζ΄ Λουκᾶ. Ἡ ἀνάσταση τῆς θυγατέρας τοῦ Ἰαείρου. 6/11/1994

αρπάξει πρώτος το μάκτρο, το πανί που είναι σκεπασμένο το Άγιο Ποτήριο.

Τσακώνονται, ποιος να κοινωνήσει πρώτος. Και άμα το τραβάει και κάποιος

άλλος, τον αγριοκοιτάζει ο πρώτος, σαν να του λέει: «Θα σε συγυρίσω».

Πόσο διαφέρουμε από την αιμορροούσα!

Ποιος είναι ο σωστός τρόπος; Πάμε να κοινωνήσουμε με τη σειρά, ο

ένας πίσω από τον άλλον. Όταν φτάσουμε μπροστά στο Άγιο Ποτήριο, πριν

έρθει η σειρά μας, κάνουμε ένα προσκύνημα χαμηλό, και λέμε στο Χριστό:

«Χριστέ μου, το ρούχο Σου θέλω να πιάσω, σαν την αιμορροούσα. Εσύ με

αξιώνεις να μου δώσεις το Σώμα Σου και το Αίμα Σου! Τι είμαι εγώ, Χριστέ

μου;»

Αλλά, αντί να κάνουμε έτσι, μερικές φορές έχουμε δει ανθρώπους που

βρίστηκαν! Ναι, βρίστηκαν, λίγο πριν ανοίξουν το στόμα τους, να

κοινωνήσουν! Ποια ευλάβεια υπάρχει μέσα στην ψυχή τους; Τι ευγένεια είχε

μπροστά στο Χριστό, η αιμορροούσα! Και τι βαρβαρότητα, δείχνουμε εμείς,

όταν πάμε να κοινωνήσουμε.

Να θυμηθούμε και κάτι άλλο. Έρχεται η ώρα, να προσκυνήσουμε τον

Επιτάφιο ή το Σταυρό, την Μεγάλη Πέμπτη. Ω, τι γίνεται! Τι γκρίνιες και τι

σπρωξίματα που βλέπουμε! Δεν είναι κρίμα; Πόση ευγένεια πρέπει να

δείχνουμε στην εκκλησία! Μπροστά στο Χριστό πρέπει να είμαστε άγγελοι.

Γεμάτοι καλοσύνη, ειρήνη ψυχής, ταπείνωση, υποχωρητικότητα.

Και να κάνουμε τη σκέψη: «Στην εκκλησία μπήκαμε. Μέσα σε ένα

θησαυροφυλάκιο πνευματικό. Πρέπει να έχουμε τα χέρια μας απλωμένα, να

αρπάξουμε όσο μπορούμε περισσότερα». Πώς θα γίνει αυτό; Όσο

μεγαλύτερη ευλάβεια έχουμε, τόσο περισσότερα αρπάζουμε.

Τι λέμε στην Θεία Λειτουργία; «Άνω σχώμεν τας καρδίας». Όταν ο

παπάς λέει: «άνω σχώμεν τας καρδίας», σηκώνει και τα χέρια του προς τα

πάνω. Γιατί; Γιατί όταν απλώνουμε την καρδιά μας προς τα πάνω, είναι σαν

να απλώνουμε τα χέρια μας, για να μας τα γεμίσει ο Κύριός μας, η πηγή όλων

των αγαθών, των επιγείων και των επουρανίων. Τα απλώνουμε, για να μας

γεμίσει τα χέρια, της ψυχής τα χέρια, την ψυχή μας και την καρδιά μας, με το

έλεός Του και με όλα Του τα αγαθά.

Γι’ αυτό ερχόμαστε στην εκκλησία. Και όσο περισσότερη ευλάβεια

έχουμε, τόσο περισσότερη χάρη και έλεος θα πάρουμε.

Η επιτυχία

Η αιμορροούσα όταν γύρισε στο σπίτι της έφτιαξε ένα ανδριάντα.

Έφτιαξε τον Χριστό, ανδριάντα χάλκινο. Και μπροστά Του, έφτιαξε τον εαυτό

της να προσκυνάει, για να δείξει την ευγνωμοσύνη της στον Χριστό! Και

σωζόταν αυτό το άγαλμα μέχρι την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Η μεγαλύτερη σοφία στον άνθρωπο είναι να έχει φόβο Θεού και

ευλάβεια. Γιατί έτσι, ημέρα με την ημέρα, γίνεται αληθινά σοφός στα

πνευματικά και στα επουράνια. Αμήν.-

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΟΣΙΟΥ ΔΑΥΙΔ ΕΥΒΟΙΑΣ

 https://www.youtube.com/watch?v=wnDstNsPrNY&list=PLNFenf_K-Awc&index=7

 2026 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1 - ΚΥΡΙΑΚΗ Ε ΛΟΥΚΑ

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ

ΤΟΥ ΠΛΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ (Λουκ. 16, 19-31)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Αρχάγγελο, στις 2/11/2003)

Τι ζηλεύουμε; Τι επιθυμούμε;

Τι ζηλεύουν οι άνθρωποι; Τι επιθυμούν;

Να έχουν υγεία, πλούτη, καλό φαγητό, διασκέδαση. Και να έχουν τη

δυνατότητα να κάνουν εντύπωση στους άλλους. Αυτό είναι το φρόνημα που

αναπτύσσεται μέσα μας. Μας αρέσει ακόμη κάνοντας εντύπωση, να

«σκάζουμε» τους άλλους, σαν πιο επιτυχημένοι από αυτούς.

Ο Χριστός μάς λέγει, ότι έχοντας τέτοια μυαλά κάνουμε λάθος. Και μας

διηγείται την παραβολή του πλουσίου και του πτωχού Λαζάρου.

Ο πλούσιος είχε όλα εκείνα τα καλά, για τα οποία όσοι δεν διαθέτουν

πνευματικά κριτήρια, θα μπορούσαν να τον ζηλεύουν και να τον

καλοτυχίζουν. Ο φτωχός Λάζαρος ήταν τόσο ταλαίπωρος, που μόνο τον

λυπούνταν. Κανείς δεν του έδινε σημασία. Και πρώτος απ’ όλους ο πλούσιος,

έξω από το σπίτι τού οποίου ήταν ριγμένος.

Σύντομα άλλαξε το σκηνικό

Αλλά μια και η πρόσκαιρη ζωή φεύγει πολύ γρήγορα, ήλθε η ώρα που

πέθαναν και οι δυο. Όμως στη ζωή πέρα από τον τάφο, τα πράγματα γύρισαν

ανάποδα. Ο φτωχός Λάζαρος ζει στην αγκαλιά του Αβραάμ. Είναι στον

Παράδεισο. Ο πλούσιος βρίσκεται στην κόλαση και υποφέρει. Υποφέρει τόσο,

όσο δεν μπορεί να υποφέρει ποτέ άνθρωπος πάνω στη γη. Είναι τόσο

φτωχός, που ζητά μια σταγόνα νερό. Είδατε ποτέ άνθρωπο σε τέτοια

δυστυχία; Τι θέλει να μας πει το Ευαγγέλιο;

-Προσέξτε! Λέτε ότι έχουν μεγάλη αξία τα επίγεια αγαθά. Το καλό σπίτι,

το καλό φαΐ, τα ωραία ρούχα, η διασκέδαση, τα πολλά χρήματα... Βέβαια για

τον κόσμο αυτό, για την επίγεια ζωή, έχουν αξία. Αλλά η αξία που έχουν,

ακόμη και για την εδώ ζωή μας, είναι κάτι το σχετικό. Να γιατί:

Αρρωσταίνεις και δεν μπορείς να απολαύσεις τίποτε.

Έχεις κρεββάτι, και δεν μπορείς να κλείσεις μάτι από τον πόνο.

Έχεις χρήματα, μα δεν μπορείς να βάλεις στο στόμα σου μπουκιά.

Ξοδεύεις στους γιατρούς και κανείς δεν μπορεί να σε κάνει καλά.

Ας αφήσουμε που καμιά φορά σου έρχεται μια δυστυχία, και λες: να τα

βράσω όλα αυτά που μάζευα. Ρώτησαν κάποιο μεγαλοεφοπλιστή, όταν

πέθανε ο γιός του.

-Πώς αισθάνεσαι;

-Είμαι ο φτωχότερος άνθρωπος στον κόσμο!

Ποιος δεν το αισθάνεται όταν χάσει το παιδί του; Να μου έλειπαν όλα.

Να ‘χα το παιδί μου και να ζούσαμε φτωχοί.

Η καλύτερη ευχή

2Κυριακή Ε΄ Λουκᾶ. Πλουσίου καί Λαζάρου. 2/11/2003

Είναι και κάτι άλλο ακόμη, πιο σοβαρό: Τα «μέσα» αξίζουν πιο πολύ

από τα «έξω». Η ψυχή, ο ψυχικός πλούτος, αξίζει πιο πολύ από τα ρούχα και

την υγεία. Ποιος αμφιβάλλει; Αν μπορείς, κάνε παρέα με άνθρωπο που έχει

κακότητα, φθόνο, ζήλεια. Όσο όμορφος και όσο πλούσιος και αν είναι, θα τον

μισήσεις. Δεν θα θέλεις ούτε να τον δεις. Αυτά όμως μας λένε ότι τα «έσω», τα

αληθινά όμορφα «έσω», που τα ζηλεύουμε στον άλλο, πρέπει να τα

επιθυμούμε πιο πολύ για τον εαυτό μας.

Όταν λοιπόν μας λένε «καλή ψυχή», να μη στενοχωριόμαστε, αλλά να

χοροπηδάμε από χαρά. Γιατί την «καλή ψυχή» την φτιάχνουμε εδώ με τον

κόπο μας. Με τον αγώνα μας. Με καλά έργα. Με καλά αισθήματα. Κι όταν

φτιάξουμε καλή την ψυχή μας, τότε πηγαίνει στην αγκαλιά τού Αβραάμ. Και οι

πλούσιοι, τύπου πλούσιου του σημερινού Ευαγγελίου ή των σημερινών

μεγαλοκαρχαριών του πλούτου, την βλέπουν την αγκαλιά τού Αβραάμ, την

ζηλεύουν και λένε:

-Μια σταγόνα νερό. Μια σταγόνα νερό να δροσίσει το στόμα μου από

την φωτιά που με καίει.

Ανάποδα τα πράγματα στο χώρο τής πίστης. Τα «άνω» «κάτω» και τα

«κάτω» «άνω». Ανάποδα ακόμη και με την δική μας λογική. Προπαντός όμως

με του Θεού την λογική.

Και η λογική του Θεού μάς λέει: «Μην αφήνετε τον εαυτό σας στον

στραβό δρόμο. Κάνετε μεταβολή. Αλλάξτε μυαλά. Αγωνιστείτε να είστε

ευάρεστοι στον Θεό, να έχετε καλή ψυχή».

Πώς γίνεται καλή η ψυχή;

Πώς όμως γίνεται καλή η ψυχή; Λέει ένας άγιος: Όταν αφήνεις τον

εαυτό σου να έχει αδυναμία έστω στο απλούστερο πράγμα, στο καλό φαγητό

ας πούμε, και γίνεις δούλος της κοιλιάς, φτάνεις σε πλήθος κακών. Άμα το

φιλοσοφήσεις, διαπιστώνεις ότι η κοιλιά σου, έγινε τύραννος. Διαστρέφει την

συμπεριφορά σου και σου καταστρέφει τη ζωή. Όταν κάποιος, για

παράδειγμα, δεν μπορεί να συγκρατηθεί και να νηστέψει τη Μεγάλη

Παρασκευή; Και γιατί μόνο τη Μεγάλη Παρασκευή; Κάθε Παρασκευή δεν

τιμάμε την σταύρωση του Χριστού με τη νηστεία μας; Ο Χριστός σταυρώθηκε

για τη σωτηρία μας. Εμείς δεν μπορούμε να τον τιμήσουμε αφήνοντας για λίγο

στην άκρη τις επιθυμίες τού στομαχιού;

Άμα αφήνουμε την μια φορά το ένα, την άλλη το άλλο, να μας οδηγούν

στραβά, έξω από τον δρόμο του Θεού, διαμορφώνεται μέσα μας μια

δαιμονική λογική, που λέει:

-Τι τέλος πάντων θέλεις να παραστήσεις και μας κάνεις τον όσιο σε

αυτή την περίπτωση; Εσύ δεν είσαι που τότε έκανες εκείνο και το άλλο; Αυτό

δα θα σε δυσκολέψει;

Και αποδεχόμαστε κάτι τέτοια φρονήματα, τα βρίσκουμε λογικά και

πάμε από το ένα κακό στο άλλο. Έτσι αρχίζει ο κατήφορος της απώλειας και

της καταστροφής.

Γι’ αυτό ο Χριστός με όσα μας είπε στη παραβολή του πλουσίου και

του Λαζάρου και οι άγιοι που τα έκαναν πράξη, είναι οι μεγαλύτεροι ευεργέτες

μας. Τι μας λένε;

-Αγωνισθείτε με την προσευχή, με την καλή καρδιά, με την νηστεία, με

τον φόβο του Θεού. Μην παραλείπετε την Εκκλησία. Γιατί στην Εκκλησία,

μόλις δεις την εικόνα του Χριστού, της Παναγίας και των αγίων, βλέπεις

3Κυριακή Ε΄ Λουκᾶ. Πλουσίου καί Λαζάρου. 2/11/2003

εικόνες της αληθινής ζωής και η ωφέλεια είναι μεγάλη. Όταν μάλιστα

προστεθεί και η ευλογία της Θείας Κοινωνίας, το κέρδος είναι απέραντα

μεγαλύτερο.

Αναστήθηκε; Είσαι σίγουρος;

Είπε ο πλούσιος στον Αβραάμ:

-Πατέρα μου Αβραάμ, λυπήσου με. Στείλε τον Λάζαρο να βάλει μια

σταγόνα νερό στο δάχτυλό του και να δροσίσει τη γλώσσα μου.

Του απάντησε ο Αβραάμ:

-Δεν είναι δυνατόν. Υπάρχει μεγάλη απόσταση ανάμεσά μας. Δεν

μπορούμε να περνάμε από δω και από κει.

-Τότε πατέρα μου, στείλε τον Λάζαρο στον κόσμο. Έχω πέντε αδέλφια.

Ζούνε την ίδια ζωή που έκανα εγώ και θα έλθουν στον ίδιο τόπο, στην

κόλαση. Να τους πει ο Λάζαρος να μετανοήσουν, να σωθούν.

-Έχουν τον Μωυσή και τους προφήτες.

Εμείς θα λέγαμε: «Έχουν το Ευαγγέλιο, τον Χριστό, τους αγίους. Ας

τους ακούσουν».

-Όχι πατέρα μου. Δεν τους ακούν αυτούς. Δεν το ακούνε το Ευαγγέλιο,

δεν το διαβάζουν. Δεν πατάνε στην Εκκλησία. Αλλά άμα πάει κάποιος

πεθαμένος, που τον γνώριζαν, θα τον ακούσουν.

Απαντά ο Αβραάμ:

-Λάθος κάνεις. Άμα δεν ακούνε τον Χριστό και τους αγίους, ούτε άμα

αναστηθεί κάποιος θα τον ακούσουν.

Αλλά θα αρχίσουν να λένε:

Αυτός ήταν; Είχε πραγματικά πεθάνει; Μήπως ήταν νεκροφάνεια.

Αλήθεια είναι; Μπα, ψέματα. Ποιος σου το είπε; Τον είδες εσύ;

-Ναι. Τον είδα!

-Δεν σε πιστεύω.

Και έτσι το καλό θα περιοριζόταν σε ένα άτομο.

Αυτά θα κάνει ο Θεός;

Είπε και ξαναείπε:

-Ακούστε. Αν έχετε αυτιά ακούστε. Αν θέλετε ακούστε.

Μεγάλη η σοφία του Θεού! Τι όμορφα μας τα λέει.

-Αγωνισθείτε να κάνετε κάτι για την αιώνια ζωή.

Αγωνισθείτε να αποκτήσετε καλή ψυχή, γιατί οι καλές ψυχές θα πάνε

οπωσδήποτε στον Παράδεισο.

Τι θα προσφέρουμε στο Χριστό;

Εμείς τι μπορούμε να κάνουμε; Τι θα προσφέρουμε στον Χριστό;

Στον Χριστό δίνουμε πάντα ό,τι καλύτερο. Ό,τι ομορφότερο.

Και πρώτα απ’ όλα ας του δώσουμε ένα πολύτιμο θησαυρό. Ποιος

είναι ο θησαυρός;

Η ευλάβειά μας και η σωστή τοποθέτησή μας απέναντι στο θέμα:

• Καλή ψυχή και καλή διάθεση.

Τι πλούτος είναι αυτή η καλή διάθεση! Καλή διάθεση σημαίνει:

Κάθε τόσο να σκεπτόμαστε:

Μήπως τούτη η πράξη είναι βρώμικη; Εκείνο, μήπως είναι αντίθετο στο

θέλημα του Θεού; Μήπως δεν είναι για ευαρέστηση του Θεού;

4Κυριακή Ε΄ Λουκᾶ. Πλουσίου καί Λαζάρου. 2/11/2003

Αυτό που έκανα, θα ήθελα να μου το κάνει κάποιος άλλος;

Να παρακαλέσουμε τον Κύριο και σωτήρα μας Ιησού Χριστό, που ήλθε

στον κόσμο για μας, για να μας ελευθερώσει από την αμαρτία, από το κακό,

από τον θάνατο, να μας φωτίζει τι πρέπει να κάνουμε για να είμαστε

ευάρεστοι ενώπιόν Του.

Πολλά μπορούμε και πρέπει να κάνουμε.

Να μας ενισχύει ο Θεός ξεκινώντας από την καλή διάθεση, να κάνουμε

κάθε μέρα όλο και κάτι περισσότερο, για να είμαστε άξιοι να βρισκόμαστε

κοντά Του. Αμήν.-

 2026 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 25 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ ΛΟΥΚΑ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΜΕΝΟΥ ΤΩΝ ΓΑΔΑΡΗΝΩΝ (Λουκ. 8, 26-39)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Γοργόμυλο, στις 12/10/1999)

Η χειρότερη μεθοδεία

Το Ευαγγέλιο που διαβάσαμε, μας λέγει ότι ο Ιησούς, πήγε σε μία

χώρα, που δεν διακρινόταν για την αρετή των κατοίκων της, στη χώρα των

Γεργεσηνών. Εκεί, οι άνθρωποι αμαρτωλοί, μακριά από τον Χριστό, χωρίς

καλά έργα, ήταν υποδουλωμένοι στον διάβολο. Κάποιος, ο Θεός ξέρει για

ποιο λόγο, είχε δαιμονιστεί. Και μάλιστα σε βαθμό θλιβερό. Δεν έμενε πια στο

σπίτι του. Δεν μπορούσε κανείς να τον κουμαντάρει. Έμενε στα βουνά και στα

μνήματα. Είχε καταντήσει φόβος και τρόμος των περαστικών.

Ίσως μερικοί κάνουν την σκέψη: «Καλά υπάρχουν δαιμόνια, ώστε να

υπάρχουν και δαιμονισμένοι;».

Ο Χριστός, το φως και η αλήθεια, μας λέγει, «ναι, υπάρχουν». Και

έχουν ένα σκοπό: Να βλάψουν. Γιατί όντας άγγελοι πρώτα, έφυγαν από το

θέλημα του Θεού, και αντί για αγάπη που είχαν πριν, γέμισαν την καρδιά τους

με φθόνο και κακία. Όπως άλλωστε γίνεται σε κάθε άνθρωπο που φεύγει από

τον Θεό. Κυριαρχεί μέσα του εγωισμός. Και όσο πιο μεγάλος ο εγωισμός,

τόσο πιο μεγάλη και η κακία εναντίον των άλλων. Μη θίξεις εγωιστή… Αν το

κάνεις, καλύτερα να σβήσεις και να χαθείς από το πρόσωπο της γης. Το ίδιο

είναι και με τα δαιμόνια. Έφυγαν από τον Θεό από εγωισμό και γέμισαν

φθόνο, κακία, εκδικητικότητα. Θέλουν να κάνουν κακό σε όλους τους

ανθρώπους. Και όπως κάθε κακός άνθρωπος, χρησιμοποιούν μεθοδείες.

Δηλαδή τα κάνουν όλα ύπουλα και κρυφά.

Έτσι, ο διάβολος μας βάζει πρώτα απ’ όλα τον λογισμό, ότι δεν

υπάρχει. Λέγει ένας άγιος: «Η μεγαλύτερη μεθοδεία τού διαβόλου είναι να μας

πείσει, ότι δεν υπάρχει». Γιατί ο άνθρωπος όταν πιστεύσει ότι διάβολος δεν

υπάρχει, ούτε κόλαση πιστεύει, ούτε αιώνια ζωή τον απασχολεί, και από κει

και πέρα, ό,τι περάσει μπροστά του, όσο κακό και αν είναι, θα το κάνει

αθεόφοβα.

Γι’ αυτό, αδελφοί, προσέχετε. Όταν ακούτε ανθρώπους να λένε: «δεν

υπάρχει διάβολος, δεν υπάρχει κόλαση», να τα περιμένετε όλα από αυτούς. Ο

Θεός ξέρει πόσα έχουν κάνει και πόσα μπορούν να κάνουν τέτοιοι άνθρωποι.

Πάντως εκείνος που λέει τέτοια λόγια, είναι τέκνο του διαβόλου, γιατί

καλλιεργεί στους άλλους εκείνο που θέλει να επιτύχει ο ίδιος ο διάβολος: Να

μας κάνει να φύγουμε από τον Θεό και να γίνουμε δούλοι δικοί του.

Πώς το επιτυγχάνει;

Πώς το επιτυγχάνει;

Μας το εξηγούν οι άγιοι. Το επιτυγχάνει, ρίχνοντάς μας λογισμούς.

«Αυτό να κάνεις». Και μας κουρδίζει συνεχώς ότι πρέπει οπωσδήποτε να το

κάνουμε. Κάτι κακό, εννοείται. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα: Λέει σε έναν

άνθρωπο:

-Με το τίμιο και με το σωστό δεν προοδεύεις. Άπλωσε λιγάκι το χέρι

σου. Κλέψε κάτι, παραποίησε τα χαρτιά. Κάνε τη μηχανή να κλέβει.

2Κυριακή ΣΤ΄ Λουκᾶ. Δαιμονιζομένου Γαδαρηνῶν. 12/10/1999

Το σφυρίζει μια, το σφυρίζει δυό και σκέπτεται ο άνθρωπος: «Α, θα το

κάνω». Το κάνει και φουσκώνει το πορτοφόλι. «Ωραία τα κατάφερα», λέει.

Αλλά από εκεί και πέρα τα χρήματα μπήκαν στην καρδιά του. «Μωρέ, θα το

ξανακάνω!». Και τότε τι γίνεται;

Μετά, με τι μούτρα να πάει στην Εκκλησία; Πώς να κοιτάξει την εικόνα

του Χριστού; Πώς να πάει στον πνευματικό, για να εξομολογηθεί; Και με τι

θάρρος να κοινωνήσει τα άγια μυστήρια, για να αγιασθεί; Για να ενωθεί με τον

Χριστό και για να μένει πνευματικά ζωντανός. Δηλαδή, για τον Θεό ζωντανός,

για την αιώνια ζωή ζωντανός. Και όχι να είναι ένα κινούμενο κουφάρι.

Σε πόσες πράξεις παγιδευόμαστε με τέτοιους λογισμούς! Και σε πόσα

πάθη! Και όταν παγιδευτούμε σ’ αυτά και δεν έχουμε πια όρεξη να κάνουμε

τον Σταυρό μας, ο διάβολος μας ρίχνει σε κάτι ακόμη χειρότερο. Ποιο είναι; Τα

μάγια και η δαιμονοληψία. Από κει και πέρα έχει την δυνατότητα να μπει

ακόμη και μέσα στον άνθρωπο και να τον κάνει δαιμονισμένο.

Γι’ αυτό ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός λέει: «Μην έχετε ποτέ εμπιστοσύνη

σε ό,τι γίνεται έξω από την Εκκλησία. Μην κάνετε στο σπίτι σας διάφορα

περίεργα ή μάλλον γελοία για να βρείτε το σωστό. Στην Εκκλησία να το

μάθετε το σωστό. Όχι με τα κάρβουνα, ούτε με τα μάγια, ούτε με τις κλωστές,

ούτε με τις νεράιδες, ούτε με τις πηγές. Στην Εκκλησία θα μάθουμε τη ζωή.

Όσα γίνονται έξω από την Εκκλησία είναι όλα του διαβόλου. Ακόμη και εκείνα

που τάχα ωφελούν την ψυχή μας».

Για όλους υπάρχει μετάνοια

Όταν ένας άνθρωπος ξεφύγει από τον δρόμο του Θεού και πέσει στο

κακό, αν δεν έχει δαιμονιστεί, είναι ελεύθερος και μπορεί να ξαναγυρίσει κοντά

στο Θεό μοναχός του. Όταν όμως δαιμονιστεί, δηλαδή όταν ο διάβολος γίνει

κυρίαρχος στο κεφάλι του και στην καρδιά του, δεν μπορεί πια μόνος του να

σωθεί, ούτε να διορθωθεί, ούτε να μετανοήσει.

Ας θαυμάσουμε την αγάπη και την ευσπλαγχνία τού Κυρίου μας Ιησού

Χριστού. Θεός ων παντοδύναμος, ήλθε στη γη, και έγινε άνθρωπος για να μας

ελευθερώσει από τα έργα και την δουλεία του διαβόλου. Γι’ αυτό τα τροπάρια

λένε για τον Χριστό; «Ο ελευθερωτής των ψυχών ημών. Ο λυτρωτής μας, ο

σωτήρας μας». Από τι μας σώζει; Από τον διάβολο και τα έργα του. Από την

αμαρτία και την κόλαση.

Όσο λοιπόν είμαστε ελεύθεροι από την κυριαρχία του διαβόλου, έστω

και αν έχουμε παρασυρθεί σε αμαρτίες, έχουμε τη δυνατότητα να

μετανοήσουμε και να σωθούμε. Άμα όμως ο άνθρωπος δαιμονισθεί, δεν

μπορεί να κάνει τίποτε για τον εαυτό του. Ο Χριστός όμως μπορεί.

Τι έλεγε ο διάβολος με το στόμα του δαιμονιζομένου;

-Τι εμοί και σοι, Ιησού; Τι δουλειά έχω εγώ με εσένα, Χριστέ; Τι σχέση

έχω εγώ με εσένα; Άλλο βασίλειο εσύ και άλλο εγώ. Γιατί ήρθες να με

βασανίσεις; Προ καιρού; Πριν έλθει η δευτέρα Παρουσία, τότε που θα τους

τιμωρήσεις όλους τους κακούς; Και μένα περισσότερο;

Ο διάβολος επειδή κατάλαβε ότι ο Χριστός θα του δώσει ένα φύσημα

να φύγει, έκανε δική του πρόταση:

-Μη διατάξεις, Χριστέ μου, να πάω από τώρα στην αιώνια κόλαση.

Αλλά φέρσου μου εύσπλαγχνα. Άφησε να πάω στα γουρούνια.

Ο Χριστός του είπε:

-Πηγαίνετε. Βγείτε από τους ανθρώπους και πηγαίνετε στα γουρούνια.

3Κυριακή ΣΤ΄ Λουκᾶ. Δαιμονιζομένου Γαδαρηνῶν. 12/10/1999

Γιατί το έκανε αυτό; Για να καταλάβουν οι άνθρωποι που το είδαν. Άμα

έβγαιναν τα δαιμόνια και πήγαιναν για την κόλαση, κανένας δεν θα

καταλάβαινε τίποτε, γιατί την κόλαση δεν την βλέπουμε, αλλά τα γουρούνια τα

βλέπουμε. Και είδαμε ότι από την στιγμή που έδωσε την άδεια και την εντολή

ο Χριστός, μπήκαν τα δαιμόνια στα γουρούνια και αυτά όρμησαν, έπεσαν

στην λίμνη που ήταν εκεί και πνίγηκαν όλα.

Τι μας λέει αυτό, αδελφοί; Από την δαιμονοληψία ο άνθρωπος σώζεται,

αλλά σώζεται μόνο με την δύναμη του Χριστού. Όταν το θέλει ο Χριστός. Και

για να το θελήσει ο Χριστός, πρέπει εκείνοι που έχουν άνθρωπο που δέχθηκε

τέτοιο κακό και δέθηκε με μάγια, να κάνουν προσευχή και νηστεία πολλή. Και

να καλέσουν τον Χριστό να επέμβη. Τώρα αντί του Χριστού έρχεται ο παπάς

φορώντας το πετραχήλι, την χάρη τού Χριστού, και στο όνομα του Χριστού

διατάζει τα δαιμόνια να φύγουν, τα εξορκίζει και τα διώχνει. Αλλά χρειάζεται

από μας πίστη, προσευχή, νηστεία και ικεσία προς τον Χριστό πολλή.

Πώς φερόμαστε στο Χριστό;

Όταν πνίγηκαν τα γουρούνια, έτρεξαν τα αφεντικά τους και ένα

τσούρμο συμπολίτες τους στον Χριστό. Τι έπρεπε να του πουν;

-Χριστέ μου, ελευθέρωσες τον άνθρωπο από τα δαιμόνια. Χίλια

ευχαριστώ. Σε προσκυνούμε. Τι να κάνουμε, για να ευαρεστήσουμε ενώπιόν

Σου;

Αλλά οι άνθρωποι αυτοί, έχοντας υποδουλωθεί στο συμφέρον και στην

αμαρτία, στην όποια αμαρτία, όταν είδαν τον Χριστό του είπαν:

-Χριστέ μου, εμάς η θεραπεία του δαιμονιζομένου δεν μας απασχολεί.

Για μας μετρά μόνο το παραδάκι. Με ό,τι έκανες χάσαμε χρήματα πολλά...

Καταλαβαίνουμε ότι έχεις δύναμη και μπορείς να κάνεις και άλλα. Σε

παρακαλούμε, πήγαινε αλλού. Εμείς προτιμάμε τα γουρούνια μας, όχι εσένα.

Αδελφέ μου, τι προτιμάς;

Το Χριστό ή τον χρυσό;

Την ζωή αυτή, όσο διαρκέσει, ή την αιώνια;

Τι προτιμάς;

Να έχεις χορτάτη την σάρκα ή να έχεις χορτάτη την ψυχή; Ποιο

προτιμάς να ευφραίνεις;

Ποιον θέλεις πατέρα σου; Τον Χριστό ή τον διάβολο;

Είναι δυσάρεστο να βάζει κανείς τέτοια ερωτήματα. Αλλά είναι

απαραίτητο, γιατί μερικές φορές τα πικρά φάρμακα κάνουν καλό.

Ανορθώνουν και δίνουν υγεία. Όποιος αγαπάει αληθινά, πικραίνει καμιά φορά

τον συνάνθρωπό του. Τον πικραίνει για την σωτηρία του, για να συνετισθεί,

για να γίνει καλύτερος.

Να παρακαλέσουμε τον Κύριο να μας φωτίζει να ζούμε κοντά Του. Γιατί

μακριά από τον Χριστό κυριαρχεί ο πνευματικός θάνατος και η εξουσία του

διαβόλου. Αμήν.-

ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

 https://www.youtube.com/watch?v=iK3NVr5wU7I&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E&index=37

 2026 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 18 - ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΛΟΥΚΑ

ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 10, 16-21)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στη Λαμία, στις 18/10/2000)

1. Το μόνιμο κέρδος

Για τις μετακινήσεις, όνειρο σχεδόν όλων είναι να αποκτήσουν ένα

σύγχρονο αυτοκίνητο. Μοντέλο τελευταίου τύπου, όπως λέμε. Επειδή όμως

όλα τα μοντέλα θέλουν καύσιμα και παθαίνουν βλάβες, χρειάζονται εκείνους

που τα επισκευάζουν. Γι’ αυτό είναι γεμάτος ο τόπος από συνεργεία και

βενζινάδικα.

Όμως υπάρχει ένα άλλου είδους «μηχάνημα», πολύ παλιό, που είναι

για τον καθένα μας το πολυτιμότερο μοντέλο. Είναι το σώμα μας, ο εαυτός

μας. Αλλά και αυτό το μοντέλο, παρότι είναι φτιαγμένο από τον καλύτερο

μηχανικό, χαλάει. Γι’ αυτό πολλοί άνθρωποι σπεύδουν να αποκτήσουν

ειδικότητα στη συντήρηση και στην επιδιόρθωση αυτού του «μοντέλου», όταν

τύχει να πάθει ζημιές. Είναι οι γιατροί. Γιατρός είχε γίνει ο άγιος και

πανεύφημος απόστολος και ευαγγελιστής Λουκάς, επειδή υπολόγιζε ότι η

τσέπη των γιατρών όλο και πλαταίνει. Γιατί, όσα και να ‘χει ένας άνθρωπος,

λίγα ή πολλά, πάντα κυνηγάει και προσέχει την υγεία του, δίνοντας στους

γιατρούς ό,τι και αν χρειαστεί. Ό,τι και αν του ζητήσουν.

Αυτά ήταν τα ιδανικά του Λουκά. Εκεί είχε στραμμένο τον νου του,

όπως τόσοι άνθρωποι. Γιατί το όραμα της πλατειάς τσέπης είναι πολύ

γοητευτικό. Για να μπορείς να έχεις σπίτι, όπως το ποθείς, και αυτοκίνητο

ακριβό και όμορφο, όπως το λαχταράς. Το πρώτο που κυνηγάει ο άνθρωπος

με κάθε τρόπο είναι τα χρήματα.

Αλλά ενώ εκεί ήταν κολλημένη η καρδιά, οι οραματισμοί, οι πόθοι και οι

στόχοι του απλού Λουκά τότε, κάποια στιγμή γνώρισε τον Χριστό. Και κοντά

στο Χριστό κατάλαβε ότι ήταν φτωχός. Και στην τσέπη, γιατί τότε άρχιζε την

καριέρα του, αλλά και μέσα, στη καρδιά του. Από εσωτερικό περιεχόμενο ήταν

φτωχός. Γι’ αυτό ζήτησε κάτι να αποκτήσει, και πήγε κοντά Του.

Κατετάγη στους εβδομήκοντα αποστόλους και διαπίστωσε, χωρίς να το

περιμένει, ότι πηδούσε από έκπληξη σε έκπληξη. Μια φορά τους είπε ο

Χριστός: «Πηγαίνετε να κηρύξετε στα χωριά και στις πόλεις». Πήγαν. Και όταν

γύρισαν του είπαν: «Κύριε, και τα δαιμόνια υποτάσσεται ημίν εν τω ονόματί

σου».

Αισθανόμαστε τον εαυτό μας γερό και δυνατό, όταν κάποιος άνθρωπος

μας κάνει υπόκλιση, έστω και από συμφέρον. Έστω και υποκριτικά.

Αισθανόμαστε ότι μεγαλώνουμε, όταν μας καλοχαιρετάνε πολλοί. Και τότε τα

μυαλά μας παίρνουν πολύ αέρα.

Όλοι ξέρουμε ότι δεν υπάρχει δυσκολότερο πράγμα από το να νικήσει

ένας άνθρωπος τον θάνατο. Αλλά καμιά φορά τον νικάει ένας καλός γιατρός.

Γι’ αυτό λέμε τον γιατρό «σωτήρα μας». Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο, που δεν

το νικάει ο γιατρός αλλά, αν τύχει και το δει, τρέμει. Ποιό είναι αυτό; Ο

διάβολος και τα έργα του. Εκείνοι που δεν τον φοβούνται και δεν τον

υποψιάζονται, είναι οι πιο ταλαίπωροι. Γιατί όποιος δεν ξέρει να προφυλαχθεί

από τον εχθρό του, ουαί και αλλοίμονό του τι μπορεί να πάθει και πού μπορεί

να καταντήσει.

2Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ. 18/10/2000

Να, λοιπόν, ο απόστολος Λουκάς γυρίζοντας από την περιοδεία στην

οποία τον είχε στείλει ο Χριστός, κάθε μέρα συνειδητοποιεί ότι τα δαιμόνια

υποτάσσονται «εν τω ονόματι» του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τα δαιμόνια

έτρεμαν και τρέμουν πάντοτε όταν ακούνε το όνομα του Κυρίου ημών Ιησού

Χριστού. Γι’ αυτό και είπε μαζί με τους άλλους αποστόλους όταν γύρισε:

«Κύριε, και τα δαιμόνια υποτάσσεται ημίν εν τω ονόματί σου».

Αλλά τι παράξενο! Ενώ είχε αισθανθεί ο απόστολος Λουκάς ότι

ψήλωσε λίγο πιο πολύ απ’ ό,τι φανταζόταν με το να δει να υποτάσσονται τα

δαιμόνια σ’ αυτόν «εν τω ονόματι» του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, άκουσε

από τον Χριστό λόγια, που θα λέγαμε ότι ήταν ψυχρολουσία. Παγωμένο νερό

στην πλάτη.

«Μη χαίρετε εν τούτω, ότι τα δαιμόνια υποτάσσεται υμίν. Χαίρετε δε

μάλλον ότι τα ονόματα υμών εγράφη εν τοις ουρανοίς». Τι να το κάνεις να

υποτάσσεις τα δαιμόνια και να τα πατάς, να τα πατάς κάτω, όταν το όνομά

σου δεν είναι γραμμένο στην αιώνια ζωή, στο βιβλίο του Θεού; Όταν δεν

πρόκειται να κληρονομήσεις την αιώνια ζωή;

Αναφέρεται στο βίο ενός Ρώσου αγίου ότι σε μία συζήτηση κάτι του

πρότειναν, για κάποιο επίγειο κέρδος του μίλησαν. Αλλά τους απάντησε:

«Κοιτάξτε να σας πω. Κάθε πράγμα που δεν συνοδεύει τον άνθρωπο στην

αιώνια ζωή, δεν αξίζει τον κόπο, ούτε σ’ αυτήν να το αναζητεί. Ούτε να ψάχνει

να το βρει, γιατί δεν θα το έχει για πάντα».

2. Ο κατασκευαστής βρήκε το πρόβλημα

Κάποια παλιότερη εποχή στην Αμερική, ένας άνθρωπος, που είχε

νομίσει ότι πήρε το καλύτερο μοντέλο αυτοκινήτου, από την χαρά του έτρεχε

μέσα στους εθνικούς δρόμους σαν τρελός. Σε κάποιο σημείο όμως έπαθε

βλάβη. Πήγε σε ένα γκαράζ και έψαχναν διάφοροι μηχανικοί, αλλά δεν

εύρισκαν τίποτε. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι φταίει. Ξαφνικά ήρθε ένα

άνθρωπος με το αυτοκίνητό του, κάπως ανάλογο μοντέλο, σταμάτησε,

κατέβηκε κάτω, έριξε μια ματιά και αμέσως το βρήκε. «Νάτο. Αυτό είναι». Και

το διόρθωσε σε δυο λεπτά.

Οι μηχανικοί γούρλωσαν μάτια και άνοιξαν αυτιά για να ακούσουν. Τι

ήταν εκείνο που οι ίδιοι δεν μπορούσαν να το φαντασθούν; Και γιατί αυτός το

διόρθωσε τόσο εύκολα;

-Ποιός είσαι συ; του λένε.

- Είμαι ο Ford, τους λέει. Εγώ το έφτιαξα αυτό το αυτοκίνητο.

Είναι αληθινή ιστορία. Ξέρετε τα αυτοκίνητα Ford. Ο Ford που έφτιαξε

εκείνο το αυτοκίνητο, ήξερε τα ασθενή του σημεία και το επισκεύασε αμέσως.

Ο δημιουργός Θεός μας, ξέρει τα αληθινά ελαττώματα και τις

πραγματικές βλάβες, τις δικές μας, και μας δίνει το φάρμακο, τη διόρθωση,

την θεραπεία. Για να διατηρείται το «αυτοκίνητό» μας, όπως το ποθούμε. Και

για να γίνεται όλο και καλύτερο. Γιατί η Αγία Γραφή μάς λέγει, ότι αυτό που

τώρα το αισθανόμαστε σαν ένα «πήλινο σκεύος», θα ανακαινιστεί. Ας το

βλέπουμε να φθείρεται συνεχώς και ιδίως όταν είμαστε στα γεράματα, με

άσπρα μαλλιά, μάλλον χωρίς μαλλιά ή και χωρίς μυαλά, γιατί φεύγουν και τα

μυαλά στα γεράματα. Τότε είναι που αισθανόμαστε την φθορά περισσότερο.

Αλλά λέει ο Θεός ότι το σώμα που έφτιαξε θα ανακαινιστεί και θα γίνει

καλύτερο και πολυτιμότερο.

3Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ. 18/10/2000

Όταν αυτά τα κατάλαβε ο απόστολος Λουκάς, άνοιξαν τα μάτια της

ψυχής του, άνοιξαν οι ορίζοντές του, η γνώση του και η κατανόησή του.

Κατάλαβε το μυστικό της ζωής. Κατάλαβε κάτι ακόμη πολύ περισσότερο. Ότι,

όση γνώση και αν έχεις, όση ευστροφία και αν έχεις, όση σοφία και αν έχεις,

όση εξυπνάδα και αν έχεις, αν δεν δημιουργήσεις σωστό κριτήριο για τον

εαυτό σου, με το οποίο να κρίνεις εκείνα που κάνεις, εκείνα που έχεις, εκείνα

που επιθυμείς και εκείνο που είσαι, τελικά θα μείνεις ένα σαράβαλο, που

προορίζεται για πέταμα.

Από τότε ο απόστολος Λουκάς ξεχύθηκε στον κόσμο και φώναζε στους

ανθρώπους: «Μάθετε, ποιά είναι η αληθινή σοφία. Αποκτείστε το κριτήριο

που λέγεται: Ιησούς Χριστός, ανάσταση και αιώνια ζωή».

3. Το φανάρι του Διογένη και το δικό μας

Θα τελειώσουμε με μια μικρή ιστορία με τον Διογένη, όχι όπως

συνέβηκε τότε, την παλιά εποχή, αλλά όπως μας την παρουσιάζει ένας

σύγχρονος συγγραφέας να συμβαίνει στην εποχή μας.

Ο Διογένης που παλιά γύριζε με το φανάρι του και γύριζε από πόλη σε

πόλη, για να βρει άνθρωπο που να διατηρεί το σωστό ήθος, πήγε και στη Νέα

Υόρκη. Είδε το άγαλμα της Ελευθερίας και ρώτησε τους Αμερικάνους: «Ώστε

το μεγαλύτερό σας ιδανικό είναι η ελευθερία, η δική σας και του κόσμου;»

Μιλώντας όμως μαζί τους, έμαθε ότι το μεγαλύτερο ιδανικό τους είναι τα

δολλάρια. Πόσο αξίζει ο άνθρωπος κατά την Αμερικάνικη φιλοσοφία; Όσα

δολλάρια έχει. Αυτός αξίζει τόσα, αυτός τόσα, αυτός τόσα. Με δολλάρια

μετριέται ο άνθρωπος.

Απογοητεύτηκε και έφυγε. Πήγε στο Παρίσι.

-Ποιά είναι τα ιδανικά σας εδώ;

-Ελευθερία, ισότητα και αδελφοσύνη, του είπαν.

Ψάχνει να βρει στην καθημερινότητά τους ελευθερία, ισότητα, και

αδελφοσύνη, πουθενά!

Απογοητεύτηκε και πήγε στο Βερολίνο. Ψάχνοντας στο Βερολίνο να

βρει κάποιον να τον ρωτήσει για τα ιδανικά τους, ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι

είχε χάσει ο ίδιος το φανάρι του.

-Τι ψάχνεις, Διογένη, να βρεις; τον ρώτησαν.

-Το φανάρι μου, τους είπε.

Φώναζε και ωρυόταν να βρει το φανάρι του. Είχε χάσει το φανάρι του.

Τι σημαίνει «το φανάρι» του; Το κριτήριο το σωστό. Με το φανάρι ζητούσε να

βρει την αλήθεια.

Και εμείς πρέπει να κάνουμε πόθο και στόχο να βρούμε και να

κρατήσουμε το φανάρι μας, δηλαδή το κριτήριο το σωστό, όπως κράταγε,

κατά την παράδοση την αρχαία, συνεχώς το φανάρι του ο Διογένης και έλεγε:

«Άνθρωπο ζητώ». Τι άνθρωπο; Με σωστά μυαλά. Με σωστές τοποθετήσεις.

Με σωστή κοσμοθεωρία. Με σωστή αντίληψη για το τι είναι ο άνθρωπος, και

ποιος είναι ο Θεός! Τι είναι η αιώνια ζωή.

Γιατί άμα σ’ αυτά σφάλλει ο άνθρωπος, τότε τον περιμένει η φθορά και

ο αιώνιος θάνατος. Σαν σπασμένο και καταστραμμένο υλικό που το βλέπουμε

και μας πιάνει θλίψη.

Ας παρακαλέσουμε τον Κύριο Ιησού Χριστό, να μας φωτίζει να

ψάχνουμε για το σωστό φανάρι. Όπως έψαξε και το βρήκε ο απόστολος

4Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ. 18/10/2000

Λουκάς. Και να το κρατάμε πάντοτε. Γιατί διαφορετικά τη ζωή μας θα βυθιστεί

στο σκοτάδι, στην αθλιότητα και στην ταλαιπωρία.

Η ΑΓΙΑ ΧΡΥΣΗ

 https://www.youtube.com/watch?v=UmYkxnmZgcc&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E&index=9

 2026 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 11 - ΚΥΡΙΑΚΗ Δ ΛΟΥΚΑ

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ (Λουκ. 8, 5-15)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Γοργόμυλο, στις 16/10/1994)

Ο σπόρος που χάθηκε

Μας είπε ο Χριστός: «Υμίν δέδοται γνώναι τα μυστήρια της βασιλείας του

Θεού». Σε σας έχει δοθεί η δυνατότητα να μάθετε τα μυστήρια της Βασιλείας

του Θεού.

Από πού; Από τον λόγο Του. Και για να μας εξηγήσει τι είναι ο λόγος

Του, είπε την παραβολή που ακούσαμε σήμερα.

Ήταν ένας σπορέας. Βγήκε να σπείρει. Και έσπειρε όχι μόνο στην

καλλιεργημένη γη, όπως σπέρνουν οι άνθρωποι, αλλά πέταξε τον σπόρο και

στον δρόμο, και στις πέτρες, και στα αγκάθια, και στην γη την «αγαθή».

Τι είναι ο σπόρος; Όταν τον βλέπει κανείς, είναι σιτάρι ξερό, καλαμπόκι

ξερό, άλλα τίποτε περισσότερο από σποράκια ξερά, κατάξερα.

Φαίνονται νεκρά! Και όμως έχουν μέσα τους ζωή.

Έτσι φαίνεται και ο Λόγος του Θεού για μερικούς ανθρώπους. Νεκρός!

«Τι είναι αυτά;», λένε. «Να πάρω να διαβάσω Ευαγγέλιο; Άντε στο καλό σου,

άνθρωπέ μου! Άσε με ήσυχο. Ευαγγέλιο να διαβάσω; Παλιές ιστοριούλες;»

Νεκρά πράγματα του φαίνονται του «έξυπνου» ανθρώπου τα περιεχόμενα

στο Ευαγγέλιο. Όπως φαίνεται και σε μερικούς άλλους ανθρώπους, κουτούς

και ανόητους, νεκρός ο σπόρος των φυτών.

Αλλά ο σπόρος δεν είναι νεκρός. Άμα πέσει στη γη και ποτιστεί,

φυτρώνει. Και βγαίνει όχι απλώς ένα μικρό φυτό, αλλά και τεράστια δέντρα, τα

οποία δίνουν ομορφιά, ευωδία, τροφή, πλούτο.

Κατά τον ίδιο τρόπο προχωρεί και ο λόγος του Θεού. Ένα σποράκι είναι,

που άμα απλώσεις το πόδι σου και το πατήσεις, το κατέστρεψες. Άμα το

καλλιεργήσεις και το προσέξεις, ομόρφυνε τη ζωή σου, την ανέπλασε και την

πλούτισε.

Σποριάδες είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός και οι ιερείς, κατά εντολή

Του. Και σπορά είναι το κήρυγμα του λόγου του Θεού.

Ένας άνθρωπος ακούει τον λόγο του Θεού και λέει:

«Καλά είναι αυτά που μας είπε ο παπάς».

Αλλά όταν βγαίνει από την εκκλησία, έρχεται ο διάβολος και του ρίχνει

τον λογισμό: «Καλά; τι καλά;». Και πώς θα ζήσεις εσύ; Με τον λόγο του Θεού

μπορείς να ζήσεις; Για να ζήσεις, θέλεις σπίτι, αυτοκίνητο, χρήματα. Αυτά πώς

αποκτιούνται; Όσο πιο κατεργάρης είσαι, τόσο τα αποκτάς πιο εύκολα και πιο

πολλά».

«Άσε μας ήσυχους, Χριστέ μου», σκέπτεται ο άνθρωπος, και ορμάει να

αποκτήσει και να έχει. Ο άνθρωπος αυτός, λέει ο Χριστός, μοιάζει με τον

δρόμο. Έπεσε εκεί σπόρος; Τον πάτησαν οι περαστικοί και τον έφαγαν τα

πουλιά. Λέει «τα πουλιά του ουρανού», αλλά εννοεί τα δαιμόνια που πλανούν

τους ανθρώπους. Και τους κάνουν να ξεχνούν το ένα και το σοβαρότερο

πρόβλημα του κόσμου, την αιώνια ζωή και την απολογία ενώπιον του

φοβερού βήματος του Χριστού.

Άλλος σπόρος λέγει, έπεσε στις πέτρες.

2Κυριακή Δ΄ Λουκᾶ. Σπορέως. 16/10/1994

Αυτοί είναι οι άνθρωποι που όταν ακούσουν το κήρυγμα λένε: «Τι ωραία

πράγματα που ακούσαμε σήμερα!» Ή, «διάβασα εκείνο το ωραίο βιβλίο. Μα

πόσο συγκινήθηκα»!

Αλλά οι άνθρωποι αυτοί έχουν κακομάθει.

Σε τι έχουν κακομάθει; Σε ηδονές και σε διασκεδάσεις. Και όταν τους

έρθουν διάφορες γλυκές επιθυμίες δεν ξέρουν να κάνουν πίσω. Και κάνοντας

αμαρτίες, για να χορτάσουν τις επιθυμίες τους, ο σπόρος ξεραίνεται και ας

φύτρωσε λίγο στην αρχή. Παύει να έχει ενέργεια μέσα στην ψυχή, δεν την

αναμορφώνει, δεν την ομορφαίνει, δεν καρποφορεί!

Άλλος σπόρος έπεσε μέσα στα αγκάθια.

«Αγκάθια» να δεις στον κόσμο!..

- Ποια είναι τα αγκάθια; Είναι οι μέριμνες.

- Εγώ, σήμερα έχω δουλειές, λένε πολλοί. Πρέπει να τρέξω για το παιδί

μου, για τη γυναίκα μου, για εκείνο, για το άλλο. Για την εκκλησία είμαι; Η

εκκλησία είναι για τους συνταξιούχους, για εκείνους που δεν έχουν δουλειά.

Και πολλά άλλα φλυαρούν που είναι «προφάσεις εν αμαρτίαις». Και έτσι τα

αγκάθια της ζωής, τα αγκάθια των περιπετειών και των προβλημάτων μας,

καταστρέφουν τον σπόρο που φύτρωσε. Γιατί μέσα στα «αγκάθια» ο λόγος

του Θεού μένει άκαρπος και συνεπώς ανώφελος!

Η καλλιέργεια και ο κόπος της

Στο τέλος λέγει η παραβολή, υπάρχει και «γη αγαθή». Είναι αυτοί που

ακούνε τον Λόγο του Θεού και καρποφορούν «εν υπομονή».

Τι σημαίνει αυτό; Θέλεις να καρποφορήσει μέσα σου ο λόγος του Θεού;

Πρέπει να οπλίσεις τον εαυτό σου με δύναμη ψυχική. Να ορθώσεις το

ανάστημά σου εναντίον εκείνων που απειλούν να τον σβήσουν τον λόγο του

Θεού από μέσα σου. Ποια είναι η δύναμη αυτή;

Η υπομονή, η μακροθυμία, η ηρεμία, η σταθερότητα. Να πεις: «Μέχρις

εδώ! Παραπέρα δεν πηγαίνω». Γιατί; Είπε ο Χριστός: «Τι θα ωφελήσει τον

άνθρωπο να κερδίσει τον κόσμο όλο και να ζημιωθεί την ψυχή του; Να χάσει

την ψυχή του;»

Ελάτε, αδελφοί, στην θέση των δούλων του Θεού, των οποίων κάνουμε

τα μνημόσυνα. Τι κέρδος έχουν από αυτά που κατόρθωσαν στη ζωή τους, αν

έχασαν την ευκαιρία να κάνουν έργα αγαθά και να δείξουν πίστη και

αφοσίωση στον Χριστό, για να έχουν την ελπίδα της αιώνιας ζωής; Τι κέρδος

έχουν; Τίποτε! «Τι ωφελήσει τον άνθρωπον εάν κερδήση» όχι ένα κτηματάκι

στο χωριό του, αλλά «τον κόσμο όλο και χάσει την ψυχή του;»

Μας το λέει ολοκάθαρα ο Χριστός. Χρειάζεται αγώνας. «Αγωνίζεσθε

εισελθείν δια της στενής πύλης».

Τι σημαίνει «αγωνίζεσθε»; Κοιτάζουμε γύρω μας και βλέπουμε τα ωραία

χωράφια. Μήπως ήταν ανέκαθεν χωράφια; Όχι. Κάποια φορά ήταν χέρσα.

Αλλά βρέθηκε ένας άνθρωπος νοικοκύρης, πέταξε τις πέτρες, τα ξεχέρσωσε

και τα έκανε καρποφόρα χωράφια.

Είναι όμως καρποφόρα επειδή κάποιος πρόγονος μας πριν από χρόνια

τα ξεχέρσωσε; Όχι. Χρειάζεται και τώρα, κάθε χρόνο, κάθε τόσο, να τα

καλλιεργούμε, να τα περιποιούμεθα.

Κατά τον ίδιο τρόπο γίνεται και στα πνευματικά. Ήλθε ο Κύριος ημών

Ιησούς Χριστός και ξεχέρσωσε την «χερσωθείσα» από την αμαρτία «φύση».

Αλλά χρειάζεται, ο καθένας, το χωράφι που του παρέδωσε ο Θεός με το Άγιο

3Κυριακή Δ΄ Λουκᾶ. Σπορέως. 16/10/1994

Βάπτισμα, με τα μυστήρια της εκκλησίας και με την Θεία Κοινωνία να το

καλλιεργούμε. Η καλλιέργεια θέλει κόπο. Θέλει φροντίδα. Θέλει ιδρώτα. Αν

δεν ιδρώσεις και δεν κοπιάσεις για την ψυχή σου, πώς θα έχεις αξίωση να

πας στη Βασιλεία του Θεού;

Ποιος είναι ο κόπος για την ψυχή μας;

Θα το πούμε. Αυτή την στιγμή είμαστε στην εκκλησία και

προσευχόμαστε. Το ότι ήρθαμε στην εκκλησία για να προσευχηθούμε, είναι

ένας κόπος.

Όταν γονατίζουμε στο σπίτι μας μπροστά στην άχραντη εικόνα του

Χριστού και της Παναγίας, είναι ένας κόπος πνευματικός.

Όταν έρχεται η Παρασκευή και λέμε: Σήμερα σταυρώθηκε για μας ο

Χριστός. Και έχω χρέος να Τον τιμήσω με νηστεία, και νηστεύουμε. Και τότε

κάνουμε κόπο πνευματικό.

Όταν έρχεται η Τετάρτη λέμε: Σήμερα πρόδωσε ο Ιούδας τον Χριστό.

Αν ένας μαθητής πρόδωσε, πόσο εύκολο είναι να καταντήσω να Τον

προδώσω κι εγώ! Βοήθησέ με Χριστέ μου! Εγώ, ξέροντας τι φοβερό είναι να

Σε προδώσω, νηστεύω. Και Σε παρακαλώ, μη με αφήσεις να φύγω από κοντά

Σου, να Σε προδώσω.

Έλεγε ένας άγιος: «Κράτα με Χριστέ μου κοντά Σου. Πιάσε με από το

χέρι. Μη με αφήνεις να Σου φύγω. Και πιστεύω ότι κι εγώ θα Σε αρπάξω από

το χέρι να μη φύγω από κοντά Σου».

Άλλη περίπτωση: Έρχεται η στιγμή της οργής και του θυμού. Γιατί

ανοίγεις το στόμα σου, αδελφέ μου, και βλαστημάς το όνομα του Χριστού;

Κοπίασε αδελφέ, σφίξε τα δόντια σου, σφίξε την ψυχή σου! Πώς θα πάμε

στον Παράδεισο;

Αγώνας για το ένα

Ρώτησαν έναν Άγιο:

- Πώς θα σωθούμε, πάτερ;

Απάντησε:

- Πώς είναι δυνατόν, αδελφοί μου, να σωθούμε όταν έχουμε το στόμα

μας ανοιχτό και την κοιλιά μας καταβόθρα και τρώμε όποτε θέλουμε, όποια

ημέρα θέλουμε και ό,τι θέλουμε; Άμα αγωνιστείς, να φυλάξεις το στόμα σου

καθαρό από λόγια άπρεπα, και την κοιλιά σου πειθαρχημένη, θα

πειθαρχήσεις ολόκληρο τον εαυτό σου και θα σωθείς. Αλλά για να αποκτήσει

ο άνθρωπος δύναμη να φυλάξει σώμα και στόμα καθαρό, χρειάζεται

καλλιέργεια. Και η καλλιέργεια γίνεται με τον λόγο του Θεού, που είναι αξίνα

για την ψυχή. Καλλιεργητικό μηχάνημα.

Όταν, αδελφέ, ακούς τον λόγο του Θεού, δεν ακούς τον ιερέα. Τον

Χριστό ακούς. Τι ανάγκη έχουμε και τι ωφέλεια να ακούσουμε έναν άνθρωπο,

τον οποιοδήποτε άνθρωπο, ίδιό μας και όμοιό μας; Αλλά ακούμε όλοι, και οι

πιστοί και ο ιερέας που μας μιλά, την φωνή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού ο

Οποίος μας λέγει:

-Αδελφοί, παιδιά Μου, παιδιά του Επουρανίου Πατέρα. Μη παύετε να

αγωνίζεστε για την αιώνια ζωή, για την Βασιλεία του Θεού. Μη παύετε να

καλλιεργείτε την ψυχή σας με την αξίνα του λόγου του Θεού. Φροντίζετε να

Τον ακούτε, να Τον διαβάζετε. Είναι τόσο εύκολο! Και τις ώρες, που δεν Τον

ακούτε και δεν Τον διαβάζετε, αναμοχλεύετέ τον μέσα στην καρδιά σας.

4Κυριακή Δ΄ Λουκᾶ. Σπορέως. 16/10/1994

Αδελφοί, παρακαλείτε, υψώνετε μάτια, χέρια και καρδιά προς τον

ουρανό, προς τον θρόνο του Πατέρα μας του Επουρανίου και λέγετέ Του:

«Φύλαξε με Θεέ μου να ενεργώ κατά το θέλημά Σου. Δυνάμωσέ με Θεέ μου να

ενεργώ και να κάνω τα ευάρεστα ενώπιόν Σου. Αξίωσέ με να είμαι γη αγαθή,

καλλιεργημένη. Και να καλλιεργώ τον εαυτό μου, όσο μπορώ περισσότερο».

Αμήν.-

ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΘΩΜΑΣ

 https://www.youtube.com/watch?v=J-ANtISY0Uo&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E&index=18