Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

EOΡΤΗ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΚΑΜΠΗΣ

 EOΡΤΗ  ΑΓΙΑΣ  ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ        ΚΑΜΠΗΣ

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ     ΤΡΙΤΗ 24/11     4.30μμ

ΟΡΘΡΟΣ-ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ  ΤΕΤΑΡΤΗ 25/11  7.30-10.00πμ

ΑΓΙΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΤΑΙΝΙΑ

 https://www.youtube.com/watch?v=M8SU_wN6jrA&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E


 2026 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 22 - ΚΥΡΙΑΚΗ Θ ΛΟΥΚΑ


Ο ΑΝΟΗΤΟΣ ΠΛΟΥΣΙΟΣ (Λουκ. 12, 16-21)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στη Γαλήνη, στις 20/11/2005)

Η σωστή αντιμετώπιση


Πολλές φορές αυτά που ακούγονται γύρω μας, μας

αποπροσανατολίζουν. Για παράδειγμα: Λέει η Αγία Γραφή, μιλώντας για τα

επίγεια: Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης.

Απαντάει ο ανόητος άνθρωπος, ο επηρεασμένος από το κοσμικό

φρόνημα: «Εδώ είναι ο Παράδεισος, εδώ είναι και η κόλαση».

Λοιπόν, πού είναι η αλήθεια;

Ακούσαμε την παραβολή «του άφρονος πλουσίου». Όταν την

διηγήθηκε ο Χριστός, χρησιμοποίησε την εντιμότερη εκδοχή για τον πλούτο,

που είχε μαζέψει ο πλούσιος. Δεν αναφέρθηκε σε παράδειγμα πλούσιου, που

πλούτισε με αδικίες και κλεψιές. Απλά είπε: «ευφόρησε η χώρα του». Έκαναν

πολλά εισοδήματα τα χωράφια του. Και επειδή μέχρι τότε, το μόνο που

σκεπτόταν ήταν, πώς θα μαζέψει και πόσα θα μαζέψει, άρχισε να βασανίζει το

μυαλό του, πού θα βάλει τη μεγάλη σοδειά, γιατί οι αποθήκες του ήταν μικρές

και δεν επαρκούσαν. Τελικά αποφάσισε: «καθελώ μου τας αποθήκας», θα

γκρεμίσω τις αποθήκες μου. Θα χτίσω μεγαλύτερες. Θα τα μαζέψω όλα, και

μετά θα έχω την δυνατότητα να πω στον εαυτό μου: «Τώρα πια έχεις

δικαίωμα να χορτάσεις τη ζωή και τον κόπο σου. Μάζεψες και έχεις. Τέρμα οι

δουλειές, οι πίκρες και η στενοχώρια. Θα απολαύσουμε τα αγαθά μας».

Με μία τόσο όμορφη παραβολή ο Χριστός μας μιλάει για τους

ανθρώπους, που το φρόνημά τους είναι: «Πόσα χρειάζομαι για να περνάω

καλά; Πώς μπορώ να τα αποκτήσω; Γίνεται νόμιμα; Όχι! Και τότε τι χρειάζεται

να κάνω; Καμιά δουλειά σκοτεινή. Δεν πειράζει. Ας γίνει, αφού βγάζει λεφτά,

αρκεί να μην το πολυκαταλαβαίνει ο κόσμος. Δηλαδή τι δουλειά; Ε, να

διακινήσουμε κανά ναρκωτικό και τα παρόμοια».

Πόσα παράξενα ακούμε κάθε ημέρα, που τα κάνουν οι άνθρωποι, γιατί

ξέχασαν να διαβάζουν το Ευαγγέλιο. Δεν λέμε για το διάβασμα που γίνεται

μόνο με τα μάτια. Δηλαδή να κοιτάζει κανείς τις λέξεις και να τις φωτογραφίζει.

Δεν κάνει να φωτογραφίζουμε το Ευαγγέλιο, αλλά να το μελετάμε με τον νου

και με την καρδιά.

Ακόμα ο Χριστός μάς λέγει ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε κάτι το βασικό:

Τα αγαθά της γης δεν είναι για να τα χορτάσουμε. Δεν κάνει να πούμε στον

εαυτό μας: «Έχεις πολλά αγαθά, φάε και πίε και ευφραίνου. Εξασφάλισέ τα

για να είναι όμορφη η ζωή…»


Ποια είναι η ομορφιά της ζωής;

Ποια είναι η ομορφιά της ζωής; Η ομορφιά της ζωής είναι:

Πρώτον, να μην πάρουμε τον κατήφορο. Και να μην πέσουμε στο

βούρκο. Τι κάνει κάποιος, αν πέσει στις λάσπες; Πρώτη του κουβέντα είναι:

«Να βγω από δω μέσα και να τρέξω να πλυθώ».

Και εμείς πρώτη μας φροντίδα θα πρέπει να έχουμε να μην πέσουμε

στο βούρκο. Στον βούρκο τον πνευματικό, που βρωμίζει μέσα και έξω τον


2Κυριακή Θ΄Λουκᾶ. Ἄφρονος πλουσίου. 20/11/2005

άνθρωπο. Αν όμως διαπιστώσουμε ότι πέσαμε, να πλενόμαστε, όσο το

δυνατόν πιο γρήγορα και να καθαριζόμαστε. Με την προσευχή μας, με την

ανασύνταξη, με τον αυτοέλεγχο, με την εξομολόγηση, με την Θεία Κοινωνία,

που είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, που μας καθαρίζουν από κάθε

αμαρτία.

Το δεύτερο που πρέπει να κάνουμε, αδελφοί μου, είναι κάθε τόσο να

απασχολούμε τον εαυτό μας με το ερώτημα: «Περπατάμε σωστά;»

Έβαλε για στόχο του ο πλούσιος, λέει το Ευαγγέλιο, να αποκτήσει

πολλά. Και αφού τα απόκτησε, τα έκλεισε στις αποθήκες του, έτριψε

ικανοποιημένος τα χέρια του και είπε: «Ψυχή μου έχεις, έχεις, έχεις». Με τι

χαρά τρίβουμε τα χέρια μας, όταν πάνε καλά οι δουλειές μας!

Αλλά ο Θεός του είπε: «Άφρον, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου

απαιτούσιν από σου. Αυτά που μάζεψες, δεν μπόρεσες να τα κάνεις τίποτε

ακόμη. Ούτε ν’ ακουμπήσεις στη γλώσσα σου κάτι δεν πρόλαβες. Σε ποιόν θα

πάνε τώρα που πεθαίνεις;».

Οπωσδήποτε σε κάποιον άλλον θα πάνε. Ακόμα και στο αγαπητό σου

παιδί αν πάνε, είναι «σε κάποιον άλλον» Και εσύ, άμα δεν έχεις τον Χριστό

μέσα σου, ούτε το παιδί σου αγαπάς όπως πρέπει. Και ούτε θα ευχαριστηθείς

που θα τα κληρονομάει το παιδί σου. Γιατί θα σκέπτεσαι ότι δεν πρόφθασες

να τα απολαύσεις εσύ. Πόσα ακούμε και βλέπουμε… Ακόμα και υπερήλικες

προσπαθούν να κρατήσουν όλα όσα έχουν για τον εαυτό τους. Να μην τα

στερηθούν, να τα απολαύσουν, να είναι σίγουροι ότι… θα «πάνε» με τα αγαθά

τους. Ούτε σκέψη να βοηθήσουν όχι ξένο, αλλά ούτε τα παιδιά τους. Γιατί;

Γιατί η αμαρτία τυφλώνει. Όταν το μυαλό του ανθρώπου και η καρδιά

του δεν φωτίζονται από τον λόγο τού Θεού και από την αγάπη τού Θεού, τότε

τυφλώνεται πνευματικά και γεμίζει εγωκεντρισμό, κακία, φιλαυτία,

φαταουλισμό. Δεν αγαπάει κανέναν. Γι’ αυτό ο Χριστός μάς θυμίζει: «Α δε

ητοίμασας, τίνι έσται;» Σε ποιόν θα πάνε;

Πώς όμως μπορεί κάποιος, αυτά που έχει, να τα αξιοποιήσει σωστά

για τον εαυτό του; Το είπε ο Χριστός πολύ απλά: Αν δώσει ένα ποτήρι νερό

στο διψασμένο. Αν δώσει ένα πιάτο φαγητό σε κάποιον που πεινάει. Εάν

κάνει τον κόπο να επισκεφθεί εκείνον που υποφέρει, που είναι στη φυλακή,

που είναι άρρωστος, και το κάνει για την αγάπη του Χριστού, για την εντολή

του Χριστού… Αυτός, θα πάει στον Παράδεισο.

Γράφει ένας μεγάλος συγγραφέας μια περιπέτειά του: «Κάποτε με

κατηγόρησαν για κάποιο θέμα, με έπιασε η αστυνομία και με περνούσαν στο

δρόμο με τις χειροπέδες. Ο κόσμος γύρω με γιουχάιζε, λέγοντας πως είμαι

εγκληματίας. Σε κάποια στιγμή είδα ανάμεσά τους έναν άνθρωπο που έβγαλε

το καπέλο του και μου ‘κανε μία υπόκλιση. Δεν τον γνώριζα. Αλλά αυτός

βλέποντας έναν άνθρωπο ταλαιπωρημένο, έσκυψε το κεφάλι του και έκανε

μια υπόκλιση. Και τότε εγώ κατάλαβα τι σημασία έχουν τα λόγια του Χριστού

που λένε για την αγάπη στον πλησίον, και είπα: «Να μια ενέργεια, για την

οποία αξίζει ο άνθρωπος να πάει στον Παράδεισο».

Ποια ήταν αυτή η ενέργεια; Συμπόνεσε έναν συνάνθρωπο που ήταν σε

άθλια κατάσταση.


Προσοχή στον κατήφορο


Για να φτάσει κανείς να συμμετέχει στον πόνο του άλλου, πρέπει να

καλλιεργεί τον εαυτό του. Καλλιεργούμε τον εαυτό μας, όταν κάθε ημέρα


3Κυριακή Θ΄Λουκᾶ. Ἄφρονος πλουσίου. 20/11/2005

διαβάζοντας το άγιο Ευαγγέλιο, τον παρακολουθούμε να δούμε: «Τι κάνω; Τι

δεν κάνω; Τι πρέπει να κάνω; Πώς πρέπει να σκέπτομαι; Πώς πρέπει να

αισθάνομαι;» Άμα αυτά δεν τα κάνουμε, αλλά κοιτάζουμε μόνον: Πώς είναι η

τσέπη μου; Πώς είναι το πιάτο μου; Πώς είναι το σπίτι μου; Πώς είμαι εγώ;

Τότε κάτι δεν πάει καλά.

Η Αγία Γραφή και η ιστορία της Εκκλησίας μας, μας μιλάνε για

ανθρώπους που ήταν πλούσιοι. Ο Αβραάμ, ο άγιος Βασίλειος, ο άγιος

Ιωάννης ο Χρυσόστομος ήταν πλούσιοι. Και πολλοί άλλοι Πατέρες ήταν

πλούσιοι. Και ο άγιος Νικόλαος ήταν πλούσιος. Αλλά από την στιγμή που

κατάλαβαν οι άγιοι Πατέρες τι σημαίνει Θεός, Βασιλεία του Θεού, ψυχή και

αιώνια ζωή, έγιναν καλόγεροι και σκόρπισαν όλα τους τα υπάρχοντα σε

ελεημοσύνες. Και έγιναν για την αγάπη του Χριστού φτωχοί. Επειδή

κατάλαβαν ότι προτεραιότητα στη ζωή μας έχει η Βασιλεία του Θεού.

Για μας, τι έχει προτεραιότητα;

Μια προτεραιότητα για τον καθένα είναι η οικογένειά του. Όποιος δεν

φροντίζει, λέει ο απόστολος Παύλος, για τα παιδιά του, για τους δικούς του,

είναι σαν να μην πιστεύει. Έχει χρέος ο πατέρας και η μητέρα να φροντίζουν

για τα παιδιά. Να φροντίζουν να τα αποκαταστήσουν, να τα μορφώσουν, να

τους δώσουν εφόδια για τη ζωή.

Όμως ο χριστιανός, δεν πιστεύει ότι όλα αυτά θα τα πετύχει μόνο με

τον αγώνα του. Αλλά ξέρει ότι χρειάζεται πρώτα η ευλογία του Θεού. Γιατί

καμιά φορά μαζεύεις μια ζωή για τα παιδιά σου και αυτά τα σπαταλάνε σε δύο

ημέρες. Λες και είχαν κατάρα. Γιατί τα μάζεψες χωρίς να φροντίσεις να έχεις

ευσπλαγχνία στους φτωχούς, χωρίς φόβο Θεού, και χωρίς να έχεις το μυαλό

σου στο λόγο του Θεού και στις εντολές του.

Έγραφε ένα βιβλίο: «Σήμερα έχουμε πάρει ένα κατήφορο. Είμαστε σε

μια κατάσταση κατάρα. Το εθνικό σύνθημα των Ηνωμένων Πολιτειών όταν

δημιουργήθηκαν ήταν: «we trust to God». Εμπιστευόμαστε την ύπαρξή μας

στο Θεό. Σήμερα οι Αμερικάνοι κοροϊδεύουν και λένε: «φτάσαμε να λέμε: «we

trust to gold». Εμπιστευόμαστε μόνο το χρυσάφι. Και ειδικότερα το δολλάριο».

Όποιος αφήνει να πέφτει σ’ αυτόν τον κατήφορο και να πιστεύει εξασφάλιση

της ζωής του το χρυσάφι, το κομμάτι της γης, το σπίτι του, το αυτοκίνητό

του… και όχι την τήρηση του θελήματος του Θεού, την πίστη στο Θεό, την

ελπίδα στην αιώνια ζωή, ο άνθρωπος αυτός είναι όμοιος στο μυαλό με τον

άφρονα πλούσιο. Μπορεί να μην είναι όμοιος στην τσέπη, αλλά ο Χριστός,

ανεξάρτητα από τα πόσα είναι τα αποκτήματα του καθενός, θέλει να είμαστε

εσωτερικά δικοί του. Γιατί ο άνθρωπος είναι εκείνο που είναι εσωτερικά.

«Ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου». Τι απλά λόγια,

αλλά τι φοβερό που είναι εκείνο που κρύβεται από πίσω. «Απαιτούσι την

ψυχήν». Ποιός την απαιτεί; Ο Χριστός, όταν θέλει να την πάρει, στέλνει τους

αγίους αγγέλους του, παραλαμβάνουν την ψυχή και ο άνθρωπος φεύγει με

ειρήνη και γαλήνη, για να πάει κοντά στο Χριστό στη Βασιλεία Του,

επιτυχημένος. Ο άνθρωπος, όμως, που έχει βάλει στην άκρη τον Θεό, και

είναι γεμάτος άγχος για την εξασφάλιση των υλικών αγαθών και για την

καλοπέρασή του, έχει δώσει δικαιώματα σε κάποιους άλλους να απαιτούν την

ψυχή του: στα δαιμόνια! Εκείνα λοιπόν απαιτούν την ψυχή του και είναι

φυσικό να τρέμει ο άνθρωπος.

Ποιο είναι το κατάντημα του άφρονος πλουσίου και εκείνων που

σκέπτονται όμοια μ’ αυτόν; «Όχι μόνο δεν θα απολαύσεις τα αγαθά σου», του

είπε ο Θεός, αλλά «κατέστρεψες τον εαυτό σου, μια για πάντα».


4Κυριακή Θ΄Λουκᾶ. Ἄφρονος πλουσίου. 20/11/2005

Ένας τέτοιος ανόητος άνθρωπος δεν παθαίνει ένα απλό φιάσκο.

Κοπίαζε δηλαδή, περίμενε, ήλπιζε και δεν βρήκε τίποτα. Αλλά είναι μία

φοβερή κατάσταση που τον περιμένει. Γιατί όταν κολλάει η καρδιά του στα

επίγεια, κόβεται από την ελπίδα στον Χριστό και από την ελπίδα στην αιώνια

ζωή.

Να μας φωτίσει ο Θεός, να δούμε το αληθινό συμφέρον μας. Αλλά να

βοηθούμε και εμείς λίγο τον εαυτό μας, μελετώντας τον λόγο τού Θεού,

αναπλάθοντας και αναμοχλεύοντας μέσα στην καρδιά μας τα σωτήρια

μηνύματά του. Αμήν.-

ΑΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ ΜΕΡΟΣ Β

 https://www.youtube.com/watch?v=6xanEUx2qo4&list=WL&index=1


AΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ ΜΕΡΟΣ Α

 https://www.youtube.com/watch?v=4QLSE9a5jtI&t=337s


ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟΙ ΥΜΝΟΙ

 https://www.youtube.com/watch?v=MYHw4Qv2Wv0




 2026 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 15 - ΚΥΡΙΑΚΗ Η ΛΟΥΚΑ

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΟΥ (Λουκ. 10, 25-37)


†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στην Καμπή, στις 13/11/2005

Ποιός είναι ο πλησίον μου;


Η παραβολή του καλού Σαμαρείτη απαντά στο ερώτημα: «Ποιός είναι ο

πλησίον μου;»

Λέει ο νόμος του Θεού: Καλός χριστιανός, πιστός, είναι εκείνος που

αγαπά τον Θεό με όλη του την ψυχή, με όλη του την καρδιά, με όλη του την

διάνοια και τον πλησίον του σαν τον εαυτό του. Αλλά ποιός είναι ο πλησίον

μας που πρέπει τόσο πολύ να αγαπάμε; Η απάντηση που έδιναν οι Εβραίοι

νομικοί την εποχή του Χριστού ήταν: Πλησίον μας είναι μόνον ο Εβραίος. Ο

δικός μας. Σαν να λέγαμε εμείς σήμερα: Ποιός είναι πλησίον που έχουμε

χρέος να τον βοηθάμε; Μόνον ο Έλληνας ο ορθόδοξος. Και οι άλλοι; Τίποτε.

Αυτή ήταν η απάντηση των Εβραίων νομικών τότε. Και εκείνος που ρωτούσε

τον Χριστό ήταν νομικός και είχε αυτή την ιδέα. Αλλά ρωτούσε γιατί κάτι δεν

του άρεσε. Και ο Χριστός του είπε:

Κάποιος άνθρωπος κατέβαινε από την Ιερουσαλήμ και πήγαινε στην

Ιεριχώ. Στο δρόμο έπεσε σε ληστές. Οι ληστές τού προξένησαν πολλές

πληγές, του τα πήραν όλα όσα είχε, τον άφησαν μισοπεθαμένο και έφυγαν

παίρνοντας τα πράγματά του. Συνηθισμένα πράγματα. Αλλά ο μισοπεθαμένος

μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του; Όχι! Κρέμεται μόνο από την καλωσύνη του

άλλου. Πράγμα το οποίο μας λέει: Άμα βλέπεις άνθρωπο που κρέμεται στην

καλωσύνη σου, πώς είναι δυνατόν να στέκεις από μακριά; Αλλά να που έγινε

και αυτό. Πέρασε ένας παπάς Εβραίος. Μετά ένας λευΐτης. Δηλαδή άνθρωπος

που υπηρετούσε στην Εκκλησία των Εβραίων. Και ο παπάς και ο λευΐτης

πέρασαν, κοίταξαν, έφυγαν. Έκαναν φαίνεται τη σκέψη: Είναι άραγε αυτός

Εβραίος; Αξίζει να τον βοηθήσουμε;


Αλυσίδα αγάπης


Έτσι λοιπόν ο άνθρωπος μετά από λίγη ώρα θα έπρεπε να πεθάνει.

Αλλά, λέει ο Χριστός, πέρασε από εκεί και ένας Σαμαρείτης. Εμείς σήμερα θα

λέγαμε: ένας Τούρκος. Πέρασε δηλαδή ένας ξένος, ένας εχθρός. Αλλά ο

Σαμαρείτης τον σπλαγχνίστηκε. Πόνεσε η καρδιά του όταν τον είδε. Και

έστρεψε τα βήματά του προς το μέρος τού πληγωμένου. Αφού τον πλησίασε,

έβγαλε από το σακκί του κρασί και λάδι που είχε μαζί του και έπλυνε τις

πληγές του. Έσχισε το ρούχο του, το έκανε επιδέσμους και τον έδεσε. Μετά

τον σήκωσε και τον έβαλε στο γαϊδουράκι του. Και αυτός, που ήταν δικά του

όλα, του έδωσε την θέση του και του έκανε τον αγωγιάτη.

Προχώρησε έτσι, ώσπου πήγε τον μισοπεθαμένο σ’ ένα πανδοχείο.

Εκεί τον περιποιήθηκαν καλύτερα, με την επιστασία του πάντα, και πριν φύγει

ο καλός Σαμαρείτης είπε στον πανδοχέα:

-Θα χρειαστείς χρήματα για να τον περιποιηθείς; Πάρ’ τα από μένα.

Ό,τι χρειάζεται να κάνεις, κάνε τα όλα. Δεν θα σε αφήσω. Αυτός μπορεί να

μην έχει τίποτε. Εγώ θα ξαναπεράσω και θα σε πληρώσω για τα έξοδά του

μέχρι τελευταία δεκάρα.


2Κυριακή Η΄ Λουκᾶ. Καλοῦ Σαμαρείτου. 13/11/2005


Ρώτησε ο Χριστός τον νομικό:

-Ποιός από όλους που περάσανε ήταν πλησίον σε αυτό τον άνθρωπο;

Απάντησε εκείνος:

-Εκείνος που έκανε το έλεος. Εκείνος που τον πόνεσε. Εκείνος ήταν

πλησίον.

Του είπε ο Χριστός:

-Πορεύου και συ ποίει ομοίως. Και συ κάνε το ίδιο. Πήγαινε στον δρόμο

σου, βάδιζε ήσυχα τη ζωή σου και όταν συναντάς τέτοιες καταστάσεις κάνε

ό,τι έκανε ο καλός Σαμαρείτης.


Ο Χριστός έγινε πλησίον μας


Τι είναι αυτή η ιστορία του καλού Σαμαρείτη; Μια παραβολή του

Χριστού. Τι είναι ο Χριστός; Ο Διδάσκαλος. Είναι ο πάνσοφος και πανάγαθος

Θεός. Όλα τα είπε καλά, όλα τα είπε γεμάτα σοφία. Απόδειξη: Τέτοιο κείμενο,

την σημερινή εποχή που όλοι μιλάνε για την ανάγκη να είμαστε καλωσυνάτοι

στους μετανάστες, στους ξένους, δεν υπήρξε πουθενά στον κόσμο. Μόνο ο

Χριστός το είπε. Την παραβολή του καλού Σαμαρείτη την διαβάζουν όλοι οι

άνθρωποι στον κόσμο, για να καταλάβουν πώς πρέπει να συμπεριφέρεται ο

ένας στον άλλο που είναι τέκνο του Θεού. Γιατί ο Θεός είναι Πατέρας όλων

μας.

Όμως αδελφοί μου, εμείς, σαν χριστιανοί, πρέπει να προσέξουμε και

κάτι ακόμη. Η διήγηση αυτή δεν είναι ένα διδακτικό παραμύθι που μας λέει

πως ένας άνθρωπος φέρθηκε καλά μια φορά και ένα καιρό και πρέπει να τον

μιμούμαστε σε κάποιο μέτρο. Αλλά επειδή όπως είπαμε είναι παραβολή,

κρύβει κάτι άλλο.

Εδώ ο Χριστός, μας λέγει την ιστορία του κόσμου και την δική Του. Ο

άνθρωπος που κατέβαινε από την Ιερουσαλήμ για την Ιεριχώ, ήταν ο Αδάμ. Ο

πρώτος άνθρωπος. Αλλά κει που κατέβαινε, έπεσε σε ληστές. Τον μπλέξανε

τα δαιμόνια με τον λογισμό: «Τι είναι καλύτερα; Να τηρείς το θέλημα του Θεού,

να έχεις υπακοή ή να κάνεις του κεφαλιού σου;» Αυτός έπεσε στην παγίδα.

Και τα δαιμόνια, τον γέμισαν πληγές. Ποιές είναι οι πληγές; Τα πάθη. Τι είδους

πάθη; Πάθη φοβερά. Κακίας, αισχρότητος, πλεονεξίας, απανθρωπιάς. Τον

γέμισαν πληγές. Και τον έγδυσαν. Εκείνοι οι άνθρωποι που δέχονται τα λόγια

του διαβόλου και τις συμβουλές του διαβόλου, το ξέρουμε και το βλέπουμε,

είναι στη ζωή τους αναίσχυντοι και αδιάντροποι. Όποιος χάσει την πίστη στον

Θεό γίνεται εντελώς αδιάντροπος. Χειρότερος από τον κάθε αδιάντροπο στον

κόσμο αυτό. Αλλά σ’ αυτή την κατάσταση ο άνθρωπος πνευματικά πεθαίνει.

Πεθαίνει πνευματικά, σημαίνει ότι δεν είναι άξιος να βρίσκεται κοντά

στον Χριστό, ούτε να πάει στην αιώνια ζωή μαζί με τους αγίους. Και αν εμείς -

αμαρτωλοί άνθρωποι- πονάμε εκείνον που χτύπησε το πόδι του, πονάμε

εκείνον που είναι νηστικός, πονάμε εκείνον που κλαίει, πολύ περισσότερο ο

Χριστός ο πολυεύσπλαγχνος δεν ανεχόταν να μας βλέπει έρμαια και παίγνια

του διαβόλου. Και κατέβηκε από τον ουρανό στη γη. Μας συμπόνεσε και ήλθε

κοντά μας. Και κοντά μας, έδωσε τα δικά Του θεραπευτικά μέσα, το λάδι και

το κρασί, το έλεός Του και το αίμα Του. Και έδεσε τις πληγές μας με τα ρούχα

του, δηλαδή με την χάρη του. Μας έντυσε και μας στόλισε. Γι’ αυτό ψάλλουμε

όταν βαπτιζόμαστε: «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε».

Κάθε φορά που πηγαίνουμε στην Εκκλησία και συμμετέχουμε στα μυστήρια,


3Κυριακή Η΄ Λουκᾶ. Καλοῦ Σαμαρείτου. 13/11/2005

παίρνουμε έλεος και χάρη Θεού. Παίρνουμε ρούχο, στολισμό αφθαρσίας τον

ίδιο τον Χριστό που τον ντυνόμαστε στο Βάπτισμα.

Τον ίδιο τον Χριστό φοράμε όταν εξομολογούμαστε. Και όταν

κοινωνούμε παίρνουμε το σώμα Του και το αίμα Του, που είναι η πιο μεγάλη

ευλογία στον κόσμο.

Με άλλα λόγια, ο Χριστός μάς μάζεψε και μας έδωσε τον εαυτό Του.

Λέει ο απόστολος Παύλος: «Ημάς νεκρούς όντας τοις παραπτώμασι», ενώ

είμαστε πεθαμένοι από τις αμαρτίες μας, αυτός από την πολλή του αγάπη μας

συμπόνεσε. Και ήλθε κοντά μας. Μας έπλυνε με το αίμα Του, μας τύλιξε με τα

ρούχα Του. Με το βάπτισμα και με τη Χάρη Του.

Μας σήκωσε, μας έβαλε στη θέση Του και μας πήγε στο πανδοχείο.

«Συνεζωοποίησε» λέγει ο απόστολος Παύλος. «Συνήγειρε, συνεκάθισε». Τι

σημαίνει «συν»; Σημαίνει «μαζί». Την δική Του ζωή την έκανε δύο και έδωσε

και σε μας. Είμαστε κάτω εμείς. Μας σήκωσε και μας ανάστησε. Μας πήρε και

θα μας βάλλει μια ημέρα να καθίσουμε μαζί Του. Και μέχρι τότε και εις τους

αιώνες θα μας φροντίζει ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Αυτό είναι το νόημα

της παραβολής. Ότι ο Χριστός είναι ο πλησίον μας.

Γίνε «πλησίον» στους άλλους

Ρώτησε ο νομικός: «Ποιός είναι ο πλησίον μου;»

Και αφού άκουσε την παραβολή έδωσε μόνος του την απάντηση:

«Εκείνος που έκανε το έλεος».

Ποιός έκανε το μεγαλύτερο έλεος; Ο Χριστός. Τι έκανε; Αυτά που

έκανε, ποιος να τα διηγηθεί; Με τι γλώσσα να τα διηγηθεί; Με τι γλώσσα να

διηγηθεί κανείς τι είναι η ευσπλαγχνία και το έλεος του Χριστού;

Είπε ο Χριστός στον νομικό: «Πορεύου και συ ποίει ομοίως». Κάνε και

συ το ίδιο. Πού να το κάνω Χριστέ μου; Σε όποιον βλέπεις πονεμένο. Σε

όποιον βλέπεις να κινδυνεύει. Και προπαντός, σε όποιον βλέπεις να υποφέρει

και να κινδυνεύει στην ψυχή του και στην αιώνια ζωή.

Δεν είναι τραγικό πράγμα, να φροντίζουμε για τον πεινασμένο στην

κοιλιά και για τον γυμνό στο σώμα να τους δώσουμε λίγο ψωμί και κάποιο

πουκαμισάκι, και να μην φροντίζουμε για εκείνον που κινδυνεύει να χάσει την

ψυχή του; Υπάρχει χειρότερο κακό;

Γι’ αυτό, αν θέλουμε να είμαστε άνθρωποι του Θεού, έχουμε χρέος να

ανοίγουμε το στόμα και να μιλάμε για την αιώνια ζωή. Να μιλάμε όσο

μπορούμε για το κακό που είναι ο θάνατος της ψυχής, ο θάνατος που τον

φέρνει η αμαρτία.

Να μας δυναμώνει ο Κύριος, να μας φωτίζει, να μας αγιάζει την καρδιά,

να μεγαλώνει η καρδιά μας. Και να είναι πρόθυμη να υποβληθεί σε κόπους

και σε στενοχώριες για την ωφέλεια του πλησίον. Να τον παρακαλούμε με όλη

την δύναμη της ψυχής μας, να μας αξιώνει να γινόμαστε καλοί Σαμαρείτες.

Μιμητές τού Κυρίου μας Ιησού Χριστού στην καλωσύνη, στην αγάπη, στην

φιλανθρωπία. Αμήν.-

Σατανιστικὸ τὸ ὑπόβαθρο τῆς γιορτῆς Χάλοουϊν

 

Σατανιστικὸ τὸ ὑπόβαθρο τῆς γιορτῆς Χάλοουϊν

Δυστυχῶς ἕνα ἀκόμη ἀπὸ τὰ ὑποπροϊόντα τῆς ἀμερικανικῆς κουλτούρας ἔχει τὰ τελευταῖα χρόνια εἰσαχθεῖ καὶ στὴν Ὀρθόδοξη πατρίδα μας, ὅπως ἐξάλλου καὶ στὶς ὑπόλοιπες δυτικὲς χῶρες. Πρόκειται γιὰ τὴ γιορτὴ Χάλοουϊν («Halloween»), ἡ ὁποία ἀπευθύνεται κυρίως στὰ μικρὰ παιδιά, χωρὶς νὰ ἀποκλείονται ἀπὸ αὐτὴν καὶ οἱ μεγάλοι. Κάθε χρόνο τὰ τελευταῖα χρόνια οἱ βιτρίνες τῶν καταστημάτων πρὸς τὸ τέλος τοῦ Ὀκτωβρίου γεμίζουν μὲ μακάβρια σύμβολα, ποὺ θυμίζουν ταινίες τρόμου, ὅπως σκελετοὺς ἀνθρώπων, κολοκύθες σὲ σχῆμα δαιμόνων, νεκροκεφαλές, φαντάσματα, ξωτικά, ἐνδυμασίες μαγισσῶν καὶ μαγικὰ σύμβολα. Ἡ γιορτὴ τελεῖται στὶς 31 Ὀκτωβρίου καὶ ἔχει δυστυχῶς περάσει ἀκόμη καὶ στὴν πρωτοβάθμια ἐκπαίδευση.
Ἐφέτος ἡ Πανελλήνια Ἕνωση Πολιτῶν γιὰ τὰ παιδιά (ΠΕΠΠ), μὲ παρέμβασή της πρὸς τὶς Διευθύνσεις Ἐκπαίδευσης, τὶς Σχολικὲς Μονάδες καὶ τὸν Τύπο, ζητεῖ νὰ ἀνατραπεῖ ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ θεσμοῦ αὐτοῦ στὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα. Μεταφέρουμε κάποιες ἐπισημάνσεις της:
«Ἡ ἄλλοτε κελτικὴ καὶ πλέον ἀμερικανικὴ γιορτὴ τῶν πνευμάτων τοῦ ΧάλοουΪν, μὲ τὴ φιλοσοφία της καὶ τὰ σύμβολά της, πόρρω ἀπέχει ἀπὸ τὶς ἀξίες ποὺ πρέπει νὰ παρέχει τὸ σύγχρονο σχολεῖο καὶ ὁ ἐκπαιδευτικὸς ποὺ τὸ ὑπηρετεῖ καὶ ὁ ὁποῖος εἶναι ταγμένος καὶ ὁρκισμένος νὰ τὶς διαφυλάσσει. Ἡ μαγεία, τὰ καζάνια μὲ τὰ ἀνθρώπινα μέλη, οἱ μελανόμορφες μάγισσες μὲ τὰ νεκρικὰ ἐκμαγεῖα στὰ χέρια, τὰ αἱμόφυρτα ἀκρωτηριασμένα μέλη, οἱ ἀποκρουστικὲς μεταμφιέσεις, ὅπως καὶ ὑπολείμματα ματιῶν στὸ ράμφος κάποιου σαρκοβόρου πτηνοῦ δὲν ἀποτελοῦν χαρὰ καὶ διασκέδαση γιὰ τὰ μικρὰ παιδιά (μαθητές), ἀλλὰ ἐπισύρει βαρύτατες ποινὲς στὸ φάσμα τῆς παιδαγωγικῆς, τῆς παιδοψυχολογίας, τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας, τῆς ταυτότητας καὶ τῶν πολιτιστικῶν ἀξιῶν τῶν ἑλληνικῶν οἰκογενειῶν, ποὺ προστατεύονται ἀπὸ τὸ Σύνταγμα, τὶς Διεθνεῖς Συμβάσεις καὶ τοὺς Νόμους τοῦ Κράτους. Ἡ συμμετοχὴ στὸ Χάλοουϊν παραμένει ἰδιωτικὴ καὶ προσωπικὴ ἐπιλογὴ τοῦ καθενός, καὶ ὄχι ὑπόθεση ποὺ ἀφορᾶ στὶς σχολικὲς αἴθουσες, στοὺς μαθητὲς καὶ στὸ Ἑλληνικὸ Σχολεῖο» («aktines.blogspot.com» 2-11-2026).
Εἰδικὴ μελέτη τῆς δρος Θεολογίας Ἀγ­γελικῆς Χατζηιωάννου ἀποκαλύπτει ὅτι τὸ ὑπόβαθρο τῆς γιορτῆς αὐτῆς εἶναι σατανιστικό. Πρόκειται γιὰ τὴν ἀρχαία παγανιστικὴ κελτικὴ ἑορτὴ Σαμαίν, στὴν ὁποία οἱ ζωντανοὶ ἔρχονταν σὲ ἐπαφὴ μὲ τὸν κάτω κόσμο τῶν νεκρῶν καὶ τὰ πνεύματα τοῦ σκότους. Στὴν ἑορτὴ αὐτὴ τελοῦνταν ζωοθυσίες καὶ ἀνθρωποθυσίες. Ἡ σύγχρονη σατανιστικὴ βίβλος κατατάσσει τὸ Χάλοουϊν ὡς μία ἀπὸ τὶς δύο σημαντικότερες γιορτὲς τοῦ σατανιστικοῦ ἡμερολογίου, ἐνῶ σχετικὲς ἱστοσελίδες δίνουν ὁδηγίες γιὰ τὸν τρόπο ἑορτασμοῦ μὲ κατασκευὴ βωμοῦ καὶ προσκόμιση σ᾿ αὐτὸν κρανίων, ὀστῶν κ.ἄ.
Εἶναι δυνατὸν τὰ Ἑλληνόπουλα τοῦ Νηπιαγωγείου καὶ τοῦ Δημοτικοῦ νὰ παίρνουν μέρος σὲ τέτοιες «γιορτές»; Πολὺ σωστὰ ἡ ΠΕΠΠ ἐφιστᾶ τὴν προσοχὴ στοὺς ἐκπαιδευτικοὺς νὰ μὴ δεχθοῦν αὐτὰ τὰ ὑποπροϊόντα στὶς σχολικὲς αἴθουσες. Ὅμως καὶ οἱ γονεῖς ὅλοι πρέπει νὰ ξεσηκωθοῦν καὶ νὰ κινηθοῦν δραστήρια καὶ δυναμικά, ὥστε τὸ περιθωριακὸ αὐτὸ καὶ ἐπικίνδυνο φαινόμενο τῆς ἀμερικανικῆς ὑποκουλτούρας νὰ ἐξαφανισθεῖ ἀπὸ τὰ χώματα τοῦτα, τὰ σπαρμένα μὲ κόκκαλα ἱερά, καὶ ἀπὸ τὶς ἁγνὲς ψυχὲς τῶν μικρῶν παιδιῶν μας.

Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2026

ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ ΜΑΝΤΑΜΑΔΟΥ


 https://www.youtube.com/watch?v=byp51-NJE90&list=WL

 2026 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 8 - ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ ΛΟΥΚΑ

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ ΤΟΥ ΙΑΕΙΡΟΥ (Λουκ. 8, 41-56)


†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Άσσο, στις 6/11/1994)

Αξιοποιείστε σωστά το θαύμα


Όταν ο Κύριος μας δίνει τον φωτισμό Του και αναζητούμε την ευλογία

Του και την δύναμή Του και την συγχώρησή Του, πρέπει να μας πιάνει και

λίγη αγωνία, για να εννοήσουμε καλύτερα το θέλημά Του. Και πρέπει να

ανοίγουμε τα μάτια μας, για να διαβάσουμε τον Λόγο τού Θεού, και να

τεντώνουμε τα αυτιά μας να τον ακούσουμε. Κυρίως όμως να ανοίγουμε την

καρδιά μας, για να τον βάλουμε μέσα, ώστε να μείνει μόνιμα εκεί. Μόνο έτσι

μπορούμε να γίνουμε αληθινά άνθρωποι του Θεού!

Σήμερα το Ευαγγέλιο μας μίλησε για δυο θαύματα του Κυρίου μας Ιησού

Χριστού.

Παρουσιάστηκε, λέγει, στο Χριστό ένας εκκλησιαστικός λειτουργός της

εποχής εκείνης, ο αρχισυνάγωγος Ιάειρος, και Τον παρακάλεσε να πάει στο

σπίτι του, για να θεραπεύσει την κόρη του, που ήταν έτοιμη να πεθάνει. Και ο

Κύριος του είπε: «Έρχομαι».

Άκουσαν οι άνθρωποι πως θα πήγαινε για να κάνει θεραπεία και

έτρεξαν.

Όλοι μας, όταν ακούμε ότι θα γίνει κάτι το παράξενο, μας πιάνει η

περιέργεια να το δούμε. Όταν μάλιστα αυτό το παράξενο είναι ενέργεια του

Θεού, τότε το ενδιαφέρον μας αυτό δεν είναι μια ψεύτικη περιέργεια, αλλά

είναι ένας πόθος να αισθανθούμε ότι στεκόμαστε στα πόδια μας. Δηλαδή,

όπως πατάμε γερά στην γη, έτσι πατάμε γερά και στην πίστη. Και βλέποντας

τις υπερφυσικές ενέργειες του Θεού παίρνουμε δύναμη να κάνουμε κάτι

παραπάνω στα πνευματικά, επεκτεινόμαστε δηλαδή σε αγαθά έργα. Και έτσι

καλλιεργώντας την ενάρετη ζωή έχουμε ελπίδα κληρονομίας των αιωνίων

αγαθών.


Μας νιώθει ο Χριστός


Γι’ αυτό, όταν μαθεύτηκε ότι ο Χριστός πάει να κάνει θαύμα, έτρεξαν

πολλοί πίσω Του. Τόσοι, που «συνέθλιβον Αυτόν». Δηλαδή, έπεφταν πάνω

του. Τον είχαν κυριολεκτικά σκάσει.

Ανάμεσα σ’ αυτό το άτακτο πλήθος βρέθηκε και μια γυναίκα, που έβγαζε

συνεχώς αίμα. Για πολλά χρόνια έτρεχε από γιατρό σε γιατρό και είχε πάθει

πολλά από τις διάφορες θεραπείες. Τελικά οι γιατροί τής έφαγαν όλα τα

χρήματα και όχι μόνο δεν είδε ωφέλεια, αλλά πήγε στο χειρότερο. Αυτά,

συμβαίνουν πάντοτε...

Ακούγοντας η γυναίκα ότι περνάει ο Χριστός, ότι είναι εκ του Θεού, και

ότι έχει δύναμη και θεραπεύει, πήγε από πίσω και έπιασε το «άκρον του

ενδύματός Του». Δεν Τον ακούμπησε στην πλάτη, αλλά έσκυψε κάτω και

άγγιξε το άκρο από το ρούχο Του, που σερνόταν στη γη.

Γιατί; Δεν μπορούσε άραγε να Τον ακουμπήσει ελαφρά στον ώμο;

Μπορούσε αλλά δεν το έκανε, γιατί αισθάνθηκε μέσα της ευλάβεια. Είπε:

«Τι είμαι εγώ; Από τι υποφέρω; Από αμαρτίες υποφέρω. Και Αυτός τι είναι;


2Κυριακή Ζ΄ Λουκᾶ. Ἡ ἀνάσταση τῆς θυγατέρας τοῦ Ἰαείρου. 6/11/1994

Ευλογημένος του Θεού! Έχει την δύναμη του Θεού! Είμαι εγώ άξια να πάω και

να Του ζητήσω κάτι; Είμαι εγώ άξια να Τον ακουμπήσω; Αλλά και πώς να

κάνω αν δεν Τον ακουμπήσω κάπου; Πώς θα έρθει η ευλογία και η δύναμη

Του επάνω μου, να με θεραπεύσει;»

Όταν κατάλαβε ο Χριστός ο Παντογνώστης τι έγινε, φώναξε:

- Ποιος Με ακούμπησε;

Του λέει ο Απόστολος Πέτρος:

- Κύριε, τόσος κόσμος είναι γύρω σου. Εμείς λέμε, πώς να σε

γλυτώσουμε. Κοντεύουν να σε σκάσουν. Και ρωτάς, ποιος σε ακούμπησε;

Λέει ο Χριστός:

- Κάποιος με ακούμπησε διαφορετικά!

Ο Χριστός κατάλαβε ότι Τον ακούμπησε κάποιος άνθρωπος γυρεύοντας

κάτι. Βέβαια το ρούχο ακούμπησε η αιμορροούσα, όχι Τον ίδιο! Αλλά τι

σημασία έχει αυτό για τον Θεό;

Βλέποντας η γυναίκα αυτή ότι δεν Του ξέφυγε, ήρθε και στάθηκε

μπροστά Του. Και τι έκανε; Έπεσε στα γόνατα και Τον προσκύνησε. Και του

είπε όλη την αλήθεια.

Τότε ο Χριστός της είπε: «Θάρρος, κόρη μου. Η πίστη σου σε έσωσε.

Άντε στο καλό και από τώρα θα είσαι καλά».

Και αμέσως αισθάνθηκε ότι είχε γίνει καλά!


Αγγίζοντας την δωρεά Του Χριστού


Ήρθαμε στην Εκκλησία με την αίσθηση ότι είμαστε αμαρτωλοί. Και

έχουμε ανάγκη από το έλεος του Χριστού. Ίσως όχι τόσο για το σώμα μας,

αλλά οπωσδήποτε για την ψυχή μας, που είναι προορισμένη να αφήσει μια

ημέρα τον πρόσκαιρο κόσμο και να πάει στη Βασιλεία του Θεού.

Όταν πεθαίνουμε, το σώμα μας λιώνει και σαπίζει μέσα στην γη. Και θα

μείνουν για λίγα χρόνια μερικά κόκκαλα. Μετά θα ψάχνεις και για τα κόκκαλα...

Αλλά η ψυχή μένει. Ο «έσω άνθρωπος» μένει άφθαρτος, αιώνιος! Αυτόν

τον άνθρωπο, τον έσω, τον καταλαβαίνουμε ότι είναι άρρωστος. Ότι υποφέρει

από κάποια πληγή της ψυχής.

Και ερχόμαστε στην εκκλησία, κάτι να ακουμπήσουμε, κάτι να μας

ακουμπήσει από την χάρη του Θεού, για να γίνει η ψυχή μας καλά. Κάνουμε

τον σταυρό μας. Φιλάμε τις άγιες εικόνες. Παίρνουμε την ευλογία, που μας

δίνει ο παπάς με τα λόγια: «Ειρήνη πάσι. Και έσται τα ελέη του μεγάλου Θεού

και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού μετά πάντων υμών». Πάνω σε όλους σας το

έλεος του Θεού.

Τι μεγάλες ευλογίες, αδελφοί μου! Να τις σκέπτεται κανείς και να λέει: «Τι

να λαχταρήσω περισσότερο στον κόσμο από αυτές τις ευλογίες, που θα μου

θεραπεύσουν την ψυχή μου και δεν θα έχει τον κίνδυνο να σαπίσει στον Άδη

και στην κόλαση!»


Στα απλά φαίνεται η ευλάβεια


Πώς πήγε η αιμορροούσα στο Χριστό; Πήγε με πολλή ευλάβεια πίσω

Του και προσκύνησε και ακούμπησε το άκρο του ενδύματος Του.

Εμείς πώς πάμε στην εκκλησία;

Μερικές φορές μας πιάνει απογοήτευση, όταν βλέπουμε πώς πάνε οι

χριστιανοί να κοινωνήσουν. Σαν μπουλούκι, όλοι μαζί. Τσακώνονται, ποιος θ’


3Κυριακή Ζ΄ Λουκᾶ. Ἡ ἀνάσταση τῆς θυγατέρας τοῦ Ἰαείρου. 6/11/1994

αρπάξει πρώτος το μάκτρο, το πανί που είναι σκεπασμένο το Άγιο Ποτήριο.

Τσακώνονται, ποιος να κοινωνήσει πρώτος. Και άμα το τραβάει και κάποιος

άλλος, τον αγριοκοιτάζει ο πρώτος, σαν να του λέει: «Θα σε συγυρίσω».

Πόσο διαφέρουμε από την αιμορροούσα!

Ποιος είναι ο σωστός τρόπος; Πάμε να κοινωνήσουμε με τη σειρά, ο

ένας πίσω από τον άλλον. Όταν φτάσουμε μπροστά στο Άγιο Ποτήριο, πριν

έρθει η σειρά μας, κάνουμε ένα προσκύνημα χαμηλό, και λέμε στο Χριστό:

«Χριστέ μου, το ρούχο Σου θέλω να πιάσω, σαν την αιμορροούσα. Εσύ με

αξιώνεις να μου δώσεις το Σώμα Σου και το Αίμα Σου! Τι είμαι εγώ, Χριστέ

μου;»

Αλλά, αντί να κάνουμε έτσι, μερικές φορές έχουμε δει ανθρώπους που

βρίστηκαν! Ναι, βρίστηκαν, λίγο πριν ανοίξουν το στόμα τους, να

κοινωνήσουν! Ποια ευλάβεια υπάρχει μέσα στην ψυχή τους; Τι ευγένεια είχε

μπροστά στο Χριστό, η αιμορροούσα! Και τι βαρβαρότητα, δείχνουμε εμείς,

όταν πάμε να κοινωνήσουμε.

Να θυμηθούμε και κάτι άλλο. Έρχεται η ώρα, να προσκυνήσουμε τον

Επιτάφιο ή το Σταυρό, την Μεγάλη Πέμπτη. Ω, τι γίνεται! Τι γκρίνιες και τι

σπρωξίματα που βλέπουμε! Δεν είναι κρίμα; Πόση ευγένεια πρέπει να

δείχνουμε στην εκκλησία! Μπροστά στο Χριστό πρέπει να είμαστε άγγελοι.

Γεμάτοι καλοσύνη, ειρήνη ψυχής, ταπείνωση, υποχωρητικότητα.

Και να κάνουμε τη σκέψη: «Στην εκκλησία μπήκαμε. Μέσα σε ένα

θησαυροφυλάκιο πνευματικό. Πρέπει να έχουμε τα χέρια μας απλωμένα, να

αρπάξουμε όσο μπορούμε περισσότερα». Πώς θα γίνει αυτό; Όσο

μεγαλύτερη ευλάβεια έχουμε, τόσο περισσότερα αρπάζουμε.

Τι λέμε στην Θεία Λειτουργία; «Άνω σχώμεν τας καρδίας». Όταν ο

παπάς λέει: «άνω σχώμεν τας καρδίας», σηκώνει και τα χέρια του προς τα

πάνω. Γιατί; Γιατί όταν απλώνουμε την καρδιά μας προς τα πάνω, είναι σαν

να απλώνουμε τα χέρια μας, για να μας τα γεμίσει ο Κύριός μας, η πηγή όλων

των αγαθών, των επιγείων και των επουρανίων. Τα απλώνουμε, για να μας

γεμίσει τα χέρια, της ψυχής τα χέρια, την ψυχή μας και την καρδιά μας, με το

έλεός Του και με όλα Του τα αγαθά.

Γι’ αυτό ερχόμαστε στην εκκλησία. Και όσο περισσότερη ευλάβεια

έχουμε, τόσο περισσότερη χάρη και έλεος θα πάρουμε.


Η επιτυχία


Η αιμορροούσα όταν γύρισε στο σπίτι της έφτιαξε ένα ανδριάντα.

Έφτιαξε τον Χριστό, ανδριάντα χάλκινο. Και μπροστά Του, έφτιαξε τον εαυτό

της να προσκυνάει, για να δείξει την ευγνωμοσύνη της στον Χριστό! Και

σωζόταν αυτό το άγαλμα μέχρι την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Η μεγαλύτερη σοφία στον άνθρωπο είναι να έχει φόβο Θεού και

ευλάβεια. Γιατί έτσι, ημέρα με την ημέρα, γίνεται αληθινά σοφός στα

πνευματικά και στα επουράνια. Αμήν.-