ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΤΜΟΣ

 https://www.youtube.com/watch?v=_fATnwi4sFw&list=

WL

 2026 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 27 - ΚΥΡΙΑΚΗ Α ΛΟΥΚΑ

Η ΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ (Λουκ. 5, 1-11)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Μύτικα Άρτας, στις 27/9/1992)

Πορεία προς την επίγνωση του Χριστού

Γιατί πάμε στην Εκκλησία;

Η απάντηση είναι: Γιατί αναζητούμε τον Θεό. Γιατί θέλουμε να πάμε λίγο

πιο κοντά Του. Θέλουμε να Τον βρούμε, να Τον αισθανθούμε, να πάρουμε

την ευλογία Του, να μας σκεπάσει η δύναμή Του, να έλθει στην καρδιά μας και

στη ζωή μας η χαρά και η ειρήνη, που μόνο Εκείνος δίνει.

Όποιος δεν πηγαίνει με αυτό το φρόνημα στην Εκκλησία, λάθος κάνει.

Όποιος δεν πηγαίνει στην Εκκλησία θέλοντας να γίνει καλύτερος πνευματικά,

να βελτιωθεί, για να έχει ελπίδα αιωνίου ζωής, ελπίδα αγάπης και στοργής εκ

μέρους του Θεού, κάνει λάθος, γιατί πηγαίνει στην Εκκλησία για τον τύπο. Και

ο τύπος, όταν δεν έχει την ουσία, το πνεύμα που ζωοποιεί τα πάντα, είναι

νεκρός.

Γι’ αυτό, έχοντας τους τύπους της Εκκλησίας μας, οφείλουμε να

αναζητούμε την ουσία, το πνεύμα που κρύβεται πίσω από τον τύπο, για να

κάνουμε την ζωή μας να γεμίσει από την χάρη και την ευλογία του Θεού.

Παραδείγματος χάριν: Κάνουμε το σημείο του σταυρού, που είναι ένας

τύπος της πίστης μας. Γιατί τον κάνουμε; Γιατί ο Χριστός σταυρώθηκε για μας.

Και κάνοντάς τον θέλουμε να ομολογήσουμε ότι με τον θάνατό Του πάνω

στον Σταυρό ο Χριστός, η πηγή της ζωής, μας δίνει αληθινή ζωή, ζωή που δεν

τελειώνει με τον θάνατο. Αλλά αντίθετα, από εκεί και πέρα, θα αρχίσει μια ζωή

χωρίς πόνο, χωρίς λύπη, χωρίς στεναγμό, και το σπουδαιότερο χωρίς

αμαρτία και χωρίς φόβο ενός δευτέρου θανάτου.

Όταν λοιπόν κάνουμε τον σταυρό μας, ας φέρνουμε στον νου μας όλα

αυτά και θα έχουμε μεγάλη ωφέλεια.

Πού ήρθες Χριστέ μου;

Σήμερα το Ευαγγέλιο μας είπε ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ενώ

περπατούσε στην παραλία της Γενησαρέτ είδε κάποιους ψαράδες που

έπλεναν τα δίχτυά τους.

Τους ρώτησε:

- Πώς πήγατε, παιδιά, σήμερα;

- Τίποτε, του απάντησαν. Όλη την νύχτα ψάχναμε στη θάλασσα, όμως

λέπι δεν πιάσαμε.

2Κυριακή Α΄ Λουκᾶ. Ἡ κλήση τῶν Μαθητῶν. 27/9/1992

Τότε ο Χριστός μπήκε στο καραβάκι τού Πέτρου και τον παρακάλεσε να

το τραβήξει λίγο πιο μέσα στη θάλασσα. Και από εκεί δίδασκε τον κόσμο που

στεκόταν στην ακρογιαλιά. Όταν τελείωσε την διδασκαλία Του είπε στον

Πέτρο, που ακόμη δεν είχε γίνει απόστολος:

-Δεν πάμε λίγο παραμέσα να πιάσεις και κανένα ψαράκι;

Απάντησε ο Πέτρος:

-Κύριε, όλη την νύχτα παλεύαμε, που ήταν ώρα για ψάρια και δεν

πιάσαμε τίποτα. Πώς λοιπόν θα πιάσουμε τώρα, μέρα μεσημέρι; Αλλά μετά

από τόσο ωραία λόγια που μας είπες, θα σου κάνω το χατίρι και θα ρίξω το

δίχτυ.

Έριξαν πάλι τα δίχτυα και έπιασαν τόσα ψάρια, που δεν τα είχαν πιάσει

ποτέ στη ζωή τους. Αλλά ο Απόστολος Πέτρος ήταν άνθρωπος που

αναζητούσε την ουσία και όχι τους τύπους. Και προσπαθούσε με τη σκέψη

του να ψάχνει να δει πού είναι ο Θεός, τι δείχνουν τα έργα Του και τι

σημαίνουν τα λόγια Του. Όταν λοιπόν είδε τα δίχτυα γεμάτα, και μάλιστα ώρα

που δεν ήταν για ψάρια, κατάλαβε ότι ο Χριστός δεν ήταν μόνο ό,τι φαινόταν.

Γιατί τότε, πώς διάταξε τα ψάρια και τον άκουσαν να κάνουν κάτι το εντελώς

διαφορετικό απ’ ό,τι έκαναν κάθε ημέρα;

Δηλαδή ο Πέτρος κατάλαβε ότι πήρε ο Χριστός τα ψάρια και τα πήγε στο

δίχτυ του, όπως εμείς παίρνουμε το γαϊδουράκι και το πηγαίνουμε εκεί που

θέλουμε. Και σκέφθηκε: Ποιόν έχω μπροστά μου; Ποιος είναι αυτός που

διατάζει τα ψάρια; Ο Θεός!

Πήγε λοιπόν, γονάτισε μπροστά Του και Του είπε: «Έξελθε απ’ εμού,

Κύριε. Φύγε, Κύριε, γρήγορα από το καράβι μου, εγώ είμαι αμαρτωλός. Τι

δουλειά έχεις Εσύ, Χριστέ μου, πάνω σ’ ένα καράβι που το έχουν μολύνει οι

καθημερινές αμαρτίες μου; Δεν είμαι άξιος να είσαι κοντά μου».

Και αφού προσκύνησε τον Χριστό, τι έκανε; Τον θεώρησε καθρέφτη της

ψυχής του. Και είδε μέσα εκεί, μπροστά δηλαδή στον Χριστό, τον εαυτό του

ακάθαρτο, γιατί θυμήθηκε τις αμαρτίες του. Γι’ αυτό είπε: «Χριστέ μου, δεν

είμαι άξιος ούτε να Σε χαιρετήσω. «Έξελθε απ’ εμού, για να μη μολυνθείς».

Αδελφοί. Κι εμείς, οι ταπεινοί άνθρωποι, που είμαστε μακριά από την

αγιότητα του αποστόλου Πέτρου, όταν ερχόμαστε πρόσωπο προς πρόσωπο

με τον Χριστό, πρέπει να σκεφτόμαστε τις αμαρτίες μας. Και να βλέπουμε τι

είμαστε και τι έχουμε απέναντί Του. Η αγία μας Εκκλησία και η σοφία των

Πατέρων μας, έχει γεμίσει τη ζωή μας με ευκαιρίες, που μας βάζουν μπροστά

στον καθρέφτη του Χριστού.

Πρώτη ευκαιρία: Το πρωί και το βράδυ στεκόμαστε μπροστά στο Χριστό

και κάνουμε την προσευχή μας. Στο φαγητό, κάνουμε τον σταυρό μας. Πρέπει

«κάτι» να θυμόμαστε εκείνες τις στιγμές. Είναι Παρασκευή και θυμόμαστε ότι

την Παρασκευή σταυρώθηκε για μας ο Χριστός. Την Τετάρτη θυμόμαστε ότι

ένας άνθρωπος Τον πρόδωσε. Γιατί; Γιατί ενώ στέκονταν κοντά Του, δεν Τον

3Κυριακή Α΄ Λουκᾶ. Ἡ κλήση τῶν Μαθητῶν. 27/9/1992

είχε καθρέφτη του, αλλά του έβαλε πάνω ένα μαύρο πανί, για να μην

καθρεφτίζεται η ψυχή του στο φως τού Χριστού, και πήγε και Τον πρόδωσε.

Και ορίζει η εκκλησία μας, να νηστεύουμε τις μέρες αυτές για να

θυμόμαστε τον Χριστό που σταυρώθηκε για μας, και να Τον παρακαλούμε:

«Χριστέ μου, φύλαξέ με να μην καταντήσω σαν τον Ιούδα. Γιατί ενώ έχω τόσες

ευκαιρίες, να κοιτάζω το πρόσωπό μου στο φως Σου, εγώ κάνω ότι δεν

καταλαβαίνω. Αλλά βάζω το μαύρο πανί των παθών και των αμαρτιών και της

κακής μου διάθεσης μπροστά και κάνω πως δεν Σε βλέπω. Και μερικές φορές

παίρνω το θάρρος, αντί να Σε δοξάζω και να Σε προσκυνώ, να Σε υβρίζω και

να Σε αρνούμαι».

Αλλά η μεγαλύτερη και αγιότερη ευκαιρία είναι ότι ερχόμαστε στην

Εκκλησία και ακούμε τόσα λόγια από το Πνεύμα το Άγιο, όλα διδασκαλία, όλα

ελπίδα, όλα παρηγοριά. Μπαίνοντας μέσα στην Εκκλησία, πρέπει να ανοίγω

τα αυτιά μου να μην χάσω λέξη. Όχι να σκέπτομαι πότε τα χρήματά μου, πότε

το χωράφι μου, πότε τον περίπατό μου και πότε τα… πάθη μου. Όχι βέβαια

για να τα διορθώσω, αλλά για να τα συνεχίσω.

Μέσα στην Εκκλησία πρέπει να κοιτάζουμε τον εαυτό μας στον

καθρέφτη του Χριστού. Μόνο να κοιτάζεις την εικόνα του γλυκύτατου Σωτήρος

μας και ευεργέτη μας Ιησού Χριστού, γεμίζει η καρδιά σου από γλύκα, ειρήνη

και χαρά.

Ο Πέτρος, λοιπόν, όταν είδε τα δίχτυα γεμάτα, είπε στο Χριστό: «έξελθε

απ’ εμού, Κύριε, γιατί είμαι αμαρτωλός άνθρωπος». Ο Χριστός δεν του

απάντησε: «σε ευχαριστώ που μου το λες, φεύγω», αλλά του είπε:

-Θάρρος Πέτρε! Από τη στιγμή, που λες αυτά τα λόγια, Εγώ όχι μόνο δεν

φεύγω από κοντά σου αλλά σε παίρνω για πάντα κοντά Μου. Και από ψαρά

για ψάρια, θα σε κάνω ψαρά ανθρώπων. Από εδώ και πέρα θα μαζεύεις

ανθρώπους στο δικό Μου δίχτυ, που είναι η Εκκλησία, για τη Βασιλεία του

Θεού.

Καιρός εσωτερικής εργασίας

Τι μας λένε αυτά τα λόγια του Χριστού; Όσο περισσότερο

ταπεινωνόμαστε, τόσο περισσότερο ο Χριστός μάς αγαπάει. Όσο

περισσότερο κατηγορούμε τον εαυτό μας και λέμε πως είμαστε αμαρτωλοί,

τόσο περισσότερο ο Χριστός μάς απαντάει: «Είσαστε δικοί Μου. Έτσι σας

θέλω. Να είστε άνθρωποι που κοιτάζουν με αγωνία το μέσα, όχι το έξω. Την

ψυχή να κοιτάζουν! Είναι καθαρή;».

Όλοι φροντίζουμε να είμαστε καθαροί. Φοράμε ωραία ρούχα, για να

φαινόμαστε όμορφοι ενώπιον των ανθρώπων, που μερικές φορές, τι είναι;

Δεν το λέμε για να κατακρίνουμε, αλλά για να διδαχθούμε. Μερικές φορές,

είναι γεμάτοι αμαρτίες. Και όμως εμείς σε κάτι τέτοιους ανθρώπους

4Κυριακή Α΄ Λουκᾶ. Ἡ κλήση τῶν Μαθητῶν. 27/9/1992

φροντίζουμε να είμαστε ευάρεστοι. Για φανταστείτε, τι αγώνα πρέπει να

κάνουμε για να είμαστε, ευάρεστοι, πλυμένοι και καθαροί, ενώπιον του Κυρίου

μας Ιησού Χριστού. Εκείνου, που και τώρα έχουμε τόσο πολύ ανάγκη την

ευλογία Του και την χάρη Του, αλλά και Εκείνου που θα μας δώσει την αιώνια

ζωή!

Ο πρώτος στόχος του αγώνα μας αυτού πρέπει να είναι, να

τοποθετηθούμε σωστά, δηλαδή με ταπείνωση, μπροστά στον Κύριό μας

Ιησού Χριστό. Όταν κάποιος βλέπει τις αμαρτίες του, ταπεινώνει όχι τους

άλλους, αλλά τον εαυτό του, και λέει: «Φαίνεται πως δεν είμαι τόσο καλός

όπως πίστευα». Αυτή είναι η μεγαλύτερη σοφία. Να φτάνει κανείς στο

συμπέρασμα ότι δεν είναι τόσο καλός όσο πρέπει, γιατί έχει αμαρτίες. Όσο

περισσότερο ανακαλύπτουμε ότι δεν είμαστε καλοί, τόσο περισσότερο

πλησιάζουμε στο Θεό.

Όταν εξομολογούμεθα, ταπεινωνόμαστε όχι ενώπιον του παπά, αλλά

ενώπιον του Θεού. Είπε ο Χριστός στους Αποστόλους και στους ιερείς: «Αν

τινων αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτοίς, αν τινων κρατήτε, κεκράτηνται». Αν

σεις συγχωρείτε τις αμαρτίες, όταν σας τις πουν με ταπείνωση, σαν να τις λένε

σε Μένα, είναι συγχωρεμένες, και τους ανθρώπους αυτούς που

εξομολογούνται, τους αγαπάω και τους θέλω για πάντα κοντά Μου. Αν δεν τις

πουν και δεν τις συγχωρήσετε, μένουν πάνω τους.

Και μετά, αδελφοί μου, πηγαίνουμε να κοινωνήσουμε το Άχραντο Σώμα

και το Τίμιο Αίμα του Χριστού, λέγοντας: «Ως ο ληστής, ως ο τελώνης, ως η

πόρνη, έτσι έρχομαι Χριστέ μου και εγώ. Ένας ταπεινός άνθρωπος είμαι.

Μπορεί να μην έκανα τα ίδια έργα με τον τελώνη, με την πόρνη, με τον ληστή,

αλλά κοιτάζοντας τον εαυτό μου και βλέποντας τις αμαρτίες μου, πού να

ξέρω; Μήπως είμαι και χειρότερος από εκείνους... Συγχώρεσέ με, Χριστέ μου.

Πάρε με κοντά Σου».

Αδελφοί, γι’ αυτά να μιλάμε στους άλλους ανθρώπους. Όχι μόνο για τα

χωράφια, ούτε για τον καιρό, ούτε για τα πολιτικά, ούτε για το ποδόσφαιρο.

Δεν αξίζει τον κόπο να μιλά κανείς γι’ αυτά. Γιατί μπροστά στην αιώνιο ζωή

είναι γελοιότητες. Να μιλάμε για πράγματα, που φωτίζουν και αγιάζουν. Και

τότε ο Χριστός θα δίνει χάρη, έλεος, φωτισμό και σοφία. Αμήν.-

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ

 https://www.youtube.com/watch?v=BRjHuKXMFrU&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E&index=42

ΕΝΑΡΞΗ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ

 

                                                                       ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ

ΤΟ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ΑΡΧΙΖΕΙ  ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ  27 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ  2026 ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ

ΠΑΙΔΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΩΡΑ  11.30-12.30 πμ

ΠΑΙΔΙΑ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ  12.30-13.30πμ

                                                                                                       Ο ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ

                                                                                                  Π.ΠΕΤΡΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ

                                                                                           ΤΗΛ 6953096639

 2026 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 20 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ (Μαρκ. 8, 34 – 9, 1)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Χανόπουλο, στις 19/9/1999)

Το πιο σοβαρό ερώτημα

Το Ευαγγέλιο βάζει σήμερα μπροστά μας το πιο ουσιαστικό ερώτημα

της ζωής μας. «Τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο, αν κερδίσει τον κόσμο όλο και

ζημιωθεί την ψυχή του;». Πρόκειται για πολύ σοβαρό ερώτημα, γιατί ο

καθένας μας από μικρό παιδί προβληματίζεται με τι κριτήρια θα κάνει τις

διάφορες επιλογές του και πώς θα αξιοποιήσει την ζωή του καλύτερα.

Σύμφωνα με το κοσμικό φρόνημα, ο άνθρωπος αξιοποιεί τη ζωή του,

όταν μπορεί να την «χορτάσει», να κερδίσει περισσότερα, να απολαύσει

περισσότερα, να αποκτήσει υλικά αγαθά που θα του εγγυώνται μακρόχρονη

ευτυχία. Και οπωσδήποτε, όταν αποκτήσει τιμές, δόξες, υπόληψη.

Βέβαια είναι πολύ φυσικό να εργάζεται κανείς για το καλύτερο και να

το αναζητεί. Αλλά μερικές φορές, υπάρχει ο κίνδυνος σ’ αυτή την αναζήτησή

του, να πάρει λάθος δρόμο. Και τότε, όλα πάνε στραβά.

Στην εποχή μας, επικρατεί η εξής τοποθέτηση: «Έτσι το ήθελε, έτσι το

διάλεξε, έτσι του άρεσε να ζει. Καλά κάνει». Σου αρέσει να πας στην Εκκλησία;

Καλά κάνεις. Αφού σε ευχαριστεί, καλά κάνεις. Σε άλλον αρέσει ο υπόκοσμος;

Καλά κάνει και μπλέκεται εκεί μέσα. Όμως, δεν είναι όλοι οι δρόμοι σωστοί.

Ο Χριστός ήλθε στον κόσμο για να γίνει φως και οδηγός μας. Για να

μας δείξει το σωστό δρόμο. Είπε ο Κύριος: «Εγώ ειμι η οδός και η αλήθεια και

η ζωή». Εγώ είμαι ο δρόμος ο σωστός. Όποιος ακολουθεί εμένα, έχει ζωήν

αιώνιον και «εν τη σκοτία ου μη περιπατήσει». Δεν θα βρεθεί ποτέ σε σκοτάδι.

Δεν θα βρεθεί ποτέ σε κατάσταση απελπιστική.

Πού κρύβεσαι Αδάμ;

Τι κρίμα να μας έχει προικίσει ο Θεός με μυαλό και να μη το

χρησιμοποιούμε σωστά σε θέματα ουσιαστικά. Κάθε πρωί, μόλις ξυπνήσουμε,

σκεπτόμεθα με προσοχή και κρίνουμε, τι προτεραιότητες πρέπει να δώσουμε

στα θέματα της καθημερινότητος. Τι μας συμφέρει και τι όχι.

Παράδειγμα: Η τάδε τροφή, με βλάπτει. Την αφήνω στην άκρη, έστω

και αν την είχα συνηθίσει σε όλη μου τη ζωή. Όσο κι αν μου στοιχίζει η

στέρησή της. Είμαι άρρωστος. Και έχοντας μυαλό και λογική, καταλαβαίνω ότι

πρέπει να μείνω στο σπίτι. Το κάνω, έστω και αν στερούμαι τον περίπατο,

που τόσο μου αρέσει.

Με δυο λόγια: Κρίνω σωστά για πολλά πράγματα της επίγειας ζωής

μου. Και είναι φυσικό, μια και ο Δημιουργός μας, μας έχει δώσει λογική.

Όμως, δεν μας έδωσε μόνο λογική. Μας έδωσε και το δικό Του φως.

Το φως του Ευαγγελίου Του, για να διακρίνουμε το καλό από το κακό. Για να

ξεχωρίζουμε την αρετή από την αμαρτία. Ποιος δεν καταλαβαίνει, τι είναι καλό

και τι κακό στη ζωή; Και ακόμη έβαλε γύρω μας φρουρούς ο Θεός. Έβαλε

καμπάνες όχι μόνο πνευματικές αλλά και αυτές που κρέμονται στο

καμπαναριό, που - όταν χτυπάνε - φωνάζουν:

-Έλα, Αδάμ. Πού είσαι κρυμμένος Αδάμ;

2Κυριακή μετά τήν Ὕψωσιν. 19/9/1999

2

Ας θυμηθούμε τους πρωτοπλάστους. Τους φωνάζει ο Θεός, αλλά ο

Αδάμ μετά την παρακοή κρυβόταν, γιατί αισθανόταν την αθλιότητά του.

Εσύ λογικέ άνθρωπε, όταν ακούς τη φωνή του Θεού, που είναι ζωή και

ανάσταση, τι κάνεις; Κρύβεσαι πιο πολύ; Απομακρύνεσαι εξακολουθώντας

τον λάθος δρόμο σου; Πού θα φτάσεις; Τι θα γίνει, αν έλθει το τέρμα;

Είπε ο Χριστός: «Τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο, αν κερδίσει τον κόσμο

όλο και ζημιωθεί την ψυχή του»;

Πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα

Ένας, που έχει σκοπό της ζωής του να γεμίζει το πορτοφόλι του, κάθε

φορά που βλέπει τις καταθέσεις του, αισθάνεται επιτυχημένος. «Μπράβο! Όλο

και αυξάνουν!». Άλλος, που συνήθισε να διασκεδάζει, αισθάνεται «ζεστασιά»

στα ξεφαντώματά του. Κάποιος, που του αρέσει να ’ναι καταφερτζής,

«έξυπνος», αισθάνεται «μεγάλος» με τη συμπεριφορά του. Καμαρώνει κάθε

φορά που καταλαβαίνει ότι κορόιδεψε τον άλλο και του πήρε μια δεκάρα

παραπάνω. Και παίρνει αμαρτία στην ψυχή του, για μια δεκάρα...

-Καλά ευλογημένε! Μυαλό σού έδωσε ο Θεός. Τι θα προσθέσει στη

ζωή σου η δεκάρα; Τι θα προσθέσει στη ζωή σου η διασκέδαση και η ηδονή

μιας στιγμής; Γιατί θυσιάζεις τον εαυτό σου, την αιώνια ζωή, για κάτι που είναι

ολοφάνερα ψεύτικο; Γιατί σου αρέσει η απόλαυση της στιγμής, και δεν

παίρνεις το θάρρος να κουραστείς λίγο, προκειμένου να διορθώσεις την

κατάσταση; Τι θα ωφεληθείς, αν κερδίσεις τον κόσμο όλο και ζημιωθείς την

ψυχή σου;

Ας υποθέσουμε ότι ένας κεκοιμημένος αδελφός μας είχε κερδίσει τον

πλούτο τού μεγαλύτερου εφοπλιστή. Και είχε γλεντήσει όλες τις χαρές της

ζωής. Μα να, τελείωσε η ζωή του. Τι ωφέλεια θα έχει από όλα εκείνα; Τι ήταν;

Σκιά! Τίποτε. Άρα μήπως είχε πάρει στη ζωή του εντελώς λάθος δρόμο;

«Πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα, όσα ουχ υπάρχει μετά θάνατον, ου

παραμένει ο πλούτος, ου συνοδεύει η δόξα. Επελθών γαρ ο θάνατος, ταύτα

πάντα εξηφάνισται». Φυσικά, εδώ μένουν. Για τον κεκοιμημένο όμως

εξαφανίστηκαν. Τι κρίμα, να έχει θυσιάσει κανείς γι’ αυτά την ψυχή του.

Η πιο όμορφη ζωή

Η ζωή κοντά στο Θεό είναι πιο όμορφη, απ’ ό,τι είναι μακριά από τον

Θεό. Ας θυμηθούμε τους μοναχούς. Στα μοναστήρια ούτε καλοτρώνε, ούτε

πίνουν, ούτε γλεντάνε. Υπακούουν στον ηγούμενο. Από μόνοι τους, εκούσια!

Δεν επιτρέπουν στον εαυτό τους, να κάνει ό,τι θέλει. Πρόκειται για πράγματα,

που όποιος ζει μακριά από τον Θεό τα θεωρεί απαράδεκτα. Πόσο

δυσκολεύεται να αποδεχθεί κάτι τέτοια η σύγχρονη νοοτροπία! Με την κρίση

λοιπόν των ανθρώπων που είναι μακριά από τον Θεό, οι μοναχοί, και γενικά

όσοι ζουν για τον Θεό, χάνουν την ζωή τους.

Όμως η ζωή των αληθινών χριστιανών έχει τόση χαρά, που δεν την

αλλάζουν με τίποτε. Ούτε με όλα τα αγαθά του κόσμου!

Και όμως. Μακριά από τον Θεό ο άνθρωπος ψάχνει και προσπαθεί να

βρει χαρά, αλλά δεν βρίσκει. Πού να την βρεις την χαρά αδελφέ μου; Στην

αμαρτία που δηλητηριάζει τον εσωτερικό κόσμο; Τι κι αν επιφανειακά και

πρόσκαιρα γλυκαίνει; Η χαρά της αμαρτίας, είναι ψεύτικη, στιγμιαία. Τίποτε.

3Κυριακή μετά τήν Ὕψωσιν. 19/9/1999

3

Με την αγάπη ξεπερνιέται η παγωνιά

Δυο φίλοι, έκαναν χιονοδρομία. Ο καιρός ήταν άσχημος. Το κρύο

ανυπόφορο. Είπαν: «Να τρέξουμε γρήγορα στο καταφύγιο. Να προλάβουμε

να σωθούμε».

Ξαφνικά βλέπουν στην απέναντι πλαγιά έναν άνθρωπο να κατρακυλά

στο γκρεμό. Λέει ο ένας:

-Φαίνεται παράλυσε από το κρύο. Θα πεθάνει. Να τρέξουμε να τον

σώσουμε.

-Τι λες βρε; Αντέδρασε ο άλλος. Με τέτοιο κρύο, θα πάμε να

πεθάνουμε και εμείς; Πάει εκείνος. Να γλυτώσουμε τουλάχιστον εμείς...

-Μα είναι σωστό, να βλέπεις άνθρωπο να κινδυνεύει να πεθάνει και να

μη κάνεις τίποτε; Εγώ θα πάω.

-Πήγαινε. Εγώ πάντως δεν σε ακολουθώ.

Τρέχει λοιπόν ο πονόψυχος και κατεβαίνει στο γκρεμό. Βρίσκει τον

άνθρωπο που είχε πέσει στη χαράδρα, τον φορτώνεται στον ώμο του, γιατί

ήταν ζωντανός και αρχίζει να ανεβαίνει βουλιάζοντας στα χιόνια. Έβαλε όλη

του την δύναμη. Και με την προσπάθεια που έκανε, αισθάνθηκε να καίει

ολόκληρος. Να ιδρώνει. Τέτοιο κόπο έκανε.

Μα όταν έφτασε πάνω, βρήκε το φίλο του νεκρό. Παγωμένο από την

ακινησία. Έκανε τον Σταυρό του και είπε: «Μεγάλο το έλεός σου Κύριε, που

με έσπρωξες να θυσιάσω την ζωή μου για την αγάπη του πλησίον. Γιατί με

τον κόπο και την προσπάθεια, ζεστάθηκε ο οργανισμός μου και ξεπέρασα την

παγωνιά».

Ενώ ο άλλος για να μην κοπιάσει, περιμένοντας μόνο, ξεπάγιασε.

Το ίδιο παθαίνει κάθε ένας, που κοιτάζει μόνο τον εαυτό του. Παγώνει η

ψυχή του. Ασύγκριτα χειρότερο από το να παγώσει το σώμα. Παγώνει ο έσω

άνθρωπος, που είναι πολυτιμότερος από τον έξω.

• Εκείνος που ζεσταίνει την ψυχή του με τον πόθο της τήρησης των

εντολών του Θεού,

• εκείνος που δεν διστάζει να την «απολέσει ένεκεν του Χριστού και του

Ευαγγελίου»,

• εκείνος που έχει πόθο του να κάνει κάτι για τον εαυτό του, για τον

Χριστό και για τον άλλο άνθρωπο,

αυτός, κερδίζει την αληθινή ζωή.

Μας απασχολεί και θα μας απασχολεί πάντοτε το ερώτημα: «πώς θα

κάνω καλύτερη τη ζωή μου;». Θα δώσουμε σωστή απάντηση, αν δεν ξεχνάμε

ποτέ, ότι η πραγματική ζωή δεν είναι αυτή που φανταζόμαστε δηλαδή η

σωματική, η πρόσκαιρη. Και δεν τελειώνει όταν αφήνουμε τον κόσμο, αλλά

συνεχίζεται στη Βασιλεία του Θεού για πάντα.

Αλλοίμονο, στον άνθρωπο που δεν παίρνει το θάρρος να στίψει το

μυαλό του, για να δει τι σχέση έχει η αιώνια ζωή με τούτη την πρόσκαιρη.

Αλλά κολλά το μυαλό του σε ψευτοϋποθέσεις της καθημερινότητος και χάνει

για τα μικρά τα μεγάλα.

Να παρακαλέσουμε τον Κύριο και σωτήρα μας, το φως του κόσμου, να

μας δυναμώνει στην προσπάθεια για την σωτηρία της ψυχής μας. Αμήν.

Η ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ ΕΝ ΑΡΚΑΔΙΑ

 

ΜΥΝΗΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΕΑ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ

 ΜΗΝΥΜΑ 

Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Νικοπόλεως καί Πρεβέζης κ. Χρυσοστόμου πρός τούς μαθητές και τις μαθήτριες τῶν Δημοτικῶν Σχολείων 

τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Νικοπόλεως καί Πρεβέζης ἐπί τῇ ἐνάρξει τῆς νέας Σχολικής Χρονιᾶς. 

Αγαπητά μου παιδιά! 

Τα φωτεινά σας πρόσωπα δείχνουν τή χαρά σας, πού ξαναβρισκόσαστε στο σχολεῖο μετά τις καλοκαιρινές διακοπές. Λίγους μήνες μεγαλύτεροι ξαναβρίσκετε τους παλιούς σας φίλους, ὥστε νά συνεχίσετε - σε μεγαλύτερη πλέον τάξη - τόν ὡραῖο ἀγώνα γιά τή μόρφωση καί τή γνώση. 

Το ξέρετε ὅτι κάθε ἀγώνας ἔχει λίγο κόπο. Ὅμως ἡ νέα σχολική χρονιά δέν εἶναι ἕνα ψηλό βουνό που πρέπει να κουραστείτε ὑπερβολικά γιά νά τό ἀνεβεῖτε. Καλύτερα θά ἦταν νά τήν παρομοιάσουμε μέ ἕναν ἀκαλλιέργητο κῆπο, πού κάθε μέρα χρειάζεται λίγο σκάλισμα, λίγο λίπασμα και λίγο πότισμα, ὥστε τά ὡραῖα δένδρα του να δώσουν καρπούς. 

Κάποτε ἕνας πατέρας ἔδωσε στον γιό του ἕνα χέρσο χωράφι να το δουλέψει γιά νά βγάλει τό ψωμί του. Ὁ γιός ἦταν λίγο τεμπελάκος. Καί κάθε μέρα που ξυπνοῦσε τό ἔβλεπε γεμάτο ἀγριόχορτα καί ἀγκάθια καί τόν ἔπιανε ἀπελπισία, ὅτι δέν πρόκειται ποτέ νά τά καταφέρει νά τό καθαρίσει καί νά τό καλλιεργήσει. Ἔτσι, τό ἔριχνε πάλι στόν ὕπνο. Μετά από καιρό πῆγε ὁ πατέρας του καί τόν βρῆκε νά μήν ἔχει ἀσχοληθεῖ καθόλου μέ τό χωράφι, πού τοῦ ἐμπιστεύθηκε! 

— 

-Καλά, βρέ παιδί μου, τοῦ λέει! Ἄν κάθε μέρα σκάλιζες και καθάριζες τόσο μικρό τόπο, ὅσος εἶναι ὁ τόπος πού ξαπλώνεις, τώρα – μετά ἀπό τόσον καιρό ὄχι μόνο θά εἶχες καθαρίσει ὅλο τό χωράφι, ἀλλά καί θά εἶχες φυτέψει κι ἄλλα δέντρα, και τώρα θα τρώγαμε καί θά χορταίναμε ἀπό τούς πιό γλυκούς καρπούς! 

Ἔτσι κι ἐσεῖς, παιδιά μου, πρῶτα μέ τήν συνεργασία μέ τούς «κηπουρούς» τῆς ψυχῆς σας, τούς ἐκλεκτούς δασκάλους σας, καί ἔπειτα μέ τή δική σας φιλότιμη προσπάθεια, μπορεῖτε μέ λίγο κόπο κάθε μέρα να κάνετε το χωράφι τῆς ψυχῆς σας να γεμίσει ἀπό τά πιό νόστιμα «φροῦτα» τῆς γνώσης καί τῆς σοφίας. Και φυσικά θά περισσεύει καί χρόνος γιά τό ἀγαπημένο σας παιχνίδι, ἐφ' ὅσον ἀφήνετε στήν ἄκρη κινητά καί ὀθόνες, πού συνεχῶς μᾶς ἀπειλοῦν μέ καταστροφικές ἐξαρτήσεις. 

Αγαπητά μου παιδιά, 

Ὁ Θεός μᾶς ἔχει χαρίσει μιά ιδιαίτερη ψυχική δύναμη που λέγεται πεῖσμα! Υπάρχει το κακό πεῖσμα τοῦ ἐγωισμοῦ, πού μᾶς κάνει να τσακωνόμαστε μέ ὅλους, ἀλλά ὑπάρχει καί τό εὐλογημένο πεῖσμα, πού ὅταν βάζουμε ἕνα στόχο καί τόν ἀγαπᾶμε, τόν πετυχαίνουμε! 

Σᾶς εὔχομαι, καί φέτος, μέ αὐτό τό «ἅγιο» πεῖσμα, ἀφ ̓ ἑνός νά δούλεψετε στον ὡραῖο κῆπο τῆς μάθησης καί τῆς μόρφωσης, καί ἀφ' ἑτέρου να μείνετε ἐλεύθεροι ἀπό τίς ἄρρωστες εξαρτήσεις, που προκαλεῖ ἡ ἀλόγιστη χρήση τῶν κινητών τηλεφώνων καί τῶν ὑπολογιστῶν. 

Δημιουργική καί εὐλογημένη ἀπό τόν Θεό νά εἶναι ἡ νέα σχολική σας χρονιά!