Η ΑΓΙΑ ΑΚΥΛΙΝΑ

 https://www.youtube.com/watch?v=mVHvAjfH70I&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E&index=4

 1

2026 ΙΟΥΝΙΟΥ 21 - ΚΥΡΙΑΚΗ Γ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ο ΛΥΧΝΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ (Ματθ. 6, 22-33)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Παχυκάλαμο, στις 15/6/1980)

Ο «απλούς οφθαλμός»

Αν κανείς προσέξει το σημερινό Ευαγγέλιο, φωτίζεται μια για πάντα σε

όλη του τη ζωή. Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είπε: « Ο λύχνος του σώματός

εστιν ο οφθαλμός». Σε ένα σκοτεινό δωμάτιο δεν βλέπει κανείς απολύτως

τίποτα. Αν όμως βρεθεί εκεί ένα λυχνάρι, φωτίζει. Και αν είναι φως ηλεκτρικό,

φωτίζει πολύ καλύτερα. Βέβαια και με τα χέρια μπορείς να ψηλαφήσεις μερικά

πράγματα. Ένα κρεβάτι, μια καρέκλα, το ίδιο το λυχνάρι. Αλλά δεν θα

μπορέσεις ποτέ να ψηλαφήσεις τα γράμματα σ’ ένα βιβλίο ή μια εικόνα.

«Ο λύχνος του σώματός εστιν ο οφθαλμός». Ό,τι είναι το λυχνάρι για το

δωμάτιο, είναι το μάτι για ολόκληρο το σώμα. Υπάρχει μάτι; Υπάρχει φως. Δεν

υπάρχει; Όλα είναι μόνιμο σκοτάδι.

Όσο και να προσπαθήσουμε να φανταστούμε τι σημαίνει τυφλός, δεν θα

καταλάβουμε τίποτα. Γιατί; Πού να καταλάβουμε εμείς, που βλέπομε την

ομορφιά της δημιουργίας του Θεού, τον πόνο ενός ανθρώπου που ποτέ δεν την

είδε;

Όμως άλλα είναι εκείνα που φωτίζουν τη ζωή μας και την κάνουν

όμορφη. Γι’ αυτό ο Κύριός μας, πρόσθεσε: «Προσέξτε, δεν είναι μόνο αυτό το

μάτι που ξέρετε. Υπάρχει και ένα άλλο εσωτερικό. Το εξωτερικό μάτι είναι σαν

μια φωτογραφική μηχανή. Το μάτι του κακού ανθρώπου και το μάτι του καλού,

τα ίδια πράγματα βλέπει. Και το ίδιο τα βλέπει. Αλλά υπάρχει και ένα άλλο μάτι,

το οποίο είναι διαφορετικό στον καλό άνθρωπο.

«Εαν ο οφθαλμός σου είναι απλούς, όλον το σώμα σου φωτεινόν έσται».

Τι σημαίνει να είναι απλούς ο οφθαλμός σου;

Εμείς βλέπουμε ένα σωρό πράγματα. Σχηματίζουμε χίλιες δυο ιδέες.

Αγαπάμε χίλια δυο. Ποθούμε περισσότερα. Μας δεσμεύουν μερικά πάθη. Μας

υποδουλώνουν. Τα αγαπάμε. Τόσο πολύ, ώστε κλωτσάμε και την αξιοπρέπειά

μας. Μόνο την αξιοπρέπειά μας; Και τον πατέρα μας και τη μάνα μας. Εξ αιτίας

των παθών μας τους σκάζουμε κυριολεκτικά. Και ταυτόχρονα μέσα μας έχουμε

και καλωσύνη.

Και την αγαπάει κανείς τη μάνα του, και την σκάζει. Είναι απλούς ο

οφθαλμός αυτού του ανθρώπου; Όχι!

Και θέλει να κάνει τον σταυρό του, αλλά όταν φτάνει ο κόμπος στο χτένι

για κάποια αμαρτία τον ξεχνάει τον Θεό.

Είναι απλούς ο οφθαλμός αυτού του ανθρώπου;

Όχι!

Να τι σημαίνει απλούς ο οφθαλμός: Όταν ο άνθρωπος, έχοντας νικήσει

τα πάθη, έχοντας ελευθερωθεί από τις κακές επιθυμίες, τις κακίες, μπορεί με

ελεύθερο το φρόνημά του, με ελεύθερη την ψυχή του, με ευάγωγο το σώμα του

να είναι πάντοτε σύμφωνος με το θέλημα του Θεού, με τις επιταγές της

καλωσύνης και όλων των αρετών. Και να είναι σύμφωνος με τις αξιώσεις που

έχουν από αυτόν οι άλλοι, που δεν είναι σκουπίδια, αλλά είναι εξ ίσου έντιμοι

και εξ ίσου άξιοι να ζουν καλά, όπως και ο ίδιος, και να μην θεωρούνται

αντικείμενα εκμετάλλευσης κανενός.

2Κυριακή Γ΄ Ματθαίου. Λύχνος-μέριμνα. 15/6/1980

2

Μικρός ο κόπος. Μεγάλο το κέρδος

Εάν λοιπόν ο οφθαλμός σου είναι απλούς, τότε όλο το σώμα σου είναι

φωτεινό. Όλη η ζωής σου, όλα τα έργα σου είναι φωτεινά. Έχει μεγάλο βάθος

αυτή η κουβέντα του Χριστού.

Θυμηθείτε πόσα πράγματα στο σώμα μας είναι σκοτεινά, επειδή δεν είναι

υποταγμένα στο θέλημα του Θεού. Και θα καταλάβετε τι σημαίνει: «εάν ο

οφθαλμός σου είναι απλούς, όλο το σώμα σου είναι φωτεινό». Και αντίθετα:

«Εάν ο οφθαλμός σου είναι πονηρός, τότε όλο το σώμα σου είναι σκοτεινό».

Μήπως χρειάζεται πολλή επεξήγηση τι σημαίνει πονηρό μάτι;

Πονηρό είναι το μάτι όταν κοιτάζει ύποπτα, με κακία και με μίσος.

Αλλά και όταν κοιτάζει με φιληδονία και με σαρκικό φρόνημα.

Ερώτημα: Είναι σ’ αυτές τις περιπτώσεις το σώμα σκοτεινό ή δεν είναι;

Πόσο σοφά ή μάλλον πόσο φωτιστικά μας το λέγει ο Κύριος ημών Ιησούς

Χριστός. Και προσθέτει: «Θέλετε να φτάσετε σ’ αυτή την ωραία κατάσταση να

είναι το μάτι σας απλό; Να μην είναι πονηρό; Αρχίστε να κόβετε τα πάθη σας».

Το πρώτο πάθος που απασχολεί όλες τις ηλικίες κι όλους τούς ανθρώπους

είναι η διάθεση να μαζεύουν. Γιατί το μέσον που εξυπηρετεί όλα τα άλλα πάθη

είναι «το ψιλικό οξύ» που λέμε.

Γι’ αυτό είπε ο Χριστός: «Μη θησαυρίζετε θησαυρούς επί της γης».

Προσέχτε! Μην κολλάτε την καρδιά σας στα επίγεια. Εάν την κολλήσετε

σ’ αυτά, σιγά-σιγά το μάτι σας θα γίνει πονηρό. Θα ξεφύγει από την απλότητα.

Αλλά η εντολή: «μη θησαυρίζετε θησαυρούς επί της γης», είναι λιγάκι δύσκολη,

γιατί το ερώτημα είναι:

-Καλά. Αν δεν έχω χρήματα πώς θα ζήσω; Το χρήμα κυβερνάει τον

κόσμο. Έτσι και δεν έχεις, με τι θ’ αγοράσεις το ψωμί σου;

Επειδή έτσι σκεπτόμαστε, γι’ αυτό ο Κύριος, μας επεξηγεί:

«Ουχί πλείον εστι η ψυχή της τροφής και το σώμα του ενδύματος»;

Τι θέλει να πει; Δεν είναι μεγαλύτερη και δεν έχει πιο μεγάλη σημασία η ζωή

από το φαΐ και το σώμα από το ρούχο; Τι θα προσέξεις περισσότερο. Το φαΐ ή

την ζωή; Το ρούχο ή το σώμα;

Έχετε δει ποτέ σας άνθρωπο που να τρώει δηλητήρια, επειδή είναι

νόστιμα; Θα πείτε, έχουμε. Βλέπουμε ανθρώπους που τρώνε τέτοια πράγματα

και πεθαίνουν. Αλλά τι είναι; Είναι ανόητοι. Γιατί; Δεν έχουν βάλει σωστή τάξη

μέσα στο μυαλό τους. Δεν ξέρουν τι έχει μεγαλύτερη αξία. Δεν έχουν κάνει

όπως λέμε πρόγραμμα προτεραιότητος. Έχετε δει άνθρωπο να κοιτάζει πιο

πολύ τα ρούχα από το σώμα του; Βεβαίως. Αλλά τι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Δεν

στέκουν καλά στο μυαλό. Και οι ίδιοι το καταλαβαίνουν. Το φωνάζει η

συνείδησή τους.

Έχουν πέσει σε μια κατάσταση διανοίας και νοός αξιοθρήνητη και δεν

ξέρουν να μοιράσουν δυο γαϊδουριών άχυρα. Και να καταλάβουν πόσο πρέπει

να δώσουν στο καθένα, και γιατί.

Ο Χριστός με το Ευαγγέλιο αυτό μας λέγει: «Προσέξατε. Η ζωή δεν είναι

τόσο απλή όσο φαίνεται. Είναι πολυσύνθετη. Έχει χίλιες δυο μορφές. Χίλιες δυο

εκδηλώσεις. Και πάνω απ’ όλα, αυτά που πρέπει να κυβερνήσεις και να

αξιολογήσεις σωστά δεν είναι μόνο τα επίγεια, αν θέλεις να βαδίσεις και καλά.

Υπάρχουν τα επουράνια. Για φανταστείτε: έχουμε ένα μαθητή, ο οποίος την

ώρα που έπρεπε να διαβάσει, λέει: «Δε βαριέσαι, το πενταράκι μου θα το

πάρω. Εγώ είμαι έξυπνο παιδί». Και πάει συνεχώς και παίζει ποδόσφαιρο

3Κυριακή Γ΄ Ματθαίου. Λύχνος-μέριμνα. 15/6/1980

3

στους δρόμους. Στο τέλος, θα το πάρει - δεν θα το πάρει το πενταράκι - αλλά

πόρτα του Πανεπιστημίου δεν θα δει.

Ένα άλλο παιδί ιδρώνει κάθε μέρα πάνω στην καρέκλα. Τι κάνει;

«Καταστρέφει» τα νιάτα του, τη στιγμή που το άλλο τα «χαίρεται». Λέμε

ότι τα «καταστρέφει», γιατί δεν παίζει όλη την ώρα, δεν κάνει μαγκιές. Αλλά

έρχεται η ώρα, που θα είναι πέντε σκαλιά παραπάνω από τον άλλον και θα

λέγει: «Δόξα σοι ο Θεός, που τότε το κατάλαβα ότι ήταν καλύτερα να μην τρέχω

στους δρόμους, γιατί τώρα απολαμβάνω». Και θα απολαμβάνει σε όλη του τη

ζωή.

Ο Θεός μάς τραβά κοντά του

Πρέπει στη ζωή μας να βάλουμε τάξη και πρόγραμμα. «Ζητείτε», λέει,

«πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού». Γιατί; Διότι είναι

το σπουδαιότερο από όλα.

«Τι θα ωφελήσει τον άνθρωπον αν κερδίσει τον κόσμον όλον και ζημιωθεί

την ψυχήν αυτού; Τι θα δώσει ο άνθρωπος αντάλλαγμα για την ψυχή του;»

Υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που του ζητάνε να πληρώσει ένα χαρτόσημο,

για να του δώσουν δύο εκατομμύρια και θα τσιγκουνευτεί το χαρτόσημο; Έστω

κι αν δεν έχει δεκάρα για το χαρτόσημο, δεν θα πάει να καταξευτελίσει τον

εαυτό του πέφτοντας στα πόδια κάποιου άλλου να του δώσει μισό ευρώ για το

χαρτόσημο;

Λέγει ο Κύριος: Η βασιλεία του Θεού είναι πολυτιμότερη όχι από ένα και

δύο, αλλά από όλα τα εκατομμύρια του κόσμου αυτού. Γιατί «τι ωφελήσει

άνθρωπον αν κερδίσει τον κόσμον όλον και ζημιωθεί την ψυχήν αυτού;»

Αυτό το τελευταίο είναι το μεγάλο φως για τη ζωή μας. Όλα τα άλλα, μας

τα είπε ο Κύριος για να μας βοηθήσει να καταλάβουμε τη μεγάλη σημασία που

έχει το: «ζητείτε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού».

Τώρα λοιπόν τι καταλαβαίνουμε;

Ότι, τότε μόνο το μάτι σου γίνεται απλό, όταν έχεις σωστή τοποθέτηση

απέναντι της Βασιλείας του Θεού. Και ότι, τότε μόνο το μάτι σου γίνεται πονηρό,

όταν έχεις λάθος τοποθέτηση απέναντι της βασιλείας του Θεού. Αν ζητάς

«πρώτον την Βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού», τότε σιγά-σιγά το

μάτι θα γίνει απλό. Και η ζωή σου θα γίνει γλυκειά, όμορφη, ενοποιημένη,

υποταγμένη στο θέλημα του Θεού, αγία.

Αν δεν ζητάς «πρώτον την Βασιλείαν του Θεού», η Βασιλεία του Θεού

ποτέ δεν θα σε αφήσει ήσυχο. Γιατί;

Γιατί ο Θεός είτε τον θέλουμε, είτε δεν τον θέλουμε, είναι κοντά μας.

Και κάθε φορά που αμαρτάνουμε, απλώνει το χέρι του και μας τραβάει το

αυτί. Τόσο, όσο να το καταλαβαίνουμε καλά. Ο άνθρωπος, όσο και αν

γλυκαίνεται από την αμαρτία, επειδή ο Θεός του τραβάει το αυτί, «σκάζει»

ψυχικά. Μήπως κάνουμε λάθος;

Όλοι έχουμε κάνει αμαρτίες μικρότερες και μεγαλύτερες. Και ξέρουμε,

πως ο Θεός τραβάει το αυτί, την ώρα που κάνουμε την αμαρτία. Γιατί όταν

κάνουμε την αμαρτία, από εκείνη τη στιγμή, το μάτι μας παύει να είναι απλό και

η ψυχική μας διάθεση παύει να είναι ενοποιημένη. Και το σώμα μας και

ολόκληρη η ζωή μας παύουν να είναι φωτεινά.

Γιατί μας το τραβάει το αυτί ο Θεός, αδελφοί;

Όχι για τιμωρία. Αλλά για να συναισθανθούμε. Γι’ αυτό ακριβώς, «το

τράβηγμα του αυτιού», είναι η μεγαλύτερη ευεργετική πράξη που κάνει ο Θεός

4Κυριακή Γ΄ Ματθαίου. Λύχνος-μέριμνα. 15/6/1980

4

στον άνθρωπο, κάθε φορά που ο άνθρωπος ανοίγει το ρυπαρό του στόμα και,

με την κακή πράξη του, φτύνει τον Θεό και τον καταπατεί.

Ο Θεός όμως ζητεί την επιστροφή μας. Και με τον τρόπο του αυτόν μας

λέει: «Συνέλθετε και ζητείτε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην

αυτού». Τα άλλα όλα ο Θεός τα έδωσε στον κόσμο τόσο πλούσια ώστε κάπως

θα τα αποκτήσετε.

Οπωσδήποτε θα βρείτε και λίγα χρήματα για να ζήσετε, άμα εργαστείτε.

Οπωσδήποτε θα αποκτήσετε και κάποια αγαθά.

Οπωσδήποτε θα απολαύσετε κάτι από τον κόσμο.

Αλλά ζητώντας «την Βασιλείαν του Θεού πρώτον», τότε και η επίγεια

ζωή σας θα γεμίσει χαρά, και στην επουράνια χαρά θα γίνετε μέτοχοι και στην

αιωνιότητα ολόκληρη μαζί με όλους τούς αγίους. Αμήν.-

ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ Ο ΙΑΤΡΟΣ

 

 2026 ΙΟΥΝΙΟΥ 14 - ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Η ΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ (Ματθ. 4, 18-23)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στα Κολομόδια, στις 13/6/2004)

Απαραίτητος προβληματισμός

Ακούσαμε στο Ευαγγέλιο για το κάλεσμα του Χριστού στους πρώτους

μαθητές του, στον Πέτρο και στον Ανδρέα. Ήταν ψαράδες με ιδιόκτητο καΐκι

και δίχτυα. Από την διήγηση φαίνεται ότι οι δουλειές τους πήγαιναν καλά. Και

ήταν φυσικό να είναι ευχαριστημένοι.

Όμως ο άνθρωπος, που δεν μένει στην επιφάνεια, που δεν

ενδιαφέρεται μόνο να γεμίσει το στομάχι του και να ικανοποιήσει κάποιες

άλλες επιθυμίες του, δεν αρκείται σ’ αυτά. Εξετάζει τον εαυτό του και τη θέση

του στον κόσμο. Και καταλαβαίνει, ότι σκοπός της ζωής του δε μπορεί να είναι

ούτε το φαγητό, ούτε η διασκέδαση, ούτε τα χρήματα. Η ζωή είναι κάτι

περισσότερο από αυτά. Κάτι έξω από αυτά.

Όταν ο άνθρωπος αρχίζει να προβληματίζεται, διαπιστώνει - αν θέλει

να είναι ειλικρινής - ότι είναι δεμένος με τα επίγεια, εγκλωβισμένος στη

φιλαυτία του, δέσμιος των παθών του. Πρέπει να είναι κανείς εκτός

πραγματικότητας, για να μην το αντιλαμβάνεται. Ζώντας λοιπόν αυτή την

κατάσταση, αναζητά μια συντροφιά πνευματική. Ένα φως. Όταν καίει το

καντηλάκι μπροστά στην εικόνα του Χριστού, λέμε: «Τι παρηγοριά μού δίνει

τούτο το φως! Γεμίζει η καρδιά μου γαλήνη!»

Πόσο έχουμε ανάγκη τη συντροφιά, που φωτίζει τον εσωτερικό μας

κόσμο!

Καινή διδαχή

Κάπως έτσι ζούσαν ο Πέτρος και ο Ανδρέας, όταν πέρασε από εκεί ο

Χριστός. Μόλις τον είδαν, κάτι κατάλαβαν. Ο Χριστός τους είπε: «Αφήστε τα

αυτά. Ελάτε κοντά μου». Παράξενα λόγια! «Σαν ποιός να είναι αυτός»,

αναρωτιέται ο καθένας, «που μού ζητά να τα αφήσω όλα; Για ποιόν να τα

αφήσω; Και γιατί;»

Το να αφήσεις ένα οποιοδήποτε πραγματάκι σου, είναι θυσία. Το να τα

αφήσεις όλα; Είναι μεγάλη θυσία. Είναι ξεγύμνωμα.

Όμως το Ευαγγέλιο το λέει ξεκάθαρα: Τα άφησαν όλα και τον

ακολούθησαν... Γιατί; Χωρίς λόγο; Απερίσκεπτα;

Ο Χριστός όταν τους είπε, «δεύτε οπίσω μου», δεν το είπε ξερό.

Προσέθεσε: «Και εγώ θα σας κάνω αλιείς ανθρώπων. Θα αλλάξει η ζωή σας.

Θα γίνει ομορφότερη». Τον άκουσαν οι απόστολοι και πήγαν κοντά Του. Και

από τότε, τι έγινε; Έγινε εκείνο που γίνεται και σε μας, κάθε φορά που

πηγαίνουμε πιο συνειδητά κοντά στον Χριστό...

Κοντά του, έβλεπαν τα θαύματα που έκανε: Παράλυτοι γίνονταν καλά.

Τυφλοί έβλεπαν. Έφευγαν τα δαιμόνια. Ανασταίνονταν νεκροί. Γαλήνευε η

τρικυμισμένη θάλασσα. Και αναρωτιόνταν: «Ποιός είναι αυτός που κάνει όλα

αυτά; Πώς τον υπακούει ακόμη και η άψυχη φύση, που δεν είναι πρόσωπο;».

Προσέχοντας κανείς αυτά, πόσο φωτίζεται στην καρδιά, στο νου, στην ψυχή;

2Κυριακή Β΄ Ματθαίου. Ἡ κλήση τῶν Μαθητῶν. 13/6/2004

Και άκουγαν καθημερινά οι άγιοι Απόστολοι λόγια, που δεν μπορούσε

να τα διανοηθεί άνθρωπος. Γιατί έλεγε ο Χριστός:

• Καλότυχος όποιος δεν αφήνει τον εαυτό του να παγιδεύεται στη

σκέψη ότι εδώ είναι η ζωή. Εδώ ο Παράδεισος. Εδώ και η κόλαση.

• Καλότυχος εκείνος που κατανοεί ότι, άλλο η σοφία η δική του, και

άλλο η σοφία και η δύναμη του Θεού.

• Μακάριος, όποιος δεν παγιδεύεται στη σκέψη ότι, ζωή σημαίνει:

φαγητό, χρήματα, διασκέδαση, αλλά βλέπει την κατάστασή του και

διαπιστώνει, ότι είναι γεμάτος λάθη, πάθη, αδυναμίες. Βλέπει ότι είναι όχι

όπως έπρεπε να ήταν.

• Μακάριοι αυτοί που έχουν ταπείνωση και διαπιστώνουν την

πνευματική τους ανεπάρκεια.

• Μακάριοι εκείνοι, που δεν αφήνουν τον εαυτό τους να κυριαρχείται

από οργή και θυμό.

• Ακόμη περισσότερο μακάριοι, εκείνοι που βλέπουν όχι μόνο το κακό

του κόσμου, αλλά κυρίως το κακό που βρίσκεται μέσα τους. Και ξέρουν ότι το

χειρότερο κακό που υπάρχει, δεν είναι εκείνο που μας βρίσκει, αλλά εκείνο

που κάνουμε στον πλησίον, γιατί μας διαλύει πνευματικά και μας χωρίζει από

τον Θεό.

Αυτά μάθαιναν οι άγιοι Απόστολοι κοντά στον Χριστό και γι’ αυτό μέρα

με την ημέρα, Τον αγαπούσαν περισσότερο. Για χάρη Του ξέχασαν τον εαυτό

τους και τις ιδέες τους. Και έκαναν για τον Διδάσκαλο όλο και μεγαλύτερες

θυσίες.

Δεν έλειψαν οι φουρτούνες

Όμως δεν έλειψαν οι φουρτούνες. Μιλάμε για εκείνες που

αναστατώνουν την ψυχή... Ήρθαν στιγμές, που πολλοί έφυγαν από τον

Χριστό. Οι απόστολοι προβληματίζονταν. Τους λέγει ο Χριστός:

-Μήπως θέλετε και σεις να φύγετε; Μήπως κάνατε λάθος που ήλθατε

κοντά μου;

Του αποκρίθηκε ο Πέτρος:

-Κύριε, πού να πάμε; Εσύ έχεις τα λόγια της αιώνιας ζωής. Για τι να

ψάξουμε; Για μια μπουκιά; Για πέντε δεκάρες; Δεν θα σε αφήσουμε ποτέ.

Μετά την ανάστασή Του, τους είπε ο Κύριος: «Ξεχυθείτε στον κόσμο

και κηρύξατε το Ευαγγέλιο». Το έκαναν. Δεν έπαυσαν να διακηρύττουν ότι ο

Χριστός είναι το Φως του κόσμου.

Εμείς μπροστά στον Πέτρο και τον Ανδρέα, είμαστε πνευματικά

φτωχαδάκια. Παρά ταύτα, βλέποντας κάτι λίγο, μια μόνο ακτίνα από το φως

του Χριστού, γεμίζει η καρδιά μας γαλήνη, χαρά, ικανοποίηση, που δεν τις

βρίσκουμε ούτε σε όλα τα αγαθά του κόσμου. Και λέμε: «Δόξα να ‘χει ο Θεός,

που μου άνοιξε τα μάτια και με έφερε σε επίγνωση». Τότε καταλαβαίνουμε

λίγο, τι έγινε με αυτούς που άνοιξαν διάπλατα τα μάτια τους στο φως του

Χριστού.

Τα ζηλευτά σταφύλια

Λέγει ένα τροπάριο της εορτής των αγίων αποστόλων:

«Μακάριοι είσαστε άγιοι απόστολοι. Σας ζηλεύουμε. Γιατί σεις, μέσα

στο αμπέλι που ονομάζεται Χριστός, γίνατε τα πιο όμορφα κλήματα. Γεμάτα

3Κυριακή Β΄ Ματθαίου. Ἡ κλήση τῶν Μαθητῶν. 13/6/2004

ώριμα σταφύλια, που όποιος τα βλέπει τα ποθεί». Ποιά είναι αυτά τα

σταφύλια; Το φρόνημά τους. Η αγιοσύνη τους. Η πίστη τους. Και τι κάνουμε

όσοι τους ζηλεύουμε; «Επιστοιχούμεν γεύσιν προς ευφρόσυνον».

Στοιχιζόμαστε! Μπροστά οι απόστολοι. Πίσω, εμείς. Στην ίδια ευθεία. Από

αυτούς παίρνουμε γραμμή, δηλαδή: δύναμη, πίστη, ενθουσιασμό. Και τότε

αρχίζουμε να γλυκαινόμαστε με την υπέροχη γεύση της αιώνιας ζωής.

Γι’ αυτό ερχόμαστε στην Εκκλησία και δεν ασχολούμαστε τούτη την

ώρα με τα δήθεν απαραίτητα.

Γι’ αυτό νηστεύουμε, γι’ αυτό προσευχόμαστε και παρακαλούμε:

«βοήθησέ με Θεέ μου, να γίνω καλύτερος».

Γι’ αυτό προσπαθούμε να το δείχνουμε στην πράξη, ότι είμαστε

χριστιανοί.

Η δύναμη του παραδείγματος

Πριν αρκετά χρόνια ζούσε στη Γαλλία μια περίφημη φιλόσοφος. Δεν

πίστευε πουθενά. Κάποτε «υποχρεώθηκε» να βρεθεί στην Εκκλησία για

κοινωνικούς λόγους. Και τι βλέπει: Μπροστά στην εικόνα του Χριστού, ήταν

γονατισμένος ένας άνθρωπος και συνομιλούσε μαζί Του. Η φιλόσοφος, με την

παγωμένη καρδιά, δεν μπόρεσε να καταλάβει τίποτε! Όσο όμως

παρατηρούσε τον προσευχόμενο, τόσο περισσότερο καταλάβαινε ότι

πραγματικά μιλάει με τον Χριστό. Και παρότι ήταν δακρυσμένος, το πρόσωπό

του γινόταν όλο και περισσότερο χαρούμενο και ειρηνικό. «Από εκείνη τη

στιγμή», γράφει η φιλόσοφος, «έπαψα να είμαι άθεη, γιατί κατάλαβα τι γλύκα

κρύβεται σ’ εκείνους τους ανθρώπους, που έγιναν κλήματα του Χριστού και

έχουν καρπόν πολύν. Είδα το σταφύλι, το γεύτηκα, το κατάλαβα».

Και από τότε, σ’ όλη της τη ζωή, έλεγε: «Ο Σταυρός του Χριστού, είναι

η μεγαλύτερη χαρά, η μεγαλύτερη ειρήνη και η μεγαλύτερη ευτυχία.

Καλότυχος όποιος πιστεύει στον Χριστό». Και η φιλόσοφος πέθανε μοναχή.

Διαβάζουμε στο βίο του αγίου Βίκτωρος: Ενώ τον βασάνιζαν, ήταν

ειρηνικός. Γελούσε στην απειλή ότι θα τον σκοτώσουν.

-Για τον Χριστό θα με σκοτώσετε; Δεν το έχω ζημιά. Θα πάω καλύτερα

κοντά Του. Υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία;

Μια κοπέλλα, η Στεφανίδα παρακολουθούσε το μαρτύριο. Ακούοντας

τα υπέροχα λόγια τού αγίου, κρασί από το κλήμα του Χριστού, φώναξε:

-Είσαι καλότυχος Βίκτωρ, που πεθαίνεις για τον Χριστό. Και εγώ κοντά

σου!

Την συνέλαβαν. Ο δικαστής βάλθηκε να την μεταπείσει. Της μίλησε

πειστικά για τις απολαύσεις της πρόσκαιρης ζωής. Μήπως ήξερε και τίποτε

άλλο; Απάντησε η αγία.

-Καλή η ζωή αυτή. Μα η αιώνια ζωή είναι πολύ γλυκύτερη! Και για τις

ομορφιές της πρόσκαιρης ζωής, εγώ δεν θα χάσω την αιώνια. Τελικά

μαρτύρησε η αγία Στεφανίδα και κληρονόμησε την Βασιλεία του Θεού.

Αλλαγή πορείας

Λέγει ένας σοφός:

«Άλλαξε πορεία, αδελφέ μου. Αλλιώς δεν θα αλλάξει τίποτε στη ζωή

σου. Πάρε το δρόμο, που σου δείχνει ο Χριστός. Αλλιώς θα χάσεις και αυτό

που νομίζεις ότι είναι κατάδικό σου και που το κάνεις ό,τι θέλεις, δηλαδή την

4Κυριακή Β΄ Ματθαίου. Ἡ κλήση τῶν Μαθητῶν. 13/6/2004

ψυχή σου και τη ζωή σου. Δείξε σταθερότητα. Αλλιώς δεν θα ξέρεις ποτέ τι

σου γίνεται, αν αφήσεις να σε κυβερνούν οι λογισμοί, οι διαθέσεις και τα πάθη

της στιγμής».

Τι γίνεται μ’ εμάς;

Έχουμε μέσα μας τη Βασιλεία του Θεού; Που σημαίνει: πίστη, αγάπη,

υπομονή, ταπείνωση, θυσία;

Η πίστη μας είναι ζωντανή ή νεκρή;

Το περιεχόμενο της καρδιάς μας, είναι το θέλημα του Χριστού;

Μας καταυγάζει το φως του Χριστού, που είναι ο πολυτιμότερος

πλούτος που αξιωθήκαμε να δεχθούμε;

Οι άγιοι απόστολοι είναι τα υπεροχότερα παραδείγματα, για το πώς

ερχόμαστε κοντά στον Χριστό και πώς ακολουθούμε τα ίχνη Του. Ας κάνουμε

ό,τι μπορούμε, για να γίνει η ζωή μας πλουσιότερη σε έργα φωτός. Αμήν.-

 2026 ΙΟΥΝΙΟΥ 7 – ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓ. ΠΑΝΤΩΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ (Ματθ. 10, 32-33, 37-38 και 19, 27-30)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στήν Καμαρίνα, στίς 10/6/1990)

Πολύς ο κόπος. Μεγάλη η αμοιβή

Σήμερα είναι η εορτή των Αγίων Πάντων. Και για να μας δείξει ο Κύριος

πώς οι άγιοι αγίασαν και πώς απέκτησαν την επουράνια δόξα, μας είπε:

«Όποιος αφήσει για Μένα, πατέρα, ή μητέρα, ή αδελφούς, ή αδελφάς, ή

αγρούς, ή οτιδήποτε άλλο, θα λάβει εκατονταπλασίονα και θα κληρονομήσει

την αιώνια ζωή». Ειδικά για τους Αποστόλους οι οποίοι άφησαν τα πάντα και

Τον ακολούθησαν, είπε ο Χριστός: «Εσείς, στην παλιγγενεσία, τότε που «θα

έλθει ο Υιός του ανθρώπου εν τη δόξῃ Αυτού», «θα καθίσετε επί δώδεκα

θρόνους και θα κρίνετε τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ». Εννοώντας, ότι οι

Απόστολοι θα κρίνουν ολόκληρο τον κόσμο.

Σεις, τους είπε ο Χριστός, που ένα μόνο είχατε βαθιά στην καρδιά σας,

πώς θα υπηρετήσετε το θέλημα του Θεού, κηρύττοντας την αιώνια ζωή και

την Ανάσταση του Χριστού και όλων των ανθρώπων, θα κρίνετε τον κόσμο.

Σεις θα αποφασίσετε τι μισθό θα πάρει ο κάθε άνθρωπος. Όχι Εγώ.

Μπορεί να φανταστεί κανείς τι τεράστια αμοιβή, τι πλούτο βρήκαν οι

άνθρωποι αυτοί, οι οποίοι για χάρη του Χριστού άφησαν «κάτι». Και μας

διδάσκει ο Χριστός, με το παράδειγμα όλων των Αγίων και ιδιαίτερα με το

παράδειγμα των Αγίων Αποστόλων, ότι όσο περισσότερα αφήσει κανείς για

τη δόξα του Χριστού, τόσο περισσότερα θα πάρει στην ατελεύτητη ζωή.

Θα είμαστε πολύ διαφορετικοί αν διαβάζαμε τους βίους των Αγίων, και

βλέπαμε πόσα έκαναν για τη βασιλεία του Θεού. Πόσο κοπίασαν και πόσο

πόνεσαν! Λέμε «πόνεσαν» γιατί είχαν κάνει πόθο τους να ενωθούν με τον

Χριστό στη Βασιλεία των ουρανών, πόνο της ψυχής τους και της καρδιάς

τους.

Δεν είναι δυνατόν να διαβάσει άνθρωπος τους βίους των Αγίων και να

μη ζηλέψει το καλό τους παράδειγμα. Γι’ αυτό είναι αδικία εναντίον του εαυτού

μας, το ότι δεν φροντίζουμε να διαβάζουμε το άγιο Ευαγγέλιο και τους βίους

των Αγίων. Τρέχεις, αδελφέ μου, κάθε μέρα σαν τρελλός ψάχνοντας τις

ειδήσεις, για να διαβάσεις τι; Τα ίδια και τα ίδια. Μήπως έχουν τίποτε το

σπουδαίο; Και χαλάς τον κόσμο. Γιατί άραγε δεν χαλάμε τον κόσμο για να

βρούμε ένα πνευματικό βιβλίο για την ωφέλεια της ψυχής μας;

Κάποια φορά είχαν πάει μερικοί άνθρωποι στον Άγιο Αντώνιο, και του

έλεγαν τα δικά τους, τα θελήματά τους και τις ορεξούλες τους.

Ο Άγιος Αντώνιος τους απάντησε:

-Τα άνω γέγονε κάτω και τα κάτω άνω. Τα αναποδογυρίσαμε όλα. Τα

κάναμε άνω κάτω.

Του λένε:

-Τι εννοείς;

Τους απάντησε:

-Την παλαιότερη εποχή, οι άνθρωποι είχαν σωστή ιεράρχηση στις αξίες

τους. Ξέρανε ότι υπεράνω όλων είναι ο Θεός. Και από τον άνθρωπο και από

τον κόσμο αυτό, πολυτιμότερο είναι η ψυχή και η αιώνια ζωή. Και μετά είναι το

σώμα και τα υλικά αγαθά. Σήμερα τα κάναμε τα άνω κάτω και τα κάτω άνω.

Έχουμε για μεγαλύτερους θησαυρούς τα υλικά αγαθά και το σώμα μας, το

2Κυριακή Ἁγίων Πάντων. 10/6/1990

οποίο το υπηρετούμε σαν αφεντικό, ξεχνώντας εντελώς την ψυχή και την

αιώνια ζωή. Ή μάλλον όχι “ξεχνώντας”, είναι πολύ επιεικής η φράση

«ξεχνώντας», αλλά εγκληματώντας εναντίον της ψυχής μας και της αιώνιας

ζωής. Ξεχνάει απλώς την ψυχή του εκείνος που δεν κάνει πολλές προσευχές,

που δεν πηγαίνει κάθε Κυριακή στην Εκκλησία, που δεν κάνει καλά έργα.

Εκείνος όμως που κάνει αμαρτίες, δεν την ξεχνάει απλά την ψυχή του,

αλλά την δηλητηριάζει και την εκτελεί.

Μη μας ξεγελούν οι φευγαλέες μέρες

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει: «Ο μεγαλύτερος πλούτος και η

ωραιότερη επίτευξη στην επίγεια ζωή είναι η επίγνωση της αληθείας». Να

μάθουμε ποια είναι η αλήθεια. Δεν είναι κέρδος να φάμε και να

διασκεδάσουμε. Αυτό είναι ψιλικατζίδικο πράγμα. Το σημαντικό είναι να

μάθουμε ποια είναι η αλήθεια. Για ποιο πράγμα; Για τη θέση μας μέσα στο

σύμπαν, την σχέση μας με τον Θεό, με τον εαυτό μας, με τους άλλους

ανθρώπους και με τα πράγματα. Άμα δεν τα έχω ξεκαθαρίσει αυτά,

πορεύομαι στο σκοτάδι.

Και όταν ο άνθρωπος πορεύεται στο σκοτάδι, λέγει ο Χριστός, όλο

σκοντάφτει. Αν δηλαδή έχει στραβή κρίση, εάν αυτό που νομίζει φως του είναι

σκοτάδι, τότε σε τι σκοτάδι είναι βουτηγμένος;

Είπε ένας από τους αγίους πατέρας:

«Το μεγαλύτερο καλό, το οποίο έχει να κάνει ο άνθρωπος για τον εαυτό

του, είναι να αντιμετωπίζει με γαλήνη και με ειρήνη τους άλλους ανθρώπους.

Από την στιγμή που θα βάλει μέσα του ότι πρέπει να βλέπει τους άλλους

ανθρώπους σαν τέκνα του Θεού, από εκείνη την στιγμή, νικώντας τον

εγωκεντρισμό του -αυτό το φρόνημα που μας διαλύει- αρχίζει και γίνεται

καλός χριστιανός».

Έλεγε ένας Ασκητής:

«Ουδέποτε προτίμησα το συμφέρον μου, από το συμφέρον του αδελφού

μου. Ουδέποτε προτίμησα το θέλημα μου, από το θέλημα του αδελφού μου».

Για φανταστείτε, τι αγάπη και τι καλοσύνη είχε βάλει μέσα στην καρδιά του ο

άνθρωπος αυτός, για να λέγει: «Ποτέ δεν προτίμησα το συμφέρον μου, από

το πνευματικό συμφέρον του αδελφού μου».

Εάν, σε κάτι τέτοια απλά πραγματάκια δουλεύαμε σωστά, πόση χάρη θα

είχαμε! Πόση πνευματική ακτινοβολία! Εάν ξεχνούσαμε λίγο τον εαυτό μας και

παραμερίζαμε τις κακές επιθυμίες μας, τι θα γινόμαστε πάνω στην γη!

Έλεγε ο Μιχαήλ Άγγελος, ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης της εποχής του:

«Αλλοίμονο! Αλλοίμονο! με γέλασαν οι φευγαλέες ημέρες. Και τώρα βρίσκομαι

ενώπιον του θανάτου και διαπιστώνω ότι έχω τα χέρια μου άδεια, και

διερωτώμαι: Πώς θα παραστώ ενώπιον του φοβερού Βήματος του Χριστού;».

Ας φανταστούμε έναν άνθρωπο που αγωνίζεται στη ζωή του να επιτύχει.

Πηγαίνει στο Δημοτικό, στο Γυμνάσιο, μετά θέλει να σπουδάσει. Πάει στο

Πανεπιστήμιο, αλλά μεσολαβεί κάτι και δεν παίρνει πτυχίο, δεν πετυχαίνει

εκείνο που είχε ονειρευτεί και προσγειώνεται απότομα εκεί που δεν το

περίμενε ποτέ. Και τότε λέει: «Απέτυχα στη ζωή μου! Όλα έσβησαν».

Οδυνηρή αυτή η αποτυχία αλλά μικρή. Είναι δυνατόν να θεραπευτεί.

Όταν όμως κάποιος φτάσει να πει «απέτυχα στην ζωή μου» τις τελευταίες του

στιγμές ε, τότε αδελφοί μου, η αποτυχία είναι διπλή. Και δεν θεραπεύεται με

τίποτε.

3Κυριακή Ἁγίων Πάντων. 10/6/1990

Γι’ αυτό ο Κύριος, οι Απόστολοι και η Εκκλησία, δια των ιερέων, δια του

κηρύγματος, δια των ιερών βιβλίων, μας φωνάζουν: «Φροντίζετε να μην

κάνετε λάθη στην ζωή σας. Θησαυρίζετε θησαυρούς εν ουρανώ, όπου ούτε

σκόρος, ούτε υγρασία, ούτε κλέφτες, ούτε ληστές, ούτε διαρρήκτες,

κινδυνεύουν να σας τους καταστρέψουν. «Θησαυρίζετε θησαυρούς εν

ουρανώ».

Ακόμη μας φωνάζει και η σάλπιγγα που έχει βάλει ο Θεός μέσα μας και

λέγεται συνείδηση. Η συνείδηση κάθε φορά που κάνουμε κάποιο λάθος στις

επιλογές μας επαναστατεί.

Μακάριος ο άνθρωπος, ο οποίος ακολουθεί σε όλα την ιεραρχία και την

αξιολόγηση, που έκανε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, που είναι το φως τού

κόσμου. Γιατί έτσι είναι ευχαριστημένος και στην παρούσα ζωή, γιατί την

περνάει με ειρήνη και χαρά. Χωρίς αμαρτωλές διασκεδάσεις, και χωρίς

αμαρτωλές επιδιώξεις, αλλά γεμάτος γαλήνη και ηρεμία, έχοντας την ελπίδα

της αιώνιας ζωής.

Δίνεις λίγα, παίρνεις πολλά

Είπε ο Χριστός: «Όποιος αφήσει για χάρη μου πατέρα ή μητέρα ή

αδελφούς ή αδελφές ή τέκνα, θα πάρει εκατονταπλασίονα και θα

κληρονομήσει την αιώνια ζωή». Τι γίνεται με τους χριστιανούς που έχουν

οικογένεια και δεν άφησαν όλα αυτά; Είναι καταδικασμένοι; Πρέπει να

απογοητευθούν;

Επαναλαμβάνουμε: Ο Χριστός θέλει να μας πει: Όσο περισσότερα

αφήσετε για Μένα, τόσο περισσότερα θα πάρετε σαν αμοιβή στον ουρανό.

Έχετε την δυνατότητα να αφήσετε πάρα πολλά, εάν θέλετε, για να είστε

ευάρεστοι ενώπιον του Θεού.

Ποια είναι αυτά τα πολλά;

Πρώτον: Κυριακή πρωί, πρέπει να σηκωθείς να πας στην Εκκλησία.

Άφησε τον ύπνο σου.

Δεύτερον: Είναι ώρα να κάνεις την προσευχή σου. Δεν πειράζει αν τα

γόνατα είναι κουρασμένα από τον κόπο της ημέρας. Ας ξεχάσεις την

κούραση. Ας μην αφήσεις την προσευχή.

Σε ενοχλεί κάποιος, και σου λέγει ο λογισμός σου να «πετάξεις» και συ

μερικές άσχημες βρισιές. Άφησε αυτό το κακό θέλημά σου και ενέργησε με

κριτήριο το συμφέρον του αδελφού σου και της ψυχής του. Μη μιλάς καθόλου.

Είδες ένα άνθρωπο κουρασμένο; Βοήθησε τον.

Είδες έναν διψασμένο; Δος του ένα ποτήρι νερό.

Στοιχίζει τίποτε; Όχι! Μόνο λίγη καλωσύνη.

Είδες ξένο; Χαιρέτησέ τον με καλωσύνη. Πες του δυο κουβέντες. Είναι

τόσο δύσκολη η καλωσύνη, αδελφοί μου;

Και πάλι το τονίζουμε. Είμαστε οικογενειάρχες, έχουμε παιδιά και πρέπει

να τα σπουδάσουμε, να τα παντρέψουμε, να τα προωθήσουμε. Δεν πρέπει να

δουλέψουμε;

Λέει ο Άγιος Αυγουστίνος:

«Να δουλεύετε συστηματικά και με πρόγραμμα, σαν να μην πρόκειται να

πεθάνετε ποτέ. Είναι χρέος των γονέων να αποκαταστήσουν τα παιδιά τους,

με τον καλλίτερο τρόπο που μπορούν. Αλλά ταυτόχρονα να δουλεύετε και για

την ψυχή σας! Και να ζείτε στην προσωπική σας ζωή με προσοχή, με

4Κυριακή Ἁγίων Πάντων. 10/6/1990

ευλάβεια, με μνήμη του θανάτου, με την σκέψη της αιώνιας ζωής, σαν να

πρόκειται να πεθάνετε σήμερα, πριν τελειώσει η ημέρα. Είναι δύσκολο αυτό;».

Ας ακούσουμε το λόγο του Χριστού και τότε θα γευθούμε τη χαρά της

ζωής κοντά Του. Αμήν.-

ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΡΩΣΣΟΣ Β ΜΕΡΟΣ

 

ΑΓ.ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΡΩΣΣΩΣ Α .ΜΕΡΟΣ

 2026 ΜΑΙΟΥ 31 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

ΟΙ ΙΕΡΕΙΣ ΦΟΡΕΙΣ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ (Ιω. 7, 37-52 και 8, 12)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(κήρυγμα στο Νεοχώρι Άρτας, στις 15/6/1997)

«Σας συμφέρει να φύγω»

Πόσο μεγάλη σημασία έχει η εορτή της Πεντηκοστής και η παρουσία του

Αγίου Πνεύματος για να μας φωτίζει, να μας αγιάζει και να μας σώζει, ο ίδιος ο

Κύριός μας Ιησούς Χριστός το έλεγε στους μαθητές Του: «Σας συμφέρει, να φύγω

εγώ. Γιατί άμα δεν φύγω, δεν θα ‘ρθει το Άγιο Πνεύμα. Καλύτερα να λείπω εγώ, για

σας, παρά η χάρη Αγίου Πνεύματος». Φαντασθείτε αδελφοί, πόσο μεγάλο πράγμα

είναι για μας το Πνεύμα το Άγιο και η χάρη Του, που μας φωτίζει, που μας

καθαρίζει από κάθε κηλίδα, που μας αγιάζει.

Η χάρη Αγίου Πνεύματος είναι δώρο της καλωσύνης του Θεού. Και το τρίτο

πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, το Πνεύμα το Άγιο, το οποίο έστειλε ο Κύριος στους

αποστόλους Του την ημέρα της Πεντηκοστής. Αυτό ενεργεί μέσα μας και μέσα

στην αγία Εκκλησία για τη σωτηρία μας.

Ας με ξεπεράσουν όλοι

Για να καταλάβουμε αυτό το μεγάλο μυστήριο, ας κάνουμε μια μικρή

αναδρομή. Όταν ο Θεός επέλεξε τον Ισραήλ για να γίνει πρόδρομος της

Εκκλησίας, και να γεννηθεί από τους κόλπους του ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός

για τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους, διάλεξε τον Μωυσή και του ανέθεσε να

οδηγήσει τον λαό Του, τον Ισραήλ, στη γη της Επαγγελίας. Ήταν εξακόσιες

χιλιάδες άνθρωποι. «Ποιος είμαι εγώ, που θα αναλάβω τέτοιο έργο;», έλεγε στον

Θεό ο Μωυσής. «Αν δεν σε έχω κοντά μου, αν δεν είσαι συ μαζί μου, εγώ τέτοια

αποστολή δεν την αναλαμβάνω». Και ο Θεός τον γέμισε με χάρη Αγίου

Πνεύματος.

Αλλά όσο και αν είχε χάρη Αγίου Πνεύματος, μοναχός του ο Μωυσής, σαν

άνθρωπος, δεν αρκούσε να καθοδηγήσει εξακόσιες χιλιάδες κόσμο. Και είπε μια

ημέρα στην προσευχή του: «Κύριε, δεν αντέχω. Δεν μπορώ να κάνω σωστά αυτό

το έργο που μου ανέθεσες».

Απάντησε ο Θεός: «Διάλεξε εβδομήντα πρεσβυτέρους. Εγώ θα αφαιρέσω

από το Πνεύμα που έχεις επάνω σου και θα δώσω σε εκείνους. Και έτσι μόνο θα

μπορούν να σε βοηθήσουν». Δηλαδή ο Μωυσής άκουσε ότι θα τον «κοντύνει» ο

Θεός. Γιατί έτσι εξηγούνται τα λόγια: «θα αφαιρέσω από σένα, θα βγάλω από

σένα και θα δώσω σ’ αυτούς». Αλλά έχοντας μεγάλη αγάπη για το έργο του και

για το λαό του, και μεγάλη εμπιστοσύνη στον Θεό του είπε: «Σύμφωνοι. Να

αφαιρέσεις ό,τι θέλεις από μένα». Και διάλεξε ο Μωυσής εβδομήντα

πρεσβυτέρους και τους εκάλεσε να σταθούν γύρω από τη σκηνή του Μαρτυρίου.

Όταν εκείνοι στάθηκαν, παρακάλεσε τον Θεό. Και ο Θεός «αφείλετο», πήρε από

το Πνεύμα που είχε δώσει σ’ αυτόν και έδωσε στους πρεσβυτέρους. Και άρχισαν

όλοι μαζί να προφητεύουν και να διηγούνται τα μεγαλεία του Θεού.

Εκείνη όμως την στιγμή που είχε συντελεσθεί η χειροτονία των

εβδομήκοντα πρεσβυτέρων, έτρεξε ο Ιησούς του Ναυή και του λέει: «Κύριε

Μωυσή, εβδομήντα διάλεξες, αλλά οι δύο δεν ήρθαν εδώ πέρα, γιατί δεν σε

αναγνωρίζουν. Δεν σε θέλουν. Απειθούν εναντίον σου. Και όμως τώρα αυτοί οι

2Πεντηκοστή. 15/6/1997

δύο, εκεί που είναι μόνοι τους, προφητεύουν. Γέμισαν και αυτοί Πνεύμα Άγιο και

διηγούνται τα μεγαλεία του Θεού. Κάνε παρέμβαση και εμπόδισέ τους. Δεν κάνει,

οι αχάριστοι, να έχουν τέτοια χάρη και τέτοια εξουσία».

Ο Μωυσής γύρισε στον αγαπημένο μαθητή του, τον Ιησού του Ναυή, και

αντί να επηρεαστεί από τα λόγια του, του είπε αυστηρά: «Δεν μου λες, ήλθες για

να με κάνεις να ζηλέψω και να αγριέψω εναντίον τους; Ξέρεις ποια είναι η διάθεσή

μου; Μακάρι ο Θεός να πάρει όλο το Πνεύμα που έχει δώσει σε εμένα και να το

δώσει σε όλο το λαό Του. Και να μη μείνει ούτε ένας άνθρωπος από τον λαό, που

να μην είναι προφήτης».

Τα λόγια αυτά του Μωυσή αποδεικνύουν πόσο η χάρη του Αγίου

Πνεύματος είχε ενεργήσει στην καρδιά του, την είχε καθαρίσει από κάθε κηλίδα

και την είχε αγιάσει εντελώς, ώστε να μην λυπάται τον εαυτό του, να μη ζηλεύει,

να μη νευριάζει, να μην φθονεί, να μην φοβάται εχθρούς, αλλά να έχει μέσα του

ειρήνη με όλους, και απέραντη εμπιστοσύνη στον Θεό. «Ο Θεός θέλησε και τους

έδωσε Πνεύμα Άγιο» έλεγε, «εγώ θα φοβηθώ;»

Ο νέος Μωυσής

Αργότερα, όταν κατέβηκε στη γη ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, έκανε κάτι

το ανάλογο. Πήρε από το Πνεύμα το δικό Του και έδωσε στους αποστόλους Του.

«Κατέπεμψε το Πνεύμα το Άγιο εν είδει πυρίνων γλωσσών» που πήγαν και

κάθισαν επάνω στους δώδεκα αποστόλους. Και τους γέμισαν με χάρη, με αγάπη,

με θυσία και με σοφία. Οι αγράμματοι και αλιείς άρχισαν να διηγούνται τα

μεγαλεία του Θεού. Και όταν είδαν κόσμο συγκεντρωμένο κοντά τους να απορεί

και να εξίσταται για τα παράδοξα που άκουγε και έβλεπε, στάθηκε απέναντί τους

ο απόστολος Πέτρος και τους μίλησε άφοβα. Ένας μιλούσε, αλλά ακουγόταν η

φωνή του στα αυτιά των ανθρώπων σαν να τους μιλούσε στη δική τους γλώσσα.

Έγινε τότε ένα μοναδικό θαύμα. Άρχισαν και οι απόστολοι να διηγούνται τα

μεγαλεία, τη σοφία, την αγάπη και την θυσία για μας του Κυρίου μας Ιησού

Χριστού. Και ακούγοντάς τους ακροατές ξένοι και αλλόγλωσσοι γέμισαν με χάρη

Αγίου Πνεύματος και άκουγαν τους αποστόλους να τους μιλάνε στη μητρική τους

γλώσσα. Έτσι έγιναν οι πρώτοι χριστιανοί. Έτσι έγινε η πρώτη ενότητα των

ανθρώπων.

Να το ξεκαθαρίσουμε. Ενότητα αληθινή είναι η ένωση των ανθρώπων

γύρω από τον Θεό. Ενότητα «κατά διάβολον» δεν γίνεται. Ενότητα γίνεται μόνο

κοντά στο Θεό που είναι αγάπη και θυσία. Και μας κάλεσε τότε «εις ενότητα», να

γίνουμε όλοι «ένα» στην ομολογία της ορθής πίστεως. Ότι, δηλαδή, ένας είναι ο

Πατέρας, ο άναρχος και επουράνιος και ένας είναι ο Υιός Του, που έγινε

άνθρωπος για μας. Και ένα το Πανάγιο Πνεύμα το οποίο δια της Εκκλησίας - δια

των αρχιερέων και ιερέων- δίδεται στους πιστούς, για να τους αγιάζει και να τους

καθαρίζει από κάθε αμαρτία. Και έτσι να γίνονται όλοι άξιοι να ενωθούν στην

ομολογία της Αγίας Τριάδος, ώστε να μπορούμε να ψάλλουμε: «Είδομεν το φως

το αληθινόν, ελάβομεν Πνεύμα επουράνιον, εύρομεν πίστιν αληθή, αδιαίρετον

Τριάδα προσκυνούντες».

Δεν έχει αξία να ενώνονται οι άνθρωποι έξω από την αλήθεια «κατά

διάβολον». Ο διάβολος δεν ενώνει, χωρίζει. Ενώνει στο κακό για την καταστροφή.

Ο Χριστός ενώνει για τη σωτηρία μας. Και γι’ αυτό εμείς ψάλλουμε με

ευγνωμοσύνη το γλυκύτατο τροπάριο: «Ευλογητός ει Χριστέ ο Θεός, ο

πανσόφους τους αλιείς αναδείξας, καταπέμψας αυτοίς το Πνεύμα το Άγιον και δι’

αυτών την οικουμένην σαγηνεύσας φιλάνθρωπε δόξα σοι».

3Πεντηκοστή. 15/6/1997

Η Πεντηκοστή παρατεινόμενη

Αυτή η Πεντηκοστή συνεχίζεται στους αιώνες των αιώνων. Κάθε φορά που

χειροτονείται ένας αρχιερέας, έστω και αν δεν έχει τις αρετές των αγίων

αποστόλων, λαμβάνει την χάρη Αγίου Πνεύματος, όπως και όσο την είχε λάβει ο

πανεύφημος απόστολος Πέτρος και ο απόστολος Ιωάννης. Και έχει την εντολή

του Θεού, να δέχεται και να χαίρει όταν αφαιρεί από πάνω του ο Θεός και δίνει

στους πρεσβυτέρους τους οποίους χειροτονεί, για να ποιμαίνουν τον λαό του

Θεού. Αυτόν τον λαό, όσο και αν είχε καλή διάθεση, δεν θα κατόρθωνε, επειδή

είναι ένας και έχει περιορισμένες δυνατότητες, να τον διακονήσει σωστά, όσο και

αν η χάρη του Θεού σκηνώνει επάνω του. Και γι’ αυτό χαιρόμαστε, όταν ο Θεός

αναδεικνύει αγίους ιερείς, καλούς οδηγούς του λαού Του. Γεμάτους Πνεύμα, χάρη,

αγιότητα και θυσία.

Ας ευχόμεθα να αγιάζει ο Θεός και εμάς, και ολόκληρη την Εκκλησία Του

με τη χάρη του παναγίου Πνεύματος, την οποία έστειλε την Πεντηκοστή στους

αποστόλους Του. Και επειδή οι ιερείς έλαβαν την χάρη του Αγίου Πνεύματος και

ιερουργούν εξ ονόματος του Χριστού, δικαίως τους σεβόμαστε, δικαίως φιλάμε το

χέρι τους και δικαίως ζητάμε τις ευχές τους. Και για όλες τις τιμές που δείχνουμε

στους ιερείς, αλλά αναφέρονται στον Χριστό, θα έχουμε την ευλογία του Χριστού,

ο οποίος θα πολλαπλασιάζει τη χάρη Του στις ψυχές μας, και θα αγιάζει

ολόκληρη τη ζωή μας. Αμήν.-

 2026 ΜΑΙΟΥ 24 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΥ (Ιω. 17, 1-13)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Κορφοβούνι, στις 31/5/1998)

Η σημασία της ορθής πίστης

Κάθε άνθρωπος έχει τις γνώμες του και τις ιδέες του, τις οποίες πολλές

φορές τις αλλάζει κατά τις περιστάσεις.

Αλλά η πίστη, δηλαδή η αλήθεια για το Θεό, δεν είναι «ο φούρνος του

χότζα». Δεν μπορεί, άλλα να είναι σήμερα και άλλα να είναι αύριο.

Για τα επίγεια, δεν πειράζει αν κάνουμε κάποιο λάθος. Γιατί συνήθως

διορθώνεται. Λίγες δεκάρες χάθηκαν, ή στερηθήκαμε κάποιο άλλο επίγειο

απόκτημα.

Εάν όμως χάσουμε την πορεία μας προς τον Θεό και δεν βγούμε στη

Βασιλεία Του, η ζημία είναι απροσμέτρητη. Γι’ αυτό, η αγία μας Εκκλησία

επιμένει ότι πρέπει να κρατούμε την ορθή πίστη. Την μία πίστη που

περιγράφει σωστά τον Θεό Πατέρα και τον Κύριο μας Ιησού Χριστό. Τις

βασικές αρχές της πίστης, τις διατύπωσε ο ίδιος ο Κύριος μας Ιησούς

Χριστός, που είπε: «Αύτη εστιν η αιώνιος ζωή, ίνα γινώσκωσί σε τον μόνον

αληθινόν Θεόν, και ον απέστειλας Ιησούν Χριστόν».

Όποιος δεν έχει σωστή γνώμη για το ποιός είναι ο αληθινός Θεός, και

όποιος δεν ξέρει σωστά τι είναι ο Χριστός, αιώνια ζωή δεν θα βρει.

Ο Υιός και οι υιοί

Τότε που έγινε η Α’ Οἰκουμενική Σύνοδος, έλεγαν οι άνθρωποι: «Τι

άραγε είναι ο Χριστός; Εμείς ξέρουμε ότι ο Θεός είναι ένας. Και αφού ο Θεός

είναι ένας, ο Χριστός πρέπει να είναι κάτι άλλο».

Τι λέει όμως η Αγία Γραφή: «Ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού». Και

Υιός του Θεού μπορεί να είναι κάποιος, ή «κατά φύσιν», ή «κατά χάριν». Κατά

χάριν είμαστε όλοι εμείς. Μας δημιούργησε ο Θεός, και είμαστε πλάσματά

Του. Και από αγάπη και καλωσύνη μάς ονομάζει παιδιά Του και μας υιοθετεί

δια του αγίου Βαπτίσματος. Την ώρα που βαπτιζόμαστε μέσα στην

κολυμβήθρα, ο Θεός κάνει μία «συμβολαιογραφική» πράξη. Και μας

παραδέχεται και μας αναγνωρίζει παιδιά Του. Αλλά δεν είμαστε φυσικά παιδιά

Του. Είμαστε «κατά χάριν» παιδιά Του. Και τώρα το ερώτημα:

Ο Χριστός τι ήταν; Κατά φύσιν ή κατά χάριν παιδί Του;

Και άρχισαν τότε μία θεολογική διαμάχη, της οποίας η σωστή

απάντηση δεν είναι για κανένα αδιάφορη. Γιατί η μία άποψη είναι αλήθεια και

η άλλη είναι ψέμα. Το ψέμα δεν σώζει, δεν αγιάζει. Αντίθετα ζημιώνει πολύ.

Έτσι οι άγιοι Πατέρες ερεύνησαν τις Γραφές σε βάθος. Και είπαν εκείνο

που ακούμε στο Σύμβολο της Πίστεως: «Πιστεύω εις ένα Θεόν Πατέρα

παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης ορατών τε πάντων και αοράτων. Και

εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού τον μονογενή».

Εμείς είμαστε πολλοί, τα κατά χάριν παιδιά του Θεού. Από τον Αδάμ

μέχρι σήμερα πολλά δισεκατομμύρια. Εκείνος, ο Χριστός, είναι μονογενής.

Εντελώς διαφορετική κατάσταση. Είναι ο κατά φύσιν Υιός τού Θεού.

2Πατέρων Α΄ Οἰκουμενικῆς. 31/5/1998

Και για να το επεξηγήσουν οι Πατέρες, πώς είναι δυνατόν ο ένας Θεός

να έχει και Υιόν και να μην γίνονται δύο Θεοί, λένε: Προσέξατε! Είναι «Φως εκ

φωτός. Θεός αληθινός εκ Θεού αληθινού». Γεννήθηκε, δεν δημιουργήθηκε.

Δεν είναι πλάσμα. Δεν είναι κατασκεύασμα. Αλλά είναι κάτι που γεννήθηκε

από την ουσία του Πατέρα. Όπως γεννιέται το παιδί, από την ουσία της μάνας

του και του πατέρα του.

Και είναι με τον Πατέρα όμοιος, όχι μόνο όσο όμοιο είναι το παιδί με

τον πατέρα του, αλλά κάτι περισσότερο. «Φως εκ φωτός». Παίρνουμε ένα κερί

και το ανάβουμε. Έχουμε φως. Παίρνουμε και ένα άλλο κερί και το ανάβουμε.

Μπορείτε να βρείτε διαφορά στο ένα φως από το άλλο; Ούτε ουσίας, ούτε

μορφής, ούτε τίποτε. Έτσι είναι ο Υιός. «Φως εκ φωτός». Ολόιδιος με τον

Πατέρα. Από την ουσία του Πατέρα.

Εδώ έχουμε το μεγάλο μυστήριο: Ο Πατέρας και ο Υιός και το Άγιο

Πνεύμα δεν είναι τρεις Θεοί. Αλλά ένας Θεός.

Στην αριθμητική των ανθρώπων, ένα συν ένα συν ένα, κάνουν τρία.

Αλλά ο Θεός έχει την δική του αριθμητική. Πατέρας και Υιός και Άγιο Πνεύμα,

δεν κάνουν τρεις Θεούς, αλλά ένα Θεό.

Ο Θεός είναι Πατέρας

Πρέπει όμως να προσέξουμε, ότι το Σύμβολο της Πίστεως μας λέγει: Ο

Θεός, δεν έχει μαζί μας την σχέση ότι μας δημιούργησε, μας παίρνει κοντά

Του και μας συγχωρεί για τα αμαρτήματά μας. Αλλά έχει μία διαφορετική

σχέση. Τον Θεόν, τον ονομάζουμε Πατέρα. Πατέρας σημαίνει: γεμάτος

στοργή. Γεμάτος αγάπη.

Είναι παντοκράτορας, αλλά είναι Πατέρας.

Και Πατέρας παντοκράτορας, σημαίνει απόλυτη εγγύηση, απόλυτη

εμπιστοσύνη ότι μπορεί να μας προστατεύσει σαν παντοκράτορας. Και θέλει

να μας προστατεύσει και να μας σώσει. Όπως ο πατέρας τα παιδιά του.

Πόσο θέλει; Λέει η Αγία Γραφή: «Ούτως ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον,

ώστε τον Υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη

απόληται».

Όποιος δηλαδή πιστεύει σ’ αυτόν, τον Υιό Του, να μην χαθεί, αλλά να

έχει ζωήν αιώνιον. Στο Σύμβολο της Πίστεως γράφουν οι άγιοι Πατέρες: «Τον

δι’ ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν, κατελθόντα εκ των

ουρανών και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος αγίου και Μαρίας της Παρθένου και

ενανθρωπήσαντα».

Το μεγαλύτερο μυστήριο του κόσμου είναι ότι ο μονογενής Υιός του

Θεού κατέβηκε στη γη, πήρε σάρκα σαν την δική μας, και με την ίδια

διαδικασία που μεγαλώνουμε και εμείς, μεγάλωνε σιγά-σιγά σαν τέλειος

άνθρωπος.

Για να μας σώσει από τι; Από την χειρότερη καταστροφή. Από τις

αμαρτίες μας που θα μας οδηγούσαν -σαν ενοχή ενώπιον του Θεού- στον

χωρισμό από τον Θεό. Στην αιώνια κόλαση.

Ο Χριστός έπαθε για μας

Τι λέμε παρακάτω; «Σταυρωθέντα τε υπέρ υμών». Σταυρώθηκε.

Όχι γιατί ήταν αδύναμος, και τον έκαναν καλά οι Εβραίοι. Ο

παντοδύναμος Θεός δεν ασθενεί ποτέ. Θυμηθείτε τα λόγια του Χριστού στον

3Πατέρων Α΄ Οἰκουμενικῆς. 31/5/1998

Πέτρο. «Μήπως νομίζεις ότι δεν μπορούσα να κατεβάσω δέκα χιλιάδες

αγγέλους και να με προστατεύσουν;».

Δεν απέθανε ο Χριστός επάνω στο Σταυρό από αδυναμία, αλλά από

θέλημα δικό Του και του Πατέρα Του για μας.

Πριν μερικούς αιώνες στα μέρη του Καυκάσου, ήταν ένας ηγεμόνας, ο

οποίος έχοντας καλά αισθήματα και καλές σκέψεις, έλεγε. «Τι να το κάνεις να

έχεις ένα λαό αλήτες και παλιανθρώπους, όπως τους βλέπουμε πως είναι

τώρα. Γεμάτους από πάθη και αμαρτίες και κακίες. Θα φροντίσω να τους

κάνω καλούς ανθρώπους, βγάζοντας νόμους που εξυψώνουν τον άνθρωπο».

Έτσι, η πρώτη του σκέψη ήταν:

«Αν δεν διορθωθεί το περιβάλλον της ηγεσίας, πώς θα πάμε

μπροστά;».

Έβγαλε λοιπόν πρώτη διαταγή:

«Όποιος συλληφθεί να δωροδοκείται για να εκδώσει άδικη απόφαση,

θα τον τιμωρώ αυστηρά μπροστά σε όλους με ραβδισμούς. Μετά θα του

κόβουμε και το κεφάλι».

Και έβαλε έμπιστους αξιωματούχους του να συλλαμβάνουν τους

άρχοντες που δωροδοκούνταν. Αλλά πρώτη απ’ όλους συνελήφθη η μητέρα

του. Πήγαν και του το είπαν. Ο βασιλιάς όταν το έμαθε χτυπούσε το κεφάλι

του και τραβούσε τα μαλλιά του.

-Τι έπαθα! Τώρα τι γίνεται; Ή θα τα αφήσουμε όλα να διαλυθούν ή

πρέπει να εφαρμοσθεί ο νόμος. Αλλά τι να κάνω με την μάνα μου;

Κλειδώθηκε στο δωμάτιό του. Τρεις ημέρες δεν δέχθηκε να τον

ενοχλήσουν, ούτε να φάει, ούτε να πιεί και έσπαζε το κεφάλι του να δει τι

πρέπει να κάνει.

Πώς είναι δυνατόν να βασανίζει την μητέρα του και να την σκοτώσει;

Μετά από τρεις ημέρες αφού προσευχήθηκε και στάθηκε ενώπιον του Θεού

και του χρέους του, βγήκε έξω και είπε:

-Να μαζευτεί όλος ο λαός, όσοι θέλουν να παρακολουθήσουν την

τιμωρία της αμαρτίας.

Μαζεύτηκαν οι άνθρωποι σε ένα μεγάλο γήπεδο και έφεραν και την

μητέρα του, η οποία έτρεμε από τον φόβο τής τιμωρίας. Διέταξαν τον δήμιο,

να ‘ρθει και να στέκει δίπλα. Όλων είχε κοπεί η αναπνοή.

Όταν έφτασε η στιγμή, όρμησε ο βασιλιάς, αγκάλιασε την μητέρα του,

την σκέπασε και παίρνοντας τη θέση της είπε: «Χτυπάτε, χτυπάτε».

Οι δήμιοι άρχισαν να χτυπάνε τον βασιλιά τους, αλύπητα. Το αίμα του

έτρεχε ποτάμι. Ο Θεός ξέρει πόσο υπέφερε. Όταν τελείωσε η τιμωρία, ο

βασιλιάς σε άθλια κατάσταση είπε στο λαό:

-Αν νομίζετε πως είναι αρκετή η τιμωρία αυτή, συγχωρείστε τά

υπόλοιπα. Και την μητέρα μου και εμένα. Αν δεν το νομίζετε κόφτε μου το

κεφάλι.

Τότε ο κόσμος φώναξε: «Φτάνει, φτάνει η τιμωρία».

Ο Χριστός όμως όταν ήλθε στη γη δέχθηκε όλες τις τιμωρίες για μας.

Θυμάστε τι γράφει το Ευαγγέλιο. Τον μαστίγωσαν. Τέτοιο βάσανο υπέμεινε.

Και δεν έφτασε μόνο αυτό. Ανέβηκε πάνω στο Σταυρό σαν κακούργος, επειδή

είμαστε εμείς κακούργοι. Και επήρε την αμαρτία μας πάνω στο Σταυρό.

Τι λέγει η Αγία Γραφή; Την εξάλειψε. Την έσβησε με το αίμα Του.

Και μετά, αφού πέθανε πάνω στο Σταυρό, κατέβηκε στον Άδη,

αναστήθηκε εν δόξη, ανήλθε στους ουρανούς και μας είπε: «Εγώ πηγαίνω

πρώτος και θα ‘ρθω να σας παραλάβω όλους όσοι πιστεύετε σε μένα».

4Πατέρων Α΄ Οἰκουμενικῆς. 31/5/1998

Αυτό είναι το μήνυμα της σημερινής εορτής. Ότι ο Θεός είναι Πατέρας

μας. Και ότι ο Υιός Του ο μονογενής, έγινε άνθρωπος για μας.

Δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε περισσότερο. Αλλά μόνο τούτο: «Δόξα

σοι Πάτερ άναρχε, Πατέρα παντοκράτορ. Δόξα σοι Υιέ του Θεού μονογενές,

που ήλθες στον κόσμο για την σωτηρία μας. Προσκυνούμε τα Πάθη σου,

υμνολογούμε την ταφή σου. Και δοξάζουμε την αγία σου ανάσταση». Αμήν.-

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΟΡΤΩΝ

 

                                    ΕΟΡΤΕΣ ΑΠΟΔΟΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ - ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ Ι. ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

-19/5/2026 ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ  7.30μμ

-20/5/2026 ΤΕΤΑΡΤΗ ΠΡΩΙ  ΟΡΘΡΟΣ- Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 7.30-9.00πμ

ΕΟΡΤΕΣ ΑΓ. ΚΩΝ/ΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ- ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ

-20/5/2026 ΤΕΤΑΡΤΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ 7.30 ΚΑΙ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ

-21/5/2026 ΠΕΜΠΤΗ ΠΡΩΙ  ΟΡΘΡΟΣ-Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 7.30-10.00πμ

-24/5/2026 ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ 6.00μμ