Το μυστήριο του Βαπτίσματος

Για παιδιά 

Το Βάπτισμα είναι το μυστήριο που μας εισάγει στην Εκκλησία. Το όρισε ο ίδιος ο Κύριος δίνοντας στους μαθητές Του, λίγο πριν αναληφθεί, την εντολή: “Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη βαπτίζοντες αὐτούς εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος”.
Βάπτιση σημαίνει κατάδυση όλου του σώματος στο νερό και συμβολίζει τη ριζική, την ολοκληρωτική κάθαρση και ανακαίνιση του ανθρώπου, το πέρασμά του από την αμαρτία στο Φως και τη Χάρη του Θεού, τη συμμετοχή του στον Θάνατο και την Ανάσταση του Κυρίου.
Στην πρωτοχριστιανική εποχή οι άνθρωποι συνήθως βαπτίζονταν σε μεγάλη ηλικία κατά το πρότυπο του Χριστού, αφού πρώτα γνώριζαν τη χριστιανική πίστη με την Κατήχηση, δηλαδή μια σειρά μαθημάτων. Η Βάπτιση γινόταν σε ειδικούς χώρους, τα Βαπτιστήρια. Αργότερα καθιερώθηκε ο νηπιοβαπτισμός, ώστε να μην φεύγει από αυτή τη ζωή κάποιος αβάπτιστος και χάνει έτσι τη σωτηρία. Σήμερα βαπτιζόμαστε σε βρεφική ηλικία, ώστε από πολύ μικροί να γινόμαστε μέλη της Εκκλησίας του Χριστού και να δεχόμαστε τη Χάρη του Θεού και τη σωτηρία. Ο ανάδοχος ή νουνός αναλαμβάνει την ευθύνη και υποχρέωση να κατηχήσει τον αναδεκτό του (βαφτισίμι του), όταν μεγαλώσει.
Η Βάπτιση τελείται στον ναό από τον ιερέα σύμφωνα με ορισμένη τάξη. Επειδή όμως το Βάπτισμα είναι απαραίτητο για τη σωτηρία του ανθρώπου επιτρέπεται σε εξαιρετικές περιπτώσεις (αν κινδυνεύει η ζωή του βρέφους) να τελεστεί και από λαϊκό πολύ απλούστερα, με ραντισμό ή ύψωση στον αέρα (αεροβάπτισμα). Σε κάθε περίπτωση πρέπει να λέγεται: “Βαπτίζεται ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ …(όνομα) εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος”. Αν το βρέφος που βαπτίστηκε μ’ αυτόν τον τρόπο επιζήσει, πρέπει να τελεστεί κανονικά το μυστήριο του Βαπτίσματος.
Ας δούμε με συντομία πώς τελείται το μυστήριο του Βαπτίσματος. Έρχονται στον Ναό οι γονείς με το βρέφος που θα βαπτιστεί και τον ανάδοχό του. Πρώτα στέκονται στον νάρθηκα, μπροστά στην εικόνα του Χριστού. Ο ιερέας διαβάζει τις ευχές των κατηχουμένων και τους εξορκισμούς. Ρωτά τον βαπτιζόμενο αν αποδιώχνει τον σατανά και αν συντάσσεται με τον Χριστό. Για λογαριασμό του βρέφους απαντά ο ανάδοχός του, ο οποίος ύστερα απαγγέλλει το Σύμβολο της Πίστεώς μας. Αυτό το μέρος της τελετής λέγεται Κατήχηση. Στην Κατήχηση δίνεται συνήθως και το όνομα στο παιδί. (Το όνομα μπορεί να δοθεί και την όγδοη ημέρα στο νεογέννητο).
Μετά ο ιερέας, οι γονείς και ο ανάδοχος με το βρέφος μπαίνουν στον κυρίως ναό, όπου έχει προετοιμαστεί η κολυμβήθρα. Εδώ θα τελεστεί το Βάπτισμα και το μυστήριο του Χρίσματος. Ο ιερέας λέει δυνατά: “Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος” και με ειδικές ευχές αγιάζει το νερό του Βαπτίσματος. Ύστερα χύνει ευλογημένο λάδι τρεις φορές σε σχήμα σταυρού στο νερό της κολυμβήθρας και στη συνέχεια στις κλειστές παλάμες του αναδόχου. Από εκεί παίρνει λάδι και σταυρώνει μ’ αυτό το σώμα του βρέφους λέγοντας: “Χρίεται ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ …(όνομα)”. Έπειτα χρίει χωριστά τα μέλη του απαγγέλλοντας σχετικά ρητά από την Αγία Γραφή. Τέλος ο ιερέας παίρνει στα χέρια του το βρέφος και ο ανάδοχος χρίει με το λάδι όλο του το σώμα. Αυτή η χρίση με το λάδι μας θυμίζει την προετοιμασία των αθλητών για τους αγώνες πάλης, γιατί η ζωή του Χριστιανού είναι ένας συνεχής αγώνας, μια πάλη εναντίον των παθών και του διαβόλου και χρειάζεται πνευματική προετοιμασία και προπόνηση.
Μετά τη χρίση ο ιερέας βυθίζει το βρέφος τρεις φορές στο νερό λέγοντας δυνατά τρεις φορές: “Βαπτίζεται ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ …(όνομα) εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος”. Στο τέλος λέμε όλοι “Ἀμήν”. Το βρέφος παραδίδεται στον ανάδοχο.

πηγή.ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ

Ήταν κουτσός ο γάιδαρος;

 3 Σεπτεμβρίου 2014

Για παιδιά / Μύθοι του Αισώπου

Μια μέρα ηλιόλουστη ένας γάιδαρος έβοσκε το χορταράκι του σ΄ ένα πράσινο λιβάδι και ξένοιαστος άκουγε τα πουλιά που κελαηδούσαν και πετούσαν από δέντρο σε δέντρο.
-Γεια σου γαϊδαράκο, πολύ ήσυχος είσαι σήμερα. Δε θα μας τραγουδήσεις λιγάκι;
Tα πουλάκια πετούσαν χαρούμενα και με τα πειράγματά τους ξεσήκωναν τον γαϊδαράκο μας, που νόμιζε πως έχει ωραία και μελωδική φωνή.
-Γκα, αγκά, αγκάααα, κορδώθηκε ο γάιδαρος γκαρίζοντας. Μα πού κρυφτήκατε; Δε σας αρέσει πια η φωνή μου;
O καημένος μόλις που πρόλαβε να καταλάβει το γιατί τα πουλάκια είχαν κρυφτεί στις πυκνές φυλλωσιές των δέντρων. Ένας λύκος είχε φανερώσει τις άγριες διαθέσεις του και τον πλησίαζε απειλητικά.
- Ωραία γκαρίζεις, γαϊδαράκο μου, μα μου φαίνεται πως το τραγούδι σου ήταν το τελευταίο.
- Αχ, αχ το ποδαράκι μου! Δε με βλέπεις, κυρ λύκε, που κουτσαίνω; Κουτσό θέλεις να με φας;
O γαϊδαράκος μας τελευταία στιγμή καμώθηκε τον πονεμένο από ένα αγκάθι που τάχα είχε μπει στο πόδι του κι άρχισε να κουτσαίνει, υποφέροντας δήθεν.
- Θα με φας που θα με φας, τουλάχιστον βγάλε μου το αγκάθι από το πόδι, που μου πληγώνει την οπλή. Αλλιώς θα τρυπηθείς και συ και δε θα μ΄ ευχαριστηθείς.
Και ο λύκος ανυποψίαστος σήκωσε προσεκτικά το πόδι του γαϊδάρου δίνοντας όλη του την προσοχή στην οπλή, για να βρει και να βγάλει το μεγάλο αγκάθι, που δεν υπήρχε βέβαια. Τότε ο γάιδαρος του δίνει μια κλοτσιά, μα τι κλοτσιά!! Κι απ΄ την κλοτσιά πάνε, πετάχτηκαν όλα τα δόντια του λύκου πέρα.
- Καλά να πάθω, μούγκρισε ο λύκος από τον πόνο. Ο πατέρας μου με σπούδασε χασάπη κι εγώ έκανα τον γιατρό.
Ξεδοντιασμένος λοιπόν, στο μαύρο του το χάλι έφυγε κι ακόμα φεύγει ντροπιασμένος. Και τα πουλάκια βγάλαν τα κεφαλάκια τους από τις φυλλωσιές και τιτίβιζαν ανακουφισμένα:
- Αλλά μήπως και οι άνθρωποι που καταπιάνονται κι επιχειρούν πράγματα με τα οποία δεν έχουν καμιά σχέση πετυχαίνουν; Όχι βέβαια, τις πιο πολλές φορές, για να μην πούμε πάντα, φυσικά δυστυχούν.
Απόδοση: Δ.Σ.
Αφήγηση: Κατερίνα Σαββοπούλου

πηγή.πεμπτουσία

Ο λήσταρχος

 28 Αυγούστου 2014

Ήτανε μια φορά ένας άνθρωπος, σωστό θηρίο. Μαύρος, κατάμαυρος στο σώμα. Μαύρη, κατάμαυρη ψυχή. Εκεί, στην Αίγυπτο, πουλημένος ήτανε, δούλος σ΄ έναν πλούσιο αφέντη. Δούλος, μπελάς! Γίγαντας, ως εκεί ψηλός και δυνατός τόσο, που να δουλεύει, ένας αυτός, για δέκα. Μα τι τα θες; Δύσκολος άνθρωπος. Το είπαμε: θεριό!
Σαν θύμωνε, έβριζε και χτυπούσε, έσπαζε και ρήμαζε κι εύκολα – εύκολα έβγαζε και μαχαίρι. Οι άλλοι σκλάβοι πιο πολύ τούτον εφοβόντανε παρά τον αφέντη τους. Κι οι επιστάτες φτάνανε πάντα στ΄ αφεντικό τους με παράπονα:
- Μέθυσε πάλι ο Μωυσής και χτύπησε έναν άλλον.
- Οργίστηκε, αφεντικό, ο Μωυσής και σκόρπισε τα ζεμπίλια που ήτανε γεμάτα με καρπό.
-  Θύμωσ΄ ο αράπης κι έβγαλε μαχαίρι…
Σκέφτηκε, καλοσκέφτηκε ο κύριός του: «Σίγουρα είναι δυνατός. Βγάζει δουλειά για δέκα, όμως τον έχω βαρεθεί. Δεν πάει άλλο».
- Άσ΄ τον να φύγει, είπε στον επιστάτη του. Του δίνω την ελευθερία του.
Κι έφυγε ο Μωυσής, μαζί με τον κακό εαυτό του.
Φόβος και τρόμος γίνηκε για όλους τους γύρω τόπους. Μαζεύτηκαν τριγύρω του πέντε έξι ακόμη αγρίμια, ίδιοι κακούργοι σαν κι αυτόν και τόνε κάναν αρχηγό. Κλεψιές, ληστείες, φόνοι κι ό,τι κακό ακουγότανε ήτανε απ΄ του Μωυσή τη συμμορία. Δεν ξέρω αν ξανακουστήκανε ποτέ τόσο φοβερά καμώματα σαν τα δικά του.
Άκου τι κάνει μια φορά: Είχε άχτι έναν βοσκό. Εκείνος, σαν το έμαθε, άφησε το κοπάδι και πήγε και χαντακώθηκε στα βάθη της ερήμου. Κινάει ο λήσταρχος να τονε βρει. Περνά τον Νείλο κι αλωνίζει όλον τον τόπο. Λυσσάει απ΄ το κακό του. Δεν τονε βρίσκει πουθενά. Και τότε, σαν λυσσασμένος λύκος, ξεσπάει τον θυμό του στο κοπάδι: Χύνεται μες στα πρόβατα και σφάζει, σφάζει αράδα όσα τυχαίνουνε μπροστά του. Μακελιό!
Σα να καταλαγιάζει λίγο… Διαλέγει τέσσερα σφαχτά, τα πιο παχιά κριάρια, τα δένει και τα τέσσερα και τα φορτώνεται, το θεριό, στον ώμο. Φτάνει στον φουσκωμένο ποταμό κι ορμάει μες στα νερά του φορτωμένος. Περνάει αντίπερα, ψήνει και τρώει και πίνει. Χορταίνει την πείνα του. Χορταίνει την οργή του. Τέτοιος ήταν ο λήσταρχος, ο Μωυσής.
Άλλα όμως ήθελε ο Θεός για κείνον. Ήτανε κι ο Μωυσής δικό Του πλάσμα. Για όλους θέλει ο Κύριος τη σωτηρία. Ήρθε κάποια στιγμή που είδε ο αρχιληστής μέσα στα βάθη του είναι του: Δεν ήταν μόνο σώμα. Είχε και ψυχή. Για τούτη την αιώνια ψυχή τι είχε κάνει; Θα την αφήσει να χαθεί; Ποιος να το πίστευε πως τούτη η μαύρη πέτρα της ερήμου, ο Μωυσής, ο λήσταρχος, θα έβαζε τα κλάματα σαν να ΄ταν μαθητούδι;
Τ΄ αφήνει όλα, που λες, και συμμορία και κλεψιές και αμαρτία, όλα! Και χώνεται βαθιά στην έρημο, στο πιο αυστηρό το μοναστήρι. Εκεί, στα πόδια του Σταυροιύ, γονατισμένος μπροστά σε κάποιον γέροντα, ο λήσταρχος, ο Μωυσής, ώρες πολλές ξομολογιέται. Και κλαίει, κλαίει… Ο λύκος γίνεται αρνί. Μέρα τη μέρα πιο καλός. «Άγιος άνθρωπος» λένε όσοι τον γνωρίζουν. Ξεπέρασε στην αγιοσύνη άλλους, που χρόνια ήταν μοναχοί κι αγωνίζονταν.
Κάποια φορά τον κάλεσε ο Επίσκοπος. Τον χειροτόνησε ιερέα. Το συλλογίζεσαι; Ο πριν κακούργος Μωυσής έγινε ιερέας του Υψίστου!
Κάποια νυχτιά, εκεί στην έρημο, στο μοναστήρι, έγινε κάτι που είναι μοναχά για γέλια. Η συμμορία εκείνη, η παλιά, συνέχισε να κλέβει, να σκοτώνει. Αφού βρεθήκανε κοντά και στα κελιά των μοναχών, σκεφτήκανε πως κι απ΄ αυτούς κάτι θα είχανε να πάρουν. Τραβούν, λοιπόν, τέσσερις απ΄ αυτούς, ίσια στου Μωυσή το καμαράκι. Κλοτσούν την πόρτα και ορμούν. Κοιτάει ο γέροντας ιερέας. Νιώθει τη δύναμή του, μα να τους κάνει και κακό δε θέλει. Στο πι και φι τους δένει και τους τέσσερις με το δικό τους το σκοινί κι όπως παλιά, με τα κριάρια, τους κουβαλάει σηκωτούς στην εκκλησιά, δεμένους χειροπόδαρα.
Είχε σημάνει σήμαντρο για προσευχή και σαν σκιές οι γέροντες ένας ένας μαζεύονταν. Σαν ήρθαν όλοι, πάει κι ο Μωυσής με το ανθρώπινο φορτίο στην πλάτη. Τους ξεφορτώνει και ρωτά με ήρεμη, γλυκιά φωνή τη γεροντία: τι να τους κάνει αυτούς τους τέσσερις, που ρίχτηκαν νυχτιάτικα να κλέψουν στο κελί του; Στ΄ αχνό το αντιφέγγισμα των καντηλιών είδανε οι ληστές το πρόσωπό του. Ναι, είν΄ ο αρχηγός τους, είν΄ ο Μωυσής, που τονε χάσανε εδώ και χρόνια! Λυγίσουν, μαλακώνουνε οι σκληρές καρδιές. Βάζουν τα κλάματα τ΄ αγρίμια και γονατιστοί ζητούν συχώρεση.
Μείναν εκεί, στο μοναστήρι. Γίναν καλόγεροι, κοντά στον αρχηγό του.
Χιλιάδες άνθρωποι μαθαίνουνε για την αρετή του γέροντα Μωυσή. Φτάνουν στην έρημο ν΄ ακούσουν τον σοφό του λόγο, να πάρουν την ευχή του. Κι εκείνος, ήρεμος και φιλόξενος, μοιράζει ευχές και συμβουλές κι αγάπη στους ανθρώπους.
Για σκέψου πώς εσώθηκε ο λήσταρχος! Με μιαν απόφαση μονάχα εγίνηκε Άγιος: ο Μωυσής ο Αιθίοπας.
Σ.Γ.Α.πηγή  πεμτουσία gr
Η μνήμη του Οσίου Μωυσή του Αιθίοπα τιμάται στις 28 Αυγούστου.

Μύθος του Αισώπου

Όταν η σύνεση λειψή, το λιοντάρι στο μαντρί

 20 Αυγούστου 2014

Για παιδιά / Μύθοι του Αισώπου

Όλοι ξέρουμε το λιοντάρι, τον βασιλιά των ζώων κι όλοι βέβαια ξέρουμε πως δεν μπορούμε να τα βάλουμε μαζί του, τουλάχιστον μόνοι μας χωρίς τη βοήθεια άλλων ειδικών βέβαια. Εξάλλου, ποτέ δεν πρέπει να  «ερεθίζουμε και να προκαλούμε» τους δυνατότερους από μας, γιατί θα πληρώσουμε ακριβά τις συνέπειες της λανθασμένης συμπεριφοράς μας, που φανερώνει την επιπολαιότητά μας.
Έτσι την έπαθε κι ο γεωργός της ιστορίας μας: Μια μέρα είδε να μπαίνει στο αγρόκτημά του, κατά λάθος βέβαια, ένα λιοντάρι.
- Ευκαιρία να το πιάσω, σκέφτηκε χαμογελώντας κι αμέσως έκλεισε την πόρτα της αυλής. Και μάλλον έπραξε δίχως σύνεση, γιατί μόλις το λιοντάρι ένιωσε πως δεν είχε δρόμο να ξεφύγει και δεν μπορούσε να βγει πια έξω, όρμησε στα πρόβατα του γεωργού και τα έπνιξε και αμέσως μετά, αφηνιασμένο, όρμησε στα βόδια του. Ο γεωργός μέσα στην ταραχή του, ευτυχώς, άνοιξε την αυλόπορτα. Και ακόμα περισσότερο ευτυχώς, το λιοντάρι όρμησε έξω και χάθηκε στο δάσος.

Ο γεωργός μας τώρα τρομοκρατημένος και εξαντλημένος χτυπούσε το στήθος του απελπισμένος…
- Πάνε τα προβατάκια μου, πάνε τα βόδια μου, μου κατέστρεψε το στάβλο μου! Τι θα απογίνω ο άμοιρος;
- Δε λες δόξα τω Θεώ που είσαι και συ και εγώ ζωντανοί ακόμα; Kαλά να πάθεις όμως, κλάψε για την απερισκεψία σου. Αυτόν που από μακριά αν τον έβλεπες θα έτρεμες από τον φόβο, ήθελες να τον κλείσεις μέσα στην αυλή μας! Κακό πράγμα άντρα μου η έλλειψη σύνεσης και φρόνησης, ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με πολύ δυνατότερους από μας.
Η καημένη η γυναίκα του προσπαθούσε να διορθώσει τα αδιόρθωτα. Ένα ήταν σίγουρο, πως το πάθημα του είχε γίνει μάθημα.

 http://www.pemptousia.gr

Η ΧΡΥΣΟΫΦΑΝΤΗ ΣΤΟΛΗ

Ο ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΖΗΤΙΑΝΟΣ

ΑΠΌ ΤΟ '' παιδικό γεροντικό ''  ΕΚΔΟΣΕΙΣ  ΄΄ΧΡΥΣΟΠΟΗΓΗ''