ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

 https://www.youtube.com/watch?v=iK3NVr5wU7I&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E&index=37

 2026 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 18 - ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΛΟΥΚΑ

ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 10, 16-21)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στη Λαμία, στις 18/10/2000)

1. Το μόνιμο κέρδος

Για τις μετακινήσεις, όνειρο σχεδόν όλων είναι να αποκτήσουν ένα

σύγχρονο αυτοκίνητο. Μοντέλο τελευταίου τύπου, όπως λέμε. Επειδή όμως

όλα τα μοντέλα θέλουν καύσιμα και παθαίνουν βλάβες, χρειάζονται εκείνους

που τα επισκευάζουν. Γι’ αυτό είναι γεμάτος ο τόπος από συνεργεία και

βενζινάδικα.

Όμως υπάρχει ένα άλλου είδους «μηχάνημα», πολύ παλιό, που είναι

για τον καθένα μας το πολυτιμότερο μοντέλο. Είναι το σώμα μας, ο εαυτός

μας. Αλλά και αυτό το μοντέλο, παρότι είναι φτιαγμένο από τον καλύτερο

μηχανικό, χαλάει. Γι’ αυτό πολλοί άνθρωποι σπεύδουν να αποκτήσουν

ειδικότητα στη συντήρηση και στην επιδιόρθωση αυτού του «μοντέλου», όταν

τύχει να πάθει ζημιές. Είναι οι γιατροί. Γιατρός είχε γίνει ο άγιος και

πανεύφημος απόστολος και ευαγγελιστής Λουκάς, επειδή υπολόγιζε ότι η

τσέπη των γιατρών όλο και πλαταίνει. Γιατί, όσα και να ‘χει ένας άνθρωπος,

λίγα ή πολλά, πάντα κυνηγάει και προσέχει την υγεία του, δίνοντας στους

γιατρούς ό,τι και αν χρειαστεί. Ό,τι και αν του ζητήσουν.

Αυτά ήταν τα ιδανικά του Λουκά. Εκεί είχε στραμμένο τον νου του,

όπως τόσοι άνθρωποι. Γιατί το όραμα της πλατειάς τσέπης είναι πολύ

γοητευτικό. Για να μπορείς να έχεις σπίτι, όπως το ποθείς, και αυτοκίνητο

ακριβό και όμορφο, όπως το λαχταράς. Το πρώτο που κυνηγάει ο άνθρωπος

με κάθε τρόπο είναι τα χρήματα.

Αλλά ενώ εκεί ήταν κολλημένη η καρδιά, οι οραματισμοί, οι πόθοι και οι

στόχοι του απλού Λουκά τότε, κάποια στιγμή γνώρισε τον Χριστό. Και κοντά

στο Χριστό κατάλαβε ότι ήταν φτωχός. Και στην τσέπη, γιατί τότε άρχιζε την

καριέρα του, αλλά και μέσα, στη καρδιά του. Από εσωτερικό περιεχόμενο ήταν

φτωχός. Γι’ αυτό ζήτησε κάτι να αποκτήσει, και πήγε κοντά Του.

Κατετάγη στους εβδομήκοντα αποστόλους και διαπίστωσε, χωρίς να το

περιμένει, ότι πηδούσε από έκπληξη σε έκπληξη. Μια φορά τους είπε ο

Χριστός: «Πηγαίνετε να κηρύξετε στα χωριά και στις πόλεις». Πήγαν. Και όταν

γύρισαν του είπαν: «Κύριε, και τα δαιμόνια υποτάσσεται ημίν εν τω ονόματί

σου».

Αισθανόμαστε τον εαυτό μας γερό και δυνατό, όταν κάποιος άνθρωπος

μας κάνει υπόκλιση, έστω και από συμφέρον. Έστω και υποκριτικά.

Αισθανόμαστε ότι μεγαλώνουμε, όταν μας καλοχαιρετάνε πολλοί. Και τότε τα

μυαλά μας παίρνουν πολύ αέρα.

Όλοι ξέρουμε ότι δεν υπάρχει δυσκολότερο πράγμα από το να νικήσει

ένας άνθρωπος τον θάνατο. Αλλά καμιά φορά τον νικάει ένας καλός γιατρός.

Γι’ αυτό λέμε τον γιατρό «σωτήρα μας». Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο, που δεν

το νικάει ο γιατρός αλλά, αν τύχει και το δει, τρέμει. Ποιό είναι αυτό; Ο

διάβολος και τα έργα του. Εκείνοι που δεν τον φοβούνται και δεν τον

υποψιάζονται, είναι οι πιο ταλαίπωροι. Γιατί όποιος δεν ξέρει να προφυλαχθεί

από τον εχθρό του, ουαί και αλλοίμονό του τι μπορεί να πάθει και πού μπορεί

να καταντήσει.

2Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ. 18/10/2000

Να, λοιπόν, ο απόστολος Λουκάς γυρίζοντας από την περιοδεία στην

οποία τον είχε στείλει ο Χριστός, κάθε μέρα συνειδητοποιεί ότι τα δαιμόνια

υποτάσσονται «εν τω ονόματι» του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τα δαιμόνια

έτρεμαν και τρέμουν πάντοτε όταν ακούνε το όνομα του Κυρίου ημών Ιησού

Χριστού. Γι’ αυτό και είπε μαζί με τους άλλους αποστόλους όταν γύρισε:

«Κύριε, και τα δαιμόνια υποτάσσεται ημίν εν τω ονόματί σου».

Αλλά τι παράξενο! Ενώ είχε αισθανθεί ο απόστολος Λουκάς ότι

ψήλωσε λίγο πιο πολύ απ’ ό,τι φανταζόταν με το να δει να υποτάσσονται τα

δαιμόνια σ’ αυτόν «εν τω ονόματι» του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, άκουσε

από τον Χριστό λόγια, που θα λέγαμε ότι ήταν ψυχρολουσία. Παγωμένο νερό

στην πλάτη.

«Μη χαίρετε εν τούτω, ότι τα δαιμόνια υποτάσσεται υμίν. Χαίρετε δε

μάλλον ότι τα ονόματα υμών εγράφη εν τοις ουρανοίς». Τι να το κάνεις να

υποτάσσεις τα δαιμόνια και να τα πατάς, να τα πατάς κάτω, όταν το όνομά

σου δεν είναι γραμμένο στην αιώνια ζωή, στο βιβλίο του Θεού; Όταν δεν

πρόκειται να κληρονομήσεις την αιώνια ζωή;

Αναφέρεται στο βίο ενός Ρώσου αγίου ότι σε μία συζήτηση κάτι του

πρότειναν, για κάποιο επίγειο κέρδος του μίλησαν. Αλλά τους απάντησε:

«Κοιτάξτε να σας πω. Κάθε πράγμα που δεν συνοδεύει τον άνθρωπο στην

αιώνια ζωή, δεν αξίζει τον κόπο, ούτε σ’ αυτήν να το αναζητεί. Ούτε να ψάχνει

να το βρει, γιατί δεν θα το έχει για πάντα».

2. Ο κατασκευαστής βρήκε το πρόβλημα

Κάποια παλιότερη εποχή στην Αμερική, ένας άνθρωπος, που είχε

νομίσει ότι πήρε το καλύτερο μοντέλο αυτοκινήτου, από την χαρά του έτρεχε

μέσα στους εθνικούς δρόμους σαν τρελός. Σε κάποιο σημείο όμως έπαθε

βλάβη. Πήγε σε ένα γκαράζ και έψαχναν διάφοροι μηχανικοί, αλλά δεν

εύρισκαν τίποτε. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι φταίει. Ξαφνικά ήρθε ένα

άνθρωπος με το αυτοκίνητό του, κάπως ανάλογο μοντέλο, σταμάτησε,

κατέβηκε κάτω, έριξε μια ματιά και αμέσως το βρήκε. «Νάτο. Αυτό είναι». Και

το διόρθωσε σε δυο λεπτά.

Οι μηχανικοί γούρλωσαν μάτια και άνοιξαν αυτιά για να ακούσουν. Τι

ήταν εκείνο που οι ίδιοι δεν μπορούσαν να το φαντασθούν; Και γιατί αυτός το

διόρθωσε τόσο εύκολα;

-Ποιός είσαι συ; του λένε.

- Είμαι ο Ford, τους λέει. Εγώ το έφτιαξα αυτό το αυτοκίνητο.

Είναι αληθινή ιστορία. Ξέρετε τα αυτοκίνητα Ford. Ο Ford που έφτιαξε

εκείνο το αυτοκίνητο, ήξερε τα ασθενή του σημεία και το επισκεύασε αμέσως.

Ο δημιουργός Θεός μας, ξέρει τα αληθινά ελαττώματα και τις

πραγματικές βλάβες, τις δικές μας, και μας δίνει το φάρμακο, τη διόρθωση,

την θεραπεία. Για να διατηρείται το «αυτοκίνητό» μας, όπως το ποθούμε. Και

για να γίνεται όλο και καλύτερο. Γιατί η Αγία Γραφή μάς λέγει, ότι αυτό που

τώρα το αισθανόμαστε σαν ένα «πήλινο σκεύος», θα ανακαινιστεί. Ας το

βλέπουμε να φθείρεται συνεχώς και ιδίως όταν είμαστε στα γεράματα, με

άσπρα μαλλιά, μάλλον χωρίς μαλλιά ή και χωρίς μυαλά, γιατί φεύγουν και τα

μυαλά στα γεράματα. Τότε είναι που αισθανόμαστε την φθορά περισσότερο.

Αλλά λέει ο Θεός ότι το σώμα που έφτιαξε θα ανακαινιστεί και θα γίνει

καλύτερο και πολυτιμότερο.

3Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ. 18/10/2000

Όταν αυτά τα κατάλαβε ο απόστολος Λουκάς, άνοιξαν τα μάτια της

ψυχής του, άνοιξαν οι ορίζοντές του, η γνώση του και η κατανόησή του.

Κατάλαβε το μυστικό της ζωής. Κατάλαβε κάτι ακόμη πολύ περισσότερο. Ότι,

όση γνώση και αν έχεις, όση ευστροφία και αν έχεις, όση σοφία και αν έχεις,

όση εξυπνάδα και αν έχεις, αν δεν δημιουργήσεις σωστό κριτήριο για τον

εαυτό σου, με το οποίο να κρίνεις εκείνα που κάνεις, εκείνα που έχεις, εκείνα

που επιθυμείς και εκείνο που είσαι, τελικά θα μείνεις ένα σαράβαλο, που

προορίζεται για πέταμα.

Από τότε ο απόστολος Λουκάς ξεχύθηκε στον κόσμο και φώναζε στους

ανθρώπους: «Μάθετε, ποιά είναι η αληθινή σοφία. Αποκτείστε το κριτήριο

που λέγεται: Ιησούς Χριστός, ανάσταση και αιώνια ζωή».

3. Το φανάρι του Διογένη και το δικό μας

Θα τελειώσουμε με μια μικρή ιστορία με τον Διογένη, όχι όπως

συνέβηκε τότε, την παλιά εποχή, αλλά όπως μας την παρουσιάζει ένας

σύγχρονος συγγραφέας να συμβαίνει στην εποχή μας.

Ο Διογένης που παλιά γύριζε με το φανάρι του και γύριζε από πόλη σε

πόλη, για να βρει άνθρωπο που να διατηρεί το σωστό ήθος, πήγε και στη Νέα

Υόρκη. Είδε το άγαλμα της Ελευθερίας και ρώτησε τους Αμερικάνους: «Ώστε

το μεγαλύτερό σας ιδανικό είναι η ελευθερία, η δική σας και του κόσμου;»

Μιλώντας όμως μαζί τους, έμαθε ότι το μεγαλύτερο ιδανικό τους είναι τα

δολλάρια. Πόσο αξίζει ο άνθρωπος κατά την Αμερικάνικη φιλοσοφία; Όσα

δολλάρια έχει. Αυτός αξίζει τόσα, αυτός τόσα, αυτός τόσα. Με δολλάρια

μετριέται ο άνθρωπος.

Απογοητεύτηκε και έφυγε. Πήγε στο Παρίσι.

-Ποιά είναι τα ιδανικά σας εδώ;

-Ελευθερία, ισότητα και αδελφοσύνη, του είπαν.

Ψάχνει να βρει στην καθημερινότητά τους ελευθερία, ισότητα, και

αδελφοσύνη, πουθενά!

Απογοητεύτηκε και πήγε στο Βερολίνο. Ψάχνοντας στο Βερολίνο να

βρει κάποιον να τον ρωτήσει για τα ιδανικά τους, ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι

είχε χάσει ο ίδιος το φανάρι του.

-Τι ψάχνεις, Διογένη, να βρεις; τον ρώτησαν.

-Το φανάρι μου, τους είπε.

Φώναζε και ωρυόταν να βρει το φανάρι του. Είχε χάσει το φανάρι του.

Τι σημαίνει «το φανάρι» του; Το κριτήριο το σωστό. Με το φανάρι ζητούσε να

βρει την αλήθεια.

Και εμείς πρέπει να κάνουμε πόθο και στόχο να βρούμε και να

κρατήσουμε το φανάρι μας, δηλαδή το κριτήριο το σωστό, όπως κράταγε,

κατά την παράδοση την αρχαία, συνεχώς το φανάρι του ο Διογένης και έλεγε:

«Άνθρωπο ζητώ». Τι άνθρωπο; Με σωστά μυαλά. Με σωστές τοποθετήσεις.

Με σωστή κοσμοθεωρία. Με σωστή αντίληψη για το τι είναι ο άνθρωπος, και

ποιος είναι ο Θεός! Τι είναι η αιώνια ζωή.

Γιατί άμα σ’ αυτά σφάλλει ο άνθρωπος, τότε τον περιμένει η φθορά και

ο αιώνιος θάνατος. Σαν σπασμένο και καταστραμμένο υλικό που το βλέπουμε

και μας πιάνει θλίψη.

Ας παρακαλέσουμε τον Κύριο Ιησού Χριστό, να μας φωτίζει να

ψάχνουμε για το σωστό φανάρι. Όπως έψαξε και το βρήκε ο απόστολος

4Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ. 18/10/2000

Λουκάς. Και να το κρατάμε πάντοτε. Γιατί διαφορετικά τη ζωή μας θα βυθιστεί

στο σκοτάδι, στην αθλιότητα και στην ταλαιπωρία.

Η ΑΓΙΑ ΧΡΥΣΗ

 https://www.youtube.com/watch?v=UmYkxnmZgcc&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E&index=9

 2026 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 11 - ΚΥΡΙΑΚΗ Δ ΛΟΥΚΑ

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ (Λουκ. 8, 5-15)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Γοργόμυλο, στις 16/10/1994)

Ο σπόρος που χάθηκε

Μας είπε ο Χριστός: «Υμίν δέδοται γνώναι τα μυστήρια της βασιλείας του

Θεού». Σε σας έχει δοθεί η δυνατότητα να μάθετε τα μυστήρια της Βασιλείας

του Θεού.

Από πού; Από τον λόγο Του. Και για να μας εξηγήσει τι είναι ο λόγος

Του, είπε την παραβολή που ακούσαμε σήμερα.

Ήταν ένας σπορέας. Βγήκε να σπείρει. Και έσπειρε όχι μόνο στην

καλλιεργημένη γη, όπως σπέρνουν οι άνθρωποι, αλλά πέταξε τον σπόρο και

στον δρόμο, και στις πέτρες, και στα αγκάθια, και στην γη την «αγαθή».

Τι είναι ο σπόρος; Όταν τον βλέπει κανείς, είναι σιτάρι ξερό, καλαμπόκι

ξερό, άλλα τίποτε περισσότερο από σποράκια ξερά, κατάξερα.

Φαίνονται νεκρά! Και όμως έχουν μέσα τους ζωή.

Έτσι φαίνεται και ο Λόγος του Θεού για μερικούς ανθρώπους. Νεκρός!

«Τι είναι αυτά;», λένε. «Να πάρω να διαβάσω Ευαγγέλιο; Άντε στο καλό σου,

άνθρωπέ μου! Άσε με ήσυχο. Ευαγγέλιο να διαβάσω; Παλιές ιστοριούλες;»

Νεκρά πράγματα του φαίνονται του «έξυπνου» ανθρώπου τα περιεχόμενα

στο Ευαγγέλιο. Όπως φαίνεται και σε μερικούς άλλους ανθρώπους, κουτούς

και ανόητους, νεκρός ο σπόρος των φυτών.

Αλλά ο σπόρος δεν είναι νεκρός. Άμα πέσει στη γη και ποτιστεί,

φυτρώνει. Και βγαίνει όχι απλώς ένα μικρό φυτό, αλλά και τεράστια δέντρα, τα

οποία δίνουν ομορφιά, ευωδία, τροφή, πλούτο.

Κατά τον ίδιο τρόπο προχωρεί και ο λόγος του Θεού. Ένα σποράκι είναι,

που άμα απλώσεις το πόδι σου και το πατήσεις, το κατέστρεψες. Άμα το

καλλιεργήσεις και το προσέξεις, ομόρφυνε τη ζωή σου, την ανέπλασε και την

πλούτισε.

Σποριάδες είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός και οι ιερείς, κατά εντολή

Του. Και σπορά είναι το κήρυγμα του λόγου του Θεού.

Ένας άνθρωπος ακούει τον λόγο του Θεού και λέει:

«Καλά είναι αυτά που μας είπε ο παπάς».

Αλλά όταν βγαίνει από την εκκλησία, έρχεται ο διάβολος και του ρίχνει

τον λογισμό: «Καλά; τι καλά;». Και πώς θα ζήσεις εσύ; Με τον λόγο του Θεού

μπορείς να ζήσεις; Για να ζήσεις, θέλεις σπίτι, αυτοκίνητο, χρήματα. Αυτά πώς

αποκτιούνται; Όσο πιο κατεργάρης είσαι, τόσο τα αποκτάς πιο εύκολα και πιο

πολλά».

«Άσε μας ήσυχους, Χριστέ μου», σκέπτεται ο άνθρωπος, και ορμάει να

αποκτήσει και να έχει. Ο άνθρωπος αυτός, λέει ο Χριστός, μοιάζει με τον

δρόμο. Έπεσε εκεί σπόρος; Τον πάτησαν οι περαστικοί και τον έφαγαν τα

πουλιά. Λέει «τα πουλιά του ουρανού», αλλά εννοεί τα δαιμόνια που πλανούν

τους ανθρώπους. Και τους κάνουν να ξεχνούν το ένα και το σοβαρότερο

πρόβλημα του κόσμου, την αιώνια ζωή και την απολογία ενώπιον του

φοβερού βήματος του Χριστού.

Άλλος σπόρος λέγει, έπεσε στις πέτρες.

2Κυριακή Δ΄ Λουκᾶ. Σπορέως. 16/10/1994

Αυτοί είναι οι άνθρωποι που όταν ακούσουν το κήρυγμα λένε: «Τι ωραία

πράγματα που ακούσαμε σήμερα!» Ή, «διάβασα εκείνο το ωραίο βιβλίο. Μα

πόσο συγκινήθηκα»!

Αλλά οι άνθρωποι αυτοί έχουν κακομάθει.

Σε τι έχουν κακομάθει; Σε ηδονές και σε διασκεδάσεις. Και όταν τους

έρθουν διάφορες γλυκές επιθυμίες δεν ξέρουν να κάνουν πίσω. Και κάνοντας

αμαρτίες, για να χορτάσουν τις επιθυμίες τους, ο σπόρος ξεραίνεται και ας

φύτρωσε λίγο στην αρχή. Παύει να έχει ενέργεια μέσα στην ψυχή, δεν την

αναμορφώνει, δεν την ομορφαίνει, δεν καρποφορεί!

Άλλος σπόρος έπεσε μέσα στα αγκάθια.

«Αγκάθια» να δεις στον κόσμο!..

- Ποια είναι τα αγκάθια; Είναι οι μέριμνες.

- Εγώ, σήμερα έχω δουλειές, λένε πολλοί. Πρέπει να τρέξω για το παιδί

μου, για τη γυναίκα μου, για εκείνο, για το άλλο. Για την εκκλησία είμαι; Η

εκκλησία είναι για τους συνταξιούχους, για εκείνους που δεν έχουν δουλειά.

Και πολλά άλλα φλυαρούν που είναι «προφάσεις εν αμαρτίαις». Και έτσι τα

αγκάθια της ζωής, τα αγκάθια των περιπετειών και των προβλημάτων μας,

καταστρέφουν τον σπόρο που φύτρωσε. Γιατί μέσα στα «αγκάθια» ο λόγος

του Θεού μένει άκαρπος και συνεπώς ανώφελος!

Η καλλιέργεια και ο κόπος της

Στο τέλος λέγει η παραβολή, υπάρχει και «γη αγαθή». Είναι αυτοί που

ακούνε τον Λόγο του Θεού και καρποφορούν «εν υπομονή».

Τι σημαίνει αυτό; Θέλεις να καρποφορήσει μέσα σου ο λόγος του Θεού;

Πρέπει να οπλίσεις τον εαυτό σου με δύναμη ψυχική. Να ορθώσεις το

ανάστημά σου εναντίον εκείνων που απειλούν να τον σβήσουν τον λόγο του

Θεού από μέσα σου. Ποια είναι η δύναμη αυτή;

Η υπομονή, η μακροθυμία, η ηρεμία, η σταθερότητα. Να πεις: «Μέχρις

εδώ! Παραπέρα δεν πηγαίνω». Γιατί; Είπε ο Χριστός: «Τι θα ωφελήσει τον

άνθρωπο να κερδίσει τον κόσμο όλο και να ζημιωθεί την ψυχή του; Να χάσει

την ψυχή του;»

Ελάτε, αδελφοί, στην θέση των δούλων του Θεού, των οποίων κάνουμε

τα μνημόσυνα. Τι κέρδος έχουν από αυτά που κατόρθωσαν στη ζωή τους, αν

έχασαν την ευκαιρία να κάνουν έργα αγαθά και να δείξουν πίστη και

αφοσίωση στον Χριστό, για να έχουν την ελπίδα της αιώνιας ζωής; Τι κέρδος

έχουν; Τίποτε! «Τι ωφελήσει τον άνθρωπον εάν κερδήση» όχι ένα κτηματάκι

στο χωριό του, αλλά «τον κόσμο όλο και χάσει την ψυχή του;»

Μας το λέει ολοκάθαρα ο Χριστός. Χρειάζεται αγώνας. «Αγωνίζεσθε

εισελθείν δια της στενής πύλης».

Τι σημαίνει «αγωνίζεσθε»; Κοιτάζουμε γύρω μας και βλέπουμε τα ωραία

χωράφια. Μήπως ήταν ανέκαθεν χωράφια; Όχι. Κάποια φορά ήταν χέρσα.

Αλλά βρέθηκε ένας άνθρωπος νοικοκύρης, πέταξε τις πέτρες, τα ξεχέρσωσε

και τα έκανε καρποφόρα χωράφια.

Είναι όμως καρποφόρα επειδή κάποιος πρόγονος μας πριν από χρόνια

τα ξεχέρσωσε; Όχι. Χρειάζεται και τώρα, κάθε χρόνο, κάθε τόσο, να τα

καλλιεργούμε, να τα περιποιούμεθα.

Κατά τον ίδιο τρόπο γίνεται και στα πνευματικά. Ήλθε ο Κύριος ημών

Ιησούς Χριστός και ξεχέρσωσε την «χερσωθείσα» από την αμαρτία «φύση».

Αλλά χρειάζεται, ο καθένας, το χωράφι που του παρέδωσε ο Θεός με το Άγιο

3Κυριακή Δ΄ Λουκᾶ. Σπορέως. 16/10/1994

Βάπτισμα, με τα μυστήρια της εκκλησίας και με την Θεία Κοινωνία να το

καλλιεργούμε. Η καλλιέργεια θέλει κόπο. Θέλει φροντίδα. Θέλει ιδρώτα. Αν

δεν ιδρώσεις και δεν κοπιάσεις για την ψυχή σου, πώς θα έχεις αξίωση να

πας στη Βασιλεία του Θεού;

Ποιος είναι ο κόπος για την ψυχή μας;

Θα το πούμε. Αυτή την στιγμή είμαστε στην εκκλησία και

προσευχόμαστε. Το ότι ήρθαμε στην εκκλησία για να προσευχηθούμε, είναι

ένας κόπος.

Όταν γονατίζουμε στο σπίτι μας μπροστά στην άχραντη εικόνα του

Χριστού και της Παναγίας, είναι ένας κόπος πνευματικός.

Όταν έρχεται η Παρασκευή και λέμε: Σήμερα σταυρώθηκε για μας ο

Χριστός. Και έχω χρέος να Τον τιμήσω με νηστεία, και νηστεύουμε. Και τότε

κάνουμε κόπο πνευματικό.

Όταν έρχεται η Τετάρτη λέμε: Σήμερα πρόδωσε ο Ιούδας τον Χριστό.

Αν ένας μαθητής πρόδωσε, πόσο εύκολο είναι να καταντήσω να Τον

προδώσω κι εγώ! Βοήθησέ με Χριστέ μου! Εγώ, ξέροντας τι φοβερό είναι να

Σε προδώσω, νηστεύω. Και Σε παρακαλώ, μη με αφήσεις να φύγω από κοντά

Σου, να Σε προδώσω.

Έλεγε ένας άγιος: «Κράτα με Χριστέ μου κοντά Σου. Πιάσε με από το

χέρι. Μη με αφήνεις να Σου φύγω. Και πιστεύω ότι κι εγώ θα Σε αρπάξω από

το χέρι να μη φύγω από κοντά Σου».

Άλλη περίπτωση: Έρχεται η στιγμή της οργής και του θυμού. Γιατί

ανοίγεις το στόμα σου, αδελφέ μου, και βλαστημάς το όνομα του Χριστού;

Κοπίασε αδελφέ, σφίξε τα δόντια σου, σφίξε την ψυχή σου! Πώς θα πάμε

στον Παράδεισο;

Αγώνας για το ένα

Ρώτησαν έναν Άγιο:

- Πώς θα σωθούμε, πάτερ;

Απάντησε:

- Πώς είναι δυνατόν, αδελφοί μου, να σωθούμε όταν έχουμε το στόμα

μας ανοιχτό και την κοιλιά μας καταβόθρα και τρώμε όποτε θέλουμε, όποια

ημέρα θέλουμε και ό,τι θέλουμε; Άμα αγωνιστείς, να φυλάξεις το στόμα σου

καθαρό από λόγια άπρεπα, και την κοιλιά σου πειθαρχημένη, θα

πειθαρχήσεις ολόκληρο τον εαυτό σου και θα σωθείς. Αλλά για να αποκτήσει

ο άνθρωπος δύναμη να φυλάξει σώμα και στόμα καθαρό, χρειάζεται

καλλιέργεια. Και η καλλιέργεια γίνεται με τον λόγο του Θεού, που είναι αξίνα

για την ψυχή. Καλλιεργητικό μηχάνημα.

Όταν, αδελφέ, ακούς τον λόγο του Θεού, δεν ακούς τον ιερέα. Τον

Χριστό ακούς. Τι ανάγκη έχουμε και τι ωφέλεια να ακούσουμε έναν άνθρωπο,

τον οποιοδήποτε άνθρωπο, ίδιό μας και όμοιό μας; Αλλά ακούμε όλοι, και οι

πιστοί και ο ιερέας που μας μιλά, την φωνή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού ο

Οποίος μας λέγει:

-Αδελφοί, παιδιά Μου, παιδιά του Επουρανίου Πατέρα. Μη παύετε να

αγωνίζεστε για την αιώνια ζωή, για την Βασιλεία του Θεού. Μη παύετε να

καλλιεργείτε την ψυχή σας με την αξίνα του λόγου του Θεού. Φροντίζετε να

Τον ακούτε, να Τον διαβάζετε. Είναι τόσο εύκολο! Και τις ώρες, που δεν Τον

ακούτε και δεν Τον διαβάζετε, αναμοχλεύετέ τον μέσα στην καρδιά σας.

4Κυριακή Δ΄ Λουκᾶ. Σπορέως. 16/10/1994

Αδελφοί, παρακαλείτε, υψώνετε μάτια, χέρια και καρδιά προς τον

ουρανό, προς τον θρόνο του Πατέρα μας του Επουρανίου και λέγετέ Του:

«Φύλαξε με Θεέ μου να ενεργώ κατά το θέλημά Σου. Δυνάμωσέ με Θεέ μου να

ενεργώ και να κάνω τα ευάρεστα ενώπιόν Σου. Αξίωσέ με να είμαι γη αγαθή,

καλλιεργημένη. Και να καλλιεργώ τον εαυτό μου, όσο μπορώ περισσότερο».

Αμήν.-

ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΘΩΜΑΣ

 https://www.youtube.com/watch?v=J-ANtISY0Uo&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E&index=18

ΑΓΙΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ Κ ΙΟΥΣΤΙΝΗ

 https://www.youtube.com/watch?v=O3tY2q58xiE&list=PLiIWVl52CJw6dSlzwAxt1YJh-5cioYI2E&index=24

 2026 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 4 - ΚΥΡΙΑΚΗ Β ΛΟΥΚΑ

Η ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ (Λουκ. 6, 31- 36)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στη Λυγιά, στις 1/10/2006)

Απ’ εδώ πηγαίνουν προς τα άνω

Σήμερα το Ευαγγέλιο μας μίλησε για την αγάπη. Η αγάπη είναι το

χαρακτηριστικό γνώρισμα του χριστιανισμού και των χριστιανών. Του

χριστιανισμού είναι σίγουρα. Των χριστιανών, του καθενός μας, πρέπει να

γίνει. Γιατί δεν είναι δυνατόν να είναι κανείς του Χριστού, μέλος της Εκκλησίας

του Χριστού, που κύριο χαρακτηριστικό της έχει την αγάπη, και ο ίδιος να μην

φροντίζει να έχει αγάπη.

Άμα θέλαμε να κάνουμε μία παρομοίωση και να πούμε τι πάνω-κάτω

είναι το μήνυμα της αγάπης θα λέγαμε: Όπως στους δρόμους, υπάρχουν οι

πινακίδες που λένε, από δω πάει για Αθήνα, από κει πάει για Θεσσαλονίκη

κ.ο.κ. έτσι υπάρχει μέσα στο ευαγγέλιο ένας οδοδείκτης που λέει:

«Απ’ εδώ πηγαίνουν προς τα άνω. Έτσι πάνε προς τον Χριστό. Έτσι

πηγαίνουν στην αληθινή ζωή που για μας είναι ένα Πρόσωπο, το οποίο από

αγάπη για μας ανέβηκε και στον Σταυρό».

Εάν δεν υπήρχε Θεός, ο καθένας θα μπορούσε να κάνει ό,τι θέλει. Δεν

θα έδινε σημασία και αναφορά σε κανένα και για τίποτε. Από την στιγμή όμως

που ο Θεός υπάρχει και κυβερνάει τον κόσμο και είμαστε όλοι δικοί Του, δεν

είμαστε ανεξέλεγκτοι. Είτε Τον αναγνωρίζουμε τον Θεό και Του το λέμε στις

προσευχές μας, είτε Τον αρνούμαστε και Τον ξεγράφουμε, Αυτός υπάρχει. Αν

εσύ Τον ξέγραψες, δεν σημαίνει ότι ξεγράφτηκε ο Θεός.

Όποιος λοιπόν θέλει να είναι σωστός, απέναντι στον εαυτό του πρώτα,

και μετά σωστά τοποθετημένος μέσα σε αυτό το όμορφο σύμπαν που λέγεται

«ο κόσμος του Θεού», έχει την υποχρέωση να φροντίζει, τον λόγο του Θεού,

να τον ακούει και να τον τηρεί.

«Αγάπη λοιπόν»! Μας λέγει ο Χριστός. «Μη ξεχνάτε ότι το

χαρακτηριστικό γνώρισμα των χριστιανών είναι η αγάπη».

Οι αρχαίοι Έλληνες δεν ξέρανε τι σημαίνει αγάπη. Οι ειδωλολάτρες

όλου του κόσμου, δεν ξέρανε τι σημαίνει αγάπη. Και κάθε άνθρωπος που

φεύγει από τον Χριστό, δεν ξέρει τι είναι αγάπη. Η αγάπη χωρίς Χριστό, είναι

ένα πράγμα εντελώς ανθρώπινο. Ένας ανθρώπινος συναισθηματισμός.

Για να μας το περιγράψει ο Χριστός, ανέφερε τρεις κατηγορίες

ανθρώπων, που λένε ότι έχουν αγάπη, αλλά δεν έχουν. Γιατί η αγάπη την

οποία κηρύττουν είναι απλώς ένας συναισθηματισμός τους.

Τι σημαίνει συναισθηματισμός; Βλέπω έναν πεινασμένο και λέω: «Α,

τον κακομοίρη. Δώστε του ένα κομματάκι ψωμί να φάει». Βλέπω έναν που

ξεπαγιάζει στο κρύο, με πιάνει ο συναισθηματισμός και λέω: «Δώστε του ένα

ρουχαλάκι να φορέσει! Άνθρωπος είναι!»

Και αν μου πεις για το παιδί μου... «Όλα θυσία για το παιδί μου»! Από

συναισθηματισμό. Μπορεί μια μάνα να σκοτώνεται για το παιδί της, αλλά τον

γείτονά της να μην τον θέλει ούτε να τον δει, ούτε να τον ακούσει.

Έχει αγάπη Χριστού; Όχι! Φυσική αγάπη έχει μόνο.

Αγάπη της γης. Αγάπη του ουρανού

2Κυριακή Β΄Λουκᾶ. 1/10/2006

Λέει λοιπόν ο Χριστός. Προσέχετε. Μην κάνετε λάθος και νομίζετε

αγάπη εκείνο που δεν είναι. Μη νομίζετε έτσι ότι είσαστε εντάξει απέναντι του

Θεού και της αιώνιας ζωής. Δεν είσαστε εντάξει απέναντι του χρέους το οποίο

έχετε, γιατί ακόμη δεν έχετε ξεχρεώσει τίποτε.

«Εάν αγαπάτε τους αγαπώντας υμάς, ποία υμίν χάρις εστί;»

Αν αγαπάτε μόνο εκείνους που σας αγαπάνε, τι καλό κάνετε; Υπάρχει

άνθρωπος που δεν αγαπά εκείνους που τον αγαπούν;

Και εκείνοι που είναι στον υπόκοσμο και όλοι οι συμφεροντολόγοι που

πίνουν το αίμα των άλλων, εκείνους που τους αγαπάνε, τους αγαπούν. Θα

προσθέταμε ακόμη: Και οι σατανιστές, που λατρεύουν τον διάβολο, εκείνους

που τους αγαπάνε, τους αγαπούν. Έτσι είναι ο άνθρωπος.

Δεύτερη περίπτωση. «Και αν αγαπάτε τους αγαθοποιούντας υμάς», αν

αγαπάτε εκείνους που σας κάνουν καλό, «ποία χάρις υμίν εστι»;

Οι αμαρτωλοί όλου του κόσμου, ο υπόκοσμος, εκείνους που τους

αγαπούν και τους κάνουν καλό, τους αγαπάνε. Από τι κινούνται; Από τα

συναισθήματά τους μόνο. Και από ιδιοτέλεια.

Μήπως κινούνται από τον λόγο του Θεού; Όχι! Από το συμφέρον τους

και από τα συναισθήματά τους κινούνται. Καταστάσεις εντελώς ανθρώπινες.

Τρίτη περίπτωση: Και αν αγαπάτε εκείνους που σας δανείζουν, σας

βοηθούν, σας δίνουν για προσωρινή χρήση κάτι με προθυμία και με

καλωσύνη, «ποία υμίν χάρις εστι»; Τι σπουδαίο κάνατε; Όλοι οι άνθρωποι, και

οι δαιμονολάτρες ακόμη το κάνουν.

Θέλετε να έχετε αγάπη; Θέλετε να είσαστε του Χριστού;

Αγαπάτε τους εχθρούς σας!

Τι σημαίνει εχθρός;

Κάποιος που όταν τον κοιτάζω, νευριάζω. Όταν τον σκέπτομαι,

αγανακτώ. Όταν θυμάμαι τι μου έκανε, τρέμω από οργή και θα ήθελα να

αρπάξω μαχαίρι, να ορμήσω και να τον σφάξω.

Λέει ο Χριστός: Αν θέλετε να είσαστε του Θεού, να αγαπάτε τους

εχθρούς σας. Επιτρέπεται χριστιανός να έχει εχθρό; Επιτρέπεται χριστιανός

να μισεί κανένα; Όχι!

Γιατί δεν επιτρέπεται;

Ποιους αγάπησε; Για ποιους θυσιάστηκε;

Γιατί είπε ο Χριστός ότι Εκείνος που είναι στον ουρανό, μας βλέπει και

μας παρακολουθεί. Το μάτι Του, δεν είναι σαν το δικό μας που βλέπει πέντε

μέτρα μπροστά και πίσω τίποτε. Εκείνος τα βλέπει όλα, τα καταλαβαίνει όλα,

τα ξέρει όλα. Ακόμη και εκείνα που βρίσκονται στην καρδιά.

Αυτός λοιπόν από κει πάνω, «βρέχει επί πονηρούς και αγαθούς. Και

ανατέλλει τον ήλιο για δίκαιους και άδικους». Δεν ξεχωρίζει κανένα.

Θέλετε να είσαστε παιδιά Του; Μην ξεχωρίζετε ποτέ κανένα. Να πούμε

και κάτι σοβαρότερο; Ο Θεός, ο Πατέρας μας ο επουράνιος, για το δικό μας

καλό, για τη σωτηρία μας, έστειλε στον κόσμο τον Κύριό μας Ιησού Χριστό,

για να μας σώσει. Από τι να μας σώσει; Από μια βέβαιη καταστροφή. Από ένα

λάκκο που τον είχαμε μόνοι μας ανοίξει και περιμέναμε να πέσουμε μέσα. Και

δεν ήταν απλώς ένας λάκκος που θα μας σκέπαζε, και θα πηγαίναμε στο

μηδέν, όπως ξεκινήσαμε από το μηδέν, δηλαδή από την ανυπαρξία στην

ανυπαρξία. Αλλά ήταν ένας λάκκος, που συνεχίζεται κάτω από τον τάφο, με

3Κυριακή Β΄Λουκᾶ. 1/10/2006

ένα παράξενο όνομα, που μόλις το ακούμε, μας πιάνει κρύος ιδρώτας, και

λέγεται αιώνια κόλαση.

Για να μας σώσει ο Χριστός από την αιώνια κόλαση, από τα νύχια του

διαβόλου, από τα πάθη μας, από το κακό που μας περίμενε, κατέβηκε και

ήλθε στον κόσμο.

Τι είμασταν τότε για τον Χριστό εμείς; Τότε που κατέβηκε στη γη, τι

είμασταν;

Δίνει την απάντηση ο απόστολος Παύλος:

Είμασταν αμαρτωλοί. Είμασταν καταφρονητές του θελήματος του

Θεού. Καταφρονητής είναι εκείνος που γράφει το θέλημα του Θεού στα παλιά

του τα παπούτσια, και κάνει ό,τι του καπνίσει.

Όταν σου πουν ότι ένας άνθρωπος σε γράφει στα παλιά του τα

παπούτσια, πώς τον αισθάνεσαι;

Άμα αφήσω τα συναισθήματά μου να με κατευθύνουν, ούτε να τον δω

θέλω, ούτε να τον ακούσω.

Κι εμείς είμασταν καταφρονητές του θελήματος του Θεού. Και ενώ

είμασταν έτσι, αμαρτωλοί και βλάσφημοι, ο Χριστός κατέβηκε στον κόσμο και

έγινε άνθρωπος για μας. Κατέβηκε από τον ουρανό για μας, ενώ με την δική

μας λογική θα έπρεπε να του είμασταν μισητοί. Και όχι μόνο μας δίδαξε, μας

είπε συμβουλές, αλλά σταυρώθηκε και πέθανε για μας. Για να μας δείξει ότι

πρέπει και εμείς να ξέρουμε να πεθαίνουμε για τον κόσμο αυτόν και για τον

εαυτό μας, προκειμένου να πάρουμε τον σωστό δρόμο προς τη Βασιλεία του

Θεού.

Τι σημαίνει πεθαίνω για τον εαυτό μου;

Σημαίνει, ότι δεν έχω κριτήριο στη ζωή μου και στις ενέργειές μου το τι

μου λέει η ορεξούλα μου η σωματική, δηλαδή να φάω, να κοιμηθώ και να

διασκεδάσω. Αυτά τα αφήνουμε στην άκρη. Δεν επιτρέπεται αυτή η φίλαυτη

φύση μας και τα συναισθήματά μας να είναι οδηγός. Ποιος είναι οδηγός; Το

θέλημα του Θεού. Ο νόμος τού Θεού είναι ο οδηγός.

Γι’ αυτό λέγει το Ευαγγέλιο: Αν θέλετε να έχετε τον νόμο του Θεού

οδηγό, «αγαπάτε τους εχθρούς σας». Γιατί ο Θεός, μας έχει όλους ίσα και

είναι κοινός Πατέρας για όλους μας.

Τα τρία σκαλάκια

Τι σημαίνει αγαπώ τον εχθρό μου;

Φροντίζω να ξεπερνώ τα συναισθήματά μου απέναντί του. Τα πετάω

στον σκουπιδοντενεκέ. Όσο άγρια και αν έχουν γίνει, τόσο πιο πολύ πρέπει

να τα πολεμήσουμε. Μετά κάνω κάποιες ενέργειες, που είναι ο δείκτης ότι

αρχίζω να συγχωρώ τον εχθρό μου.

Πρώτη ενέργεια. Πρώτο σκαλάκι: Δεν τον βρίζω. Το πιο εύκολο στο

στόμα ενός ανθρώπου που έχει μίσος, είναι η κακολογία για τον εχθρό του.

Θέλεις να είσαι του Χριστού; Μη βρίζεις. Μην καταριέσαι. Μην οργίζεσαι. Αλλά

λέγε όσο το δυνατόν πιο καλά λόγια. Τα καλύτερα που μπορείς να βγάλεις

από την καρδιά σου. Φυσικά, δεν βγαίνουν εύκολα. Όχι! Με το τσιγκέλι

βγαίνουν. Αλλά για χάρη του Χριστού πρέπει να τα πούμε.

Δεύτερο σκαλάκι: Συγχωρώ τον εχθρό μου. Αυτό σημαίνει: Σβήστο ό,τι

σού έκανε. Τι μπορεί να σου έκανε; Σε έκλεψε; Σε έβρισε; Εσύ συγχώρησέ

τον! Από σένα, να έχει συγχώρηση για ό,τι έκανε. Η αιώνια ζωή να είναι για

όλους μας! Και είναι πολυτιμότερη από αυτή.