2025 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 19 - ΚΥΡΙΑΚΗ Γ ΛΟΥΚΑ

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΤΗΣ ΧΗΡΑΣ ΤΗΣ ΝΑΪΝ (Λουκ. 7, 11- 16)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Θεσπρωτικό, στις 5/10/2003)

Η αληθινή θρησκεία

Ο λόγος του Θεού είναι σπόρος. Η καρδιά του σπόρου είναι ότι ο Θεός

έστειλε τον Υιόν Του στον κόσμο για τη σωτηρία μας. Αυτός ο σπόρος πρέπει

να φυτρώσει μέσα στην καρδιά μας. Όχι ο σπόρος ότι υπάρχει Θεός και ότι

μπορεί να υπάρχει κάτι παραπέρα από τη ζωή αυτή μετά τον θάνατο. Αυτό

δεν είναι θρησκεία αληθινή. Είναι μια ψεύτικη θρησκευτικότητα, που την έχουν

και οι αλλόθρησκοι και οι άθεοι ακόμη. Γιατί και εκείνοι που κοροϊδεύουν τον

κόσμο λέγοντας ότι είναι άθεοι αναγνωρίζουν και λένε ότι «κάποια ανώτερη

δύναμη πρέπει να υπάρχει».

Σπόρος του Θεού είναι το ότι ο Υιός του έγινε άνθρωπος και ήλθε στον

κόσμο για μας. Και ότι σταυρώθηκε και θυσίασε τον εαυτό του για μας. Αυτή

την πίστη πρέπει να κλείσουμε μέσα στην καρδιά μας, αυτή πρέπει να

καλλιεργήσουμε, αυτή πρέπει να κάνουμε να γίνει δένδρο μεγάλο, να βγάλει

λουλούδια, να ευφρανθούμε με την ευωδία τους. Να καθίσουμε κάτω από την

δροσιά του. Αλλά και προπαντός να απολαύσουμε τους καρπούς αυτής της

πίστεως.

Γιατί ο πόνος και ο θάνατος;

Όταν όμως ακούμε ότι ο Λόγος του Θεού ήλθε στον κόσμο και

σταυρώθηκε και υπέφερε, ρωτάμε: Γιατί; Αφού ήταν Υιός του Θεού. Και σαν

άνθρωπος ήταν ο καλύτερος που πέρασε στον κόσμο. Γιατί υπέφερε ο Υιός

του Θεού; Γιατί σταυρώθηκε; Από το «γιατί» αυτό και από το πώς το

αντιμετωπίζουμε, αρχίζει να φυτρώνει ο λόγος του Θεού και να καρποφορεί

μέσα στην ψυχή μας.

Λέει η Αγία Γραφή: Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο καλό. Αναμάρτητο.

Με καλό σώμα και καθαρό. Και με καλή καρδιά και καθαρή. Και με διάνοια και

με ψυχή με πόθο να γίνεται ημέρα με την ημέρα καλύτερος, αγιώτερος,

ωφελιμότερος. Αλλά κάποια μέρα ο Αδάμ, παρασύρθηκε από τον διάβολο και

έκανε κάτι το αντίθετο στο θέλημα του Θεού, το οποίο το θεώρησε σπουδαίο

κατόρθωμα. Έτσι συμβαίνει με όλους μας. Όταν κάνουμε κάποιες αμαρτίες,

μας γοητεύουν. Τις θεωρούμε επιτεύγματα μεγάλα. Λέμε «κάποιες αμαρτίες»,

γιατί είναι μερικές που τις κάνουμε και τις σιχαινόμαστε.

Τι λέει η Αγία Γραφή; Η παράβαση του θελήματος του Θεού σημαίνει

πορεία μακριά από τον Θεό. Όμως μακριά από τον Θεό δεν είναι ζωή, ούτε

βλάστηση, ούτε καρποφορία. Γιατί ζωή είναι ο Θεός. Δημιουργός τής ζωής και

συντηρητής τής ζωής είναι ο Θεός. Ό,τι φεύγει από τον Θεό παύει σιγά-σιγά ή

απότομα να έχει ζωή και πορεύεται στον θάνατο.

Για τον άνθρωπο, ο Θεός οικονόμησε, κάνοντας την αμαρτία, να μην

πεθαίνει αμέσως. Γιατί ο Θεός, εύσπλαχνος και οικτίρμων, δεν θέλει τον

θάνατο και την τιμωρία κανενός. Και γι’ αυτό δεν θέλει να πεθάνει κανένας.

Και για να μην πεθάνει ει δυνατόν κανένας, έστειλε τον Υιόν του να βαστάξει

το βάρος της αμαρτίας όλων επάνω στον Σταυρό. Απέθανε για μας και

2Κυριακή Γ΄Λουκᾶ. Ἡ ἀνάσταση τοῦ υἱοῦ τῆς χήρας τῆς Ναΐ. 5/10/ 2003

αναστήθηκε για μας. Πέθανε για την αμαρτία μας, και αναστήθηκε για να

δώσει σε όλους μας την αληθινή ζωή.

Πότε όμως; Όταν βάλουμε αυτή την πίστη σπόρο μέσα στην καρδιά

μας και την κάνουμε να φυτρώσει να μεγαλώσει, να κάνει λουλούδια -ευωδία

για την ψυχή μας- και να κάνει καρπούς, τροφή μας για την αιώνια ζωή.

Ο πόνος μάς θυμίζει τι κακό είναι η αμαρτία

Όμως, για να μας θυμίζει ο Θεός το ηθικό κακό, εκείνο το κακό που

βγαίνει από την καρδιά μας, παραχώρησε να το αισθανόμαστε στο πετσί μας

και να το βλέπουμε στο φυσικό κακό που είναι κατάσπαρτο μέσα στον κόσμο.

Για να καταλαβαίνουμε πόσο κακό είναι η αμαρτία, γι’ αυτό επέτρεψε ο Θεός

να υπάρχει το κακό μέσα στον κόσμο. Ποιό είναι το κακό;

Γίνεται ένας σεισμός, πέφτουν πέντε σπίτια, και όσους είναι από κάτω

τους πλακώνουν όλους. Δίκαιους και αμαρτωλούς. Έρχεται μια επιδημία και

πεθαίνουν χιλιάδες άνθρωποι, δίκαιοι και αμαρτωλοί. Ας μην απαριθμούμε

τέτοια πράγματα, γιατί όλοι μας το ξέρουμε με πόσες μορφές εκδηλώνεται το

φυσικό κακό. Και για ποιό λόγο τα επιτρέπει αυτά ο Θεός; «Φιλανθρώπως».

Από αγάπη για μας.

Γιατί βλέποντας εμείς τα αποτελέσματα της αμαρτίας πάνω στο πετσί

μας με το φυσικό κακό, μπορούμε να καταλαβαίνουμε ότι, αν το φυσικό κακό

είναι τόσο φρικαλέο, πόσο φρικαλέο και μισητό, πρέπει να μας είναι το ηθικό

κακό; Άφησε λοιπόν ο Θεός το φυσικό κακό να πλήττει και τους αγίους και

τους αμαρτωλούς.

Πιο άγιος από τον Χριστό δεν υπάρχει. Και όμως υπέφερε περισσότερο

από ό,τι όλοι μας. Πιο αγία γυναίκα από την Παναγία δεν υπάρχει. Αλλά

υπέφερε πολύ από το φυσικό κακό.

Πιο άγιος άνθρωπος από τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, δεν υπήρξε.

Και όμως υπέμεινε τις ταλαιπωρίες της φυλακής και στο τέλος του έκοψαν το

κεφάλι. Τι ήταν αυτά; Σημάδι ότι ο Θεός δεν έχει προσωπικά με κανένα.

Όταν έρχεται ένα φυσικό κακό πάνω μου, δεν μισεί ο Θεός ούτε εμένα,

ούτε τον πατέρα μου, ούτε τη μητέρα μου. Απλώς δείχνει και σε μένα και στον

αδελφό μου και στην αδελφή μου και στον ξάδελφό μου και σε όλους, ότι κάτι

δεν πηγαίνει καλά στον κόσμο εξ αιτίας του ηθικού κακού, που βγαίνει μέσα

από την καρδιά μας. Που βγαίνει, δηλαδή, από την δική μας διάθεση και μας

σπρώχνει να κάνουμε όχι το θέλημα του Θεού, αλλά του κεφαλιού μας.

Πόσοι δεν αναρωτιούνται, γιατί να πεθάνει ένα χαριτωμένο παιδί, με

την καρδιά του γεμάτη καλωσύνη, που έτρεχε όλο περισσότερο στην

Εκκλησία και έκανε προσευχές; Τι έφταιξε; Απολύτως τίποτε δεν έφταιξε. Ο

πατέρας του, τι έφταιξε; Η μάνα του τι έφταιξε; Ο παππούς του τι έφταιξε;

Τίποτε δεν έφταιξαν.

Είχε τίποτε ο Θεός εναντίον τους;

Εναντίον του Ηρώδη δεν είχε. Εναντίον μεγάλων αμαρτωλών δεν είχε

και τους κάλεσε σε μετάνοια, για να σωθούν. Ούτε με κείνους που τον

κακοποίησαν προσωπικά είχε προηγούμενα. Γι’ αυτό τους κάλεσε σε

μετάνοια. Και σώθηκαν πολλοί. Πώς λοιπόν να έχει εναντίον κανενός;

Ο σπόρος του λόγου του Θεού που πρέπει να βλαστήσει μέσα μας

είναι η αλήθεια ότι ο Υιός του Θεού κατέβηκε στη γη, για να μας σώσει και όχι

για να μας παιδέψει. Κατέβηκε για να μην παιδευτούμε ποτέ - ει δυνατόν -

στην αιώνια κόλαση, γι’ αυτό ήλθε στη γη.

3Κυριακή Γ΄Λουκᾶ. Ἡ ἀνάσταση τοῦ υἱοῦ τῆς χήρας τῆς Ναΐ. 5/10/ 2003

Η τελειότητα του χριστιανικού βίου

Η τελειότητα του χριστιανικού βίου, λέει ο Χριστός, είναι: «Γίνεσθε

οικτίρμονες, καθώς και ο Πατήρ υμών ο ουράνιος οικτίρμων εστί». Και

οικτίρμων σημαίνει: Όταν βλέπετε πονεμένο να κλαίει, να κλαίτε και σεις μαζί

του. Όχι τρίβοντας κρεμμύδια στα μάτια σας, αλλά από αγάπη και από

συμπόνια. Να την βάλετε την αγάπη μέσα στην καρδιά σας! Δεν θα

περιμένετε να ‘ρθει μόνη της, όπως πέφτει η βροχή στο κεφάλι σας. Θα γίνετε

μιμητές του Χριστού. Αυτή είναι η καλλιέργεια του λόγου του Θεού, αυτή είναι

η βλάστησή του, αυτή είναι η καρποφορία του. Αυτός πρέπει να είναι ο

αγώνας μας επάνω στη γη. Πιστεύω στον Χριστό σημαίνει: «ξέρω ότι ο

Χριστός είναι η ζωή, και αγωνίζομαι να περπατώ κοντά στον Χριστό και πίσω

από τον Χριστό».

Σε μια σπηλιά ασκήτευε ένας καλόγερος. Έκανε όλη την ημέρα

προσευχή. Δεν ήθελε να τον ενοχλεί τίποτε στην προσευχή του. Τόσο την

αγαπούσε. Αλλά μια ημέρα, ενώ προσευχόταν με τέτοια αφοσίωση,

αισθάνθηκε κάτι να ανεβαίνει στο πόδι του. Τον ενόχλησε, και γύρισε να δει.

Ήταν ένα ποντίκι. Ανέβαινε στο πόδι του. Οργίσθηκε, του κοπάνισε μια και

του λέει:

-Κάνε πίσω! Επάνω μου ήλθες και μάλιστα αυτή τη στιγμή; Ήλθες να

μου διακόψεις την προσευχή μου και την επικοινωνία μου με τον Θεό;

Του λέει το ποντίκι:

-Να σου πω, πάτερ. Αν δεν φροντίσεις πρώτα να αποκτήσεις καλή

επικοινωνία με εμένα το τιποτένιο, και να καταλάβεις εμένα, δεν θα

αποκτήσεις ποτέ επικοινωνία σωστή με τον Θεό. Και δεν θα καταλάβεις ποτέ

σωστά τον Θεό.

Ο καλόγερος έτριβε το κεφάλι του για να καταλάβει τα σοφά λόγια που

του είπε το ποντίκι: «Αν δεν αποκτήσεις σωστή επικοινωνία με εμένα, και δεν

καταλάβεις εμένα, το μικρό, το ταπεινό, το τιποτένιο πλάσμα που βρίσκεται

δίπλα σου, ποτέ δεν θα καταλάβεις τον Θεό. Γιατί ο Θεός είναι αγάπη. Και ο

Θεός ζει μέσα μας όταν έχουμε, όταν θέλουμε να έχουμε αγάπη».

Κανείς δεν θα μπορέσει ποτέ να εξηγήσει γιατί -ας πούμε- ένα παιδί

τόσο μικρό, τόσο χαριτωμένο, τόσο αθώο και τόσο αγνό έφυγε από τον

κόσμο. Η μόνη εξήγηση που δίνει η Αγία Γραφή είναι: Το κακό που έκανε ο

Αδάμ, μένει να μας θυμίζει πόσο μεγάλο κακό είναι κείνο που έχουμε μέσα

μας. Το κακό που γίνεται στον κόσμο, το φυσικό, είναι να μας θυμίζει τι κακό

είναι κείνο που είναι μέσα μας. Δηλαδή η αμαρτία μας. Χωρίς να φταίει ο τάδε

ή ο τάδε. Η αμαρτία φταίει.

Και όσο πιο πολύ βγάζουμε την αμαρτία από μέσα μας, τόσο πιο πολύ

γεμίζει η καρδιά μας, το πνεύμα μας, η ψυχή μας και το σώμα μας από τη ζωή

του Χριστού. Αμήν.-

 2025 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 12 - ΚΥΡΙΑΚΗ Δ ΛΟΥΚΑ

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ (Λουκ. 8, 5- 15)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Άγιο Βασίλειο Πρεβέζης, την 31/12/1995)

Οι άνθρωποι αλλάζουν, οι πέτρες όχι

Όταν εορτάζουμε την μνήμη του αγίου Βασιλείου, τα ιερά άσματα της

Εκκλησίας μας λένε: «Πάντων των αγίων ανεμάξω τας αρετάς». Όλων των

αγίων τις αρετές, τις μάζεψες. Τις συγκέντρωσες στον εαυτό σου. Τι νόημα

έχει αυτό; Και μια αρετή να αποκτήσει ο άνθρωπος σωστά, πηγαίνει στον

Παράδεισο «εν δόξη». Παίρνει από τον Θεό χαρίσματα μεγάλα. Για

φανταστείτε τι μεγάλος πλούτος είναι, να συγκεντρώνει κανείς στο πρόσωπό

του, όχι μια αρετή αλλά πολλές αρετές.

Αρετή, δεν σημαίνει κάποια ιδιότητα. Σημαίνει κατά κύριο λόγο ένα

ποταμό χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Γιατί μόνο η χάρη και η δύναμη και ο

φωτισμός του Αγίου Πνεύματος κάνουν τον άνθρωπο να θέλει και να μπορεί

να πολεμήσει εναντίον των τάσεων, ορέξεων, επιθυμιών, στραβοπατημάτων

του παλαιού ανθρώπου. Να πάρει δηλαδή την απόφαση να πολεμήσει

εναντίον του εαυτού του, για να καθαριστεί από τα πάθη του και να αποκτήσει

τις αρετές.

Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός θέλοντας να μας δείξει τι είναι οι αρετές,

αλλά και πώς αποκτώνται, είπε την παραβολή του σπορέως.

Κάποια φορά ένας άνθρωπος πήγε στο χωράφι του να σπείρει. Αλλά

τον σπόρο τον πέταγε απλόχερα. Άλλος έπεσε σε γη καλή, άλλος σε αγκάθια,

άλλος σε πέτρες, άλλος στον δρόμο.

Τι θέλει να πει η παραβολή; Είπε ο Χριστός, ότι ένα μέρος από τον

σπόρο έπεσε σε γη καλή και καρποφόρησε. Και άλλο έπεσε σε πέτρες και σε

αγκάθια, το οποίο, έστω και αν βλάστησε, δεν καρποφόρησε αλλά ξεράθηκε.

Ξέρουμε όλοι ότι τα χωράφια έχουν αυτές τις ετερομορφίες. Ξέρουμε ακόμη

ότι το άψυχο χωράφι μπορεί να μην παίρνει καλλιέργεια. Γιατί όταν πέσεις

επάνω σε πέτρα, τι μπορείς να κάνεις;

Αλλά οι άνθρωποι έχουν όλοι και αυτιά και μάτια και καρδιά και μυαλό.

Όμως δεν υπάρχει άνθρωπος που να είναι πέτρα και άλλος που να είναι γη

καθαρή, επειδή έτσι φτιάχτηκε και δεν αλλάζει.

Η Αγία Γραφή κάνει έναν παραλληλισμό. Υπάρχουν λέει κάποια ζώα

επικίνδυνα: αρκούδες, λιοντάρια, οχιές κλπ. Με όλα αυτά τα θηρία, υπάρχουν

άνθρωποι που μοιάζουν. Και είναι στη συμπεριφορά τους, άλλοι λιοντάρια,

άλλοι τσακάλια, άλλοι τίγρεις, άλλοι οχιές κτλ.

Αλλά, ενώ τα θηρία μένουν για πάντα θηρία και δεν αλλάζουν, με τους

ανθρώπους δεν συμβαίνει το ίδιο. Υπάρχει ενδεχόμενο ένας άνθρωπος θηρίο,

με τον λόγο του Θεού, αν πέσει στην καρδιά του, να γίνει το καλύτερο και

ημερότερο αρνάκι. Ο άνθρωπος της ακολασίας, όπως ήταν η αγία Μαρία η

Αιγυπτία, να γίνει ο σεμνότερος άνθρωπος του κόσμου. Και το αρπακτικό

όρνεο, να γίνει ο πιο εύσπλαγχνος και μεταδοτικός.

Γι’ αυτό ακριβώς, έλεγε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, βγήκε ο

σπορέας να σπείρει τον σπόρο, τον λόγο του Θεού. Όχι σε φυσικές πέτρες και

σε αγκάθια, αλλά σε μια γη πνευματική. Που μπορεί να είναι και πέτρες και

αγκάθια. Μπορεί να είναι και εύφορη γη. Αλλά οπωσδήποτε είναι νοητή,

2Κυριακή Δ΄ Λουκᾶ. Τοῦ σπορέως. 31/12/1995

πνευματική γη. Όχι από την φύση της γόνιμη ή άγονη, αλλά από την διάθεση

του ανθρώπου, η οποία δεν είναι σταθερή, αλλά αλλοιώνεται και διορθώνεται.

Να καλλιεργούμε την ψυχή μας

Χρειάζεται λοιπόν να καλλιεργήσει κανείς την ψυχή του.

Και συνεχίζει η παραβολή. Εκεί, λέει, που έπεσε ο σπόρος, αλλού δεν

έκανε καρπό καθόλου. Αλλού έκανε το ένα 30, αλλού το ένα 60 και αλλού το

ένα 100. Τι είχε σημασία;

Η πρόθεση, η διάθεση, η εσωτερική καλλιέργεια, η οποία χρειάζεται και

πρέπει να γίνει. Ο άνθρωπος πρέπει να προσφέρει τον εαυτό του γη καλή στο

Θεό. Και να προσπαθεί να κάνει τον εαυτό του όσο μπορεί γη πιο καλή.

Κύριος του κόσμου και της ζωής μας είναι ο Θεός. Και ακόμη είναι Κύριος της

αιωνιότητος, στην οποία, είτε το θέλουμε είτε δεν το θέλουμε, θα πάμε. Γι’

αυτό, το πραγματικό συμφέρον του ανθρώπου είναι να αγωνίζεται να είναι

ευάρεστος ενώπιον του Θεού. Όποιος αυτό το ξεχνάει και το ρίχνει αλλού,

λέγοντας ότι είναι σοφός, ή κάνοντας τον έξυπνο, δεν είναι παρά ένας

ανόητος, που θυσιάζει για τα πρόσκαιρα τα αιώνια.

Πώς όμως θα μπορέσουμε να κάνουμε καρπό; Και πόσο καρπό;

Μα το είπε ο Χριστός. Το ένα να το κάνουμε εκατό. Είναι δυνατόν, γιατί

στην παραβολή που ακούσαμε, κάποιο εκλεκτό κομμάτι γης έκανε το ένα

εκατό, και αυτός που σπέρνει, δεν το κάνει για χόμπυ, αλλά γιατί περιμένει να

μαζέψει πολύ καρπό. Έτσι και ο επουράνιος σπορέας Κύριος Ιησούς Χριστός

σπέρνοντας τον λόγο Του στη γη των ψυχών μας, θέλει να εσοδεύσει καρπό

ει δυνατόν εκατονταπλασίονα. Το ερώτημα είναι: Εμείς τι θα κάνουμε για να

φέρουμε καρπό πολύ;

Οι πηγές των υδάτων

Ο προφήτης Δαυΐδ λέει στον πρώτο ψαλμό: «Μακάριος ανήρ ος ουκ

επορεύθη εν βουλή ασεβών και εν οδώ αμαρτωλών ουκ έστη και επί καθέδρα

λοιμών ουκ εκάθησε». Καλότυχος ο άνθρωπος που δεν είχε ποτέ πάρε-δώσε

με τις παλιανθρωπιές και με τις αμαρτίες. «Μακάριος ανήρ ος ουκ επορεύθη

εν βουλή ασεβών». Δεν έκατσε να κουβεντιάσει με άλλους, για το πώς θα

κάνει το οποιοδήποτε κακό. «Και εν οδώ αμαρτωλών ουκ έστη». Και όταν

έβλεπε παλιοπαρέες προτιμούσε να φεύγει μακριά. «Και επί καθέδρα λοιμών

ουκ εκάθησε».

«Και έσται», ο άνθρωπος αυτός, «ως το ξύλον το πεφυτευμένον παρά

τας διεξόδους των υδάτων». Συνήθως όταν βρισκόμαστε στην κρίσιμη

κατάσταση, τότε που θα έπρεπε να αγωνιστούμε για να καθαρίσουμε τον

εαυτό μας από τα ζιζάνια και από τις πέτρες, δικαιολογούμαστε για το ότι δεν

κάνουμε προκοπή στις αρετές και λέμε: «εγώ είμαι έτσι, εγώ έχω εκείνα τα

προβλήματα, εγώ βρίσκομαι σ’ αυτές τις καταστάσεις και σ’ αυτές τις

δεσμεύσεις». Αλλά πάντοτε μπορούμε να καθαρίσουμε τον εαυτό μας ή

κόβοντας κάτι που βλάπτει την ψυχή μας ή κόβοντας τον εαυτό μας από κάτι

που κολακεύει την φιλαυτία μας. Αρκεί να το θέλουμε.

Αν το κάνουμε, θα είμαστε: «ως το ξύλον το πεφυτευμένον παρά τας

διεξόδους των υδάτων». Τι κάνει το ξύλο, το δένδρο που είναι φυτευμένο στις

«διεξόδους των υδάτων»; Δεν διψάει ποτέ. Ρουφάει από τις ρίζες του

συνεχώς νερό. Και είναι καταπράσινο. Γεμάτο από φύλλα, γεμάτο από

3Κυριακή Δ΄ Λουκᾶ. Τοῦ σπορέως. 31/12/1995

λουλούδια. Και κάνει καρπό. Το βλέπει κανείς και χαίρεται. Να λοιπόν πώς

μπορεί ο άνθρωπος να προχωρήσει πνευματικά. Πρέπει να φροντίσει

φυτευτεί «παρά τας διεξόδους των υδάτων».

Το δένδρο, ή φυτρώνει μοναχό του, ή το φυτεύει κάποιος κοντά στις

«διεξόδους των υδάτων». Ο άνθρωπος, θα φυτεύσει μόνος του τον εαυτό του

στις διεξόδους των υδάτων. Αλλά ποιές είναι αυτές οι «διέξοδοι των υδάτων»;

Τόπος που ρέει το νερό της χάρης του Θεού, είναι η Εκκλησία. Μέσα σ’

αυτόν τον ιερό τόπο, τον επίγειο Παράδεισο, πρώτα απ’ όλα γίνεται η Θεία

Λειτουργία. Και ρέει όχι απλώς νεράκι, αλλά ρέει το αίμα του Κυρίου μας

Ιησού Χριστού, το οποίο μας καθαρίζει από κάθε αμαρτία και μας δίνει το

εφόδιο της ζωής της αιωνίου και της αναστάσεως των νεκρών. Τι

περισσότερο να επιθυμήσει κανείς; Καλύτερο εφόδιο για τη ζωή και

ισχυρότερη δύναμη κανείς δεν μπορεί να βρει.

Λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:

«Χωρίς την Θεία Κοινωνία ο άνθρωπος μπροστά στον διάβολο είναι

λαγός μπροστά στο λιοντάρι. Τόσο τιποτένιος και τόσο μηδαμινός. Με την

Θεία Κοινωνία τα πράγματα αντιστρέφονται. Ο άνθρωπος γίνεται λιοντάρι και

ο διάβολος γι’ αυτόν λαγός. Όταν τον βλέπει, τον άνθρωπο που έχει πιεί το

τίμιο αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και έχει φάγει το σώμα Του, ο

διάβολος τρέμει. Όπως τρέμει ο λαγός όταν ακούσει φωνή λιονταριού. Πόσο

αδικεί ο άνθρωπος τον εαυτό του όταν δεν φροντίζει να κοινωνεί το άγιο σώμα

και το τίμιο αίμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού».

Ανυπολόγιστη η αμοιβή

Ζούμε στον κόσμο, συναναστρεφόμαστε, συναλλασσόμαστε και έχουμε

γνωστούς και φίλους. Αλλά κάθε μέρα και κάθε στιγμή πρέπει να

πολλαπλασιάζουμε την πνευματική μας καρποφορία, φερόμενοι σε όλα με

σεμνότητα, με γλυκό λόγο, με εντιμότητα, με ειλικρίνεια, με ευσπλαγχνία, με

καθαρότητα καρδιάς.

Πώς θα το πετύχουμε; Όσο πιο πολύ μένει κανείς ενωμένος με τον

Χριστό, τόσο περισσότερο παίρνει τη ζωή του Χριστού, την δύναμη του

Χριστού και την διοχετεύει, συνεχώς στα έργα του και στις εκδηλώσεις του.

Και έτσι φέρει καρπόν πολύν.

Μένει κανείς ενωμένος με τον Χριστό, όταν κάνει προτεραιότητα στη

ζωή του τον Χριστό, την αιώνια ζωή και την Βασιλεία του Θεού. Όταν ο

άνθρωπος το θέσει αυτό προτεραιότητα, έχει σκάψει το χωράφι του. Έχει

βγάλει τα αγκάθια και έχει πετάξει τις πέτρες. Από κει και πέρα, θα συνεχίζει

να καλλιεργεί μέχρι που να κλείσει τα μάτια του, το χωράφι της ψυχής του.

Τα λόγια τα οποία ακούμε μέσα στην Εκκλησία δεν είναι θεωρίες. Δεν

είναι για κείνους που έχουν όρεξη να κάτσουν να διαβάζουν σοφά και

δυσερμήνευτα πράγματα. Είναι για όλους ζωή και ανάσταση. Γι’ αυτό ας

αγωνιστούμε και εμείς να αποκτήσουμε πρώτα κάποια, μετά μια άλλη και στο

τέλος περισσότερες αρετές. Γιατί όπως είπε ο Κύριος Ιησούς Χριστός στην

παραβολή των ταλάντων, όταν ένας αγωνιστεί και κάνει το ένα δύο, θα ‘χει

τεράστια αμοιβή.

Για φαντασθείτε τι αμοιβή έχει να δώσει ο φιλόψυχος και

πλουσιοπάροχος Θεός σε κείνον που θα κάνει όχι το ένα δύο, αλλά το ένα

τριάντα, το ένα εξήντα και το ένα εκατό.

4Κυριακή Δ΄ Λουκᾶ. Τοῦ σπορέως. 31/12/1995

Και αν το εμπόριο για επίγεια και για φθαρτά το επιδιώκουμε και τα

κέρδη μάς γεμίζουν χαρά, για να φαντασθείτε τι σημαίνει εμπόριο στα

πνευματικά. Γι’ αυτό και διαβάζουμε μέσα στα τροπάρια της Εκκλησίας μας,

τα εξής λόγια για κάποιον άγιο: «Έγινες μεγαλέμπορος». Έκανες το πιο

μεγάλο εμπόριο του κόσμου. Και επέτυχες τα κέρδη, αμύθητα κέρδη, με την

διακονία του θελήματος του Θεού.

Να μας αξιώσει ο Κύριος να κάνουμε ό,τι μπορούμε περισσότερο για

να ευαρεστήσουμε τον Θεό και να κερδίσουμε την αιώνια ζωή. Αμήν.-

 2025 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 5 - ΚΥΡΙΑΚΗ Β ΛΟΥΚΑ

Η ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ (Λουκ. 6, 31- 36)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Αμμότοπο, στις 4/10/1998)

Ο ουρανός στη γη

Η ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε μεταδίδει ένα υπέροχο μήνυμα

στις ψυχές μας: Το μήνυμα της αγάπης. Την υποχρέωση που έχουμε να

αγαπάμε όλους τους ανθρώπους. Και μάλιστα εκείνους που δεν

ανταποκρίνονται θετικά στην αγάπη μας. Ακόμη και αυτούς που μας μισούν.

Το ανάγνωσμα αναφέρεται στα εξής λόγια του Κυρίου:

«Αν κάποιος θέλει να δανειστεί από εσένα, βοήθησέ τον. Έστω και αν

δεν περιμένεις να σου το επιστρέψει πάλι, βοήθησέ τον. Μην αρκείσθε σ’ αυτό

που κάνουν όλοι οι άνθρωποι, γιατί και οι μεγαλύτεροι αμαρτωλοί αγαπούν

όσους τους αγαπούν και τους βοηθούν. Σεις, οι μαθητές μου, κάνετε κάτι

περισσότερο για χάρη του Πατέρα σας που είναι στον ουρανό, ο οποίος έχει

πάρα πολλή καλωσύνη. Τόση, ώστε βοηθάει αδιάκριτα δίκαιους και

αμαρτωλούς».

Τεκμήριο της αγάπης του Θεού

Η μεγαλύτερη απόδειξη ότι ο Χριστός βοηθάει και συμπονεί όχι μόνο

τους δίκαιους αλλά και τους αμαρτωλούς είναι ο Απόστολος Παύλος. Ο

Απόστολος Παύλος μισούσε τον Χριστό και ήθελε να μην αφήσει πάνω στη γη

ούτε έναν χριστιανό. Και έπαιρνε την πρωτοβουλία από μόνος του, να πάει να

τους ξεπαστρέψει με δικής του επιλογής δημίους.

Μα τι συνέβη; Τότε που πήγαινε να εξοντώσει τους χριστιανούς, στο

δρόμο προς την Δαμασκό, του παρουσιάστηκε ο Χριστός εν δόξη. Μέσα σε

τέτοιο φως, που τον τύφλωσε. Τον ρώτησε ο Παύλος: «Κύριε, ποιός είσαι»;

Απάντησε ο Χριστός: «Εγώ είμαι ο Ιησούς, ον συ διώκεις». Αμέσως, ο Παύλος

έπεσε στη γη και τον προσκύνησε. Μετά, τον πήραν και τον πήγαν στη

Δαμασκό, τυφλό.

Και εκεί ο Χριστός μίλησε σ’ ένα ιερέα, τον απόστολο Ανανία:

-Πήγαινε στο σπίτι του Ιούδα, και βρες τον Παύλο. Πήγαινε να τον

διδάξεις και να τον βαπτίσεις.

-Κύριε, αποκρίνεται ο Ανανίας, αυτός θέλει να μας εκτελέσει.

-Πήγαινε, του λέει ο Χριστός. Γιατί είναι «σκεύος εκλογής» μου.

Τι σημαίνει «σκεύος εκλογής»; Σημαίνει: «μου είναι πολύ αγαπητός».

Για φαντασθείτε! Εκείνος πήγαινε να σβήσει το όνομα του Χριστού, και ο

Χριστός τον αγαπούσε, γιατί είχε καλή καρδιά, γεμάτη ζήλο για τις πατρικές

του παραδόσεις. Και τον κάλεσε κοντά Του, ώστε τον ζήλο του και τον

ηρωισμό του, να τον εκδηλώσει για την αλήθεια. Όχι για το ψέμα.

Τι μαρτυρεί αυτό; Μαρτυρεί ότι ο Χριστός, δεν ενεργεί - όπως το

κάνουμε εμείς - με βάση τα συναισθήματα του αμαρτωλού ανθρώπου, που

λένε:

-Με αγαπάς; Σε αγαπάω.

-Μου χαμογελάς; Σου χαμογελάω.

-Με μισείς μια φορά; Σε μισώ δέκα.

2Κυριακή Β΄ Λουκᾶ. 4/10/1998

Η φιλοσοφία του κόσμου τούτου είναι: Μπορείς να αρπάξεις; Άρπαξε!

Μπορείς να αδικήσεις; Αδίκησε! Άμα σου κάνουν κακό εκδικήσου, όσο

μπορείς περισσότερο.

Μοιάζεις του Πατέρα σου;

Η φιλοσοφία του Χριστού είναι εντελώς αντίθετη: Να φέρεσαι πάντοτε

με αγάπη, ανεξάρτητα από το πώς στέκονται οι άλλοι απέναντί σου. Να το

κάνεις, όχι για κάποιον άλλο λόγο, αλλά γιατί έτσι σε θέλει ο Πατέρας σου ο

επουράνιος. Θέλει να του μοιάζεις.

Αν το θεωρούμε τιμή μας να μοιάζουμε με τον επίγειο πατέρα μας,

πόσο μεγαλύτερη τιμή είναι να μοιάζουμε με τον επουράνιο, ο οποίος

δημιούργησε τον κατά σάρκα πατέρα μας και του έδωσε την δύναμη να μας

φέρει στον κόσμο και να μας μεγαλώσει.

Τα παλιότερα χρόνια, κάθε πόλη είχε και ένα φρούριο για να

προστατεύεται από εχθρικές επιδρομές. Το φρούριο του χριστιανού δεν είναι

η κακία και η εκδίκηση. Είναι η αγάπη και η καλωσύνη. Με αυτά τα όπλα νικά

την κακία του άλλου.

Αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη ότι ο βασιλιάς των Εβραίων Σαούλ

μισούσε τον νεαρό υπηρέτη του Δαυΐδ. Γιατί; Γιατί ήταν γενναίος πολεμιστής.

Όλος ο λαός επαινούσε τον Δαυΐδ. Και επειδή οι έπαινοι ακούονταν ακόμη και

στο παλάτι, φθόνησε ο Σαούλ ο βασιλιάς τον αφοσιωμένο δούλο του. Και

ζητούσε ευκαιρία να τον σκοτώσει. Ο Δαυΐδ πήρε τα βουνά για να σωθεί. Ο

βασιλιάς τον κυνηγά στις ερημιές και στα δάση, αυτοπροσώπως.

Κάποια στιγμή ο Δαυΐδ ήταν κρυμμένος σ’ ένα σπήλαιο. Ο Σαούλ

πέρασε από εκεί και κατάκοπος από την οδοιπορία μπήκε μέσα ξάπλωσε

κοντά στην είσοδο του σπηλαίου και αποκοιμήθηκε. Ενώ κοιμόταν λένε στον

Δαυΐδ οι σύντροφοί του:

-Να ο Σαούλ. Ο Θεός τον έρριξε στα χέρια σου. Θα τον σκοτώσουμε.

Εύκολη δουλειά.

Απαντάει ο Δαυΐδ:

-Εύκολη δουλειά! Αλλά μεγάλη αμαρτία. Γιατί δεν είναι μόνο βασιλιάς.

Έχει άγιο χρίσμα. Τον έχρισε ο Σαμουήλ σε τόπο ιερό. Είναι χριστός Κυρίου.

Τέτοια αμαρτία δεν την κάνω, να απλώσω χέρι πάνω στον χριστό Κυρίου.

-Και τι θα κάνουμε; Θα περιμένουμε να μας σφάξει;

Τότε πλησίασε αθόρυβα ο Δαυΐδ τον κοιμισμένο Σαούλ, του έκοψε ένα

κομμάτι από το ρούχο του και το κράτησε, αφού «έδωσε μάχη» (με τα λόγια,

φυσικά), να καταφέρει τους εξαγριωμένους κατά του Σαούλ άνδρες του, να μη

τον σκοτώσουν επί τόπου. Τελικά ξύπνησε ο βασιλιάς, βγήκε έξω και

απομακρύνθηκε αρκετά. Σε λίγο πετάγεται ξοπίσω του ο Δαυΐδ.

-Βασιλιά μου, πού πας; του φώναξε από μακριά.

-Ποιος είσαι συ; τον ρώτησε ο βασιλιάς.

-Εγώ είμαι ο Δαυΐδ. Πώς ξεκίνησες συ ολόκληρος βασιλιάς και κυνηγάς

ένα ψύλλο; Γιατί με καταδιώκεις; Τόσο εχθρό σου με θεωρείς; Κοίταξε το

ρούχο σου, τι σου λείπει. Αν ήθελα θα σε είχα σφάξει.

Και του έδειξε το κομμάτι από το ρούχο του.

Συγκλονίστηκε ο Σαούλ:

-Παιδί μου, του είπε, εσυ είσαι πιστός και εγώ τιποτένιος. Εσύ είσαι του

ουρανού, εγώ της γης. Συ είσαι δίκαιος, εγώ αμαρτωλός.

3Κυριακή Β΄ Λουκᾶ. 4/10/1998

Και κάλεσε κοντά του τον Δαβίδ, τον αγκάλιασε, τον φίλησε και τον

πήρε κοντά του. Τι ενίκησε; Νίκησε, το ότι ο Δαυΐδ δεν έγινε καθρέπτης των

συναισθημάτων του Σαούλ.

Η «οδός της αγάπης»

Πάνω απ’ όλα η αγάπη. Και μάλιστα η αγάπη προς τους εχθρούς.

Όποιος έχει τον ηρωισμό να συγχωρεί τον εχθρό του, τον απογράφει ο Θεός

στον ουρανό σαν δικό του. Όχι άνθρωπο, αλλά άγγελο. Μιμητή τού Κυρίου

μας Ιησού Χριστού, που μας συγχώρησε ανεβαίνοντας στο Σταυρό. Και

εκείνους που τον σταύρωσαν, και αυτούς τους συγχώρησε.

Μιλώντας γι’ αυτούς στην προσευχή Του, τότε που υπόφερε χειρότερα

από κάθε άλλη στιγμή, είπε στον Επουράνιο Πατέρα Του:

-Πάτερ άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι. Πατέρα μου, συγχώρησέ

τους. Δεν ξέρουν τι κάνουν. Αν ήξεραν, αν είχαν επίγνωση, δεν θα το έκαναν.

Να τώρα το ερώτημα: Εμείς, όπως συμπεριφερόμαστε, τίνος είμαστε;

Του εαυτού μας; Του αμαρτωλού ανθρώπου; Ή για να πούμε κάτι πιο

φοβερό: Γράφει ο άγιος Ιωάννης ο θεολόγος: «Καθένας που μισεί τον αδελφό

του είναι ανθρωποκτόνος» (Α’ Ιω. 3, 15). Και μοιάζει, σ’ αυτόν που είναι

«ανθρωποκτόνος απ’ αρχής» (Ιω. 8, 44). Δηλαδή μοιάζει στον διάβολο.

Λοιπόν με ποιόν είμαστε με τον διάβολο ή με τον Χριστό;

Γιατί αφήνουμε τον εαυτό μας, να έχει μαύρα αισθήματα για τον

πλησίον, κακία, φθόνο, αντιπάθεια; Ας φροντίζουμε να μιμούμεθα τον Κύριο

ημών Ιησού Χριστό και τους αγίους του.

Και μη νομίζουμε ότι αυτά είναι μόνο για τους αγίους.

Στην Μπολώνια της Ιταλίας υπάρχει ένας δρόμος με το όνομα: «οδός

της αγάπης». Εκεί ήταν το σπίτι μιας φτωχής, που έκρυψε σαν τον Άγιο

Διονύσιο, τον φονιά του μονάκριβου παιδιού της. Ενώ τον καταδίωκαν, εκείνη

τον δέχθηκε, τον συγχώρησε και τον άφησε να φύγει, χωρίς να τον καταδώσει.

Όταν της ζήτησαν το λόγο, είπε:

-Μέγας ο Κύριος. Μας είπε να έχουμε αγάπη.

Εμείς, αντί να ονομάζουμε τους δρόμους: «οδός της αγάπης», είναι

καλύτερο να περπατάμε στον δρόμο της αγάπης. Δηλαδή, να ζούμε με

αγάπη, συγχώρηση, καλωσύνη. Είπε ο Χριστός: «Όταν το κάνετε, μοιάζετε

του Πατέρα σας, που είναι οικτίρμων, γεμάτος καλωσύνη για τους

αμαρτωλούς και πονηρούς».

Και να ξέρετε: Τέλειος είναι εκείνος που μοιάζει του Πατέρα του, όχι στη

δύναμη, όχι στη σοφία, όχι στην παγγνωσία - δεν είναι δυνατόν - αλλά στην

καλωσύνη και στην αγάπη. Αυτή είναι η τελειότητα.

Τι θα μας ωφελήσει, αν ακολουθώντας την φιλοσοφία του κόσμου

τούτου εκδικούμεθα τους άλλους; Μια μέρα η επίγεια ζωή μας θα τελειώσει.

Αν δεν τηρήσουμε τον νόμο του Θεού, τι θα κερδίσουμε από την ζωή αυτή;

Σήμερα, δεν έχει καθόλου σημασία για μας, αν περάσαμε μερικές γλυκές ή

πικρές στιγμές στο παρελθόν. Πολύ περισσότερο αυτό δεν θα ‘χει καμμιά

σημασία μετά τον θάνατο.

Γι’ αυτό αληθινά ευτυχισμένοι είναι, όσοι δέχονται με ταπείνωση και

υπακοή την εντολή του Κυρίου μας, που λέγει: «Αγαπάτε τους εχθρούς

υμών». Αμήν.-

Άγιοι Κυπριανός κ Ιουστινα

 2025 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 28 - ΚΥΡΙΑΚΗ Α ΛΟΥΚΑ

Η ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΑΛΙΕΙΑ (Λουκ. 5, 1-11)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Ναό Κοίμησης της Θεοτόκου Πρέβεζας στις 22/9/1991)

Έτσι αξιοποιείται το θαύμα

Το σημερινό Ευαγγέλιο είναι απλό στην έκφρασή του, όπως είναι

άλλωστε τα λόγια του Θεού, αλλά είναι πολύ βαθύ στο πνευματικό μήνυμα το

οποίο μεταδίδει στον κάθε άνθρωπο και ιδιαίτερα σ’ εκείνους που έχουν

αποκτήσει επίγνωση της αληθείας. Δηλαδή επίγνωση του ότι δεν είναι μόνοι

στον κόσμο ή μόνο με τους άλλους ανθρώπους, αλλά πάνω απ’ όλα είναι ο

Θεός και, πέρα από τον κόσμο αυτό, είναι η αιώνια και ατελεύτητη ζωή.

Μας λέγει το Άγιο Ευαγγέλιο ότι ο Κύριός μας βρέθηκε σε μια παραλία.

Και, επειδή αρκετοί άνθρωποι τον ακολουθούσαν και ήθελαν να ακούσουν

κάτι από το στόμα Του, ανέβηκε σ’ ένα καραβάκι και άρχισε να μιλάει στον

κόσμο, που στεκόταν στην ακρογιαλιά απέναντί Του.

Όταν είπε εκείνα που ήθελε να πει και να διδάξει, είπε στον ιδιοκτήτη

του καραβιού που ήταν ο Απόστολος Πέτρος (φυσικά, προτού τον καλέσει να

γίνει Απόστολος): «Και τώρα, για να σε αποζημιώσω για την απασχόληση του

καραβιού σου, τράβα λίγο πιο πέρα το καραβάκι σου και ρίξε το δίχτυ σου να

πιάσεις κανένα ψάρι».

Του απάντησε ο Πέτρος:

-Κύριε, ολόκληρη τη νύχτα ψάχναμε για ψάρια, η νύχτα είναι για ψάρια

αλλά δεν πιάσαμε ούτε ένα. Και τώρα μέρα μεσημέρι, θα πιάσουμε ψάρια; Δεν

γίνεται. Αλλά μια και το λες, θα τον κάνω τον κόπο.

Φαίνεται, ο Απόστολος Πέτρος ακούγοντας το Χριστό είχε μείνει πολύ

ευχαριστημένος από τα λόγια Του, που ήταν λόγια με δυνατά μηνύματα και

πολύ βάθος και σκέφτηκε ότι αξίζει κανείς να παίρνει στα σοβαρά ό,τι λέει ο

Χριστός.

Έριξε το δίχτυ ο Πέτρος και πιάστηκαν τόσα ψάρια, που δεν τα

χωρούσε το ένα καραβάκι και φώναξαν και δεύτερο. Τελικά, γέμισαν και τα

δύο καράβια τόσο πολύ ώστε κινδύνευαν να βυθιστούν.

Φυσικά, ο καθένας που έβλεπε αυτό που συνέβη, δεν μπορούσε να το

εξηγήσει με τη λογική του. Γιατί ήξερε ότι ένα δίχτυ ποτέ δεν πιάνει τόσα

ψάρια, που να γεμίσει ένα καράβι. Πολύ περισσότερο δεν είναι δυνατόν ένα

δίχτυ να γεμίσει δυο καράβια ψάρια και μάλιστα σε βαθμό που να βυθίζονται.

Όταν έχεις λοιπόν λίγο μυαλό και μάλιστα αν είσαι ψαράς, όπως ο Απόστολος

Πέτρος που ήξερε ότι εκείνη τη στιγμή δεν έπρεπε να βρουν ούτε ψαροουρά,

αρχίζεις και καταλαβαίνεις τι σημαίνει Χριστός.

Γι’ αυτό ο απόστολος Πέτρος πήγε στον Χριστό, Τον προσκύνησε και

Του είπε: «Έξελθε απ’ εμού Κύριε, διότι εγώ ανήρ αμαρτωλός ειμι». Κύριε, μη

μολύνεσαι μέσα στο δικό μου καράβι. Δεν είμαι άξιος να Σε έχω κοντά μου.

Εσύ δεν είσαι σαν εμάς. Είσαι κάτι άλλο. Αφού και αυτά τα ψάρια

υποτάσσονται στο λόγο Σου… Τι δουλειά έχεις στο δικό μου καράβι; «Έξελθε

απ’ εμού, ότι ανήρ αμαρτωλός ειμί, Κύριε».

Θεμέλιο της Εκκλησίας και θεμέλιο της ζωής μας

2Κυριακή Α΄ Λουκᾶ. Ἡ θαυμαστή ἁλιεία. 22/9/1991

Και γι’ αυτά τα λόγια του πανευφήμου Αποστόλου Πέτρου, αλλά και για

την μετέπειτα ομολογία της Θεότητάς Του, ο Χριστός τον ονόμασε «πέτρα της

πίστεως και θεμέλιο της Εκκλησίας». Γιατί αυτά τα λόγια είναι «η πέτρα της

πίστεως και το θεμέλιο της Εκκλησίας», η συναίσθηση δηλαδή ότι ενώπιον του

Θεού είμαστε μικροί, ταπεινοί, αμαρτωλοί και ανάξιοι. Όποιος αυτά δεν τα

σκέφτεται και δεν τα ζει μέσα στην ψυχή του, στη συνείδησή του, στο μυαλό

του, ο άνθρωπος αυτός ακόμα δεν έχει πατήσει στο θεμέλιο της Εκκλησίας.

Δεν έχει βρει την πέτρα της πίστεως, που όποιος χτίζει πάνω της το

σπίτι του, όσες μπόρες και να ‘ρθουν δεν θα το σείσουν και δεν θα το

γκρεμίσουν ποτέ. Γιατί όπου είναι ο Χριστός, εκείνο «το σπίτι» δεν είναι πια

χτισμένο στην άμμο, αλλά στην πέτρα που λέγεται Ιησούς Χριστός και

επίγνωση Χριστού.

Άκουσε ο Χριστός την ομολογία του Πέτρου και γέμισε η καρδιά Του

χαρά. Ο Χριστός (δεν το λέει το Ευαγγέλιο, αλλά αυτό υπονοείται στα λόγια

που ακολούθησαν) είπε μέσα Του: «Να ο άνθρωπος που ψάχνω να βρω». Γι’

αυτό του είπε: «Μη φοβού, δεν θα φύγω από κοντά σου όταν έχεις τέτοιες

σκέψεις μέσα σου και τέτοιο φρόνημα. Δεν θα φύγω από κοντά σου ποτέ. Και

όχι μόνο δεν θα φύγω από κοντά σου, αλλά θα σε έχω όχι απλώς φίλο μου,

γνωστό μου, αγαπητό μου, αλλά το κυριότερο όργανο της εκτελέσεως του

θελήματός μου πάνω στον κόσμο και για όλο τον κόσμο. Μη φοβού, από του

νυν ανθρώπους έση ζωγρών».

«Σε προβιβάζω», του λέει. «Σε προβιβάζω από ψαρά ψαριών αλόγων

και αφώνων και σε κάνω να γίνεις ψαράς ανθρώπων. Και αντί να ψαρεύεις για

το τηγάνι, θα πιάνεις λογικά ψάρια για την αιώνιο Βασιλεία του Θεού και για

την ατελεύτητη ευτυχία κοντά στον Επουράνιο Πατέρα και Θεό».

Ο Απόστολος Πέτρος που κατάλαβε με ποιόν είχε να κάνει, άφησε τα

πλοία, τα δίχτυα, τον πατέρα του και τη μητέρα του. Τα πάντα άφησε και

ακολούθησε το Χριστό. Από κει και πέρα ξέρουμε πόσο τυχερός ήταν. Και

πόσο τυχερή έγινε η οικουμένη ολόκληρη, που πλούτησε από τον Απόστολο

Πέτρο, τον κορυφαίο των Αποστόλων, την πέτρα και το θεμέλιο της

Εκκλησίας.

Αλλά και του Αποστόλου Πέτρου, πέτρα και θεμέλιο της ζωής του ήταν

τα λόγια: «έξελθε από εμού Κύριε, ότι ανήρ αμαρτωλός ειμί εγώ». Δεν είμαι

άξιος να είμαι κοντά Σου.

Και τι παράξενο πράγμα! Ο Χριστός του έδωσε τις δωρεές με το

τσουβάλι. Τον έκανε Απόστολο. Τον έκανε Πρωτοκορυφαίο. Του έδωσε τόσες

χάρες, που όταν τις σκέφτεται κανείς λέγει: «Υπάρχει ενδοξότερος και

μεγαλύτερος άνθρωπος από τον Απόστολο Πέτρο, μετά από την Παναγία και

τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο»;

Η απάντηση της Εκκλησίας είναι: «Όχι! Δεν υπάρχει μεγαλύτερος

άνθρωπος από τον Απόστολο Πέτρο».

Και όμως. Τι βλέπουμε; Έρχεται το τελευταίο δώρο στον απόστολο. Να

σταυρωθεί. Για τον Χριστό. Ο Χριστός τού το είχε πει: «Θα πεθάνεις με δόξα».

«Τούτο δε έλεγε σημαίνων ποίω θανάτω δοξάσει τον Θεόν». Του το προείπε

ότι θα τον σταυρώσουν. Γιατί ποια μεγαλύτερη δόξα από το να μιμηθεί κανείς

τον θάνατο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού;

Έτσι όταν πήγαν οι ειδωλολάτρες να τον σταυρώσουν, δηλαδή να τον

δοξάσουν, ο ταπεινός Απόστολος Πέτρος, που ήξερε ότι δεν είναι άξιος να

λέγεται φίλος του Χριστού, ούτε μαθητής Του γιατί είναι αμαρτωλός, τους είπε:

«Δεν κάνει εγώ να μαγαρίσω τον Σταυρό, να σταυρωθώ όπως ο Κύριός μου.

3Κυριακή Α΄ Λουκᾶ. Ἡ θαυμαστή ἁλιεία. 22/9/1991

Σταυρώστε με κατωκέφαλα, να μη βλέπω τη γη, αλλά να βλέπω επάνω εκεί

που στέκει καθήμενος επί του θρόνου Του, ο Σωτήρας μας Ιησούς Χριστός.

Και να θυμάμαι την ελπίδα της αιώνιας ζωής».

Αυτά τα λόγια έχουν πάντοτε επικαιρότητα, ιδιαίτερα όταν τελούμε τα

μνημόσυνα των κεκοιμημένων και παρακαλούμε τον Θεό να τους δώσει

άφεση, ειρήνη και χαρά στη Βασιλεία Του.

Το δίκτυο διανομής του ζωντανού νερού

Θα προσθέσουμε και κάτι ακόμη. Ο Χριστός είναι η πηγή της ζωής. Οι

μεγάλοι αγωγοί της χάριτος και του ελέους του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού

είναι οι Άγιοι πανεύφημοι Απόστολοι και οι διάδοχοί τους, οι αγιώτατοι

Πατριάρχες της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Μικρότεροι αγωγοί, που μοιράζουν στον κόσμο νερό είναι οι Επίσκοποι

της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Και από αυτούς αγωγούς παίρνουν «νερό» μικρές σωλήνες οι οποίες

πηγαίνουν το νερό, το ύδωρ της ζωής, στο σπίτι του κάθε ανθρώπου. Αυτοί

είναι οι ευλαβέστατοι ιερείς, οι οποίοι ιερατεύουν στις διάφορες εκκλησίες της

Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Όταν ο άνθρωπος καταλάβει ότι είναι αμαρτωλός και έχει ανάγκη από

το έλεος του Θεού ομολογεί σαν τον Πέτρο: «Δεν είμαι άξιος, δεν είμαι άξιος».

Και ο Χριστός τότε του λέει: «Έλα κοντά μου, παιδί μου. Έτσι σε θέλω».

Τέτοια μυαλά πρέπει να έχουν οι άνθρωποι, ότι δεν είναι ίσα με τον Θεό, ότι

είναι ταπεινοί και ανάξιοι ενώπιόν Του και μάλιστα όταν είναι παραβάτες του

θελήματός Του.

Και τότε ο άνθρωπος παίρνει το ποτήρι της ψυχής του και πηγαίνει

στην Αγία Εκκλησία για να πάρει από τα χέρια του ιερέα, τουτέστι από την

πηγή της χάριτος και του ελέους του Θεού, το ύδωρ της ζωής. Είτε με την

ευλογία του ιερέα, είτε με το αντίδωρο, είτε με την εξομολόγηση, είτε με την

οποιαδήποτε ευχή και προπαντός με το ύδωρ της ζωής, το Σώμα και το Αίμα

του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Μας θέλει όλους ψαράδες

Ο Κύριός μας θέλει πρώτα οι ιερείς να είναι αλιείς ανθρώπων.

Αλλά σε κάποιο βαθμό, το θέλει και από όλους τους χριστιανούς. Οι

οποίοι οφείλουν να λένε σε φίλους και γνωστούς: «Κατάλαβε αδελφέ μου ποια

είναι η σχέση σου με το Θεό. Άκουσε τα λόγια του πανευφήμου Αποστόλου

Πέτρου, «έξελθε απ’ εμού, ότι ανήρ αμαρτωλός ειμί, Κύριε».

Δεν ταιριάζουν και σε σένα;

Θα το καταλάβεις ότι αυτά είναι το θεμέλιο και η πέτρα της Εκκλησίας

και της ζωής του κάθε ανθρώπου;

Θα στηριχθείς στο Χριστό;

Θα τον κρατήσεις κοντά σου με την μετάνοια;

Αν το κάνεις, τότε πάρε το ποτήρι της ψυχής σου και πήγαινε εκεί που

ρέει το ύδωρ της ζωής για να πιείς. Αλλού δεν θα βρεις. Ή αν βρεις, δεν θα

είναι ύδωρ ζωής».

Ας ακούσουμε το μήνυμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και ας

φροντίσουμε να χορτάσουμε από το ύδωρ της ζωής που μόνο αυτός μας

δίνει. Αμήν.-

 Κυριακή μετά τήν Ὕψωση. 21/9/2003 2025 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 21 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ (Μαρκ. 8, 34 – 9, 1) †ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ (Κήρυγμα στις Εκκλησιές στις 21/9/2003) Η χαρά για την εύρεση της δραχμής Διαβάζουμε στο ευαγγέλιο την παραβολή: Μια νοικοκυρά έχασε ένα μικρό νόμισμα. Μια δραχμή. Και κοπίαζε από το πρωί μέχρι το βράδυ, ψάχνοντας να βρει την δραχμή της. Τελικά την βρήκε. Και αισθάνθηκε τόσο μεγάλη χαρά, που φώναξε τις γειτόνισσές της να χαρούν, επειδή βρήκε την δραχμή που είχε χάσει. Το γεγονός είναι λιγάκι αστείο, γιατί για μια δραχμή δεν αξίζει τον κόπο να αναστατώνεται κανείς τόσο πολύ. Αλλά ο Χριστός δεν θέλει να μας μιλήσει για την αξία της δραχμής. Θέλει να μας μιλήσει για την αξία της χαράς, που αισθάνθηκε η γυναίκα αυτή όταν βρήκε την δραχμή της. Ακόμη περισσότερο θέλει να μας δηλώσει κάτι άλλο ο Κύριός μας. Η γυναίκα αυτή είναι εικόνα του επουράνιου Πατέρα μας, ο οποίος συνεχώς, όχι μόνο μια ημέρα, ψάχνει να μας βρει. Η δραχμή δεν χάθηκε επειδή το ήθελε η ίδια. Χάθηκε κατά λάθος. Εμείς χανόμαστε από τον επουράνιο Πατέρα, από το σπίτι Του, επίτηδες. Με δική μας γνώμη και με δική μας απόφαση. Και περιγράφει ο Χριστός πόση χαρά αισθάνεται η γυναίκα εκείνη γιατί βρήκε την δραχμή της. Πολύ μεγαλύτερη χαρά αισθάνεται ο Πατέρας μας ο επουράνιος, όταν βρει μια «δραχμή» που έχασε. Όταν ξαναγυρίσει κοντά Του ένας άνθρωπος που του είχε φύγει. Η όμορφη αυτή παραβολή δείχνει πολύ αδρά και αισθητά πόσο ο επουράνιος Πατέρας μας, ο Θεός, ψάχνει να μας βρει. Ας το προσέξουμε. Όχι θέλει να γυρίσουμε. Ψάχνει να μας βρει. Κάνει τα πάντα για να μας βρει, δηλαδή για να μας κάνει να γυρίσουμε κοντά Του. Και όταν εμείς βρεθούμε κοντά Του, αισθάνεται μια απέραντη χαρά, η οποία είναι το πολυτιμότερο στοιχείο στη ζωή Του, γιατί είναι αγαθός και φιλάνθρωπος Πατέρας. Τόσο, ώστε όλα όσα έκανε - και δεν έκανε λίγα - αφού «έδωκε υπέρ ημών τον Υιόν του», όλα τα θεωρεί μικρά μπροστά στο χαρούμενο γεγονός: στη χαρά που παίρνει όταν μας ξαναβρίσκει κοντά Του. Το μεγαλύτερο καύχημα Είπε ο Χριστός στο ευαγγέλιο που ακούσαμε: «Όποιος θέλει να έρθει κοντά μου, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθήτω μοι» Σταυρός σημαίνει: Κόβω κάτι από τον εαυτό μου. Ο Χριστός όταν σταυρώθηκε, άφησε τη ζωή και δέχθηκε τον πόνο και την οδύνη του Σταυρού. Τα δέχθηκε όμως, όχι για «το τίποτε», όχι γιατί του άρεσαν, αλλά γιατί με αυτά θα γινόταν κάτι το πολύ σπουδαίο. Τα δέχθηκε εξ αιτίας της απέραντης καλωσύνης Του. Για να μπορέσει να μας βρει και να μας πάρει πάλι κοντά Του. Κυριακή μετά τήν Ὕψωση. 21/9/2003 Γι’ αυτό ακριβώς έλεγε ότι και ο Θεός Πατέρας και ο Υιός έχουν τον Σταυρό καμάρι, καύχημα και δόξα τους. Όπως άλλωστε πρέπει να τον έχει και ο καθένας μας. Ας φαντασθούμε ότι έχασε ένας πατέρας το παιδί του. Του ξεστράτισε δηλαδή. Έφυγε μακριά από το σπίτι του. Και προσπαθώντας να το επαναφέρει, κάνει μερικές ενέργειες και το βρίσκει. Και το παιδί του πείθεται, ξαναγυρίζει σπίτι και ενσωματώνεται όπως πρώτα στην οικογένειά του. Αυτό που έκανε ο πατέρας, που ξεκίνησε, το αναζήτησε και το βρήκε το παιδί του, το θεωρεί το μεγαλύτερο κατόρθωμα, την μεγαλύτερη τιμή και δόξα για όλη του τη ζωή. - Τι έκανες; Τον ρωτούν οι φίλοι. - Έκανα εκείνο και εκείνο και βρήκα το παιδί μου. Ξαναγύρισε κοντά μου. Αν εμείς χαιρόμαστε και τρέχουμε τόσο για να ξαναβρούμε τον χαμένο άνθρωπό μας - εμείς για τους οποίους λέγει ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός και το καταλαβαίνουμε καλά ότι είμαστε «πονηροί», δηλαδή παλιάνθρωποι - πόσο μάλλον χαίρεται ο επουράνιος Πατέρας μας, που όλα τα κάνει για μας και για την σωτηρία μας. Να αξιοποιούμε τη ζωή μας Μας λέει λοιπόν ο Χριστός, ότι όποιος θέλει να δει την δόξα Του και να περπατήσει τον δρόμο της αληθινής χαράς και ευτυχίας, οφείλει «να πάρει τον σταυρό του». Να τον αγαπάει τον σταυρό του, δηλαδή τις θλίψεις που θα συναντήσει στη ζωή του, εξ αιτίας της πίστης του στον Χριστό. Γιατί έτσι ο άνθρωπος πλησιάζει τον Χριστό και την αληθινή ζωή. Όποιος θέλει, συνεχίζει ο Χριστός, να σώσει τη ζωή του, δηλαδή να την κερδίσει, όπως το εννοούν οι άνθρωποι που σκέπτονται με κριτήρια κοσμικά, θα την καταστρέψει. Πώς νομίζουν οι άνθρωποι ότι αξιοποιούν τη ζωή τους πάνω στη γη; Απολαμβάνοντας εκείνα που τους προσφέρει ο αμαρτωλός κόσμος. Καλό φαγητό, ποτό, γλέντι, σαρκικές ηδονές, εντυπωσιακές επιτυχίες... Όμως ο Χριστός μας βεβαιώνει ότι όποιος δένεται με αυτά, θα την καταστρέψει τη ζωή του. Και όποιος προτιμήσει «ένεκεν του Χριστού», για τον Χριστό, να ΜΗΝ κερδίσει τη ζωή του με το φρόνημα και με την έννοια του κόσμου τούτου, αυτός θα κερδίσει την αιώνια ζωή. Δηλαδή θα αξιοποιήσει σωστά τη ζωή του. Και για να μας στηρίξει σ’ αυτή την τοποθέτηση, προσθέτει ο Χριστός: «Τι ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδίση τον κόσμον όλον και ζημιωθή την ψυχή του;» Τι ωφελείται; Τι κέρδος έχει ο άνθρωπος, όχι να ψευτοχαρεί λίγο (γιατί αυτό μας προσφέρει τελικά ο κόσμος), μα έστω και όλο τον κόσμο να τον κερδίσει, αν είναι να χάσει την αιώνια ζωή; Τι θα ωφεληθεί; Σε λίγο θα τελειώσουν όλα. Όμως, παρόλο που είναι τόσο ωραία, τόσο σοφά, τόσο λογικά τα λόγια του Χριστού εμείς μερικές φορές, φεύγουμε από κοντά Του. Και φεύγουμε όχι κάνοντας ένα απότομο άλμα, για να πάμε μακριά, αλλά φεύγουμε χωρίς να το καταλάβουμε. Μα πώς γίνεται αυτό; Κάποια στιγμή αρχίζεις και λες: -Δεν πειράζει εκείνο, δεν πειράζει το άλλο, δεν χάθηκε ο κόσμος αν παραλείψω κάτι. Και νομίζεις ότι έτσι γίνεται η ζωή πιο ευχάριστη. Κυριακή μετά τήν Ὕψωση. 21/9/2003 -Τι δηλαδή; Να σηκωθώ να πάω το πρωί στην Εκκλησία; Όλη την εβδομάδα πέθανα στη δουλειά και στον κόπο. Να μην κοιμηθώ λίγο περισσότερο την Κυριακή; Ε, ας κοιμηθώ. Προσεύχομαι και στο σπίτι. Αύριο κάνεις μια άλλη υποχώρηση μεγαλύτερη. Πας λίγο παραπέρα στο κακό. Και τι γίνεται τότε; Βρίσκεις ότι έτσι περνάς δήθεν πιο όμορφα. Αλλά στην πραγματικότητα τι συμβαίνει; Τα φύλλα πάνω στα δένδρα, ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, είναι καταπράσινα. Όλα το ίδιο χρώμα. Μια μονοτονία. Έρχεται το φθινόπωρο και παίρνουν όμορφα χρώματα γίνονται κοκκινωπά, μετά κιτρινωπά (σαν χρυσάφι) κλπ. Αλλά δεν είναι για καλό. Ενώ τα καμαρώνουμε - «κοίταξε, κοίταξε χρώματα πάνω στο δένδρο» - έχουν μπει σε πορεία θανάτου. Έτσι και ο άνθρωπος. Από την στιγμή που κόβει λίγο από εκείνα που αποτελούν την χριστιανική πολιτεία, νομίζει πως ομόρφυνε τη ζωή του. Την έκανε πιο ευχάριστη, πιο ήρεμη, πιο άνετη. –Βρε παιδάκι μου, όπως και να το κάνεις είναι πληκτική η Εκκλησία. Όλο τα ίδια ακούμε. Μια ζωή ολόκληρη. Δες καλύτερα τηλεόραση. Κάθε φορά, διαφορετικές εικόνες. Γοητευτικό θέαμα.. Αλλιώς αισθάνεσαι. Ξεκουράζεσαι. Βέβαια, βέβαια... ξεκουράζεσαι... Αλλά είπε ο Χριστός: -Τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο να κερδίσει τον κόσμο όλο και ζημιωθεί την ψυχή του; Γιατί να πάρει την πορεία προς τον θάνατο; Και να καταλήξει στο θάνατο κάνοντας συγκαταβάσεις, μικρές στην αρχή, μεγαλύτερες ύστερα; Που όλο και τον απομακρύνουν από το άγιο θέλημα του Θεού; Όλοι έχουμε αναλάβει έναν πνευματικό αγώνα. Αλλά όλοι έχουμε και μια ολιγοψυχία. Μικρότερη ή μεγαλύτερη. Και σε όλους μας, έρχονται οι λογισμοί: «Ε, δεν πειράζει. Μια ολόκληρη ζωή είμαστε σωστοί. Δεν χάθηκε ο κόσμος και να κάνουμε κάτι». Να προσέχουμε αυτούς τους λογισμούς. Είναι επικίνδυνοι. Ελάτε παιδιά μου, κοντά μου Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός αισθάνεται μεγάλη χαρά όταν επιστρέφουμε κοντά Του. Και μας καλεί με πολλούς τρόπους. Μας φωνάζει: Ελάτε, σας περιμένω! Με την καμπάνα, τον Σταυρό, το Ευαγγέλιό Του, τις εικόνες. Με όλα όσα βλέπουμε στην Εκκλησία και συμβαίνουν στη ζωή μας. Όλα είναι φωνές του Θεού που μας λένε: «Γυρίστε παιδιά μου, κοντά μου, για να γεμίσει η καρδιά μου χαρά». «Χαρά γίνεται εν ουρανώ, επί ενί αμαρτωλώ απομακρυσμένω μετανοούντι», όταν διορθώσει το μυαλό του. Γιατί με την διόρθωση του μυαλού επιστρέφουμε στον Χριστό. Ενώ με το χαλάρωμα του μυαλού φεύγουμε από κοντά Του. Δεν φταίει τίποτε άλλο. Η γνώμη και το μυαλό μας φταίει. Ο Θεός είναι πολυεύσπλαγχνος, και χαίρει περισσότερο από όλα, όταν γυρίζουμε κοντά Του. Το κήρυγμα της Εκκλησίας, όλη η Εκκλησία, είναι η πρόσκληση του Θεού στα παιδιά Του για μετάνοια και επιστροφή. Κάθε συνάντηση με ιερωμένο είναι πρόσκληση επιστροφής στον Χριστό, γιατί ο παπάς μιλάει στο όνομα του Χριστού, ευλογεί στο όνομα του Κυριακή μετά τήν Ὕψωση. 21/9/2003 Χριστού, προτρέπει, συμβουλεύει, υπενθυμίζει, και σιωπηλός ακόμη το άγιο θέλημα του Χριστού. Είναι και αυτός μια φωνή του Χριστού που ακούγεται καθαρά από όλους και φωνάζει: «Ελάτε παιδιά μου, κοντά μου». Αμή

                                                                        ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ

ΤΟ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ΑΡΧΙΖΕΙ  ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ  27 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ  2025 ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟ

ΠΑΙΔΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΩΡΑ  11.00-12.00 πμ

ΠΑΙΔΙΑ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ  12.00-13.00πμ

                                                                                                       Ο ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ

                                                                                                  Π.ΠΕΤΡΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ

                                                                                           ΤΗΛ 6953096639

 ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Κήρυγμα στόν Άγιο Χαράλαμπο Πρέβεζας στίς 14/9/1991

Φῶς, ζωή, εὐωδία

Σήμερα, πού ἔχουμε τήν ἑορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ,

στρέφουμε τή σκέψη μας πρός τούς πρώτους χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι ὅταν

ζωγράφιζαν τόν Τίμιο Σταυρό, ἔβαζαν ἐπάνω Του καί τά λόγια: «Φῶς, Ζωή».

Στή μία πλευρά «Φῶς» καί στήν ἄλλη «Ζωή».

Ὁ Σταυρός εἶναι Φῶς καί Ζωή.

Ἀκόμη, στρέφουμε τή σκέψη μας, πρός τήν ἔνδοξη βασίλισσα, μητέρα

τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου, ἁγία Ἑλένη, ἡ ὁποία ζώντας τήν πίστη τήν ἀληθινή

καί ζώντας τή διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας ὅτι ὁ Σταυρός εἶναι Φῶς καί Ζωή,

ἐπεθύμησε νά ἔρθει καί νά ἀσπαστεῖ τόν ἴδιο τόν Τίμιο Σταυρό τοῦ Σωτῆρος

ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ Τίμιος Σταυρός κατά τήν παράδοση ἦταν πεταμένος

ἀπό τούς Ἑβραίους σε σκουπιδότοπο καί ἦταν σκεπασμένος μέ βρωμιές καί

ἀκαθαρσίες.

Καί πῆγε ἐκεῖ πού μέχρι τότε κανείς δέν τολμοῦσε νά πατήσει, λόγῳ

τῶν διωγμῶν καί λόγῳ τοῦ πλήθους τῶν Ἑβραίων. Πῆγε μέ τή δύναμη καί μέ

τό ὄνομα τοῦ υἱοῦ της, τοῦ ἰσαποστόλου ἁγίου Κωνσταντίνου, ἔψαξε καί

ἔσκαψε στή χωματερή, πού εἶχαν πετάξει τόν Σταυρό οἱ Ἐβραῖοι, μετά ἀπό τή

μεγάλη ἐκείνη Ἁγία Παρασκευή τῆς Σταύρωσης τοῦ Χριστοῦ.

Στίς 3 Αὐγούστου βρῆκε τούς τρεῖς σταυρούς, τῶν δύο ληστῶν καί τοῦ

Σωτήρα μας. Καί ἀπορώντας ποιός ἀπό τούς τρεῖς εἶναι ὁ Σταυρός τοῦ

Χριστοῦ, ἔκανε τή σκέψη ὅτι οἱ μέν σταυροί τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἄχρηστα καί

νεκρά ξύλα, ὁ δέ Σταυρός πάνω στόν ὁποῖο πέθανε ἡ Ζωή τοῦ κόσμου, ὁ

Κύριος καί Σωτήρας μας Ἰησοῦς Χριστός, εἶναι ζωοποιός καί δύναμη ζωῆς.

Εἶναι φῶς καί ζωή.

Καί τότε, κατά τήν παράδοση, βρέθηκε ἐκεῖ ἕνας νεκρός ἄνθρωπος, μία

νεκρή γυναίκα, πού εἶχε πεθάνει ἐκείνη τήν ἡμέρα. Ἀκούμπησαν τή νεκρή

πρῶτα στόν πρῶτο σταυρό καί μετά στόν δεύτερο χωρίς ἀποτέλεσμα. Τέλος,

ὅταν ἀκούμπησαν τήν νεκρή ἐπάνω στό ζωοποιό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ,

ἀναστήθηκε καί δοξολόγησε τόν Σωτήρα τοῦ κόσμου, δείχνοντας ἔτσι τί εἶναι ἡ

δύναμη τῆς πίστης.

Ἔτσι ὁ Θεός ἔδειξε σέ ὅλους, ὅτι αὐτός ἦταν ὁ ζωοποιός Του Σταυρός.

Ἐπάνω στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ βρῆκαν νά ἔχει φυτρώσει καί νά

ἀνθίζει ἕνα εὐῶδες φυτό, τό ὁποῖο, ἀπό τότε, ὀνομάζεται βασιλικός, γιατί ἦταν

ἐπάνω στόν Σταυρό τοῦ Βασιλέως Χριστοῦ. Σύμβολο ὅτι ὁ Σταυρός τοῦ

Χριστοῦ δέν εἶναι μόνον Φῶς καί Ζωή καί Ἀνάσταση, ἀλλά εἶναι καί Εὐωδία.

Ἡ εὐωδία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἡ εὐωδία τῆς ζωῆς, πού εἶναι ἀφιερωμένη

στή δόξα τοῦ Θεοῦ.

Δέν πρέπει ποτέ νά τό ξεχνᾶμε ὅτι ὁ Χριστός ἦρθε στόν κόσμο γιά νά

«πληρώσει τά σύμπαντα εὐωδίας» πνευματικῆς.

Ἄς φανταστοῦμε τώρα μία σκηνή.

Ἄς ποῦμε ὅτι κατεβήκαμε ἀπό τά ἄστρα, ἀπό τό φεγγάρι, ὅτι εἴμαστε

ἐξωγήινοι. Ἐρχόμαστε στή γῆ καί κοιτάζουμε νά δοῦμε τί εἶναι αὐτός ὁ

κόσμος.

Τί θά ἰδοῦμε, ἀδελφοί μου;

2Ἡ Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. 14/9/1991

Ἐγκλήματα, βλαστήμιες, κλεψιές, βρωμιές, ἀνηθικότητες, μίση, πάθη.

Μανία γιά ἁρπαγή. Σέ τί βαθμό; Σέ βαθμό πού ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου ὅταν τά

σκέπτεται, ἰλιγγιᾶ καί λέγει: «Μά, εἶναι κόσμος αὐτός καί κοινωνία ανθρώπων

ἤ εἶναι ζούγκλα»;

Ἄν κανείς τό φιλοσοφήσει καλά, πραγματικά ὁ κόσμος μας δέν εἶναι

κοινωνία ἀνθρώπων λογικῶν καί μέ βάσεις ἠθικές καί πνευματικές ἀλλά εἶναι

ζούγκλα. Ἐνῶ, ὅμως σκέφτεται κανείς ὅτι ἡ ἀνθρωπότητα εἶναι ζούγκλα, γιατί

ο καθένας νοιάζεται μόνο για τό συμφέρον του, καί τό κακό εἶναι βοῶν καί

κρᾶζον, ὑπάρχει καί κάτι πού τοῦ δίνει ἐλπίδα.

Καί τό βλέπει κανείς, ἐάν στρέψει τά μάτια του λιγάκι πιό ἐρευνητικά καί

δεῖ μέσα στίς ἐκκλησίες καί δεῖ μέσα στά σπίτια, πού ζοῦν ἥσυχα καί ἤρεμα οἱ

ἄνθρωποι τῆς καλωσύνης, τῆς ἀγάπης, τῆς θυσίας, τῆς φιλαλληλίας και τῆς

βοήθειας. Είναι οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι, πού στενοχωροῦνται ἄν περάσει ἡμέρα

χωρίς νά κάνουν κάποιο καλό. Είναι οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι, πού θλίβονται ὄχι

γιατί ἔκαναν κάτι πού εἶναι ὁλοφάνερα ἁμαρτία καί ρυπαρότητα, ἀλλά

στενοχωροῦνται ἀκόμη καί ἄν περάσει ἀπό τή διάνοια καί ἀπό τήν ἐπιθυμία

τους κάτι τό κακό. Μία κακή σκέψη.

Ἄν λοιπόν στρέψουμε τά μάτια μας σ’ αὐτούς τούς ἀνθρώπους, τότε

παίρνουμε θάρρος καί ἐλπίδα.

Γιατί δέν γίνονται ὅμοιοι μέ τούς ἄλλους;

Ἀλλά, μέσα σ’ αὐτόν τόν κόσμο, τόν τόσο διαφορετικό, πού ἡ ποιότητά

του κυμαίνεται ἀπό τό ὕψος τῆς ἀρετῆς μέχρι τά βάθη τῆς κακίας καί τῆς

ἁμαρτίας, θά μποροῦσε κανείς νά πεῖ:

«Καλά, αὐτοί οἱ ταλαίπωροι πού νοιάζονται γιά τό καλό, γιατί τό κάνουν;

Γιατί προσεύχονται; Γιατί θυσιάζονται; Γιατί κοπιοῦν; Γιατί πάσχουν καί

ὑποφέρουν; Γιά ποιούς; Γιατί δέν τά κλωτσᾶνε ὅλα αὐτά, νά γίνουν καί αὐτοί

ὅμοιοι μέ τούς ἄλλους»;

Ἡ ἀπάντηση εἶναι:

Γιατί κάποια ἡμέρα, κατέβηκε στόν κόσμο ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ καί ἀφοῦ

ἔζησε στόν κόσμο γεμάτος ἀπό ἀγάπη καί ἀπό καλωσύνη, ἀνέβηκε στό

Σταυρό ἐκουσίως.

Γιατί ἀνέβηκε στό Σταυρό ἐκουσίως;

Γιά νά δείξει καί στούς μέν καί στούς δέ, ποιό εἶναι τό σωστό. Καί πῶς

πρέπει νά ἀντιμετωπίζουν κακίες, μίση, πάθη.

Καί σέ ἐκείνους πού εἶναι μακρυά του, νά δείξει ότι δέν πρέπει ποτέ νά

ἀπογοητεύονται.

Γιατί, ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ, ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ ἐπάνω στό

Σταυρό εἶναι Φῶς καί Ζωή.

Και εἶναι φῶς καί ζωή μέ τό νά μᾶς δείχνει ποῖο εἶναι τό νόημα τῆς ζωῆς

καί τοῦ κόσμου.

Ἀλλοίμονο στόν ἄνθρωπο, πού δέν θέλει νά καταλάβει ὅτι πρέπει νά

ξεπεράσει ὅλον τόν κακό του ἑαυτό, ὅλες τίς κακές του ἐπιθυμίες καί δέν θέλει

νά καταλάβει, ὅτι ἡ ἀληθινή ζωή βρίσκεται στην ὑπακοή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Νά συμπορευθοῦμε καί νά συσταυρωθοῦμε μέ Αὐτόν

Ἀλλοίμονο στόν ἄνθρωπο πού δέν θέλει νά καταλάβει ὅτι πρέπει καί ὁ

ἴδιος νά σταυρωθεῖ γιά τόν Θεό, πού εἶναι ὁ Κτίστης καί Δημιουργός τῶν

3Ἡ Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. 14/9/1991

ἁπάντων, ὅπως σταυρώθηκε ὁ Χριστός γιά μᾶς. Νά σταυρωθεῖ ὄχι σωματικά,

ἀλλά νά σταυρωθεῖ γιά τά πάθη, γιά τίς κακές του ἐπιθυμίες, γιά τά μίση του,

γιά τήν ἁρπαχτική του μανία, γιά τήν ἀπέραντη φιληδονία πού τόν μαστίζει.

Ὅποιος αὐτό τό καταλάβει καί ἀρχίσει νά σταυρώνει τόν ἑαυτό του,

ὅπως ὁ Χριστός σταύρωσε τόν ἑαυτό Του γιά μᾶς, ἀρχίζει ἡ ζωή του νά

πλημμυρίζει στό φῶς καί νά γίνεται ἀληθινή ζωή. Καί ἀρχίζει ἡ ψυχή του νά

ἀποκτᾶ τήν εὐωδία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Νά μυρίζει ασύγκριτα καλύτερα από

τό βασιλικό, πού βρέθηκε ἐπάνω στόν Τίμιο Σταυρό.

Ἀδελφοί μου, ὁ Χριστός πέθανε μέν στόν Σταυρό «τῇ ἁμαρτία».

Πέθανε, γιά νά πεθάνει ἡ ἁμαρτία. Ὄχι ἡ δική Του πού δέν εἶχε, ἀλλά ἡ δική

μας. Γιατί ὅταν ὁ Χριστός ἀπέθανε ὑπέρ ἡμῶν, ἀπέθανε ὑπέρ τῶν ἁμαρτιῶν

τοῦ κόσμου. Καί ἔδωσε τό αἷμα Του εἰς «ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν

αἰώνιον».

Πρέπει λοιπόν καί ἐμεῖς νά πεθάνουμε γιά τήν ἁμαρτία, γιά νά

ἀναστηθοῦμε γιά τήν αἰώνια ζωή. Καί νά μπορέσουμε ν’ ἀποκτήσουμε τήν

ἐλπίδα καί τήν προϋπόθεση τῆς σωτηρίας. Έτσι, ὅταν θά ἔρθει ἡ ἡμέρα τῆς

ἀναστάσεως, τῆς κοινῆς ἀναστάσεως, τότε πού «θά ἀκουστεῖ ἡ σάλπιγγα τοῦ

ἀγγέλου», τότε πού ὅλοι θά ἀναστηθοῦμε, τότε νά ἐξέλθουμε εἰς ἀπάντησιν

τοῦ ἐρχομένου μετά δόξης, Σωτῆρος τοῦ κόσμου.

Καί τότε, «ἁρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου εἰς

ἀέρα, καί οὕτω πάντοτε σύν Κυρίῳ ἐσόμεθα». Θά ἀναληφθοῦμε κι ἐμεῖς στούς

οὐρανούς, ὅπως ἀνελήφθη πρῶτος ὁ Χριστός καί εἰσῆλθε στό πέραν τοῦ

οὐρανοῦ καταπέτασμα, στό επουράνιο θυσιαστήριο, στόν ἐπουράνιο Ναό τῆς

δόξης τοῦ Θεοῦ, στή αἰώνια Βασιλεία Του.

Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ εἶναι τό σύμβολο ὁλόκληρης τῆς χριστιανικῆς

πίστης. Γι’ αὐτό ἀκριβῶς, ὅποιος εἶναι χριστιανός ἀγαπᾶ τόν Σταυρό. Τόν ἔχει

στό στῆθος του, τόν ἔχει στήν καρδιά του, τόν ἔχει στό νοῦ του. Καί ὅσο καί ἄν

τόν βλέπει, τόσο περισσότερο τόν καμαρώνει καί τόσο περισσότερο δέν τόν

χορταίνει.

Γιατί ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ εἶναι Φῶς καί Ζωή.

Καί εἶναι ἡ εὐωδία τοῦ κόσμου.

Ἡ εὐωδία τῶν ψυχῶν μας, ἡ ἐλπίδα τῆς αἰώνιας ἀνάστασης καί

δικαιώσεως στήν ἐπουράνια Βασιλεία. Ἀμήν.-

 

Η σημασία των γενεθλίων της Θεοτόκου

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Στην Εκκλησία μας γιορτάζουμε τρία γενέθλια: του Χριστού, της Παναγίας και του Προδρόμου. Γιατί η γέννησή τους σχετίζεται με τον κόσμο, τη σωτηρία και την αναγέννησή του.

Η γέννηση, βέβαια, του κάθε ανθρώπου είναι δώρο Θεού στην ανθρωπότητα, αφού όλοι μας έχουμε κάποια χαρίσματα, που, προσφέροντάς τα στους άλλους, συμβάλλουμε στην ανάπτυξη και την ευτυχία τους. Άλλωστε, «κάθε παιδί που γεννιέται, είναι και ένα μήνυμα των ουρανών ότι ο Θεός δεν μας εγκατέλειψε», κατά τον Αβραάμ Λίνκολν.

Έτσι, η γέννηση της κόρης του Ιωακείμ και της Άννας, από τη Ναζαρέτ, παρ’ όλη τη φυσική αδυναμία τους για τεκνοποίηση, είναι, όντως, σημείο με το οποίο αποκαλύπτεται η αγάπη του Θεού για όλο τον κόσμο. Η ταπεινή Μαριάμ γεννιέται αθόρυβα, αλλά η γέννησή της φέρνει χαρά σε όλη την οικουμένη, αφού από αυτήν θα προέλθει ο «Ήλιος της δικαιοσύνης, Χριστός ο Θεός ημών», που θα καταργήσει τον θάνατο και θα μας χαρίσει ζωήν αιώνιο.

Το κάθε γεγονός, όσο και να έχει παγκόσμιες διαστάσεις, δεν μας λέει τίποτα, αν δεν το αγγίξουμε προσωπικά και αισθανθούμε ότι μας αφορά. Η γέννηση της Θεοτόκου έχει σημασία για μας στο σημείο που σχετιζόμαστε με τον Υιό της. Άλλωστε, κανείς δεν θα μιλούσε γι’ αυτήν αν το παιδί της δεν είναι «ο προ αιώνων Θεός», αν δεν είναι Θεάνθρωπος, αν δεν είναι ο Σωτήρας του κόσμου. Η σχέση μας με το Χριστό καθορίζει και τη σχέση μας με τη Μητέρα Του, τη Θεοτόκο Μαρία, την αγνήν Παρθένον Μαριάμ «των θλιβομένων τη χαρά».

Τα διάφορα προβλήματα της καθημερινότητας, η αίσθηση της αδυναμίας μας να τα υπερβούμε, όπως και οι δοκιμασίες - κάποτε οριακές - ενδεχομένως να μας οδηγούν στο να «πιαστούμε από τον Θεό». Είναι η ευκαιρία για να αρχίσουμε την προσευχή, τον εκκλησιασμό, τη νηστεία, όλα εκείνα, τέλος πάντων, που μας κάνουν να αισθανόμαστε ότι συνδεόμαστε με τον Θεό.

Δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι η συμπεριφορά αυτή είναι υποκριτική ή απόλυτα συμφεροντολογική. Δεν έχει, όμως, ως αφετηρία την αγάπη, που καθορίζει και την ποιότητα της σχέσης. Ο άνθρωπος που αγαπά τον Χριστό δεν Τον θέλει για να «νιώσει ωραία», για να του αυξήσει τις αντοχές του, για να του είναι αποκούμπι. Τον θέλει, γιατί Τον θέλει! Γιατί μέσα στην καρδιά του βιώνει την παρουσία Του, ακόμα και στην πιο μεγάλη δοκιμασία, ακόμα και όταν Εκείνος - για λόγους που μόνο Εκείνος γνωρίζει - σιωπά, όπως σιώπησε στο Σταυρό του Υιού Του, στο αίμα των μαρτύρων, στον πόνο των εκατομμυρίων ανθρώπων.

Αν «κραταιά ως θάνατος η αγάπη»(Άσμα Ασμάτων, 8,6) και αν ο θάνατος είναι μυστήριο, τότε η δυνατή σχέση με το Χριστό είναι το άγνωστο μυστήριο για τους αμύητους και για όσους βλέπουν την πίστη ως «δούναι και λαβείν».

Όσοι, όμως, θέλουν και το παλεύουν ο Ναζωραίος να είναι το Α και το Ω της ζωής τους, αισθάνονται τη σχέση μαζί Του και γι’ αυτό σηκώνουν με ελπίδα Αναστάσεως τον όποιο σταυρό τους. Μέσα σε αυτή την καρδιακή βιοτή χαίρονται για ό,τι σχετίζεται μαζί Του, όπως η γιορτή της γέννησης της Μητέρας Του, ζητώντας τη συμπόρευση της από το νυν στο αεί, από το θάνατο της αμαρτίας στη ζωή του Υιού της και δικού μας Κυρίου και Θεού.

 Η ΑΓΙΑ ΕΡΜΙΟΝΗ Η ΙΑΤΡΟΣ (4 Σεπτεμβρίου)

Η άγια Ερμιόνη ήταν μία από τις τέσσερις κόρες του αγίου δια­κόνου Φιλίππου (εορτάζει 11 Οκτωβρίου), πού είχε κατηχή­σει τον Αιθίοπα ευνούχο της Κανδάκης κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού του. Το βιβλίο των «Πράξεων» μας αναφέρει και για τις τέσσερις αυτές θυ­γατέρες του αγίου Φιλίππου ότι ήταν «παρθένοι προφητεύουσαι» (Πράξ. κα' 9), δηλαδή ζούσαν ζωή παρθενι­κής καθαρότητος και προφήτευαν.

Συνέβη κάποτε δύο από τις τέσσε­ρις αυτές κόρες, ή Ερμιόνη και ή Εύτυχίς, να επισκεφθούν την Έφεσο για να πάρουν την ευλογία και τις συμ­βουλές του άγιου Ιωάννου του Θεολό­γου, όμως δεν τον πρόλαβαν. Ό άγιος Ιωάννης, ό μαθητής της αγάπης, είχε μεταστεί «εις τάς ουράνιους μονάς». Γι' αυτό συναντήθηκαν με τον μαθητή του αποστόλου Παύλου Πετρώνιο. Κοντά στον θεοσεβή αυτόν άνδρα δι­δάχθηκαν και μυήθηκαν βαθύτερα στα μυστήρια της χριστιανικής Πίστε­ως. Και ζούσαν θεάρεστα αγωνιζόμε­νες να μιμηθούν τις αρετές των Άγιων.

Ή Ερμιόνη γνώριζε πολύ καλά την ιατρική επιστήμη. Και την ασκούσε με πολλή επιμέλεια. Φρόντιζε μαζί με τα υλικά φάρμακα να χορηγεί στους ασθενείς και τα πνευματικά φάρμακα των αγίων συμβουλών των εντολών του Χρίστου, του ιατρού των ψυχών και των σωμάτων. Και σε πολλές πε­ριπτώσεις με την επίκληση του ονόμα­τος του παντοδυνάμου Κυρίου Ιησού Χριστού επιτελούσε θαύματα και θε­ραπείες πολλών άσθενούντων.

Ή φήμη της Ερμιόνης ως αγίας, προφήτιδος και θαυματουργού άρχι­σε να απλώνεται σ' όλη την ευρύτερη περιοχή της Ασίας. Κάποτε ό βασιλιάς Τραϊανός διερχόταν από την Έφεσο πορευόμενος σε εκστρατεία κατά των Πάρθων (114 μ.Χ.) και συνέβη να α­κούσει τα κατορθώματα της χριστια­νής γυναίκας Ερμιόνης. Γέμισε τότε από κατάπληξη και διέταξε να τη φέ­ρουν κοντά του. Ό βασιλιάς προσ­πάθησε με κολακείες και υποσχέσεις να την αποσπάσει από τη χριστιανι­κή της πίστη και από την αγάπη της προς τον λατρευτό της Νυμφίο Ιησού Χριστό. Επειδή όμως ή Άγια παρέ­μενε ακλόνητη στις θέσεις της, διέτα­ξε να τη ραπίσουν. Το πρόσωπο της Αγίας ταλαντευόταν από τα βίαια ραπίσματα, εκείνη όμως διατηρούσε τη γαλήνη της και την ηρεμία της, επειδή ό Κύριος Ιησούς Χριστός την ενίσχυε με ειδική χάρη. Τον έβλεπε τον Κύριο ή Αγία με τα μάτια της πίστεως της να κάθεται στο κριτήριο με το σχήμα του Πετρωνίου και να την παρηγορεί. Σε κάποια στιγμή ή Ερμιόνη εμπνεόμενη από το Πανάγιο Πνεύμα προανήγγει­λε στον Τραϊανό ότι θα νικήσει τούς Πάρθους και πώς ό επόμενος διάδο­χος του (μετά το θάνατο του) θα είναι ό Αδριανός, ό γαμπρός του από θυ­γατέρα του. Στο άκουσμα αυτής της ειδήσεως ό Τραϊανός χάρηκε, γι' αυτό και την άφησε ελεύθερη.

Ή Ερμιόνη επέστρεψε πίσω στα έρ­γα της με δοξολογία προς τον ύψιστο Θεό πού την αξίωσε να Τον ομολογή­σει!... Συνέχισε ταπεινά με τα φιλό­στοργα αισθήματα της να ανακουφί­ζει τον πόνο των ασθενών. Ιδιαίτερη μέριμνα και φροντίδα επέδειξε προς τους πτωχούς ξένους. Ίδρυσε γι' αυ­τούς πανδοχείο, στο όποιο έβρισκαν περιποίηση και φιλοξενία μοναδική. Ή Ερμιόνη με την ανιδιοτελή προσφορά της αγάπης της και τη ζεστή της πα­ρουσία θέρμαινε όλους ψυχικά και σωματικά.

Το έτος 117 ανήλθε στο θρόνο ό αυ­τοκράτορας Αδριανός, σκληρός και αυτός, όπως και οι προκάτοχοι του. Πληροφορήθηκε για τη δράση της Ερμιόνης και την απέραντη εκτίμηση πού είχε ό κόσμος προς αυτήν. Την κάλεσε λοιπόν μπροστά του και της απηύθυνε ερωτήσεις, πόσων χρονών είναι και από που κατάγεται κλπ. Ή Αγία ατρόμητα αποκρίθηκε: «Ό Κύ­ριος μου ό Ιησούς Χριστός γνωρίζει πόσων ετών είμαι και από που κατά­γομαι». Ό Αδριανός όργίσθηκε από τις απαντήσεις της και διέταξε να τη μα­στιγώσουν αλύπητα. Μετά διεπέρασαν καρφιά κάτω από τα πόδια της. Ή Ερμιόνη ευχαριστούσε συνεχώς τον Κύριο με ψαλμούς και ύμνους, γιατί αξιωνόταν να πάσχει γι αυτόν τον αγαπημένο της Νυμφίο.

Στη συνέχεια έριξαν την Αγία μέσα σε λέβητα (καζάνι) πού έβραζε μέσα του λιωμένη πίσσα, άσφαλτο, μολύ­βι και θειάφι. Ό Κύριος όμως δρόσιζε την πιστή δούλη του και τη διαφύλα­ξε άτρωτη. Ό τύραννος πλησίασε τότε κοντά στο πυρακτωμένο καμίνι για να ερευνήσει το θαύμα. Αλλά τιμωρήθη­κε. Το δέρμα του αποσπάστηκε και τα νύχια του έπεσαν από τα χέρια του. Ή Ερμιόνη μέσα από το χάλκινο λέβητα ατρόμητα διεκήρυσσε: «Είναι μεγάλος και ένδοξος ό Θεός μας, ό Θεός όλων των χριστιανών!». Ό Αδριανός αγα­νακτισμένος από τη δύναμη της χρι­στιανικής πίστεως διέταξε και την έρι­ξαν σε πυρακτωμένο τηγάνι. Συνέβη όμως οι φλόγες πού το πυράκτωναν να διασκορπισθούν και να κάψουν τούς περίεργους παρευρισκομένους. Ή φωτιά κατόπιν έσβησε τελείως. Νι­κήτρια εξερχόταν ή Ερμιόνη και από αυτό το μαρτύριο. Μετά την οδήγησαν στο ναό των εθνικών για να θυσιάσει. Και εκεί με τη δύναμη της προσευχής της συνέτριψε τα είδωλα.

Φοβερά νικημένος και ντροπιασμέ­νος ό Αδριανός διέταξε τότε τον απο­κεφαλισμό της Ερμιόνης. Ή παρά­δοση αναφέρει ότι οι δύο δήμιοι της Θεόδουλος και Θεότιμος επειδή έ­σπευσαν να την αποκεφαλίσουν πριν προσευχηθεί, τιμωρήθηκαν από τον Θεό με παράλυση των χεριών τους. Ή Αγία όμως προσευχήθηκε γι' αυτούς και έγιναν τελείως υγιείς. Συγκλονισμέ­νοι και οι δύο από το θαύμα αρνήθη­καν να τη θανατώσουν και έγιναν χρι­στιανοί. Ό Κύριος εκείνη την ώρα τούς ασφάλισε με ειρηνικό θάνατο στη Βα­σιλεία του. Σε λίγο ειρηνικά έκοιμήθη εκεί και ή Ερμιόνη, δοξασμένη και νι­κήτρια, πριν προλάβουν άλλοι δήμιοι να τη θανατώσουν. Ή ταφή της έγινε στην Έφεσο.

Ερμιόνη! Μια γενναία και μαρτυρική μορφή της πρώτης Εκκλησίας. Άς εμ­πνευσθούμε από το αγνό και ηρωικό της φρόνημα. Άς παραμένουμε αδού­λωτοι στην ψυχή, για να μπορούμε να μένουμε απροσκύνητοι στους μεγά­λους της γης. «Κύριον τον Θεόν σου προσκυνήσεις και αύτώ μόνω λατρεύ­σεις» (Ματθ. δ' 10).