Παρασκευή 8 Ιανουαρίου 2016

Κυριακή μετά τα Φώτα

Κυριακή μετά τα Φώτα, του μακαριστού Μητροπολίτου Νικοπόλεως π. Μελετίου Καλαμαρά


Κυριακή μετά τα Φώτα, του μακαριστού Μητροπολίτου Νικοπόλεως π. Μελετίου Καλαμαρά
ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ
(Ματθ. 4, 12-17)
Φωνή στήν ἔρημο

            Ὅταν ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός ἔμαθε ὅτι ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος συνελήφθη καί κλείσθηκε στή φυλακή, ἄρχισε νά κηρύττει.
            Μέχρι τότε ὁ Ἰωάννης προετοίμαζε τόν δρόμο τοῦ Χριστοῦ. Καί ἔλεγε πάντοτε: «Ἐγώ εἶμαι ἡ φωνή τοῦ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ».
            Τό σημερινό Εὐαγγέλιο λέει: «Ἀρχή τοῦ Εὐαγγελίου Ἰησοῦ Χριστοῦ». Καί ἀμέσως μετά συνεχίζει: «Φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ, ἑτοιμάσατε τάς ὁδούς τοῦ Κυρίου». Παράξενο πράγμα. Ἀρχή τοῦ Εὐαγγελίου,  εἶναι μιά «φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ».             Πάντοτε ἡ ἀρχή τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι μιά φωνή στήν ἔρημο. Καί σήμερα καί πάντοτε. Ἡ πάλη μέ τό κακό ξεκίνησε κάποια στιγμή, μέσα στόν Παράδεισο καί μετέβαλλε τόν Παράδεισο σέ ἔρημο. Καί ἔπαυσε νά ὑπάρχει ἐπίγειος Παράδεισος. Ὁ κόσμος ὁλόκληρος, σιγά-σιγά μετεβλήθη πνευματικά σέ ἔρημο, ὅπως μετεβλήθη ἡ ἄλλοτε πανεύφορος περιοχή καί ἔγινε ἡ γνωστή ἔρημος Σαχάρα.
            Τί νά πρωτοθυμηθεῖ κανείς; Τά ἐγκλήματα, τήν διαφθορά, τήν ἀνηθικότητα; Τό μίσος κατά τοῦ καλοῦ στό ὁποῖο καταντᾶ ὁ ἄνθρωπος ὅταν ξεφύγει ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ;
            Τό κακό ὅταν προχωρήσει, καταντάει σέ μίσος κατά τοῦ καλοῦ. Σέ θεοποίηση τοῦ κακοῦ.
            Ἀλλά ὁ ἄνθρωπος δέν φτάνει μ’ ἕνα πήδημα στή θλιβερή αὐτή κατάσταση. Πρῶτα φεύγει ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί ἀγαπάει τόν κόσμο καί τά ἐν τῷ κόσμῳ. Ἀγαπάει ὄχι τήν ψυχή του, τόν Θεό καί τήν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ἀλλά τόν ἑαυτό του -σάν σαρκικό ὄν- καί τά ἐν τῷ κόσμῳ.
            Λοιπόν, ὅταν βλέπει κανείς τόν ἄνθρωπο νά ξεφεύγει ἀπό τό πνεῦμα καί νά γίνεται σάρκα, πρέπει νά βλέπει τήν ἔρημο νά προχωράει καί νά διαλύει τά πάντα.
Στροφή στόν οὐρανό
            Γι' αὐτό λέει τό Εὐαγγέλιο: «φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ, ἑτοιμάσατε τήν ὁδόν τοῦ Κυρίου». Ἐκτιμεῖστε την, ἀγαπεῖστε την, προσπαθεῖστε νά τήν φτειάξετε τήν ὁδόν τοῦ Κυρίου. Ποῦ;    Μέσα σας. Στήν καρδιά σας πρῶτα καί μετά στά ἔργα.       Στήν ἀντίληψη καί στήν κατανόησή σας πρῶτα καί μετά στά ἔργα. Γιατί πάντοτε ἐκεῖνο πού ἔχει ἡ καρδιά βγαίνει καί στά ἔξω.
            Αὐτή εἶναι ἡ ἀποστολή μου, ἔλεγε ὁ Πρόδρομος. Νά σᾶς τό φωνάζω ὅτι ἑτοιμάζω τό δρόμο τοῦ Κυρίου. «Ἑτοιμάσατε τήν ὁδόν τοῦ Κυρίου». Ἑτοιμᾶστε καί σεῖς ἕνα δρόμο ὅπως τόν ἑτοιμάζω καί ἐγώ. Ὄχι δρόμο μέ ἄσφαλτο. Ἕνα δρόμο μέσα σας. Μέσα στήν καρδιά σας. Ἕνα δρόμο πού νά περάσει καί νά μπεῖ μέσα σας ὁ Κύριος, ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ὁ Θεός πού κατέβηκε στή γῆ γιά νά ρθεῖ κοντά μας, μέσα μας. Νά μᾶς ἁγιάσει, νά μᾶς φωτίσει, νά μᾶς σώσει.
            Ὅταν ὁ Χριστός ἄρχισε νά κηρύττει. Τί εἶπε; Πιά ἦταν τά πρῶτα του λόγια, τό πρῶτο του μήνυμα καί σύνθημα πού ἔλεγε στόν κόσμο;
            «Μετανοεῖτε. Ἤγγικεν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν».
            Τί σημαίνει αὐτό τό «Μετανοεῖτε. Ἤγγικεν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν»; «Μετανοεῖτε», σημαίνει ἀλλᾶξτε μυαλό. Ὄχι νά ἀλλάξετε τώρα αὐτή τήν στιγμή μόνο, ἀλλά κάθε στιγμή νά ἀλλάζετε μυαλό. Νά τό γυρίζετε τό μυαλό σας πρός τήν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. «Ἤγγικεν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν». Εἶναι στήν πόρτα σας. Δίπλα σας. Προσπαθεῖτε ὅσο περισσότερο μπορεῖτε νά γυρίζετε τό κεφάλι σας, τό μυαλό σας, τήν καρδιά σας, πρός τήν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν.
            Ἀπό ἐκείνη τήν ἡμέρα, ἔζησε πάνω στή γῆ ὁ Χριστός τρία χρόνια. Ἐγύριζε ὅλη τήν Ἰουδαία, τήν Σαμάρεια, τήν Γαλλιλαία καί ἐδίδασκε τόν λαό. Τί τόν δίδασκε; Τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.       Καί προσπαθοῦσε νά τόν βοηθήσει νά καταλάβει ὅτι ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν «ἤγγικεν». Μέ ποῖον τρόπο; Ἔκανε θαύματα πού δέν μπορεῖ νά τά κάνει κανείς. Ἐθεράπευσε λεπρούς, ἔδιωξε δαιμόνια ἀπό δαιμονισμένους. Ἀνάστησε νεκρούς. Θεράπευσε παραλυτικούς. Θεραπεύτηκε ἡ αἱμορροοῦσα, μόνο πού ἄγγιξε τό ροῦχο του.
            Πῶς γίνονταν αὐτά; Ποιός μπορεῖ νά τά κάνει;
            Οἱ ἄνθρωποι πού λάβαιναν γνώση καί πείρα αὐτῶν τῶν θαυμάτων δόξαζαν τόν Θεό. Καί ἔλεγαν:
            -Εἶναι δυνατόν, νά συμβαίνει κάτι ἄλλο, ἀπό τό νά ἦλθε ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ κοντά μας;
            Παράδειγμα:
            Εἶχε πεθάνει ἡ κόρη τοῦ Ἰαείρου. Τήν εἶχαν στό φέρετρο νά τήν κηδεύσουν. Ἔκλαιγαν. Εἶχαν ἔλθει νά τήν πᾶνε στό κοιμητήριο. Πηγαίνει ὁ Χριστός καί λέει:
            -Τί κλαῖτε; Δέν πέθανε. Κοιμᾶται.
            Τί ἔκανε ὁ κόσμος πού ἦταν ἐκεῖ;
            Γελοῦσαν ὅλοι εἰς βάρος του. Γιατί τό ξέρανε. Τό κορίτσι εἶχε πεθάνει. Κατεγέλων αὐτοῦ. Ὁ Χριστός εἶπε:
            -Βγεῖτε ἔξω ἀπό τό σπίτι.
            Ἔπειτα στάθηκε δίπλα στό κρεβάτι τῆς νεκρῆς κοπέλλας, μόνο μέ τόν πατέρα, τήν μητέρα καί τούς τρεῖς μαθητές του. Ἔπιασε τό κορίτσι τό πεθαμένο ἀπό τό χέρι καί τῆς εἶπε νά σηκωθεῖ:
            Ἀμέσως τό κορίτσι σηκώθηκε. Ἀναστήθηκε.
            Ὁ Χριστός γύρισε καί εἶπε στόν Ἰάειρο καί στή γυναίκα του:
            -Μή τό λέτε κανενός τί ἔγινε.
            Καί βγαίνει ὁ Ἰάειρος ἔξω χωρίς νά λέει τίποτε, βουβός.
            –Τί ἔγινε; Πῶς ἀναστήθηκε τό παιδί;
            -Δέν ξέρω τίποτε.
            Μά πῶς δέν ἤξεραν. Τὄξεραν καί τό εἶχαν καταλάβει ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, λέει τό Εὐαγγέλιο καί ἐδόξαζαν τόν Θεό. Γιατί κατάλαβαν ὅτι ἐκεῖνος πού μπῆκε μέσα, ἦταν ἡ ἀνάσταση καί ἡ ζωή.
Ὁ ὀνειδισμός τοῦ Χριστοῦ σήμερα
            Ἔτσι ἄρχισαν οἱ ἄνθρωποι νά πιστεύουν στόν Χριστό. Ὅτι εἶναι ἡ ἀλήθεια, ὅτι εἶναι ἡ ζωή τοῦ κόσμου, ὅτι εἶναι ἡ ἀνάσταση. Ἀλλά δέν βρῆκε μόνο ὀπαδούς καί πιστούς. Βρῆκε καί ἐχθρούς. Καί οἱ ἐχθροί του, φρόντισαν καί τόν σταύρωσαν.
            Ποῦ τόν ἐσταύρωσαν; Ἔξω ἀπό τήν πόλη. Περιφρονητικά.            Τόν ἔβγαλαν ἔξω ἀπό τήν ἁγία πόλη Ἱερουσαλήμ καί τόν σταύρωσαν στόν Γολγοθᾶ. Τό ἐδέχθη ὁ Κύριος. Δέν τό ἔπαθε. Γιατί ἦταν παντοδύναμος. Τό ἐμεθόδευσε καί τό ἐδέχθη. Γιά νά ἁγιάσει ἐμᾶς. Ἔπαθε ὄχι γιατί δέν μποροῦσε νά κάνει διαφορετικά, ἀλλά γιά νά χύσει τό αἷμα του γιά μᾶς. Νά πλενόμαστε μέ τό αἷμα του πού χύθηκε στό Γολγοθᾶ, νά πλενόμαστε καί μέ τό αἷμα του πού μεταλαμβάνομε ἀπό τήν Ἁγία Κοινωνία, ἀπό τό ἅγιο Ποτήριο.
            «Ἔξω τῆς πύλης ἔπαθε, ἵνα ἁγιάσει τόν λαόν».
            Γιά νά ἁγιάσει καί ἐμᾶς. Ρωτᾶ ὁ ἀπόστολος: Τοίνυν, λοιπόν, τό πήρατε τό δίδαγμα; Τό καταλάβατε;
            «Τοίνυν, ἐξερχόμεθα καί ἡμεῖς, ἔξω τῆς παρεμβολῆς, τόν ὀνειδισμόν αὐτοῦ φέροντες».
            Ἄν ἐκεῖνος ὑπέμεινε τέτοιον ὀνειδισμόν, νά τόν σταυρώσουν ἀνάμεσα σέ κακούργους, καί νά τόν θεωρήσουν κατάρα, γιά μᾶς καί γιά τή σωτηρία μας, ἐμεῖς τί πρέπει νά κάνομε γιά τή δική μας σωτηρία; Λέει ὁ ἀπόστολος:
            «Ἐξερχόμεθα τοίνυν καί ἡμεῖς ἔξω τῆς παρεμβολῆς, τόν ὀνειδισμόν αὐτοῦ φέροντες». Ἄς ἀγαπήσομε αὐτή τήν ντροπή τοῦ Χριστοῦ τόν ὀνειδισμό του, τήν κατάρα, πού πῆρε ἀπό τούς Ἑβραίους. Ἄς τήν ἀγαπήσομε καί ἄς τήν πάρομε καί ἐμεῖς πάνω μας. Γιατί ἀξίζει νά γίνει κανείς συμμέτοχος τοῦ Χριστοῦ. Κοινωνός τοῦ Χριστοῦ. Νά βρεθεῖ κοντά στόν Χριστό.
            Πῶς θά τό κάνομε αὐτό; Ἀπάντηση:
            Ἔχομε ἕνα κόσμο πού μᾶς τραβάει νά ἀπασχοληθοῦμε μέ «τά τοῦ κόσμου». Μόνο μέ τά τοῦ κόσμου.
            Βέβαια, ἔτσι καί ἀλλιῶς θά ἀσχοληθοῦμε μέ τόν κόσμο.     Δέν μπορεῖ νά μήν ἀσχοληθοῦμε μέ τό σπίτι μας, μέ τήν δουλειά μας, μέ τό φαγητό μας, μέ τά παιδιά μας, μέ τήν πρόοδό μας, μέ ὅτι καλό ἔχομε.
            Ἐξερχόμεθα ὅμως ἔξω ἀπό αὐτή τήν παρεμβολή. Ποιά παρεμβολή;
            Τήν παρεμβολή τῶν ἐχθρῶν τοῦ Θεοῦ. Ἐκείνων πού ἀδιαφοροῦν γιά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Καί τό καταπατοῦν κάτω ἀπό τό πόδια τους. Μή συμμετέχετε στά ἔργα αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων. Μή περπατᾶτε μέ αὐτούς. Ἀλλάζετε λιγάκι δρόμο. Πᾶρτε τόν δρόμο τοῦ Χριστοῦ.
            «Ἐξερχόμεθα ἔξω τῆς παρεμβολῆς, τόν ὀνειδισμόν αὐτοῦ φέροντες». Μή μή κάνετε ἁμαρτίες πού μολύνουν τήν συνείδηση, μή μετέχετε στήν ἁμαρτία τοῦ κόσμου. Καί ἄν σᾶς κοροϊδεύουν καί σᾶς ποῦν μερικοί κουτούς, καί καθυστερημένους, ἀνεχθεῖτε το. Ὁ Χριστός ἀνεχόταν τόσα γιά μᾶς. Ὄχι γιά τόν ἑαυτό του. Γιατί αὐτός, σάν Θεός τῆς δόξης, καθόταν στόν θρόνο τόν ἐπουράνιο. Ἀλλά κατέβηκε γιά μᾶς καί ὑπέμεινε τόν ὀνειδισμό, νά τόν βρίζουν δηλαδή καί νά τόν βλασφημοῦν γιά μᾶς.
            Ἀνεχθεῖτε καί σεῖς νά σᾶς βρίσουν καί νά σᾶς περιφρονήσουν λιγάκι γιά τόν Χριστό καί γιά τήν ψυχή σας.   
Προσωρινές οἱ πολυκατοικίες
            Γιατί νά τό κάνομε αὐτό; «Οὐ γάρ ὧδε ἔχομεν μένουσαν πόλιν, ἀλλά τήν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν». Ὅπως καί νά τό κάνομε πατρίδα μας, δέν εἶναι αὐτός ὁ τόπος. Δέν θά ζήσομε σ’ αὐτόν τόν τόπο αἰώνια. Μιά ἡμέρα θά φύγομε.
            Ἔρχεται ὁ θάνατος ξαφνικά ἐκεῖ πού δέν τό περιμένομε καί φεύγομε ἀπό τή ζωή αὐτή. Γιατί;
            Τό εἶπε ὁ ἀπόστολος Παῦλος καί τό γράφει γιά νά τό θυμόμαστε. Δέν μένει αὐτή ἡ πόλη, ἡ ἐπίγεια. Οὔτε αὐτή ἡ ζωή. Δέν εἴμαστε μόνιμοι ἐδῶ. Μερικοί φεύγουν στά ἑκατό καί στά 110. Μερικοί φεύγουν στά 30 καί στά 20. Ἄλλοι πιό νωρίς.
            Ἀλλά ὅλοι φεύγομε.
            «Οὐκ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν ἀλλά τήν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν, ἧς τεχνίτης καί δημιουργός ὁ Θεός».
            Ἐκείνη πού ἔφτειαξε ὁ Χριστός πρέπει νά ζητᾶμε.
            Λίγο πρίν τό Πάθος του, εἶπε ὁ Χριστός στούς μαθητές του:
            -Μή φοβόσαστε. Στόν οὐρανό, στό σπίτι τοῦ Πατέρα μου, ὑπάρχουν πολλές κατοικίες. «Πολλαί μοναί εἰσίν». Ἄν δέν ἦταν καί ἄν νομίζετε πῶς εἶναι λίγες, σᾶς τό λέω ἐγώ. Πηγαίνω νά σᾶς ἑτοιμάσω τόπο. Φεύγω πιό γρήγορα ἀπό σᾶς, ἀπό τή ζωή αὐτή τήν  ἐπί γῆς, πάω ἐκεῖ νά σᾶς ἑτοιμάσω σπίτια. Θά χτίσω σπίτια γιά σᾶς. Καί ὅταν θά ἔλθω πάλι, θά σᾶς παραλάβω γιά νά εἴμαστε πάντοτε μαζί.
            Μακάριοι ἐκεῖνοι πού πίστευσαν στόν Χριστό καί ἐβαπτίσθηκαν στό ἅγιο Ὄνομά του.
            Μακάριοι ἐκεῖνοι πού κοινωνοῦν τό πανάγιο σῶμα του.
            Μακάριοι ἐκεῖνοι πού κάθε τόσο ἐξετάζουν τήν καρδιά τους καί λένε: «Πῶς βαδίζω; Μετανοῶ; Γυρίζω τό νοῦ μου πρός τόν Χριστό, πρός τήν αἰώνια ζωή, πρός τό ἅγιο θέλημα τοῦ Χριστοῦ;
            Ἄν ναί, δόξα σοι Κύριε, πού μέ φώτισες. Δόξα σοι Κύριε, πού ἦλθες κοντά μου καί μέ δίδαξες. Δόξα σοι Κύριε, πού μέ τράβηξες κοντά σου».
            Ἄν ὄχι προβληματιζόμαστε, προσευχόμαστε, παρακαλοῦμε. Καί ὁ Θεός δέν θά μᾶς ἀφήσει. Γιατί τί λέει τό Εὐαγγέλιο; «Ὁ Θεός πάντας θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν». Θέλει ὅλοι νά σωθοῦμε. Οὔτε ἕνας νά μήν μείνει ἔξω ἀπό τήν αἰώνια ζωή καί ἀπό τήν Βασιλεία του. Γιατί εἶναι πολυεύσπλαγχνος, οἰκτίρμων, φιλάνθρωπος, φιλόψυχος.
            Ἄς ἀκούσομε τό μήνυμα τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου. Γιά τόν ἑαυτό μας πρῶτα.
            Νά γυρίζομε ὅσο μποροῦμε τόν νοῦ μας, τήν καρδιά μας πρός τόν Χριστό, πρός τήν αἰώνια ζωή, πρός τήν αἰώνια σωτηρία.
            Πρός τήν ἀληθινή πατρίδα μας, τόν οὐρανό.
            Πρός τήν ζωή κοντά στόν Πατέρα μας, τόν ἐν οὐρανῷ. Ἀμήν.-
Τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Νικοπόλεως κυροῦ Μελετίου,
διασκευασμένη ὁμιλία πού ἔγινε στήν Νικόπολη  στίς 11-1-1998
πηγη.zoiforos

Ο Τίμιος πρόδρομος

Ο Τίμιος πρόδρομος


Ο Τίμιος πρόδρομος
«Μνήμη δικαίου μετ’ εγκωμίων»
Πρωτ. Νικολάου Χριστοδούλου
Στο μεθόριο της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης βρίσκεται το επισφράγισμα όλων των προφητών και ο μέγιστος αυτών, ο Τίμιος Πρόδρομος. Αυτό το επιβεβαίωσε ο ίδιος ο Κύριος όταν είπε ότι «ουκ εγήγερται μείζων εν γεννητοίς γυναικών του Ιωάννου του βαπτιστού» δηλ. δεν γεννήθηκε φυσιολογικός άνθρωπος σπουδαιότερος από τον Ιωάννη τον βαπτιστή. Στην Παλαιά Διαθήκη ονομάστηκε προφητικά από τον Ησαΐα «φωνή βοώντος εν τη ερήμω, ετοιμάσατε την οδόν του Κυρίου, ευθείας ποιείτε τας τρίβους αυτού», διότι προετοίμασε και προλείανε τις καρδιές των ανθρώπων για να δεχθούν το κήρυγμα του Κυρίου. Η προφητική του ιδιότητα δεν εξαντλείται, με το να διδάσκει το λόγο του Θεού, αλλά με το να προαναγγέλλει και τελικά να υποδεικνύει το πρόσωπο του Ιησού, ο οποίος ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας.
Ονομάστηκε Πρόδρομος, διότι είχε ως αποστολή να προετοιμάσει τους συμπατριώτες του για να δεχθούν τον Ιησού Χριστό. Όταν ο Ιωάννης είδε τον Χριστό να τον πλησιάζει είπε: «Ίδε ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου. Ούτος εστίν περί ου εγώ είπον, οπίσω μου έρχεται ανήρ ος έμπροσθεν μου γέγονεν, ότι πρώτος μου ην». Αξιώθηκε να βαπτίσει τον Κύριο στον Ιορδάνη ποταμό και είδε το Άγιο Πνεύμα να κατεβαίνει από τον ουρανό και να κάθεται σε Αυτόν ενώ η φωνή του Πατρός επιβεβαίωνε την θεότητα του Υιού ως του δευτέρου Προσώπου της Αγ. Τριάδος λέγοντας: «Ούτος εστίν ο Υιός μου ο αγαπητός εν ω ηυδόκησα».
Οι σύγχρονοι του Προδρόμου τον ταύτιζαν με τον προφήτη Ηλία. Ο ίδιος, ο Ιωάννης ο Πρόδρομος όταν ρωτήθηκε από τους μαθητές του «τι ουν, Ηλίας ει συ;», τους απάντησε «ουκ ειμί». Ο Χριστός διακρίνει σαφώς τον προφήτη Ηλία από τον Βαπτιστή Ιωάννη λέγοντας «καί αυτός(ο Ιωάννης) προελεύσεται ἐνώπιον αυτού (του Χριστού) εν πνεύματι και δυνάμει Ηλιού». Τα λόγια του Κυρίου σημαίνουν ότι ο Ιωάννης θα έχει το θάρρος και την ατρόμητη παρρησία του Ηλία. Πράγματι, και οι δύο αντιτάχθηκαν στους ισχυρούς της εποχής τους, ο μεν Ηλίας στην βασίλισσα Ιεζάβελ, ο δε Ιωάννης στην Ηρωδιάδα. Σε όλη του τη ζωή παρέμεινε βαθύτατα ταπεινός και είχε πάντα την βαθειά συναίσθηση, πως ήταν το λυχνάρι απέναντι στο Φως, ο υπηρέτης μπροστά στον Δεσπότη, ο άνθρωπος μπροστά στον Θεό. Όταν εμφανίστηκε ο Χριστός, ο Ιωάννης από συστολή έλεγε στους μαθητές του «Εκείνον (δηλ. τον Χριστό) δει αυξάνειν, εμέ δε ελαττούσθαι».
Η έρημος ήταν ο τόπος της διαμονής και του κηρύγματος του αγίου Ιωάννη, γι’ αυτό και δικαίως θεωρείται ο πρώτος ασκητής και μοναχός. Ο Ματθαίος την ονομάζει «έρημον της Ιουδαίας» και ο Λουκάς «περίχωρον του Ιορδάνου». Ο Αγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης θεωρεί την έρημο με αλληγορική έννοια λέγοντας: «Ει δε θέλει να νοήση τινάς έρημον, τούς ερήμους όντας ανθρώπους πάσης θεογνωσίας και αγαθοεργίας, αρμόζει να νοήσῃ» δηλ. η πραγματική έρημος είναι η καρδιά του ανθρώπου, που είναι μακριά από κάθε θεογνωσία και αγαθοεργία. Γι’ αυτό όπως γράφει και ένας νεώτερος του αγίου Νικοδήμου, σχολιαστής του Ευαγγελίου: «ο Ιωάννης κράζει στην έρημο. Γιατί δεν υπάρχει έρημος πιο καταθλιπτική από την ακοή των ανθρώπων που δεν θέλουν να ακούσουν και από τα μάτια που δεν θέλουν να δουν…»
Η Εκκλησία σε ένδειξη της μεγάλης τιμής και αγάπης προς το πρόσωπο του Τιμίου Προδρόμου έχει καθιερώσει να εορτάζεται η μνήμη του πολλές φορές μέσα στο έτος :
-την 23η Σεπτεμβρίου εορτάζεται η σύλληψις του αγίου υπό της αγίας Ελισάβετ (6 μήνες πριν τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου)
-την 24η Ιουνίου εορτάζεται η γέννηση του αγίου Ιωάννου
-την 29η Αυγούστου, η αποτομή της τιμίας κεφαλής του Προδρόμου, ημέρα κατά την οποία έχει ορισθεί και αυστηρή νηστεία
-την 7η Ιανουρίου, επομένη των Θεοφανείων, η σύναξη του Τιμίου Προδρόμου
-την 24η Φεβρουαρίου εορτάζεται η πρώτη και η δεύτερη εύρεση της τιμίας κεφαλής του
-την 25η Μαΐου εορτάζεται η τρίτη εύρεση της τιμίας κεφαλής του
Επίσης στον εβδομαδιαίο εορταστικό κύκλο, η Εκκλησία έχει καθιερώσει την Τρίτη ως ημέρα μνήμης του Προδρόμου.
Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος είναι από τους πιο αγαπημένους αγίους της Εκκλησίας, ιδιαίτερα μεταξύ των μοναχών. Σε πολλά χωριά και πόλεις θα βρούμε ένα εκκλησάκι ή ένα μεγαλοπρεπή ναό αφιερωμένο στον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Οι πιστοί Χριστιανοί τον τιμούν με μεγάλη ευλάβεια κάνοντας λειτουργίες, αγρυπνίες, πανηγύρια στη μνήμη του, γιατί τον αισθάνονται να είναι πολύ κοντά στον Χριστό και στην Παναγία και να πρεσβεύει γι’ αυτούς. Στην εικόνα της Δέησης, εικονίζεται πάντα μαζί με την Παναγία, να προσεύχονται στο Χριστό για τη σωτηρία του κόσμου. Προστρέχει σ’ όποιον ζητάει με πίστη και ευλάβεια την μεσιτεία του στον Χριστό, σύμφωνα με τον ύμνο: «Βαπτιστά του Χριστού, πάντων ημών μνήσθητι, ίνα ρυσθώμεν κινδύνων και θλίψεων. Σοι γαρ εδόθη χάρις πρεσβεύειν υπέρ ημών». Διαβάζοντας το βίο του διδασκόμαστε, ότι πρέπει και εμείς με αγώνα και προσπάθεια να είμαστε αγνοί, καθαροί και ταπεινοί, όπως ο ίδιος, ο οποίος αξιώθηκε να υπηρετήσει το σωτηριώδες σχέδιο του Θεού, να αγγίξει με τα χέρια του «την ακήρατον κορυφήν του Δεσπότου» κατά τη βάπτιση και να μαρτυρήσει στο τέλος για την αλήθεια με την ίδια του την ζωή.
πηγη.isagiastriados

Παρασκευή 1 Ιανουαρίου 2016

Τὸ νέο ἔτος

Τὸ νέο ἔτος
Schmemann Alexander (Protopresbyter (1921-1983))
 



Εἶναι παλιὸ τὸ ἔθιµο: τὴν παραµονὴ τοῦ Νέου Ἔτους, ὅταν τὸ ρολόι κτυπήσει µεσάνυχτα, σκεφτόµαστε τὶς ἐπιθυµίες µας γιὰ τὸ νέο ἔτος καὶ προσπαθοῦµε νὰ εἰσέλθουµε στὸ ἄγνωστο µέλλον µ’ ἕνα ὄνειρο, προσδοκώντας ταυτόχρονα τὴν ἐκπλήρωση κάποιας ἀγαπητῆς µας ἐπιθυµίας.

Σήµερα, γιὰ ἄλλη µιὰ φορὰ βρισκόµαστε µπροστὰ σ’ ἕνα νέο ἔτος. Τί ἐπιθυµοῦµε γιὰ τοὺς ἴδιους, γιὰ τοὺς ἄλλους, γιὰ τὸν καθένα; Ποιὸ εἶναι τὸ τέλος ὅλων µας τῶν ἐλπίδων; Ἡ ἀπάντηση εἶναι µονίµως ἡ ἴδια αἰώνια λέξη: εὐτυχία. Εὐτυχὲς τὸ Νέο Ἔτος! Εὐτυχία γιὰ τὸ Νέο Ἔτος! Ἡ ἰδιαίτερη εὐτυχία ποὺ ἐπιθυµοῦµε εἶναι φυσικὰ διαφορετικὴ καὶ προσωπικὴ γιὰ τὸν καθένα, ἀλλὰ ὅλοι µας µετέχουµε στὴν κοινὴ πίστη πὼς αὐτὸ τὸ ἔτος ἡ εὐτυχία θὰ µᾶς πλησιάσει, πὼς µποροῦµε νὰ ἐλπίσουµε σ’ αὐτὴ µὲ προσδοκία.

Πότε ὅµως εἶναι κάποιος ἀληθινὰ εὐτυχισµένος; Μετὰ ἀπὸ αἰῶνες ἐµπειρίας καὶ γνώσης σχετικὰ µὲ τὸν ἄνθρωπο, δὲν µποροῦµε πλέον νὰ ἐξισώσουµε τὴν εὐτυχία µὲ ὁποιοδήποτε ἐξωτερικὸ γνώρισµα, π.χ. χρήµατα, ὑγεία, ἐπιτυχία κλπ. Γνωρίζουµε πὼς τίποτε ἀπ’ ὅλα αὐτὰ δὲν ἀνταποκρίνεται πλήρως σ’ αὐτὴ τὴ µυστηριώδη καὶ πάντοτε φευγαλέα ἔννοια τῆς εὐτυχίας. Εἶναι σαφὲς πὼς ἡ φυσικὴ ἄνεση φέρνει εὐτυχία, ἀλλὰ καὶ ἄγχος. Ἡ ἐπιτυχία φέρνει εὐτυχία, ἀλλὰ καὶ φόβο. Εἶναι ἐκπληκτικὸ πὼς ὅσο περισσότερη ἐξωτερικὴ εὐτυχία διαθέτουµε, τόσο περισσότερο εὔθραυστη γίνεται καὶ πιὸ ἀτίθασος ὁ φόβος πὼς θὰ τὴ χάσουµε καὶ θὰ µείνουµε µὲ ἄδεια χέρια. Πιθανῶς αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ λόγος ποὺ εὐχόµαστε ὁ ἕνας στὸν ἄλλο «µία νέα εὐτυχία» γιὰ τὸ Νέο Ἔτος. Ἡ «παλιὰ» εὐτυχία ποτὲ δὲν πραγµατοποιήθηκε, κάτι πάντοτε ἔλειπε. Τώρα ὅµως ἀτενίζουµε ξανὰ µπροστὰ µας µὲ µία εὐχή, ἕνα ὄνειρο, µία ἐλπίδα...

Χριστὲ καὶ Παναγία! Τὸ εὐαγγέλιο πρὶν ἀπὸ πάρα πολὺ καιρὸ εἶχε καταγράψει τὴν ἱστορία ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ πλούτισε, ἔκτισε καινούριες ἀποθῆκες γιὰ νὰ ἀποθηκεύσει τὰ ἀγαθά του, καὶ ἀποφάσισε πὼς πλέον εἶχε ὅλα τὰ ἀναγκαῖα ποὺ ἐγγυῶντο τὴν εὐτυχία του! Εἶχε ἄνεση καὶ µέσα. Ἐκείνη ὅµως τὴ νύχτα ἄκουσε: «ἄφρων, ταύτη τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπό σου, ἃ δὲ ἠτοίµασας τίνι ἔσται;» (Λουκ. 12, 20).

Ἡ σταδιακὴ συνειδητοποίηση ὅτι τίποτε δὲν µπορεῖ νὰ κρατηθεῖ, πὼς µπροστὰ µας βρίσκεται ὁ ἀναπόφευκτος θάνατος καὶ ἡ φθορά, εἶναι τὸ δηλητήριο ποὺ δηλητηριάζει τὴ µικρὴ καὶ περιορισµένη εὐτυχία ποὺ διαθέτουµε. Αὐτὸς εἶναι σίγουρα καὶ ὁ λόγος γιὰ τὴ συνήθεια ποὺ ἔχουµε νὰ κάνουµε τέτοιο σαµατὰ καὶ θόρυβο, φωνάζοντας καὶ γελώντας, καθὼς τὸ ρολόι κτυπάει δώδεκα τὴν παραµονὴ τοῦ Νέου Ἔτους. Φοβούµαστε νὰ µείνουµε µόνοι καὶ σιωπηλοί, καθὼς τὸ ρολόι κτυπάει σὰν τὴν ἀνελέητη φωνὴ τῆς µοίρας: πρῶτο κτύπηµα, δεύτερο, τρίτο καὶ συνεχίζει, τόσο ἀδυσώπητα, ὁµοιόµορφα, τόσο τροµακτικὰ µέχρι τέλους. Τίποτε δὲν µπορεῖ νὰ τὸ ἀλλάξει, τίποτε νὰ τὸ σταµατήσει.

Ἔτσι ἔχουµε δύο πολὺ βαθεῖς καὶ ἀκατάλυτους ἄξονες τῆς ἀνθρώπινης συνείδησης: φόβος καὶ εὐτυχία, ἐφιάλτης καὶ ὄνειρο. Ἡ καινούρια εὐτυχία ποὺ ὀνειρευόµαστε τὴν παραµονὴ τοῦ Νέου Ἔτους θὰ µπορέσει τελικὰ νὰ ἠρεµήσει, νὰ σκορπίσει καὶ νὰ κατανικήσει τὸ φόβο; Ὀνειρευόµαστε µιὰ εὐτυχία στὴν ὁποία νὰ µὴν παραµονεύει ὁ φόβος βαθιὰ µέσα της, ἕνας φόβος ἀπὸ τὸν ὁποῖο προσπαθοῦµε πάντοτε νὰ προφυλαχθοῦµε, πίνοντας, ἢ µὲ τὸ νὰ εἴµαστε συνεχῶς ἀπασχοληµένοι, περιβαλλόµενοι ἀπὸ θόρυβο. Ἡ σιγὴ ὅµως αὐτοῦ τοῦ φόβου εἶναι ἰσχυρότερη ἀπὸ κάθε ἄλλο θόρυβο. «Ἄφρων»! Μάλιστα, τὸ ἀθάνατο ὄνειρο τῆς εὐτυχίας εἶναι ἐκ φύσεως ἀνόητο σ’ ἕναν κόσµο µολυσµένο ἀπὸ φόβο καὶ τὸ θάνατο.

Ἀκόµη καὶ στὶς ἀνώτερες στιγµὲς τοῦ ἀνθρώπινου πολιτισµοῦ, οἱ ἄνθρωποι τὸ γνωρίζουν καλά. Μποροῦµε νὰ νιώσουµε τὴ θλίψη καὶ τὴ θλιβερὴ ἀλήθεια πίσω ἀπὸ τὰ λόγια τοῦ µεγάλου ποιητῆ Ἀλέξανδρου Πούσκιν, ποὺ τόσο πολὺ ἀγαποῦσε τὴ ζωή, ὅταν ἔγραφε: «Δὲν ὑπάρχει εὐτυχία στὸν κόσµο». Ὄντως, µία βαθιὰ θλίψη διαπερνᾶ κάθε γνήσια τέχνη. Μόνο χαµηλά, στὸν πάτο τοῦ ἀνθρώπινου πολιτισµοῦ, τὰ πλήθη ξετρελαίνονται µὲ τὸ θόρυβο καὶ τὶς φωνές, ὡς ἐὰν ὁ θόρυβος καὶ τὰ θορυβώδη πάρτυ θὰ µποροῦσαν νὰ φέρουν τὴν εὐτυχία.

«Ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων, καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν» (Ἰωαν. 1,4-5). Αὐτὸ ποὺ ὑπονοεῖ αὐτὴ ἡ φράση εἶναι πὼς τὸ φῶς δὲν µπορεῖ νὰ καταποθεῖ ἀπὸ τὸν φόβο καὶ τὸ ἄγχος, δὲν µπορεῖ νὰ σκορπισθεῖ ἀπὸ τὴ λύπη καὶ τὴν ἀπελπισία. Νὰ µποροῦσαν οἱ ἄνθρωποι, σ’ αὐτή, σ’ αὐτὴ τὴ µάταιη δίψα γιὰ στιγµιαία εὐτυχία, νὰ ἔβρισκαν µέσα τους τὴ δύναµη νὰ σταµατήσουν, νὰ σκεφτοῦν, νὰ ἀτενίσουν τὰ βάθη τῆς ζωῆς! Νὰ µποροῦσαν νὰ ἀκούσουν τὰ λόγια, τὴ φωνὴ ποὺ τοὺς καλεῖ αἰώνια µέσα σ’ αὐτὰ τὰ βάθη. Ἂς γνώριζαν µόνο τί εἶναι ἀληθινὴ εὐτυχία. «Τὴν χαρὰν ὑµῶν οὐδεὶς αἴρει ἀφ’ ὑµῶν» (Ἰωαν. 16, 22). Δὲν εἶναι αὐτὸ ποὺ ὀνειρευόµαστε ὅταν τὸ ρολόι κτυπήσει µεσάνυκτα; Τὴ χαρὰ ποὺ κανεὶς δὲν µπορεῖ νὰ ἀφαιρέσει. Πόσο σπάνια ὅµως φτάνουµε σὲ τέτοια βάθη! Πόσο τὰ φοβόµαστε γιὰ κάποιο λόγο καὶ τὰ παραµερίζουµε: «Ὄχι σήµερα, ἀλλὰ αὔριο, ἢ µεθαύριο, θὰ στρέψω τὴν προσοχὴ στὰ οὐσιώδη καὶ αἰώνια, µόνο, ὄχι σήµερα. ὑπάρχει καιρός».

Ὁ καιρὸς ὅµως στὴν πραγµατικότητα εἶναι τόσο λίγος. Μόνο στιγµὲς περνοῦν πρὶν τὸ βέλος τοῦ χρόνου σφυρίξει πετώντας πρὸς τὸ µοιραῖο στόχο. Γιατί καθυστεροῦµε; Ἐπειδὴ ἀκριβῶς ἐδῶ, ἀνάµεσά µας, δίπλα µας, στέκεται Κάποιος: «ἰδοὺ ἔστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω» (Ἀποκ. 3, 20). Ἂν µόνο παραµερίζαµε τὸ φόβο µας καὶ Τὸν κοιτάζαµε, θὰ βλέπαµε ἕνα τέτοιο, µία τέτοια χαρά, καὶ µία τέτοια περίσσεια ζωῆς, ποὺ σίγουρα θὰ καταλαβαίναµε τὸ νόηµα αὐτῆς τῆς φευγαλέας καὶ µυστηριώδους λέξης «εὐτυχία».
πηγη.agiazoni

Παρασκευή 25 Δεκεμβρίου 2015

Ήθη και Έθιμα Χριστουγέννων απ' όλη την Ελλάδα !

Ήθη και Έθιμα Χριστουγέννων απ' όλη την Ελλάδα !

AddThis Social Bookmark Button
 xristougeniatiko stolidi11Οι τηγανίδες (Χωριά της Έξω Μάνης)
Σε όλα τα σπίτια, παραμονές Χριστουγέννων θα έπλαθαν και θα έψηναν τις τηγανίδες, τα μανιάτικα λαλάγγια. Στο σοφρά ή σε κάποιο τραπέζι κοντά στην φωτογονία, η μητέρα και τα κορίτσια έπλαθαν το έτοιμο ζυμάρι σε χοντρό μακαρόνι, τις τηγανίδες, και το δίπλωναν τεχνικά στα τέσσερα. Μετά το έριχναν στη μεγάλη τηγάνα που ήταν γεμάτη καυτό λάδι πάνω στη φωτιά, για να ψηθεί.

Η πρώτη τηγανίδα, μεγάλη και στρογγυλή με σταυρό στη μέση ήταν του Χριστού, η δεύτερη παρόμοια του σπιτιού κ.λ.π. Τις ψημένες τηγανίδες τις έβαζαν μέσα σε μπουρέκια (στρογγυλά μπακιρένια ταψιά) και σε λεκάνες. Όταν στράγγιζαν καλά τις έβαζαν σε κοφίνια και τις κρεμούσαν ψηλά. Η ποσότητα του ζυμαριού που θα γινόταν τηγανίδες ήταν αρκετή και πάντοτε ανάλογη με τον πληθυσμό της φαμελιάς.

Η φωτιά για τις τηγανίδες έπρεπε να είναι δυνατή και να έχει διάρκεια. Γι αυτό ο πατέρας είχε σκίσει σκίζες τα χοντρά κούτσουρα. Ήταν η καλλύτερη καύσιμη ύλη για την περίπτωση. Τα παιδιά παρακολουθούσαν και όλοι, αν δεν ήταν Τετάρτη ή Παρασκευή, δοκίμαζαν και έκαναν τις κρίσεις τους. Και κάθε χρόνο σχεδόν εύρισκαν τα ίδια ελαττώματα στο πλάσιμο και το ψήσιμο, όταν μάλιστα κάποιος ήθελε να πιει νερό του έλεγαν να γυρίσει την πλάτη προς το τηγάνι για να μην ...τον βλέπουν οι τηγανίδες και ρουφάνε το λάδι. Οι "λυπημένοι", που είχαν πρόσφατο θάνατο, δεν έψηναν τηγανίδες, τους πήγαιναν όμως συγγενείς και φίλοι. Άλλα γλυκά που έφτιαχναν στο σπίτι την περίοδο αυτή ήταν οι κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα.
(Από το περιοδικό «Μάνη, χθες, σήμερα, αύριο»)

Το έθιμο της ζύμης στην Κρήτη
Σε χωριά της επαρχίας Αμαρίου, στην Κρήτη, τη νύχτα της παραμονής των Χριστουγέννων βάζανε λίγη κοινή ζύμη σ’ ένα πιάτο και κάποια στιγμή, ενώ βεγγερίζανε (ξενυχτούσαν συζητώντας) περιμένοντας, η ζύμη ανέβαινε και γινόταν προζύμι. Τότε, κατά την πίστη των ανθρώπων, ήταν η ώρα που γεννάται ο Χριστός (ο Χριστός γεννάται κι ανασταίνεται κάθε χρόνο, γιατί για την Εκκλησία ο χρόνος έχει άλλους συμβολισμούς).
(Από το περιοδικό του Ρεθύμνου «Πολιτεία»)

Το έθιμο του αναμμένου πουρναριού στην Ήπειρο

Στην Ήπειρο έχουν μια ωραία συνήθεια που τη βασίζουν σε μια παλιά παράδοση. Όταν γεννήθηκε ο Χριστός και πήγαν, λέει, οι βοσκοί να προσκυνήσουν, ήτανε νύχτα σκοτεινή. Βρήκαν κάπου ένα ξερό πουρνάρι κι έκοψαν τα κλαδιά του. Πήρε ο καθένας από ένα κλαδί στο χέρι, του έβαλε φωτιά και γέμισε το σκοτεινό βουνό χαρούμενες φωτιές και τριξίματα και κρότους.
Από τότε, λοιπόν, έχουν τη συνήθεια στα χωριά της Άρτας, όποιος πάει στο σπίτι του γείτονα, για να πει τα χρόνια πολλά, καθώς και όλα τα παιδιά τα παντρεμένα, που θα πάνε στο πατρικό τους, για να φιλήσουν το χέρι του πατέρα και της μάνας τους, να κρατούν ένα κλαρί πουρνάρι, ή ό,τι άλλο δεντρικό που καίει τρίζοντας. Στο δρόμο το ανάβουν και το πηγαίνουν έτσι αναμμένο στο πατρικό τους σπίτι και γεμίζουν χαρούμενες φωτιές και κρότους τα σκοτεινά δρομάκια του χωριού.
Ακόμη και στα Γιάννενα το ίδιο κάνουν. Μόνο που εκεί δεν κρατούν ολόκληρο το κλαρί το πουρνάρι αναμμένο στο χέρι τους – είναι μεγάλη πολιτεία τα Γιάννενα – αλλά κρατούν στη χούφτα τους μια χεριά δαφνόφυλλα και πουρναρόφυλλα, που τα πετούν στο τζάκι, μόλις μπούνε και καλημερίζουν. Κι όταν τα φύλλα τα ξερά πιάσουν φωτιά κι αρχίσουν να τρίζουν και να πετάνε σπίθες, εύχονται:
«Αρνιά, κατσίκια, νύφες και γαμπρούς!»
Αυτή είναι η καλύτερη ευχή για κάθε νοικοκύρη. Να προκόβουν τα κοπάδια του, να πληθαίνει η φαμελιά του, να μεγαλώνουν τα κορίτσια και τα παλικάρια του, να του φέρνουν στο σπίτι νύφες και γαμπρούς, να του δώσουν εγγόνια που δε θ’ αφήσουν τ’ όνομα το πατρικό να σβήσει.
(Από το περιοδικό «Ουράνιο Τόξο»)
  Το Χριστόξυλο, έθιμο της Μακεδονίας
Στα χωριά της βορείου Ελλάδας, ο νοικοκύρης ψάχνει στα χωράφια τις παραμονές των γιορτών και διαλέγει το Χριστόξυλο, δηλαδή το πιο όμορφο, γερό και χοντρό ξύλο από πεύκο ή ελιά, που θα το πάει σπίτι του, με σκοπό να καίει συνέχεια στο τζάκι από τα Χριστούγεννα μέχρι και τα Φώτα. Ο λαός πιστεύει ότι καθώς καίγεται το Χριστόξυλο, ζεσταίνεται ο Χριστός στην κρύα σπηλιά της Βηθλεέμ.

Πριν ο νοικοκύρης φέρει το Χριστόξυλο, κάθε νοικοκυρά φροντίζει να έχει καθαρίσει καλά το σπίτι και με ιδιαίτερη προσοχή το τζάκι, ώστε να μη μείνει ούτε ίχνος από την παλιά στάχτη. Καθαρίζουν ακόμη και την καπνοδόχο, για να μη βρίσκουν πατήματα να κατέβουν οι καλικάντζαροι, τα κακά δαιμόνια, όπως λένε στα παραδοσιακά χριστουγεννιάτικα παραμύθια.

Το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων, όταν όλη η οικογένεια θα είναι μαζεμένη γύρω από το τζάκι, ο νοικοκύρης του σπιτιού θα ανάψει την καινούρια φωτιά και θα μπει στην πυροστιά το Χριστόξυλο, με ευχή όλων να αντέξει για όλο το δωδεκαήμερο των γιορτών.
(Από το ηλεκτρονικό περιοδικό «Παπάκι»)

Το κυνήγι τα Χριστούγεννα (Χωριά Έξω Μάνης)
Κατά τη διάρκεια της σαρακοστής τα περισσότερα παιδιά βγαίνανε κυνήγι. Τα βράδια, όταν το σούρουπο έπεφτε για καλά και το κρύο άρχιζε να τσούζει, παίρνανε το "φακό" με καινούργια "πλάκα" και γυρίζανε στα χαλάσματα και στα σπήλια κοντά στο χωριό. Στόχος τους οι γουργουγιάννηδες, τα μικρά πουλάκια που κούρνιαζαν εκεί. Τα θαμπώνανε με το φακό και τα πιάνανε. Αν ήταν πολύ ψηλά, τα χτυπούσανε με τις λαστιχιέρες (σφεντόνες). Η μάνα ή κάποια μεγάλη αδερφή, μετά από πολλή γκρίνια τους, τα καθάριζαν και τα πάστωναν. Τα βάζανε σε πήλινα ή γυάλινα βάζα, για να τα φάνε τα Χριστούγεννα. Πολλά παιδιά μάζευαν είκοσι και περισσότερα πουλάκια και καμάρωναν για τις ... κυνηγετικές ικανότητες τους και για την σοδειά τους. Και όταν ζύγωναν οι γιορτές, άρχιζαν οι παραδοσιακές ετοιμασίες. Το σπίτι έπρεπε να βάλει τα γιορτινά του και όλο το χωριό να καθαριστεί και να ετοιμαστεί, για να υποδεχτεί τους ξενιτεμένους του που θα έρχονταν να κάνουν γιορτές με τους δικούς τους.
(Από το περιοδικό «Μάνη, χθες, σήμερα, αύριο»)

"Tα καρύδια" Παραδοσιακό ομαδικό παιγνίδι που παίζουν τα παιδιά στην Ήπειρο.
Την ημέρα των Χριστουγέννων , τα παιδιά , κορίτσια και αγόρια , παίζουν "τα καρύδια".Το παιχνίδι είναι ομαδικό και παίζεται ως εξής:
Κάποιο παιδί χαράζει με ένα ξυλάκι στο χώμα μια ευθεία γραμμή.
Πάνω σε αυτή την ευθεία γραμμή κάθε παίκτης βάζει κι από ένα καρύδι στη σειρά.
Μετά, ο κάθε παίκτης με τη σειρά του και από κάθετη απόσταση ενός με δύο μέτρα από τη γραμμή - σειρά των καρυδιών, σκυφτός, με το μεγαλύτερο και το πιο στρογγυλό καρύδι του, σημαδεύει κάποιο από τη σειρά των καρυδιών.
Όποιο καρύδι πετύχει και το βγάλει έξω από τη γραμμή το κερδίζει και δοκιμάζει ξανά σημαδεύοντας κάποιο άλλο καρύδι. Αν αστοχήσει, συνεχίζει ο επόμενος παίκτης.
Το παιχνίδι συνεχίζεται μέχρι να κερδηθούν όλα τα καρύδια...
(Κείμενο που το βρήκαμε στο βιβλίο της δασκάλας Αγγελικής Μαστρομιχαλάκη "Χριστούγεννα-Πρωτοχρονιά-Θεοφάνεια")

Η σφαγή του γουρουνιού στη Θεσσαλία
 Σαν ιεροτελεστία γινόταν σε κάθε οικογένεια η σφαγή του γουρουνιού, το οποίο εξέτρεφαν για το σκοπό αυτό. Το γουρούνι αναλάμβαναν να το σφάξουν οι άντρες του σπιτιού την παραμονή των Χριστουγέννων. Τα μέλη της οικογένειας αντάλλαζαν μεταξύ τους ευχές. Το χοιρινό κρέας αποτελούσε το κύριο φαγητό στο χριστουγεννιάτικο γεύμα, όπως άλλωστε και σήμερα. Επίσης, έφτιαχναν λουκάνικα από το γουρούνι, τα οποία κρεμούσαν μέχρι να στεγνώσουν, ενώ το λίπος του γουρουνιού το αποθήκευαν σε δοχεία και το χρησιμοποιούσαν στη μαγειρική.
(Από την εργασία του δάσκαλου κ. Βασίλη Μπούσιου
«Χριστούγεννα – Διαθεματική προσέγγιση με τη χρήση υπολογιστή»)

Το τάισμα της βρύσης
Στην Κεντρική Ελλάδα οι κοπέλες, τα μεσάνυχτα ή προς τα χαράματα των Χριστουγέννων (αλλού την παραμονή της Πρωτοχρονιάς), πηγαίνουν στην πιο κοντινή βρύση "για να κλέψουν το άκραντο νερό". Το λένε άκραντο, δηλαδή αμίλητο, γιατί δε βγάζουν λέξη σ' όλη τη διαδρομή. Όταν φτάνουν εκεί, την "ταϊζουν", με διάφορες λιχουδιές: βούτυρο, ψωμί, τυρί, σιτάρι ή κλαδί ελιάς και λένε: 

"Όπως τρέχει το νερό σ' βρυσούλα μ', έτσ' να τρέχ' και το βιο μ'". 

Έπειτα ρίχνουν στη στάμνα ένα βατόφυλλο και τρία χαλίκια, "κλέβουν νερό" και γυρίζουν στα σπίτια τους πάλι αμίλητες, μέχρι να πιουν όλοι από τ' άκραντο νερό. Με το ίδιο νερό ραντίζουν και τις τέσσερις γωνίες του σπιτιού, ενώ σκορπούν στο σπίτι και τα τρία χαλίκια. 

(Από την εργασία του δάσκαλου κ. Βασίλη Μπούσιου
«Χριστούγεννα – Διαθεματική προσέγγιση με τη χρήση υπολογιστή»)
 πηγη.askitikon

Στο σταυροδρόμι των Χριστουγέννων

Στο σταυροδρόμι των Χριστουγέννων


Στο σταυροδρόμι των Χριστουγέννων
π. Αντρέα Αγαθοκλέους
«Χριστός γεννάται…»: στον κόσμο του πόνου, των δυσκολιών, των αναστατώσεων και των συγχύσεων… Όπως τότε, «επί Ηρώδου του βασιλέως της Ιουδαίας», έτσι και σήμερα ο κόσμος ίδιος, τα προβλήματα ίδια, ο αγώνας ίδιος. Όχι τα εξωτερικά, ούτε οι ευκολίες της τεχνολογίας, αλλά στο βάθος της ύπαρξης. Εκεί που ο άνθρωπος αναπαύεται, αναζητά, κολάζεται ή σώζεται.
Στο βάθος της καρδιάς κρύβεται ή όχι η επιθυμία για συνάντηση με το σωτήρα Χριστό.
Στο βάθος της καρδιάς συναντάται ή όχι ο Θεός με τον άνθρωπο.
Στο βάθος της καρδιάς γεννάται ή όχι ο Θεάνθρωπος.
Τα όποια ρεβεγιόν, δώρα, τραπέζια και στολίδια δεν μπορούν από μόνα τους να φέρουν αληθινά Χριστούγεννα. Ούτε, βέβαια, η μέρα των Χριστουγέννων καθορίζει την αποδοχή, τη συγκατάθεση για να γεννηθεί ο Χριστός μέσα μας. Η μέρα εκείνη γιορτάζεται από όλα τα μέλη της Εκκλησίας ως κοινή γιορτή του κοινού μας Κυρίου. Γι’ αυτό η χαρά αυξάνεται, ολοκληρώνεται. Όμως η πραγματική γέννησή Του γίνεται ολόχρονα, απρόσμενα, μυστικά, προσωπικά.
Όπως τότε έτσι και σήμερα και έως συντελείας του αιώνος, ο Χριστός θα ζητά χώρο στην καρδιά για να κατοικήσει. Θα «κρούει την θύραν» χωρίς να την παραβιάζει. Με τρόπο που προσκαλεί σε συνάντηση και αμοιβαία σχέση, έξω από επιβολή της παρουσίας Του. Γι’ αυτό και ελεύθερα ο άνθρωπος αποδέχεται ή απορρίπτει. Αποδέχεται με το να δεχτεί πως τίποτα δεν είναι τυχαίο και χωρίς σκοπό τα όσα συμβαίνουν, αλλά τα θεωρεί ως κλήση από το Θεό της αγάπης. Απορρίπτει, όταν θεωρεί πως ο Θεός είναι απών στη ζωή του κι ό,τι συμβεί είναι τυχαίο.
Η ανθρώπινη αδυναμία για να ζήσουμε τη ζωή Του και να εφαρμόσουμε τις εντολές Του είναι δεδομένη. Αλοίμονο σ’ αυτόν που καυχιέται για την πίστη του, τη δύναμή του, την ταπείνωση και τις αρετές του.
Στηριγμένοι στη δύναμη της αγάπης του μεγάλου Θεού μας, μπορούμε να προχωρούμε για να Τον συναντήσουμε.
Στηριγμένοι στη δική Του κίνηση να έλθει μέχρις εμάς και να γίνει ένα με μας, μπορούμε να ελπίζουμε πως τελικά θα ξεπεραστούν τα αδιέξοδα της ζωής μας, ο πόνος και τα προβλήματά μας.
Κάθε Δεκέμβριο οι Χριστιανοί, όπου γης, βρισκόμαστε σ’ ένα σταυροδρόμι: να γιορτάσουμε τυπικά και εξωτερικά Χριστούγεννα, με καρπό τη μελαγχολία, τη λύπη, την ικανοποίηση αλλά όχι τη χαρά, ή να συναντήσουμε το Χριστό στην καρδιά μας, απλά και ταπεινά, χωρίς παράλογη έμφαση στα επιφανειακά, με καρπό την ειρήνη, την αγαλλίαση, τη χαρά Του.
Το πρώτο το ζούμε μια φορά το χρόνο, το δεύτερο ολόχρονα.
Στο πρώτο γνωρίζουμε ότι γεννήθηκε, στο δεύτερο ότι γεννάται, όντως«Χριστός γεννάται».
πηγη.isagiastriados


Χριστουγεννιάτικο ἀντιπαραµύθι

Χριστουγεννιάτικο ἀντιπαραµύθι
Βουλγαράκης Ἠλίας


Μία φορὰ καὶ κάθε καιρὸ εἶναι ὁ Θεός. Ἀπὸ κάποτε εἶναι καὶ οἱ ἄνθρωποι. Οἱ ἀναφορὲς ὅµως ποὺ ἔρχονται ἀπὸ τὴ γῆ γιὰ τὴν κατάσταση τῶν ἀνθρώπων ὅλο καὶ χειροτερεύουν. Τὸ ἀνθρώπινο γένος πάει ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο, παρ’ ὅλες τὶς προσπάθειες τοῦ Θεοῦ µὲ τοὺς διάφορους ἀντιπροσώπους ποὺ ἀπὸ καιρὸ σὲ καιρὸ στέλνει γιὰ νὰ τοὺς συνεφέρει.

Μπροστὰ στὴν ἔκρυθµη αὐτὴ κατάσταση ἡ Ἁγία Τριάδα συνεδριάζει. Ἀποφασίζει ν’ ἀκούσει καὶ τὶς ἀπόψεις τῶν ἀνθρώπων πάνω στὸ θέµα καὶ νὰ συζητήσει προτάσεις τους γιὰ τὴν ἀντιµετώπιση τοῦ ἀδιεξόδου.

Σὲ λίγες µέρες φθάνει ὡς ἐκπρόσωπος τῆς ἀνθρωπότητας µία διακεκριµένη προσωπικότητα, ἕνας σοφὸς Σύµβουλος τοῦ Αὐτοκράτορα ποὺ διατηροῦσε µεγάλο κύρος ἀνάµεσα στοὺς ἀνθρώπους. Κολακευµένος ἀπὸ τὴν προτίµηση δὲν ἄργησε νὰ πάρει θάρρος καὶ νὰ διατυπώσει τὶς ἀπόψεις του γιὰ τὴ λύση τοῦ προβλήµατος.

- Προτείνω νὰ ληφθοῦν δραστικὰ µέτρα.

- Σὰν ποιά;

- Νὰ σταλοῦν ἄγγελοι µὲ πύρινες ροµφαῖες γιὰ νὰ συνετίσουν τοὺς ἀνθρώπους.

- Μὰ τότε ποῦ πάει ἡ ἐλευθερία τους;

- Μπροστὰ στὸ καλὸ ποὺ θὰ γίνει, δὲ βλάφτει νὰ τὴ στερηθοῦν προσωρινά.

- Μὰ καλὸ δίχως ἐλευθερία µπορεῖ νὰ εἶναι καλό;

Ὁ σεβαστὸς Σύµβουλος πέφτει σὲ κάποια ἀµηχανία. Κι ἀναδιπλώνεται, θέλει νὰ φανεῖ ἀρεστὸς καὶ προτείνει αὐτὸ ποὺ ὑποπτεύεται ὅτι θ’ ἀρέσει στὸ Θεό.

- Νὰ σταλοῦν ἐκπρόσωποί σας γιὰ νὰ τοὺς συµβουλέψουν.

- Μὰ τὸ µέτρο αὐτὸ δοκιµάστηκε ἐπανειληµµένα καὶ ἀπέτυχε.

Ὁ σεβαστὸς Σύµβουλος µπερδεύεται πάλι. Ὡστόσο µία νέα ἰδέα φωτίζει τὸ µυαλό του.

- Νὰ χορηγήσετε γενικὴ ἀµνηστεία. Νὰ βγεῖτε στὸν ἐξώστη τοῦ Οὐρανοῦ καὶ ν’ ἀνακοινώσετε στοὺς ἀνθρώπους ὅτι τοὺς συγχωρεῖτε γιὰ τὴν προσβολὴ ποὺ σᾶς ἔκαναν καὶ διαγράφετε τὶς ἁµαρτίες τους!

- Δὲν µπορῶ νὰ τὸ κάνω γιατί δὲν αἰσθάνοµαι θιγµένος ἀπὸ τὰ ἔργα τους. Ἀλλὰ κι ἂν ἔδινα γενικὴ ἀµνηστεία, ὅπως προτείνεις, θὰ τοὺς ὠφελοῦσε; Πιστεύω πὼς ὄχι. Τὸ πρόβληµα δὲν εἶναι ν’ ἀποκαταστήσω τὴ σχέση µου µὲ τοὺς ἀνθρώπους. Ποτέ, ἄλλωστε, αὐτὴ δὲ χάλασε. Ἀλλὰ ν’ ἀποκαταστήσουν οἱ ἴδιοι τὴ σχέση τους µὲ τὸν ἑαυτό τους. Στὴν περίπτωση, ὅµως, αὐτὴ δὲν ἔχουν τόσο ἀξία τὰ γενικὰ µέτρα ποὺ ἔρχονται ἀπ’ ἔξω, ὅσο ἡ ἀλλαγὴ τῶν ἀνθρώπων ποὺ γίνεται µέσα τους, ἡ σωστὴ ἐπανατοποθέτηση τοῦ καθενὸς ἀπέναντι στὸν ἴδιο του τὸν ἑαυτό.

Ὁ Σύµβουλος τὰ ‘χασε πλέον ὁριστικά. Καὶ τότε σκέφτηκε νὰ ἐφαρµόσει τὴν παλιά, δοκιµασµένη τακτική του, ποὺ χρησιµοποιοῦσε σὲ δύσκολες στιγµές.

- Ἐσεῖς τί λέτε; Ρώτησε µὲ προσποιητὴ ἀφέλεια.

- Λέω νὰ στείλω τὸ Γυιό µου στὴ γῆ.

- Ἀπαράδεκτο! τοῦ ξέφυγε ἡ λέξη αὐθόρµητα. Ταυτόχρονα ὅµως ἔνιωσε ὅτι φέρθηκε µὲ ἀπρέπεια. Σπεύδει νὰ διορθώσει τὸ πράγµα.

- Ἴσως, ἦταν κάπως βιαστικὴ ἡ κρίση µου. Μᾶλλον δὲν ἔχω ἀντίρρηση. Ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ παρουσιαστεῖ µὲ τὴν ἀνάλογη ἐµφάνιση ποὺ ἐπιβάλλει ἡ θέση του.

- Δηλαδή, ποιά;

- Ε, νά! Νὰ περιβληθεῖ, ἂς ποῦµε, µ’ ἕνα ἀστρικὸ σῶµα καὶ νὰ συνοδεύεται ἀπὸ µιὰ στρατιὰ ἀγγέλων.

- Δὲ θὰ ἐκβιάσει, ὅµως, ἔτσι τὶς ἀνθρώπινες συνειδήσεις;

Πάλι τὰ ἴδια, σκέφθηκε ὁ Σύµβουλος µὲ κάποιο ἐκνευρισµό. Ἔτσι ξαναγύρισε στὴ γνωστή του τακτική.

- Ἐσεῖς πῶς βλέπετε αὐτὴ τὴν ἀποστολή;

- Σκέφτοµαι νὰ γίνει ἄνθρωπος!

Ἀστροπελέκι!

- Τί εἴπατε; Ἄνθρωπος; Μὰ αὐτὸ εἶναι ἐντελῶς ἀσυµβίβαστο µὲ τὴν ἀξία του. Δὲν κρατήθηκε. Εἶναι ἀναξιοπρεπές. Καὶ πάλι δὲν κρατήθηκε. Πῶς τὸ σκεφτήκατε αὐτό;

- Λέγοντας νὰ γίνει ἄνθρωπος, δὲν ἐννοῶ νὰ ἐµφανιστεῖ ὡς ἄνθρωπος, ἀλλὰ νὰ ὑπάρξει ἄνθρωπος, νὰ γεννηθεῖ ἀπὸ µία θνητὴ γυναίκα.

Μήπως µὲ περιπαίζει; σκέφτηκε φανερὰ ἐνοχληµένος ὁ καλός µας Σύµβουλος. Μήπως τὸ κάνει γιὰ νὰ ἐλέγξει τὴ νοηµοσύνη µου;

- Δὲν µπορῶ νὰ παρακολουθήσω τὴ σκέψη σας, εἶπε µὲ θιγµένη ἀξιοπρέπεια. Ἐννοεῖτε νὰ περάσει ἀπὸ τὴ διαδικασία τῆς ἐνδοµήτριας ζωῆς, τῆς γέννας, ἀπὸ τὴν ἀσήµαντη βρεφικὴ ἡλικία ἀπό… Σταµάτησε ἀπὸ φρίκη. Τὸν συνέφερε κάπως ἡ σκέψη πὼς ὁ Θεὸς πιθανὸν νὰ τὸν κοροϊδεύει. Τὸν κοιτάζει ἐξεταστικὰ µὲ µιὰ µατιὰ γεµάτη σηµασία. Θὰ θέλε τουλάχιστον νὰ µὴν πέσει ἡ ὑπόληψή του.

Ὁ Θεὸς ἔνιωσε τὴν κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου. Ἦταν κι αὐτὸς ὅπως ὅλοι οἱ ἄλλοι. Ἀποκλεισµένος στὸ δικό του κόσµο. Ἕνας ὑπηρέτης ποὺ φρόντιζε µόνο «τὰ τοῦ Καίσαρος». Ὡστόσο συνέχισε νὰ τοῦ ξεδιπλώνει τὴ σκέψη του.

- Νοµίζω ὅτι σωστὰ µὲ καταλάβατε. Λέω γεννηθεῖ ἀπὸ µία θνητὴ γυναίκα καὶ µάλιστα νὰ µὴ γεννηθεῖ στὴν Πρωτεύουσα, οὔτε στὰ Ἀνάκτορα, ἀλλὰ σὲ µία ἀσήµαντη πόλη, στὴ Βηθλεέµ, ἂς ποῦµε, µέσα σ’ ἕνα σταῦλο!

Τὸ πράγµα εἶχε παραγίνει γιὰ τὸ Σύµβουλο. Ἔνιωσε ὅτι τὸν περιπαίζουν. Ἂν προσπαθοῦσε τουλάχιστο νὰ περισώσει τὸ κύρος του!... Πῆρε τὸ πιὸ σοβαρό του ὕφος καὶ εἶπε:

- Ἐπιθυµῶ ἐξ ὀνόµατός µου, ἐξ ὀνόµατος ὅλων τῶν ἀνθρώπων νὰ δηλώσω ὅτι διαφωνῶ µὲ τὴν πρότασή σας. Παρακαλῶ νὰ γραφτεῖ στὰ πρακτικά.

Μὲ τὴ δήλωση αὐτὴ ἡ σύσκεψη ἔληξε. Ὁ Θεὸς σηκώθηκε, τὸν ξεπροβόδισε µέχρι τὴν πόρτα καὶ τὸν χαιρέτησε, εὐχαριστώντας τον γιὰ τὴ συνεργασία του. Ὁ Σύµβουλος ἔφυγε πολὺ συγχυσµένος κι ἀναστατωµένος. Σὲ ὅλη τὴ διαδροµὴ τοῦ γυρισµοῦ µιὰ ἀπορία τριβέλιζε τὸ µυαλό του. Πῶς µπόρεσε ὁ Θεὸς νὰ σκεφτεῖ ὅλ’ αὐτά, ἔστω καὶ γι’ ἀστεῖο; 


 πηγη.agiazoni

Γιατί ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἦλθε ὡς ἄνθρωπος;

Γιατί ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἦλθε ὡς ἄνθρωπος;
Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος)
 


Στὴν ἐρώτηση «Γιατί ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ νὰ ἐμφανιστεῖ στὴ γῆ μὲ ἀνθρώπινο σῶμα καὶ ὄχι μὲ ἄλλη μορφή;» ὁ σοφὸς ἅγιος Ἀθανάσιος ἔδωσε τὴν ἀκόλουθη ἀπάντηση:

«Ἂν ρωτοῦν γιατί δὲν ἐμφανίστηκε μὲ κάποια ἄλλη, καλύτερη, μορφὴ δημιουργίας, λ,χ. ὡς ἥλιος ἢ φεγγάρι ἢ ἄστρο ἢ φωτιὰ ἢ ἄνεμος – ἀλλὰ ἁπλῶς ὡς ἄνθρωπος, ἂς μάθουν ὅτι ὁ Κύριος δὲν ἦλθε γιὰ νὰ προβάλει τὸν ἑαυτό Του, ἀλλὰ γιὰ νὰ θεραπεύσει καὶ νὰ διδάξει τοὺς πάσχοντες. Ἂν ἐρχόταν στὸν κόσμο ἀποκαλύπτοντας τὸν ἑαυτό Του γιὰ νὰ καταπλήξει ὅσους τὸν ἔβλεπαν, τοῦτο θὰ σήμαινε ὅτι ἦρθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ προβληθεῖ. Ἦταν ὅμως ἀπαραίτητο γιὰ τὸν Θεραπευτὴ καὶ Διδάσκαλο ὄχι μόνον νὰ ἔλθει στὸν κόσμο, ἀλλὰ καὶ νὰ τὸν ὑπηρετήσει πρὸς ὄφελος ὅλων τῶν πασχόντων καὶ ν’ ἀποκαλύψει τὸν ἑαυτὸ Του κατὰ τρόπο, ποὺ ἡ ἀποκάλυψη αὐτὴ νὰ ἦταν ὑποφερτὴ ἀπὸ τοὺς πάσχοντες.

Οὔτε ἕνα πλάσμα τῆς κτιστῆς δημιουργίας δὲν ἐξέπεσε στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο – οὔτε ὁ ἥλιος, οὔτε τὸ φεγγάρι, οὔτε τὰ ἄστρα, οὔτε τὸ νερό, οὔτε ὁ ἄνεμος πρόδωσαν τὸ Δημιουργό τους. Ἀπεναντίας ὅλα τὰ πλάσματά Του, γνωρίζοντας τὸ Δημιουργὸ καὶ Βασιλέα τους, τὸ Θεὸ Λόγο, παρέμειναν ὅπως Ἐκεῖνος τὰ εἶχε δημιουργήσει. Μόνον τὰ ἀνθρώπινα πλάσματα ξεχώρισαν ἑαυτοὺς ἀπὸ τὸ καλὸ καὶ ἀντικατέστησαν τὴν ἀλήθεια μὲ τὸ ψεῦδος· καὶ τὴν τιμὴ καὶ δόξα ποὺ ἀνήκουν στὸ Θεό, καθὼς καὶ τὴ γνώση περὶ Αὐτοῦ, τὴ μετέθεσαν σὲ δαίμονες καὶ σὲ ὁμοιώματα ἀνθρώπων καμωμένα ἀπὸ πέτρα, δηλαδὴ σὲ εἴδωλα. Συνεπῶς, τί τὸ ἀπίστευτο ὑπάρχει στὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Θεὸς Λόγος ἐμφανίστηκε ὡς ἄνθρωπος στὸν κόσμο, γιὰ νὰ σώσει τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων;». Πράγματι καὶ ἐμεῖς τώρα ρωτᾶμε τοὺς ἀπίστους τοῦ καιροῦ μας: «Μὲ ποιὰ μορφὴ θὰ θέλατε νὰ ἐμφανιστεῖ ὁ Θεός, ἂν ὄχι ὡς ἄνθρωπος;».
 πηγη.agiazoni