Παρασκευή 1 Αυγούστου 2014

ευαγγέλιο Κυριακής 3 Αυγούστου 2014

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΙΔ´ 14 - 22
14 Και όταν εβγήκεν ο Ιησούς από εκεί που έμενεν, είδε πολύν λαόν, επλαγχνίσθη αυτούς και εθεράπευσεν όλους όσοι ήσαν άρωστοι. 15 Αργά δε το απόγευμα προσήλθαν οι μαθηταί και του είπαν· “ο τόπος είναι έρημος και η ώρα έχει περάσει· διέλυσε τα πλήθη, ώστε να πάνε εις τα γύρω χωριά και να αγοράσουν δια τον εαυτόν τους τροφάς”. 16 Ο δε Ιησούς τους είπεν· “δεν έχουν ανάγκην να πάνε· δώστε τους σεις να φάγουν”. (Και είπε τούτο, δια να δώση ευκαιρίαν στους μαθητάς να δείξουν την αγάπην των, αλλά και δια να τους προπαρασκευάση ψυχολογικώς δια το θαύμα). 17 Εκείνοι δε του είπαν· “εδώ δεν έχομεν παρά μόνον πέντε άρτους και δύο ψάρια”. 18 Ο δε Ιησούς είπε “φέρετέ τα εδώ εις εμέ”. 19 Και αφού συνέστησε εις τα πλήθη να καθήσουν επάνω εις τα χόρτα, επήρε τους πέντε άρτους και τα δύο ψάρια, εσήκωσε τα μάτια στον ουρανόν, δια να ευχαριστήση τον ουράνιον Πατέρα, ευλόγησε, έκοψε τους άρτους εις κομμάτια και τα έδωσε στους μαθητάς και οι μαθηταί στους όχλους. 20 Εφαγαν δε όλοι και εχόρτασαν και εμάζευσαν ο,τι επερίσσευσεν από τα κομμάτια, δώδεκα κοφίνια γεμάτα. 21 Εκείνοι δε που έφαγαν ήσαν πέντε περίπου χιλιάδες, εκτός από τας γυναίκας και τα παιδιά. 22 Και αμέσως ο Ιησούς ηνάγκασε τους μαθητάς να εισέλθουν στο πλοίον και να πάνε προ αυτού στο απέναντι μέρος, μέχρις ότου αυτός απολύση τα πλήθη του λαού. (Τούτο δε το έκαμε δια να μη παρασυρθούν και οι μαθηταί από τον άκριτον ενθουσιασμόν των ανθρώπων αυτών, που ήθελαν να τον ανακηρύξουν βασιλέα).

www.saint.gr


σχόλια:

Τίποτα να μην πάει χαμένο…
Ανοιξιάτικα είναι όλα εδώ πάνω. Γαλήνη βαθιά βασιλεύει σε τούτο το βουνό της Τιβεριάδας που έφερε ο Κύριος τους Μαθητές Του για να ξεκουραστούν λίγο.
Δεν κράτησε όμως για πολύ. Πλήθη ανθρώπων από τις πόλεις, σαν είδαν τον Κύριο και τους Μαθητές Του να πηγαίνουν με πλοίο προς τα εκεί, ξεκίνησαν περπατώντας και κατόρθωσαν να τους βρουν.
Ο Κύριος με τον ερχομό του πλήθους συγκινήθηκε. Σπλαχνίστηκε τον κόπο τους, τους αρρώστους τους. Βγήκε λοιπόν από τον απόμερο τόπο όπου είχε καταφύγει με τους Μαθητές Του, και τους δέχτηκε με απέραντη καλοσύνη «και εθεράπευσε τους αρρώστους αυτών» και, όπως προσθέτουν ο Ευαγγελιστής Μάρκος και Ευαγγελιστής Λουκάς, «ήρξατο διδάσκειν αυτούς πολλά» (Μαρκ. ς΄ 34) και «ελάλει αυτοίς περί της βασιλείας του Θεού» (Λουκ. θ΄ 11).
Όμως η ώρα περνάει και κοντεύει να βραδιάσει. Κι ενώ ο Κύριος είναι απορροφημένος να προσφέρει στο λαό πνευματική ενίσχυση, οι Απόστολοι φαίνονται ανήσυχοι. Όλο και κάτι ψιθυρίζουν μεταξύ τους. Επιτέλους, παίρνουν την απόφαση και πλησιάζουν το θείο Διδάσκαλο με σεβασμό και Του λένε:
- Κύριε, ο τόπος τούτος είναι έρημος και η ώρα πέρασε. Δώσε διαταγή να διαλυθούν τα πλήθη, για να προλάβουν να πάνε στα χωριά ν’ αγοράσουν φαγητά να φάνε…
Στην ανησυχία του ο Κύριος απάντησε με θαυμαστή ηρεμία:
- Δεν είναι ανάγκη να πάνε ν’ αγοράσουν τρόφιμα. Δώστε τους εσείς να φάνε.
- Εμείς, απαντάνε, δεν έχουμε παρά μονάχα πέντε ψωμιά και δυο ψάρια.
- Φέρτε τά μου εδώ…, είπε ο Κύριος.
Και αμέσως έδωσε εντολή να καθίσει όλος ο λαός πάνω στο χλωρό χορτάρι. Την τακτοποίησή τους την έκαναν οι Απόστολοι σύμφωνα με την οδηγία του Κυρίου.
Τους έβαλαν όλους παρέες-παρέες από πενήντα ή εκατό άνδρες, ανάλογα με την απλωσιά του χώρου. Έτσι θα μπορούσαν εύκολα να περνούν ανάμεσά τους και να μην ξεχάσουν κανένα.
Το θέαμα ήταν θαυμάσιο. Ο τόπος λες και απέκτησε μονομιάς παρτέρια με πολύχρωμα λουλούδια.
Ο Κύριος πήρε τότε τα πέντε ψωμιά και τα δυο ψάρια· σήκωσε τα μάτια Του στον Ουρανό, ευχαρίστησε τον ουράνιο Πατέρα και κατόπιν έκοψε τα ψωμιά και τα ψάρια, τα έδωσε στους Μαθητές Του και εκείνοι τα μετέφεραν στα πλήθη. Κι ενώ μοίραζαν, συνεχώς μοίραζαν μέχρι που χόρτασε όλος ο λαός, τα κομμάτια δεν τελείωναν. Ο καθένας τους έφαγε όσο ήθελε…
Δεν είχε ακόμη σηκωθεί κανείς, όταν οι δώδεκα Μαθητές, μ’ ένα κοφίνι ο καθένας τους στο χέρι σκορπίζονται πάλι ανάμεσα στις παρέες, που συντροφεμένα είχαν φάει και είχαν πια χορτάσει.
Θα απορείς γιατί ξαναγυρίζουν…
Περνούν και μαζεύουν τα περισσεύματα, πριν σηκωθούν τα πλήθη, μήπως όπως είναι χορτασμένοι, δεν τα προσέξουν ή από αδιαφορία τα αφήσουν εκεί ή τα πατήσουν και τα φάνε τα ζώα και τα πουλιά… και πάνε χαμένα.
Κι ήταν τόσο μεγάλη η έκπληξη των Μαθητών από τη συγκομιδή αυτή με τα περισσεύματα! Ο καθένας γέμισε το κοφίνι του! Αν δε γινόταν αυτό, δώδεκα κοφίνια περισσεύματα θα πήγαιναν χαμένα!
Και δεν ήταν λίγοι αυτοί που χόρτασαν! Πέντε χιλιάδες άνδρες και χώρια οι γυναίκες και τα παιδιά, που αν δε ήταν περισσότεροι, θα ήταν τουλάχιστον όσοι και οι άνδρες.
Γι’ αυτό και το θαύμα αυτό «του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων» τους εντυπώθηκε πολύ ζωηρά κι είναι το μοναδικό που αναφέρουν και οι τέσσερις Ευαγγελιστές.
* * *
Το θαύμα αυτό του Κυρίου έχει πολλά και σπουδαία διδάγματα να μας δώσει. Όμως η εποχή μας, που έχει ονομαστεί «καταναλωτική», γιατί σπαταλάμε ασυλλόγιστα πληθώρα από τα αγαθά που μας δίνει ο Θεός, είναι ανάγκη να διδαχτεί ιδιαίτερα από την πράξη που έκαναν στο τέλος οι Μαθητές του Κυρίου· σήκωσαν τα κομμάτια που περίσσεψαν και τα φύλαξαν·
«και ήραν το περισσεύον των κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις».
Δεν έπρεπε ούτε να πατηθούν, ούτε να φαγωθούν από τα ζώα. Ό,τι προορίζεται για τη συντήρηση του ανθρώπου χάνεται, όταν δε δίνεται στον πεινασμένο, στο φτωχό, αλλά το πετάμε ή το αχρηστεύουμε χωρίς λόγο.
Κάθε αγαθό που έχουμε, το έχουμε πάρει από το πλουσιοπάροχο χέρι του Κυρίου. Εκείνος έδωσε τα «κλάσματα» – τα κομμάτια του ψωμιού και των ψαριών – στα χέρια των Μαθητών κι οι Μαθητές τα έδωσαν στα πλήθη. Αυτό μάς υπενθυμίζει την προέλευση κάθε αγαθού. Ο Θεός είναι η Πηγή. Κι ο κάθε άνθρωπος έχει ευθύνη για το πώς θα το χρησιμοποιήσει.
Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης λέει ότι ο Κύριος έδωσε και την εντολή να μαζέψουν τα περισσεύματα, αφού πρώτα χόρτασαν τα πλήθη: «Συναγάγετε τα περισσεύματα κλάσματα, ίνα μή τι απόληται», για να μη χαθεί τίποτε.
Σπαταλάμε σήμερα όλοι για της μόδας τις εξαλλοσύνες. Σπαταλάμε χρήμα πολύ για παράξενα κατασκευάσματα τροφών και ποτών. Αλλάζουμε χωρίς λόγο παπούτσια και ενδύματα και σακίδια μονάχα για τη μάρκα που έχουν σαν ετικέτα. Ξοδεύουμε τον κόπο, το δικό μας ή των γονιών μας, σε λογής-λογής ηχητικά και φωτογραφικά είδη… Κι άμα οι απαιτήσεις μας δε βρίσκουν ανταπόκριση από τους γονείς μας, γίνεται στο σπίτι πόλεμος. Και το χειρότερο… αρκετοί καταφεύγουμε σε μέσα παράνομα· στα τυχερά παιχνίδια, στα στοιχήματα… στις κλοπές… στις διαρρήξεις και… στα εγκλήματα.
Ο σπάταλος γίνεται ανίκανος να πετύχει τα ευγενικά, τα μεγάλα ιδανικά. Είναι ανάξιος να του εμπιστευθεί ο Θεός τα αγαθά Του και να τον κάνει οικονόμο Του.
Η οικονομία –όχι η τσιγκουνιά- κάνει τον άνθρωπο «αυτάρκη». Να μπορεί δηλαδή να ανταποκρίνεται στις ανάγκες του, χωρίς να γίνεται βάρος σε άλλους.
Μπορεί ακόμη να γίνεται χρήσιμος και ωφέλιμους στους γύρω του. Ευεργετικός. Να τους βοηθάει στις ανάγκες τους.
Η ιστορία του Έθνους μας έχει να μας παρουσιάσει μεγάλες μορφές ευεργετών. Έζησαν εκείνοι, στη δική τους, την ιδιωτική τους ζωή, με οικονομία. Και έδωσαν με μεγάλη γενναιοδωρία τα όσα θησαύρισαν για την Εκκλησία και την Πατρίδα.
Για την ελευθερία και την ανακούφιση των αδελφών μας!

 http://www.xfd.gr

Παρασκευή 25 Ιουλίου 2014

Βίος του Αγίου Παντελεήμονα του Ιαματικού και Μεγαλομάρτυρα

Βίος του Αγίου Παντελεήμονα του Ιαματικού και Μεγαλομάρτυρα
Ο Άγιος Παντελεήμων ο Ιαματικός και Μεγαλομάρτυρας τιμάται στις 27 Ιουλίου



Γέννηση και παιδική ηλικία
Γονείς του ήταν ο Ευστόργιος και η Ευβούλη, ένα από τα πλούσια αντρόγυνα της Νικομήδειας, καθόσον ο άντρας ήταν μέλος της Συγκλήτου. Ήταν όμως ο Ευστόργιος 
ειδωλολάτρης. Αντίθετα η γυναίκα του Ευβούλη άνηκε στη χριστιανική κοινότητα της Νικομήδειας. Από αυτό λοιπόν το αντρόγυνο του ειδωλολάτρη Ευστόργιου και της πιστής 
χριστιανής Ευβούλης γεννήθηκε ο Παντολέων. Όπως ήταν φυσικό, η μεν μητέρα του από πολύ ενωρίς έσπειρε στην εύπλαστη ψυχή και στο νου του παιδιού της τα σπέρματα 
της χριστιανικής πίστης και ζωής, ο δε πατέρας προσπάθησε να του εμφυσήσει τη λατρεία των ειδώλων. Η μητέρα του τον άφησε ορφανό, αφού έφυγε ενωρίς από την παρούσα 
ζωή.

Εγκύκλια και ιατρικά μόρφωση
Ο Παντολέων μαθήτευσε κοντά στον Ευφρόσυνο, πού ήταν ο πιο διακεκριμένος γιατρός της Νικομήδειας και προσωπικός γιατρός του αυτοκράτορα. Ο αυτοκράτορας βλέποντας 
τα σπάνια προσόντα του νεαρού Παντολέοντα, υπέδειξε στον Ευφρόσυνο να του διδάξει την ιατρικήν πάσαν, προκειμένου αργότερα να τον προσλάβει ως γιατρό εις τα βασίλεια.

Οι διωγμοί - Η γνωριμία με τον Ερμόλαο
Στην αυγή του 4ου αιώνα ο Διοκλητιανός εξαπέλυσε τον σφοδρότερο ίσως διωγμό εναντίον του Χριστιανισμού. Μέσα σ’ αυτό το φοβερό από κάθε άποψη κλίμα άσκησε την ιατρική 
του τέχνη ο νεαρός ακόμα ιατρός Παντολέων. Θλιβόταν πραγματικά η ψυχή του καθώς έβλεπε να διώκονται τόσο ανελέητα οι χριστιανοί. Και η χάρη του Θεού οδήγησε τα βήματά 
του στη γνωριμία με τρία πρόσωπα, πού επρόκειτο να ασκήσουν σημαντική επίδραση επάνω του.
Παρόλον ότι ο Παντολέων δεν εγνώριζε την ύπαρξη του Ερμόλαου, δεν συνέβαινε το ίδιο και με τον ιερέα του Υψίστου. Διότι ο ιερέας είχε υπόψη του τα σχετικά με τον ταλαντούχο 
νέο γιατρό, πού προοριζόταν και για γιατρός των ανακτόρων. Του είχε κάνει εντύπωση η σεμνότητα του και η αγάπη προς τους έχοντες ανάγκη συνανθρώπους του. Έτσι, όταν μία 
μέρα έτυχε εκείνον να περνάει έξω από το σπίτι στο οποίο κρυβόταν, χωρίς να διστάσει, κινούμενος από θεία έμπνευση, έστειλε και προσκάλεσε τον Παντολέοντα να επισκεφθεί 
όσους κρύβονταν μαζί με τον ίδιο στην οικία εκείνη.
Τα γεμάτα αγάπη και χριστιανική σοφία λόγια του Ερμόλαου δεν άργησαν να ηχήσουν λυτρωτικά στην καρδιά του Παντολέοντα. Τόσο την πρώτη αυτή φορά όσο και κατά τις 
επισκέψεις πού ακολούθησαν, ο Ερμόλαος κατήχησε τον Παντολέοντα στη χριστιανική πίστη. 

Βαπτίζεται χριστιανός. Αργότερα και ο πατέρας του
Ο Παντολέων ζήτησε το θειο Βάπτισμα και ο Ερμόλαος αφού άκουσε από το στόμα του την ομολογία πίστεως, προχώρησε στη βάπτισή του. Μη θέλοντας μάλιστα να τον συνδέει 
τίποτα με τα παλαιά, άλλαξε και το όνομά του και αντί Παντολέων ονομάστηκε έκτοτε Παντελεήμων. Κοντά στους τρεις ιερείς, πού παρέμεναν κρυμμένοι, έμεινε μετά τη βάπτισή του
ο Παντελεήμων για επτά ημέρες. Την όγδοη επέστρεψε στο πατρικό σπίτι, νέος πλέον άνθρωπος κατά την ψυχή.
Και ενώ η βάπτιση του κρατήθηκε για ένα διάστημα μυστική από τους εθνικούς, ακόμα και από τον ίδιο τον πατέρα του, ο Παντελεήμων φλεγόταν από τον ιερό πόθο να γίνει και 
τοις άλλοις του μυστηρίου διδάσκαλος. Φυσικά, πρώτιστα ενδιαφέρθηκε για τον πατέρα του Ευστόργιο. Ο Παντελεήμων προσευχόταν και δόξαζε τον Θεό, καθώς διαπίστωνε ότι 
διορθωνόταν σταδιακά «η πατρική πλάνη», ψυχραινόταν η πίστη του Ευστόργιου προς τα είδωλα, αραίωναν οι θυσίες στους ψεύτικους θεούς. Ο πατέρας του Παντελεήμονα 
δέχεται το χριστιανικό βάπτισμα, χάρη στην προσπάθεια του γιου του. Και πολύ σύντομα κλήθηκε να συναντήσει τη γυναίκα του στον ουρανό.



Παντελεήμων, ο ανάργυρος ιατρός
Μετά το θάνατο του πατέρα του ο Παντελεήμων έμεινε κληρονόμος μεγάλης κινητής και ακίνητης περιουσίας. Απελευθέρωσε τους δούλους πού είχε ο πατέρας του, αφού τους 
χάρισε ένα μέρος της περιουσίας του η οποία είχε αποκτηθεί χάρη και στη δική τους εργασία, προκειμένου να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Τα δε υπόλοιπα «χείρες είχον πενήτων», τα 
μοίρασε στα χέρια των φτωχών της Νικομήδειας, δηλαδή σε γέροντες, χήρες, ορφανά, αρρώστους, εγκαταλειμμένους.
Ο Παντελεήμων πρόσφερε τις ιατρικές του γνώσεις και υπηρεσίες κυρίως στους φτωχούς και τους ανήμπορους, χωρίς καμία αμοιβή. Το μόνο πού ζητούσε από τους 
θεραπευόμενους ήταν να πιστέψουν στον Ιησού Χριστό για να σωθούν αιώνια. Όταν μάλιστα συνέβαινε να κάνει καλά και κάποιους πλουσίους κι εκείνοι του πρόσφεραν μεγάλες 
αμοιβές, τους έλεγε· «αυτά πού υποσχεθήκατε να δώσετε σ’ εμένα, πηγαίνετε να τα δώσετε στους φτωχούς».
Επιβραβεύοντας ο Θεός την όλη βιοτή, τη φιλάνθρωπη και ανάργυρη δράση του Παντελεήμονα, τον προίκισε με τη χάρη να ενεργεί διάφορα θαύματα, πού έγιναν σταδιακά γνωστά 
στη Νικομήδεια, προκαλώντας το θαυμασμό των απλών ανθρώπων και την οργή των ειδωλολατρών. Ανάμεσα στα θαύματα περιλαμβάνονται η ανάσταση ενός παιδιού πού είχε 
πεθάνει μετά από τσίμπημα έχιδνας, η θεραπεία ενός τυφλού και ενός άλλου πού ήταν παράλυτος. 

Αρχίζουν οι συκοφαντίες και οι δοκιμασίες του
Η χωρίς αμοιβή άσκηση της ιατρικής εκ μέρους του Αναργύρου Παντελεήμονος κίνησε το φθόνο των άλλων γιατρών της Νικομήδειας. Ιδιαίτερα τους ενοχλούσε το γεγονός ότι 
εκείνος με τη χάρη του «ιατρού των ψυχών και των σωμάτων» Χριστού θαυματουργούσε σε δύσκολες περιπτώσεις, ενώ οι ίδιοι παρά την επίκληση των θεών τους τίποτα δεν 
κατάφερναν. Ο φθόνος τους λοιπόν τους ώθησε στο να καταγγείλουν στον αυτοκράτορα ότι ο ευνοούμενος του και μελλοντικός μετά τον Ευφρόσυνο γιατρός των ανακτόρων, 
είναι χριστιανός. 
Έτσι έδωσε διαταγή ο Διοκλητιανός να συλλάβουν τον Παντελεήμονα. Με υποσχέσεις και καλοπιάσματα θέλησε να δελεάσει τον Παντελεήμονα, ώστε να απαρνηθεί τη χριστιανική 
του πίστη και να θυσιάσει στα είδωλα. Φυσικά τον ρώτησε για να μάθει από ποιόν κατηχήθηκε στη χριστιανική πίστη. Ο Παντελεήμων, «μη ειδώς ψεύσασθαι» απάντησε λέγοντας 
«από τον Ερμόλαο». Οι στρατιώτες του αυτοκράτορα έλαβαν επείγουσα εντολή, συνέλαβαν τον Ερμόλαο μαζί με τους Έρμιππο και Ερμοκράτη, και όταν και οι τρεις «παρρησία τον 
Χριστόν εκήρυξαν», δέχτηκαν τον διά του ξίφους θάνατο. (Η μνήμη τους στις 26 Ιουλίου).
Η γεμάτη παρρησία απάντηση του γενναίου ομολογητή του Χριστού στις υποσχέσεις είχε ως περιεχόμενο και στόχο να πείσει τον αυτοκράτορα ότι ενώ οι δικοί του θεοί ως ψεύτικοι 
είναι εντελώς αδύνατοι, ο δικός του Θεός είναι παντοδύναμος. Αν μάλιστα ήθελε να το διαπιστώσει και στην πράξη θα μπορούσε κάνει μία δοκιμή, πρόκληση την οποία ο 
αυτοκράτορας αποδέχτηκε.

Η θεραπεία του παραλυτικοί και η καταδίκη σε θάνατο
Ο αυτοκράτορας διέταξε να φέρουν ενώπιον του έναν παράλυτο άνθρωπο και Πρόσταξε στους ιερείς των ειδώλων να τον θεραπεύσουν, επικαλούμενοι τους θεούς τους. Εκείνοι 
προσπάθησαν, ικέτευσαν, επικαλέστηκαν. Πλην ματαίως, αφού τα είδωλα των εθνικών ήταν άφωνα και κουφά! Στη συνέχεια ο Διοκλητιανός ζήτησε από τον Παντελεήμονα να 
επικαλεστεί το Θεό στον οποίο πίστευε και να θεραπεύσει τον παραλυτικό. Ο Ιησούς Χριστός, διά των πρεσβειών του Παντελεήμονα, θεράπευσε τον παράλυτο, προς μεγάλη 
ικανοποίηση και θαυμασμό πολλών παρισταμένων, φθόνο των άλλων ειδωλολατρών γιατρών και προβληματισμό του αυτοκράτορα. Όμως ο αυτοκράτορας με κολακείες και 
καλοπιάσματα προσπάθησε να μεταπείσει τον Παντελεήμονα, αλλά όταν είδε πως ομολογεί την χριστιανική του πίστη έδωσε εντολή για τα μαρτύρια του.



Αφόρητα μαρτύρια αλλά και θεία προστασία
Κατά πρώτον τον κρέμασαν σ’ ένα ξύλο και ενώ με σιδερένια νύχια καταξέσχισαν το σώμα του, με αναμμένες λαμπάδες του έκαιγαν τα πλευρά, προκαλώντας αβάσταχτους πόνους.
Όμως εκείνος υπέμενε με καρτερία διότι προσευχόταν με υψωμένα τα μάτια του στον ουρανό, απ’ όπου αντλούσε τη δύναμη για να βαστάσει με θάρρος το μαρτύριο.
Στη συνέχεια ο Διοκλητιανός διέταξε να λειώσουν σ’ ένα μεγάλο καζάνι μόλυβδο κι ενώ οι δήμιοι θα τροφοδοτούσαν αδιάκοπα με ξύλα τη φωτιά, να ρίξουν μέσα στο λειωμένο 
μέταλλο τον Παντελεήμονα. Καθώς οδηγούσαν το μεγαλομάρτυρα στη νέα αυτή δοκιμασία, εκείνος εύρισκε καταφυγή στην προσευχή, πού ήταν ικανή «να σβήσει το καζάνι και 
να προκαλέσει θαυμαστή αναψυχή». 
Ο μεγαλομάρτυς Παντελεήμων είχε ολοφάνερη σε όλους τη θεία προστασία, αλλά και ο αδίστακτος τύραννος διέθετε τόση μανία και μίσος κατά του γενναίου αθλητή, πού έδωσε 
αμέσως εντολή να ριχτεί στη θάλασσα. Οι δήμιοι κρέμασαν από τον τράχηλο του μεγαλομάρτυρα μια βαριά πέτρα και τον πέταξαν στη θάλασσα της Νικομήδειας. Ο Θεός με 
θαυμαστό τρόπο τον ελευθέρωσε από τη βαριά πέτρα, προς έκπληξη δε και θαυμασμό των παρισταμένων τον είδαν να βγαίνει στην επιφάνεια και σε λίγο να περπατάει στην 
παραλία! Πολλοί βλέπουντας αυτό πίστεψαν στον Χριστό.
Έτσι λοιπόν έδωσε νέα εντολή: Να ριχτεί ο άκαμπτος χριστιανός στα άγρια θηρία. Τα πεινασμένα ζώα αντί να ορμήσουν και να τον κατασπαράξουν, στάθηκαν σε μικρή απόσταση 
απ’ αυτόν και τον κοίταξαν ήρεμα.
Ο Διοκλητιανός δίνει εντολή να οδηγηθεί ο μεγαλομάρτυς στη φυλακή, όπου οι δήμιοι τον υπέβαλαν στο μαρτύριο του τροχού, χωρίς όμως αποτέλεσμα, αφού αυτός αποδεικνυόταν 
«και πάσης πέτρας στερρότερος». Τέλος ο αυτοκράτορας έδωσε την τελική απόφαση: Να αποκεφαλίσουν τον Παντελεήμονα με ξίφος.

Το μακάριο τέλος
Έτσι οι δήμιοι οδήγησαν το γενναίο ομολογητή και μάρτυρα του Χριστού έξω από την πόλη της Νικομήδειας. Στη διαδρομή αυτή εκείνος δεν έπαψε να προσεύχεται, ν’ απαγγέλει 
στίχους ψαλμικούς. Όταν έφτασαν στο σημείο του μαρτυρίου, ο Παντελεήμων έσκυψε τον αυχένα για να δεχθεί τον διά ξίφους θάνατο. 
«Του έκοψαν το ιερό κεφάλι, λένε όμως ότι έτρεξε γάλα αντί για αίμα. Νομίζω δε πώς αυτό είναι απόδειξη της καθαρότητας και της φωτεινότητας της ψυχής του» (Νικήτας ο 
Παφλαγών).
Οι διωκόμενοι χριστιανοί της Νικομήδειας παρέλαβαν τη σορό του μεγαλομάρτυρα και την ενταφίασαν με κάθε τιμή στο σημείο εκείνο, όπου αργότερα ιδρύθηκε επ’ ονόματι του 
μοναστήρι. 

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ΄.
Ἀθλοφόρε ἅγιε καί ἰαματικέ Παντελεῆμον, πρέσβευε τῷ ἐλεήμονι Θεῶ, ἴνα πταισμάτων ἄφεσιν, παράσχη ταῖς ψυχαῖς ἠμῶν.

Μεγαλυνάριον
Τόν μεγαλομάρτυρα ἀδελφοί, ἰαματικόν τέ, ἁπασῶν τῶν ἀσθενειῶν, φύλακα ἠμῶν τέ, καί πάντων τῶν αἰτούντων, θερμῶς Παντελεήμονα μεγαλύνομεν.


http://xristianos.gr/forum/viewtopic.php?t=2210

Βίος Αγίας Παρασκευής της Οσιοπαρθενομάρτυρος

Βίος Αγίας Παρασκευής της Οσιοπαρθενομάρτυρος
Η Αγία Παρασκευή η Οσιοπαρθενομάρτυς εορτάζει στις 26 Ιουλίου



Καταγωγή, γέννηση και ανατροφή
Κατά το α΄ μισό του 2ου μ.Χ. αιώνα στην αρχαία κοσμοκράτειρα Ρώμη, ζούσε και το γεμάτο χριστιανική ευσέβεια ζεύγος του Αγάθωνα και της Πολιτείας. Αν και πλούσιοι δεν ζούσαν 
όπως οι σύγχρονοι τους, με διασκεδάσεις και σπατάλες. Μέριμνα τους καθημερινή ήταν η ελεημοσύνη των φτωχών, η ανακούφιση των ασθενών, η υποστήριξη χηρών και ορφανών.
Ένιωθαν όμως και μια λύπη: Δεν είχαν αποκτήσει παιδιά! Γι’ αυτό και αδιάκοπα προσεύχονταν στον Κύριο να τους χαρίσει έστω και ένα παιδί. Και για να ενισχύσουν το αίτημα τους,
πολλαπλασίαζαν τις φιλανθρωπίες τους. Και, ώ του θαύματος η αρμονική και ευσεβής συζυγία τους, με τη χάρη του Θεού που εισακούει τις προσευχές των πιστών, απέκτησε τον 
καρπό της. Η Πολιτεία έμεινε έγκυος και έφερε στον κόσμο ένα κοριτσάκι. το όποιο, επειδή γεννήθηκε την έκτη ημέρα της εβδομάδας, ονόμασαν Παρασκευή. 
Η μητέρα της Πολιτεία την κατηύθυνε σε έργα θεάρεστα, την ανέτρεφε «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου», της μάθαινε τα ιερά γράμματα, την οδηγούσε στην εκκλησία. Όταν δε 
έφθασε στην εφηβική και την πρώτη νεανική ηλικία, παρά τη σωματική ωραιότητα της, ελκύσθηκε η ψυχή της από τον παρθενικό βίο και, καθώς αναφέρουν οι βιογράφοι της 
«όχι μόνον τους οφθαλμούς, οι όποιοι είναι οδός τον έρωτος, εφύλαττεν από θεωρίαν ανδρών», αλλά και καθετί που θα στεκόταν εμπόδιο στην κατά Χριστόν ζωή.

Θάνατος των γονέων, διανομή της περιουσίας
Όταν η Παρασκευή έφθασε στην ηλικία των 20 χρόνων, ο Κύριος της ζωής και του θανάτου κάλεσε κοντά του τους γονείς της. Εκείνη έμεινε μόνη και κάτοχος της μεγάλης πατρικής 
περιουσίας. Όπως και πριν, πολλαπλασιάστηκαν οι προτάσεις γάμου εκ μέρους πολλών νέων αντρών. Η Παρασκευή όμως δεν συγκινήθηκε απ’ αυτές. Πούλησε όλη την περιουσία 
της και μοίρασε το αντίτιμο της στους φτωχούς, τους εμπερίστατους, τις χήρες και τα ορφανά, ένα δε μέρος το πρόσφερε «εἰς κοινόν ταμεῖον παρθένων, αἵ ὁποῖαι ἔζων ὁμού, 
ἀφιερωμέναι εἰς τά ἔργα τοῦ ἐλέους καί εἰς τήν διάδοσιν τοῦ Εὐαγγελίου».
Η ίδια αφιέρωσε ολοκληρωτικά τον εαυτό της στην προσευχή, την ελεημοσύνη, τη διάδοση των αληθειών της χριστιανικής πίστης. Πολλοί από τους ειδωλολάτρες που την άκουγαν 
προσελκύονταν στην χριστιανική πίστη, απαρνούμενοι τα είδωλα.
Αυτό όμως, όπως ήταν φυσικό, προκάλεσε την οργή και το φθόνο των φανατικών εθνικών και των Ιουδαίων. Οι οποίοι έσπευσαν να καταγγείλουν το γεγονός στον αυτοκράτορα 
Αντωνίνο, λέγοντας του ότι «κάποια γυναίκα, που λέγεται Παρασκευή, κηρύττει τον Ιησού, τον Υιό της Μαρίας» και υποστηρίζει πως «αυτός είναι μόνος Θεός αληθινός.

Ενώπιον του αυτοκράτορα
Ακούγοντας την καταγγελία αυτή ο Αντωνίνος θύμωσε πολύ να συλλάβουν την Παρασκευή. Ο Αντωνίνος προσπάθησε με κολακείες και υποσχέσεις να την πείσει ν’ αρνηθεί τη 
χριστιανική πίστη και να προσέλθει στην εθνική θρησκεία της πολυθείας. Βρέθηκε όμως μπροστά σε μια ψυχή με ανδρείο φρόνημα και ακλόνητη πίστη στο Χριστό. Έβλεπε ότι δεν 
επηρεάζεται από τα λόγια του. Αλλά στα κολακευτικά του λόγια απάντησε η Παρασκευή: «Μη νομίσεις, βασιλιά, ότι με τις κολακείες αυτές ή με παρόμοιους φοβερισμούς θα αρνηθώ 
τον γλυκύτατο μου Ιησού Χριστό, διότι δεν υπάρχει κανένας βασανισμός, ούτε τιμωρία, ούτε παιδεμός, που να με χωρίσει από την αγάπη του». 

Τα πρώτα μαρτύρια της Αγίας
Ακούγοντας αυτά ο αυτοκράτορας διέταξε τον βασανισμό της. Πύρωσαν μέσα σε δυνατή φωτιά μια σιδερένια περικεφαλαία. Όταν αυτή κοκκίνισε την τοποθέτησαν στο κεφάλι της 
αθλήτριας του Χριστού. Ο Κύριος όμως έκανε το θαύμα του και την προστάτεψε. 
Τότε πολλοί ειδωλολάτρες που είδα το θαύμα αυτό πίστεψαν στο Χριστό και ομολόγησαν την αλλαγή τους αυτή μπροστά στο αυτοκράτορα. Ο οποίος και εξαιρετικά θυμωμένος 
διέταξε να τους αποκεφαλίσουν. Τη δε Παρασκευή να κλείσουν σε φυλακή.
Ο Συναξαριστής της αναφέρει ότι γύρω στα μεσάνυχτα εμφανίσθηκε μπροστά στην Αγία άγγελος Κυρίου. Κρατούσε στα χέρια του φωτεινό σταυρό, κάλαμο, σπόγγο και στεφάνι 
και είπε προς αυτήν: «Χαῖρε, Παρασκευή, ἀθληφόρε τοῦ Κυρίου! Μή φοβᾶσαι τά βασανιστήρια τοῦ αὐτοκράτορα. Διότι ὁ Κύριος πού καταδέχθηκε νά σταυρωθεῖ γιά τή σωτηρία 
τῶν ἀνθρώπων, θά εἶναι βοηθός καί θά σέ λυτρώσει ἀπό κάθε μελλοντική δοκιμασία σου». Αυτά της είπε ο άγγελος κι αφού την έλυσε από τα δεσμά πέταξε στους ουρανούς. 
Η δε Παρασκευή, γεμάτη θάρρος και γαλήνη στην καρδιά της, συνέχισε να υμνεί και να δοξολογεί τον Κύριο και Θεό της.
Την επόμενη μέρα ο αυτοκράτορας δίνει εντολή να κρεμάσουν την Παρασκευή από τα μαλλιά της σ’ ένα όρθιο ξύλο και με λαμπάδες αναμμένες να καίνε τις μασχάλες και άλλα 
μέλη του σώματος της. Όμως ο Ιησούς Χριστός τη διαφύλαξε σώα και αβλαβή. Εκείνη προσευχόταν, ενώ ελεεινολογούσε τους ψεύτικους θεούς των ειδωλολατρών.



Το θαύμα που την ανέδειξε προστάτιδα των ματιών
Βλέποντας αυτά διέταξε λοιπόν να βράσουν δυνατά σε ένα μεγάλο καζάνι λάδι και πίσσα και να ρίξουν μέσα την Παρασκευή. Και πάλι όμως η παντοδύναμη πρόνοια του Θεού την 
λύτρωσε. Απορημένος ο αυτοκράτορας δεν πίστευε στα μάτια του. Πλησίασε λοιπόν στο καζάνι και απευθυνόμενος στην μάρτυρα του Χριστού της είπε: «Ράντισε με, με το λάδι 
αυτό, για να διαπιστώσω αν πραγματικά είναι καυτό, όπως και η πίσσα. Γιατί νομίζω ότι βλέπω κάτι που μοιάζει με φαντασία, αφού δεν κατακαίεσαι».
Η αγία Παρασκευή συμμορφώθηκε. και με τη χούφτα της έριξε στο πρόσωπο του λάδι και πίσσα. Αμέσως ο βασιλιάς έχασε το φως των ματιών του. Πανικοβλημένος φώναξε 
δυνατά: «Ἐλέησον μέ, δούλη τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, καί δός μοί τό φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου, καί πιστεύσω εἰς τόν Θεόν, ὄν σύ κηρύττεις». Πράγματι, η αγία Παρασκευή προσευχήθηκε
στο Σωτήρα Χριστό. Ο Αντωνίνος πίστεψε, ξαναβρήκε το χαμένο φως και μαζί μ’ αυτόν αρκετοί αξιωματούχοι της Ρώμης προσχώρησαν στη χριστιανική πίστη, όπως αναφέρει η 
Παράδοση. Έκτοτε η μεν αγία Παρασκευή θεωρείται από τους χριστιανούς ως προστάτιδα των ματιών και των τυφλών, ο δε αυτοκράτορας διέταξε να πάψουν οι διωγμοί κατά των 
χριστιανών και άφησε ελεύθερη την αθλήτρια του Χριστού.

Διαδίδει τη χριστιανική πίστη σε άλλες περιοχές
Ύστερα από το γεγονός τούτο η φλογερή Ιεραπόστολος Παρασκευή επεξέτεινε τη δράση της σε άλλες περιοχές, πέρα της Ρώμης. Στο μεταξύ είχε πεθάνει ο Αντωνίνος και στο 
θρόνο της κοσμοκράτειρας Ρώμης ανέβηκε ο Μάρκος Αυρήλιος (161-180 μ.Χ.). Νέοι διωγμοί ξέσπασαν κατά των χριστιανών. Έτσι, όταν η Αγία μας βρέθηκε σε κάποια πόλη, 
στην οποία διοικητής ήταν ο Ασκληπιός, συνελήφθη και οδηγήθηκε ενώπιον του για να δικαστεί, επειδή κήρυττε αντίθετη προς των ειδολολατρών πίστη. 

Απαλλάσσει μια πόλη από το φοβερό δράκοντα
Ο Ασκληπιός έδωσε εντολή να μεταφέρουν την ομολογήτρια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού στο μεγάλο και φοβερό δράκοντα που έμενε έξω από την πόλη και ήταν ο φόβος 
και ο τρόμος των κατοίκων. Σ’ αυτόν έριχναν για τροφή τους καταδίκους και τους χριστιανούς.
Όταν η Αγία πλησίασε στο σημείο που έμενε ο δράκοντας, εκείνος βρυχήθηκε άγρια και έβγαλε από τα ρουθούνια του καπνό και φλόγες από το στόμα του, σα να ήθελε να την 
καταπιεί. Εκείνη όμως του είπε αυστηρά: «Θηρίο πονηρό, ήρθε η ώρα του αφανισμού σου, γιατί πολλούς μέχρι τώρα κατασπάραξες χωρίς λόγο». Και μόλις έκανε το σημείο του 
σταυρού και φύσηξε προς τον δράκοντα, ώ του παραδόξου θαύματος! Ο τρομερός εκείνος δράκοντας σφύριξε δυνατά στριφογύρισε γύρω από τον εαυτό του και άνοιξε στα δύο!
Το μέγα τούτο θαύμα συγκλόνισε τον Ασκληπιό, τους άλλους αξιωματούχους και το πλήθος που παρακολουθούσε τα γενόμενα. Και συνετέλεσε στο να πιστέψουν στο Θεό της 
Αγίας Παρασκευής και αργότερα να βαπτισθούν.

Νέα μαρτύρια με εντολή του Ταρασίου
Η Αγία συνέχισε το έργο της και έφθασε σε άλλη περιοχή, διοικητής της οποίας ήταν ο Ταράσιος. Χωρίς να χάνει χρόνο άρχισε να μιλάει για τον Ιησού Χριστό και να προσελκύει 
κοντά του τους καλοπροαίρετους εθνικούς. Σύντομα το νέο έφτασε στ’ αυτιά και του Ταρασίου έδωσε εντολή να την συλλάβουν. Ο οποίος διέταξε να γεμίσουν ένα μεγάλο χάλκινο 
δοχείο με λάδι, πίσσα, και μόλυβδο. Να βάλουν από κάτω δυνατή φωτιά και όταν αρχίσει να κοχλάζει το μίγμα, να ρίξουν μέσα την αγία Παρασκευή. Πράγμα που έγινε αμέσως. 
Αλλά ο Θεός έκανε και πάλι θαύμα μέγα, έστειλε τον άγγελο του και τη μεν φλόγα έσβησε τελείως, τα δε κοχλάζοντα τρία στοιχεία του μίγματος τα έκανε πιο κρύα από το νερό. 
Κι ενώ αρκετοί από τους παρόντες ομολογούσαν πίστη στο Θεό της Αγίας, ο σκληρόκαρδος Ταράσιος έδωσε εντολή στους στρατιώτες του να συνεχίσουν με το βασανιστήριο 
του τανύσματος. Την κάρφωσαν στο δάπεδο με τεντωμένα τα τέσσερα άκρα της και τοποθέτησαν επάνω στο στήθος της βαριά πλάκα!
Κι ενώ η οσιοπαρθενομάρτυς υπέμεινε και προσευχόταν, «φαίνεται προς αυτήν ο Χριστός», καθώς αναφέρει ο Συναξαριστής, δορυφορούμενος από πλήθος αγγέλων και 
αρχαγγέλων και της είπε: «Χαῖρε, Παρασκευή, καλιπάρθενε. Μή δειλιάσεις στά βασανιστήρια, γιατί ἡ χάρη μου θά εἶναι μαζί σου, γιά νά σέ σώζει ἀπό κάθε πειρασμό. Δεῖξε 
λίγη ὑπομονή ἀκόμη καί θά ἔρθεις στήν αἰώνια βασιλεία, κοντά μου». Και λέγοντας αυτά, θεράπευσε τις πληγές της και την απελευθέρωσε από τα δεσμά της.
Το επόμενο πρωί οδήγησαν και πάλι την Αγία ενώπιον του Ταρασίου. Έκπληκτος εκείνος, όταν την αντίκρυσε υγιή, απέδωσε την επούλωση των πληγών της στους θεούς των 
Ρωμαίων και την κάλεσε να προσέλθει στο ναό τους, να τους προσκυνήσει και να λάβει μεγάλες δωρεές από τον ίδιο. Η Παρασκευή του απάντησε: «Δεν μου έδωσαν την υγεία οι 
θεοί σου, οι ψεύτικοι και ανύπαρκτοι, αλλά ο Χριστός, ο μόνος αληθινός Θεός, στον όποιο πιστεύω και αυτόν λατρεύω». Έπειτα δέχθηκε να μεταβούν μαζί στο ναό των ειδώλων. 
Τους ακολούθησαν πολλοί αξιωματούχοι και πλήθος εθνικών, νομίζοντας ότι η Παρασκευή θα πρόσφερε θυμίαμα στα είδωλα. Όμως διαψεύσθηκαν!



Πέφτουν και συντρίβονται τα είδωλα
Μόλις μπήκαν στο ναό η Αγία απευθυνόμενη προς το είδωλο του Απόλλωνα, έκανε το σημείο του σταυρού. Το δαιμόνιο που βρισκόταν μέσα στο άγαλμα, φώναξε δυνατά: 
«Δεν είμαι εγώ θεός, ούτε και κανένας άλλος από μας. Μόνος αληθινός Θεός είναι αυτός που κηρύττει η Παρασκευή...». Και στη στιγμή όλα τα είδωλα , που βρίσκονταν στο ναό 
κατέπεσαν και συντρίφτηκαν στο δάπεδο.
Αγανακτισμένοι οι ιερείς των ειδώλων όρμησαν κατά της Αγίας και σπρώχνοντας την, την έβγαλαν έξω από το ναό, ζητώντας από τον Ταράσιο να δώσει τέρμα στη ζωή της, για να
μη προξενηθεί μεγαλύτερο κακό στην εθνική θρησκεία. Πράγματι, ο Ταράσιος έβγαλε αμέσως διαταγή για τον αποκεφαλισμό της.

«Ξίφει τελειούται»
Οι στρατιώτες πήραν μαζί τους την καλλιπάρθενο αθλήτρια του Χριστού Παρασκευή και την οδήγησαν έξω από την πόλη για να την αποκεφαλίσουν. Εκείνη, όταν έφτασαν στο 
καθορισμένο σημείο, ζήτησε να της επιτρέψουν να προσευχηθεί στον ουράνιο Νυμφίο της. Κι ενώ προσευχόταν παραδίδεται ότι ακούστηκε φωνή μυστηριώδης από τους ουρανούς 
που έλεγε: «Άκουσα την προσευχή σου, Παρασκευή, και θα γίνει αυτό που ζήτησες».
Η οσιομάρτυς έσκυσε το κεφάλι της με πνευματική χαρά και αποκεφαλίστηκε από έναν στρατιώτη. Και η μεν ψυχή της ανήλθε στους ουρανούς, το δε τίμιο και αγιασμένο διά των 
μαρτυρίων σώμα παρέλαβαν κάποιοι από τους χριστιανούς και το έθαψαν με τιμή και ευλάβεια ο Θεός όμως, βραβεύοντας την οσιομάρτυρα αγία Παρασκευή, έδωσε και γίνονταν 
θαύματα σε πολλούς που προσέρχονταν στον τάφο της με πίστη και επικαλούνταν τη χάρη της.
Ταῖς αὐτῆς ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον καί σωσον ἠμᾶς!


Ἀπολυτίκιον
Τήν σπουδήν σου τή κλήσει κατάλληλον, ἐργασάμενη φερώνυμε, τήν ὁμώνυμόν σου πίστιν, εἰς κατοικίαν κεκλήρωσαι, Παρασκευή Ἀθληφόρε· 
ὅθεν προχέεις ἰάματα, καί πρεσβεύεις ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἠμῶν.

http://xristianos.gr/forum/viewtopic.php?t=2201

Τετάρτη 23 Ιουλίου 2014

Ευαγγέλιο Κυριακής 27 Ιουλίου 2014 .

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Θ´ 27 - 35
27 Και ενώ ο Ιησούς επερνούσε από εκεί, τον ηκολούθησαν δύο τυφλοί, οι οποίοι έκραζαν και έλεγαν· “σπλαγχνίσου μας, υιέ Δαυΐδ, και δος μας το φως των οφθαλμών μας”. 28 Οταν δε έφθασε στο σπίτι, τον επλησίασαν οι τυφλοί και είπε προς αυτούς ο Ιησούς· “πιστεύετε πράγματι, ότι ημπορώ εγώ να κάμω αυτό, που ζητείτε;” Λεγουν προς αυτόν· “ναι, Κυριε”. 29 Τοτε ήγγισε τα μάτια των, λέγων· “σύμφωνα με την πίστιν σας ας γίνη αυτό προς χάριν σας”. 30 Και αμέσως άνοιξαν οι οφθαλμοί των. Ο δε Ιησούς συνέστησεν εις αυτούς με αυστηρότητα και είπε· “προσέχετε, κανείς να μη μάθη το θαύμα”. 31 Αλλά εκείνοι εξελθόντες διέδωσαν το θαύμα και την φήμη του Ιησού εις όλην εκείνην την χώραν. 32 Ενώ δε αυτοί εξήρχοντο, ιδού έφεραν στον Ιησούν ένα άνθρωπον δαιμονιζόμενον κωφάλαλον. 33 Και όταν εξεδιώχθη το δαιμόνιον, αμέσως ωμίλησεν ο κωφάλαλος και οι όχλοι που ήσαν εκεί εθαύμασαν και έλεγαν ότι ποτέ έως τώρα δεν εφάνησαν στον Ισραηλιτικόν λαόν τόσα πολλά και τόσα μεγάλα θαύματα. 34 Οι μοχθηροί όμως και δόλιοι Φαρισαίοι έλεγαν· “αυτός διώχνει τα δαιμόνια με την δύναμιν του αργηγού των δαιμονίων”. 35 Και περιώδευε ο Ιησούς όλας τας πόλεις και τα χωρία διδάσκων εις τας συναγωγάς αυτών και κηρύσσων το χαρμόσυνον άγγελμα της βασιλείας των ουρανών και θεραπεύων κάθε ασθένειαν και κάθε καχεξίαν μεταξύ του λαού.

 http://www.saint.gr

ΕΡΜΗΝΕΙΑ :


Θέλεις να γίνει το θαύμα;
Τυφλοί και οι δύο. Έτρεχαν ξοπίσω Του, αδέξια οπωσδήποτε, μα με σφοδρό πόθο.
Πίστευαν!
Ήταν σίγουροι ότι κοντά Του θα έβρισκαν γιατρειά, θα γινόταν θαύμα, θα έβλεπαν!
Στο δρόμο, ψάχνοντας στα σκοτεινά, σκοντάφτοντας, ρωτώντας… δεν Τον πρόλαβαν. Χτύπησαν αδίστακτα την πόρτα του σπιτιού, όπου Εκείνος μπήκε.
- «Πιστεύετε ότι δύναμαι τούτο ποιήσαι;», τους ρωτά ο Κύριος – δεν είναι υπόθεση μικρή να ξαναβρεί κανείς το φως!… -, πιστεύετε ότι μπορώ να σας το κάνω;
- «Ναι, Κύριε!», απαντούν εκείνοι αμέσως. Ζωηρά! Λακωνικά! Ολόψυχα.
Τότε ο Χριστός μας «ήψατο των οφθαλμών αυτών», ακούμπησε τα Πανάγια Χέρια Του στα μάτια τους και είπε: «κατά την πίστιν υμών γενηθήτω υμίν». Ας γίνει, λοιπόν, σε σας σύμφωνα με την πίστη σας! Ό,τι πιστεύετε, αυτό θα γίνει!
«Και ανεώχθησαν αυτών οι οφθαλμοί». Άνοιξαν αμέσως, καθαρά, ζωηρά, ολοφώτεινα τα σβησμένα μάτια.
* * *
«Κατά την πίστιν υμών γενηθήτω υμίν»
Θα μπορούσε να πει ο Κύριος. «Κατά την επιθυμίαν ή τον πόθον υμών γενηθήτω». Θα μπορούσε ακόμη να δώσει απλή εντολή «θέλω, αναβλέψατε» (Ματθ. η΄ 3). Αλλά δεν το κάνει. Στην περίπτωση αυτή κρίνει ως Πάνσοφος ότι πρέπει να φανεί η δυνατή πίστη των τυφλών και να διδάξει τους χλιαρούς και νωθρούς Ιουδαίους. Συνάμα αποκαλύπτει διακριτικά τι δύναμη διαθέτει ο Ίδιος. Να διαβάζει τις καρδιές.
Βέβαια, και συνδαυλίζει, θέτει σε κίνηση την πίστη των τυφλών. Είναι σαν να τους λέει· «Να, σας προσφέρω απλόχερα τη θεϊκή ευλογία. Κάτι θα γίνει. Αλλά τι ακριβώς; Από σας εξαρτάται. Από τη μικρή ή τη μεγάλη φλόγα της καρδιάς σας. Κι ίσως και τίποτε να μη γίνει, αν η πίστη σας φανεί ανεπαρκής.
Αν, όπως το ομολογείτε, πιστεύετε ακράδαντα, θα πλημμυρίσετε με φως. Αν η πίστη σας τρεμοπαίζει, θα δείτε θαμπά, θολά, «ανθρώπους ως δένδρα περιπατούντας» (Μαρκ. η΄ 24). Κι αν η πίστη σας πάει να σβήσει, θα μείνετε όπως είστε, τυφλοί, αθεράπευτοι, χωρίς ωφέλεια από τη βοήθειά μου.
Κι αυτό έγινε αργότερα στη Ναζαρέτ, όπου πολύ λίγα θαύματα «μπόρεσε» να κάνει «διά την απιστίαν αυτών» (Ματθ. ιγ΄ 58).
Η κρύα και σκληρή καρδιά του κόσμου εμπόδιζε τη Χάρη Του να δράσει…
Όπως κι ακόμη πιο ύστερα, όταν ο πατέρας του δαιμονισμένου νέου εκλιπαρούσε για τη θεραπεία του παιδιού του λέγοντας «εί τι δύνασαι, βοήθησον», αν κάτι μπορείς να κάνεις…, ο Κύριος τού απάντησε· «Ει δύνασαι πιστεύσαι». Αυτό εξέτασε καλύτερα, αν εσύ μπορείς να πιστέψεις. Γιατί εκεί «σκαλώνει» το ζήτημά σου (Μαρκ. θ΄ 23).
* * *
Το δίδαγμα είναι ξεκάθαρο. Για να πραγματοποιηθεί κάποιο θαύμα στη ζωή μας, οπωσδήποτε πρέπει να ευδοκήσει ο Άγιος Θεός και να μας χορηγήσει έλεος, την παντουργό θεία Χάρη. Ωστόσο, κάτι μικρό αλλά κρίσιμο, είναι ανάγκη να καταθέσουμε κι εμείς. Την πίστη μας! Αγνή, άδολη, καθαρή, δυνατή, ζώσα!
Παραπονιούνται ορισμένοι· «Προσευχήθηκα επανειλημμένα για το πρόβλημά μου, αλλά τίποτε δεν άλλαξε. Γιατί τάχα; Δε με ακούει ο Θεός; Ή μήπως δε θέλει να μου κάνει ένα θαύμα;»…
Ερεύνησε μέσα σου πρώτα-πρώτα και σφυγμομέτρησε την πίστη σου. Γιατί απ’ της καρδιάς σου τους παλμούς εξαρτώνται όλα. Αν μίλησες στον πανάγαθο Πατέρα σου αληθινά, θερμά, ολόψυχα, θα σου έχει Εκείνος απαντήσει. Ίσως δίνοντας άλλη έκβαση –καλύτερη- από εκείνη που εσύ προσμένεις. Ίσως παρέχοντάς σου άλλα αγαθά, πνευματικά, ώστε ν’ ανταπεξέλθεις στη δοκιμασία, με άφθονη της ψυχής γαλήνη, αισιοδοξία, δύναμη, σοφία, ουράνια χάρη κι ευφροσύνη. Ανάλογα με τη δύναμη της πίστεώς σου θα είναι και η απάντηση στην προσευχή σου δυνατή, ευκρινής.
«Δεν ένιωσα», ομολογούν με πόνο άλλοι, «την Ιερή Εξομολόγηση, τη Θεία Κοινωνία, να με συγκλονίζει, να με ξανακαινουργώνει». Αλλά με ποια πίστη πήγες; Αυτό είναι το καίριο ερώτημα. Η προϋπόθεση για να αισθανθείς το θαύμα, κάτι τελείως καινούργιο και ουράνιο, που το απολαμβάνουν άλλοι, είναι σαφής. Προσπάθησε, λοιπόν, ξανά! Με πίστη!
Και κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, που τόσοι θα προστρέξουν στα ιερά προσκυνήματα και τα θαυματουργά εικονίσματα της Παναγίας, πόσοι νομίζετε θα γευθούν τη Χάρη Της, ποιοι θα ευεργετηθούν, θα πλημμυρίσουν από θεία ευλογία; Όσοι ακράδαντα κι ένθερμα πιστεύουν! Όσοι γνωρίζουν καλά πού προστρέχουν, όσοι αναγνωρίζουν και τιμούν και προσκυνούν την άσπιλη αγνότητα και την ασύλληπτη αγιότητά Της, όσοι την πλησιάζουν με αφοσίωση, σαν παιδί τη μάνα, όσοι προσπαθούν φιλότιμα ν’ ακολουθήσουν το μοναδικό παράδειγμά Της, να Της μοιάζουν.
«Κατά την πίστιν ημών». Ανάλογα με την πίστη μας έρχεται πάντοτε το θαύμα!

 http://www.xfd.gr

"OCTΡOB" - "ΤΟ ΝΗΣΙ"

"OCTΡOB" - "ΤΟ ΝΗΣΙ", Η ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΗ ΡΩΣΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΒΑΛΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΩΣ ΒΙΩΜΑ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ.
ΣΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΘΩΣ ΕΝΑΣ ΔΕΙΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΡΟΔΙΔΕΙ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΟΠΩΣ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΕΤΡΟΣ ΜΕΤΑΝΟΕΙ ΚΑΙ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΗΝ ΣΤΑΥΡΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΑΘΑΝΑΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ ΠΟΥ ΚΡΕΜΑΣΤΗΚΕ ΑΠΟ ΑΠΟΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΙΣΤΗΣ ΣΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΙΡΗ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΑΤΕΡΑ...
ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗ ΤΑΙΝΙΑ ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΡΟΒΑΛΛΑΝ ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΜΟΝΟ ΒΙΑ, ΑΙΜΑ, ΧΛΙΔΗ ΚΑΙ ΣΕΞ ΠΟΥ ΘΕΩΡΟΥΝ ΟΤΙ ΠΟΥΛΑΕΙ... ΑΛΛΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ.