2025 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 23 – ΚΥΡΙΑΚΗ Θ’ ΛΟΥΚΑ

ΤΟΥ ΑΦΡΟΝΟΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥ(Λουκ. 12, 16-21)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Διασκευή ομιλίας στην Καμαρίνα, στις 23/11/1980)

Τοίχος από πάγο

Αναφέρει το Ευαγγέλιο, πως κάποια ημέρα πήγε κάποιος στον Χριστό

και του είπε: «Κύριε, πες στον αδελφό μου να χωρίσουμε την περιουσία μας

δίκαια».

Ερώτημα: Γιατί τσακωνόντουσαν τα δύο αδέλφια; Γιατί και οι δυο ήταν

πλεονέκτες. Και ο καθένας ήθελε να αποκτήσει όσο πιο πολλά μπορούσε

έστω και αν ήταν εις βάρος του άλλου.

Ο Χριστός απάντησε:

- Άνθρωπε, ποιος με έβαλε δικαστή ανάμεσα σας; Είναι δική μου

δουλειά να μοιράζω χωράφια; Δεν σκέφτεσαι ότι με αυτό που μου ζητάς

δείχνεις ότι ανάμεσα σε σένα και σε Μένα είναι ένας τοίχος από πάγο; Γιατί

εσύ άλλα θέλεις, εγώ όμως ενδιαφέρομαι για τα πνευματικά.

Και είπε ο Χριστός στους άλλους ανθρώπους που ήταν κοντά Του:

«Προσέχετε, από το σκουλήκι της πλεονεξίας, μην παρασύρεστε από το

φρόνημα του κόσμου τούτου. Όσα και να αποκτήσει ο άνθρωπος, όσα

περισσευούμενα να έχει στην άκρη, την ζωή του δεν την εξασφαλίζει».

Και αμέσως διηγήθηκε μια παραβολή. Ήταν ένας πλούσιος με πολλά

κτήματα και εισοδήματα. Κάποια χρονιά η χώρα του ευφόρησε πολύ. Έκανε

τόσα εισοδήματα που δεν είχε πού να τα βάλει. Και έκανε την σκέψη: «Θα

γκρεμίσω τις παλιές μου αποθήκες, θα κτίσω καινούργιες και θα μαζέψω εκεί

τους καρπούς μου και τα αγαθά μου. Μετά θα πω στην ψυχή μου: Ψυχή έχεις

πολλά αγαθά για χρόνια πολλά. Από εδώ και πέρα, ζωή και διασκέδαση».

«Φάε, πιέ, εὐφραίνου».

Αποφάσεις χωρίς τον ξενοδόχο

Καλή και όμορφη η σκέψη, αλλά «λογάριαζε», λέει ο Χριστός, «χωρίς

τον ξενοδόχο». Γιατί την ίδια μέρα του είπε ο Θεός: «Άμυαλε, αυτή την νύχτα

κάποιοι θα ζητήσουν την ψυχή σου. Ό,τι μάζεψες σε ποιόν θα μείνει;» Και

πρόσθεσε ο Χριστός: Τα ίδια θα πάθει κάθε άνθρωπος που φροντίζει να

θησαυρίζει για τον εαυτό του, σαρκικά, επίγεια και όχι κατά Θεόν.

Έχουμε τον πλούσιο και τον Θεό. Ανώνυμος είναι ο πλούσιος. Κάνει

μόνος του διάφορες σκέψεις και ο Θεός του απαντάει σ’ αυτές. Ο πλούσιος

2Κυριακή Θ΄ Λουκᾶ. Ἄφρονος πλουσίου. 23/11/1980

φαντάζεται τον εαυτό του έξυπνο, σοφό, μυαλωμένο. Ο Θεός του απαντάει

πως είναι άφρονας. Άμυαλος. Ανόητος. Αυτά λέει με λίγα λόγια η παραβολή.

Ο πλούσιος δεν μάζεψε αγαθά από αδικίες. Απλά ευφόρησε η χώρα του.

Δεν ήταν παλιάνθρωπος. Ήταν όμως ένας άνθρωπος που είχε αφήσει την

ψυχή του να αδειάσει, και είχε θεωρήσει τη σάρκα του και την επίγεια ζωή του

σαν τα μοναδικά που έχουν αξία στον κόσμο. Σάρκα, ζωή, υλικά αγαθά, γιατί

τα είχε; Για απόλαυση!

Ας εξετάσουμε τα πράγματα ένα-ένα. Για τον πλούσιο αυτόν, όλα είναι

δικά του, τα εξουσιάζει, τα έχει στο χέρι του. Αλλά ο Θεός του απαντάει:

Απατάσαι! Τελείωσαν για σένα. «Τίνι έσται» όσα μάζεψες; Σε ποιόν θα

μείνουν; Γιατί «ταύτῃ τη νυκτὶ την ψυχήν σου απαιτούσιν απὸ σου». Εκείνος

καμαρώνει ότι έχει γεννήματα, αγαθά, χωράφια και αποθήκες. Και ο Θεός του

λέγει: Όχι μόνο δεν έχεις αυτά, αλλά και εκείνο, που ο κάθε άνθρωπος το έχει

και είναι δικό του, το έχασες. Δεν έχεις ούτε την ψυχή σου. Αυτή την στιγμή

«απαιτούσιν απὸ σου την ψυχήν σου»

Ποίοι «απαιτούσιν; Εκείνοι που δεν έχουν καμία σχέση με τον Θεό. Δεν

λέει ο Θεός: «Εγώ θα σου την πάρω». «Απαιτούσιν απὸ σου» οι εχθροί μου

και οι εχθροί σου. Δηλαδή τα δαιμόνια. Να, η πρώτη αφροσύνη.

Ας πάμε στη δεύτερη. Ο άνθρωπος, με τη λογική την επίγεια, που τη

νομίζει τετραγωνική, θέλει να μαζέψει για να είναι ασφαλής και ευτυχισμένος.

Αλλά για να φτάσει εκεί, τι κάνει; Πρώτα μεν, βάζει φασαρία και μπελά στο

κεφάλι του για να αποκτήσει. Και αφού αποκτήσει, ξεφυτρώνει η σκοτούρα

της διατηρήσεως. «Καθελώ μου τας αποθήκας και μείζονας οικοδομήσω». Και

τι γίνεται τότε; Ενώ θέλει σαν επίγειος άνθρωπος, να χαρεί τη ζωή του, με τον

νέο πόθο να την εξασφαλίσει πιο καλά, αναβάλλει τη διασκέδαση για το

μέλλον, που είναι αβέβαιο.

Τρίτη ανοησία: «Και ερώ τη ψυχή μου, ψυχή, έχεις πολλὰ αγαθὰ κείμενα

εις έτη πολλά». Πόσα είναι αυτά τα πολλά έτη; Απάντηση του Θεού: Όχι

φέτος, όχι αυτό τον μήνα, όχι αυτή την εβδομάδα, ούτε μετά από ένα

εικοσιτετράωρο. «Ταύτη τη νυκτὶ την ψυχήν σου απαιτοῦσιν απὸ σου». Ο

άνθρωπος, λοιπόν, που καυχάται ότι έχει τετραγωνική λογική, τελικά

αποδεικνύεται ανόητος, με το να μη σκέφτεται ότι μπορεί να πεθάνει την ίδια

ημέρα.

Και το τελευταίο λάθος: Λέγει στην ψυχή του: «Ψυχή, φάγε, πιέ,

ευφραίνου». Μα εκείνο που περνάει από το λαρύγγι δεν πάει στην ψυχή. Και

επιπλέον, οι ηδονές των αισθήσεων είναι μια στιγμή. Τρως κάτι νόστιμο,

εκείνη την στιγμή είναι νόστιμο. Πέρασε αυτή η στιγμή; Είτε είχες φάει ελιές,

είτε είχες φάει τον καλλίτερο μεζέ, το ίδιο είναι.

Η αληθινή ευτυχία

3Κυριακή Θ΄ Λουκᾶ. Ἄφρονος πλουσίου. 23/11/1980

«Είπε δε αυτώ ο Θεός». Ο άνθρωπος του κόσμου τούτου σκέφτεται,

αλλά ο Θεός πάντοτε απαντάει. Ο Θεός δεν αφήνει τον άνθρωπο χωρίς

απάντηση ούτε μια στιγμή. Ό,τι να κάνεις, την μικρότερη σκέψη, έρχεται ο

Θεός και σου δίνει απάντηση.

Παράδειγμα. Συναντάς ένα φτωχό ο οποίος δεν έχει να φάει. Και εσύ

λες: «Δεν πειράζει. Θα μείνω νηστικός να φάει εκείνος». Ποιο είναι το

αποτέλεσμα; Ολόκληρη την ημέρα χοροπηδάς από την χαρά σου. Δεν έφαγες

και δεν ήπιες, δεν διασκέδασες, αλλά ολόκληρη την ημέρα νομίζεις πως

κάποιος Άγγελος σε κρατάει. Μια καλή κουβέντα λες και γεμίζει η καρδιά σου

αγαλλίαση. Νομίζεις πως βρίσκεσαι στον Παράδεισο. Γιατί όπου είναι η

βασιλεία του καλού, εκεί είναι ο παράδεισος.

Και αντίθετα. Διασκεδάζεις, τρως, πίνεις και μια σκέψη ευχάριστη δεν

έχεις. Κατήφεια και θλίψη πιάνει τον κάθε αμαρτωλό. Γιατί όσο πιο πολύ

χορταίνεις το σώμα και το διασκεδάζεις αντίθετα προς το θέλημα του Θεού,

τόσο πιο πολύ η ψυχή σου λιμοκτονεί. Και όσο πιο πολύ λιμοκτονεί τόσο πιο

πολύ διαμαρτύρεται. Και όσο πιο πολύ διαμαρτύρεται η ψυχή και κλαίει, το

κλάμα της το ακούει ολόκληρος ο άνθρωπος και χαρά πραγματική δεν

βρίσκει.

Ο Άγιος Αντώνιος δέκα οχτώ χρονών έφυγε από τον κόσμο και έγινε

καλόγηρος και πέθανε εκατόν πέντε χρονών. Σε όλη του τη ζωή δεν φάνηκε

ποτέ του σκυθρωπός. Γιατί είχε πάντοτε χαρά; Γιατί έβαλε μέσα στην καρδιά

του μόνο το θέλημα του Θεού και είπε, ότι το σώμα μπορεί να τραφεί και με το

λιγότερο. Και όταν η ψυχή είναι χαρούμενη, η επίγεια χαρά δεν μετράει.

Αληθινή ευτυχία είναι, να ξέρει ο άνθρωπος να μισεί το κακό και να αγαπάει το

καλό. Και αληθινή σοφία είναι να μπορείς να απλώνεις το χέρι σου μέσα στην

καρδιά, να αρπάζεις το κακό και να το πετάς έξω.

Λέμε «να απλώνεις το χέρι σου», γιατί για να βγάλεις το κακό από την

καρδιά σου, χρειάζεται ενέργεια δυναμική, δηλαδή η ταπείνωση της

εξομολογήσεως. Να πούμε ενώπιον του Θεού, «μέχρι τώρα στραβά

περπατούσα, από τώρα θέλω να περπατήσω σωστά». Και από εκεί και πέρα

χρειάζεται ο δυναμισμός της νηστείας, της εγκράτειας και της προσευχής.

Πρέπει να προσέξουμε ό,τι μας λέγει η σοφία του Θεού. Εάν δεν τα

προσέξουμε, εάν δεν τα φιλοσοφήσουμε, προκοπή πνευματική δεν πρόκειται

να κάνουμε. Η ζωή μας θα είναι τέτοια, που κάποια στιγμή θα πάθουμε το

φιάσκο που έπαθε ο πλούσιος την στιγμή που έλεγε: «έχεις πολλά αγαθά

κείμενα εις έτη πολλά».

Η σκέψη της Βασιλείας του Θεού, η αγάπη και η πίστη στο Χριστό, είναι

μεγαλύτερα από όλες τις σοφίες. Το πρώτο που πρέπει να εξετάσει κανείς

μέσα του είναι: «Έχω αυτές τις αρετές;» Αν όχι πρέπει με κάθε τρόπο να τις

αποκτήσω.

4Κυριακή Θ΄ Λουκᾶ. Ἄφρονος πλουσίου. 23/11/1980

Πώς βρίσκεται ο Χριστός και η Βασιλεία του Θεού; Μην ακούτε εκείνα τα

παραμύθια που λένε, ότι ο άνθρωπος έγινε σοφός και γι’ αυτό δεν χρειάζεται

την πίστη. Ο λόγος που δεν πιστεύουν οι άνθρωποι είναι η αμαρτία. Όσο πιο

πολύ είναι κάποιος βουτηγμένος στην αμαρτία, τόσο πιο πολύ δεν πιστεύει.

Και από την στιγμή που πετάει από μέσα του την αμαρτία, αρχίζει και

πιστεύει. Η αμαρτία και ιδίως, να το τονίσουμε και αυτό, τα αμαρτήματα της

σαρκός, πορνεία και μοιχεία, δεν συνταυτίζονται ποτέ με την πίστη στον

Χριστό. Όποιος κάνει τέτοιες πράξεις, δεν μπορεί να κοιτάξει τον Χριστό, ούτε

και ο Χριστός εκείνον. Και αφού υψώνεται ένα τείχος, όχι πέτρινο αλλά από

πάγο, παγώνει η ψυχή, παγώνει η διάνοια και πέφτει ο άνθρωπος σε όλες

εκείνες τις ανοησίες που έπεσε ο πλούσιος της παραβολής και κάθε άλλος

που του μοιάζει.

Ας παρακαλέσουμε τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, το Φως των ψυχών

μας, να μας φωτίσει, να μας αγιάσει και να μας οδηγήσει στην αληθινή πίστη

και να μας δώσει την δύναμη να εργαζόμαστε όπως πρέπει, για την ωφέλεια

των ψυχών μας και για την ωφέλεια των συνανθρώπων μας. Και μη ξεχνάμε

ότι όσο πιο καλός είναι ένας άνθρωπος, τόσο πιο πολύ φωτίζει γύρω του.

Αμήν.-

 2025 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 16 – ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ (Ματθ. 9, 9-13)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Ὁμιλία πού ἔγινε στίς 16/11/1980)

Μία γλυκύτατη ἱστορία

Τό Εὐαγγέλιο πού ἀκούσαμε σήμερα, μᾶς ἔφερε στήν μνήμη μιά

γλυκύτατη ἱστορία. Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, μιά μέρα πέρασε ἔξω ἀπό

ἕνα τελωνεῖο. Ἐκεῖ εἶδε ἕνα τελώνη, ὁ ὁποῖος ὀνομαζόταν Ματθαῖος. Καί τόν

κάλεσε νά γίνει Ἀπόστολός Του, νά πάει κοντά Του. Ὄχι ἁπλῶς νά πάει κοντά

Του γιά λίγο, ἀλλά νά πάει «μιά γιά πάντα» κοντά Του. Καί ὄχι μόνο νά σταθεῖ

κοντά Του, γιά νά αἰσθανθεῖ τήν χαρά καί τήν εἰρήνη πού δίνει ὁ Χριστός, ἀλλά

καί γιά νά ἀνοίξει τό στόμα του καί νά κηρύσσει τήν ἐμπειρία του σέ ὅλο τόν

κόσμο.

Τό παράξενο εἶναι ὅτι τήν ἴδια στιγμή πού ὁ Ματθαῖος προσκλήθηκε

ἀπό τόν Χριστό, ἔκανε καί ὁ ἴδιος μιά πρόσκληση στόν Χριστό νά πάει στό

σπίτι του. Ὁ Χριστός δέχθηκε τήν πρόσκληση. Ἔγινε μιά πράξη

ἀμοιβαιότητος: Ὁ Χριστός κάλεσε τόν Ματθαῖο καί ὁ Ματθαῖος δέχθηκε τήν

πρόσκληση, καί ὁ Ματθαῖος κάνει ἄλλη πρόσκληση καί ὁ Χριστός δέχεται τήν

πρόσκληση καί πηγαίνει στό σπίτι τοῦ Ματθαίου.

Ἐκεῖ βρέθηκε σέ ἕνα ἀσυνήθιστο περιβάλλον, πού δέν τό ἤξερε οὔτε

ἀπό τήν Μητέρα Του, τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, οὔτε ἀπό τούς ἄλλους μαθητές

Του, οὔτε ἀπό τό συνηθισμένο περιβάλλον τῶν ἀνθρώπων πού Τόν

περικύκλωναν καί εὑρίσκοντο συνήθως κοντά Του. Δέν βρέθηκε σέ ἕνα

περιβάλλον εὐσεβῶν καί καλῶν ἀνθρώπων, ἀλλά σέ ἕνα περιβάλλον

τελωνῶν καί ἁμαρτωλῶν. Καί ὁ Χριστός, αἰσθάνεται ἀνάμεσά τους χαρά.

Παίρνει ἀπό τήν παρουσία τους χαρά καί τούς δίνει χαρά.

Καί ἐκεῖνοι παίρνουν χαρά καί δίδουν στόν Χριστό χαρά.

Ἄφησε τά πάντα. Βρῆκε τόν Χριστό

Ἡ κλήση τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου καί Εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου, εἶναι μιά

σελίδα τοῦ Εὐαγγελίου πού κάτω ἀπό τήν ἁπλότητα τῆς διηγήσεως, κρύβει

ὅλο το μεγαλεῖο τῆς χάριτος καί τῆς δυνάμεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ

Χριστοῦ. Κρύβει τό μεγαλεῖο τῆς προσφορᾶς τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο, διά τοῦ

ἀγαπητοῦ Του Υἱοῦ, ὁ ὁποῖος εὐδόκησε «δι’ ἡμᾶς τούς ἀνθρώπους καί διά τήν

ἡμετέραν σωτηρίαν» νά κατέλθει ἐκ τῶν οὐρανῶν καί νά γίνει ἄνθρωπος, γιά

μᾶς.

Ὁ ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής Ματθαῖος κατάλαβε, τί κρυβόταν μέσα

στόν Χριστό καί γι’ αὐτό, ὅταν ἄκουσε τήν φωνή Του, ἄφησε τό γραφεῖο του,

ἄφησε τήν θέση του πού ἦταν ἐπιφανής καί ὑψηλή, ἄφησε ὅλα του τά ἀγαθά,

καί ἀκολούθησε τόν Χριστό. Ὅταν ἀκοῦμε ἐμεῖς τά λόγια «ἄφησε τά ἀγαθά

του», φανταζόμαστε ὅτι ὁ ἄνθρωπος φτώχυνε. Ἀλλά ὁ Ματθαῖος δέν φτώχυνε.

Τήν στιγμή πού πῆγε στόν Χριστό κοντά, πλούτισε! Πλούτισε «πλοῦτον

ἀναφαίρετον». Θησαυρούς πού οὔτε ὁ σκόρος, οὔτε ἡ σκουριά, οὔτε οἱ

κλέφτες, οὔτε κανένας δέν μπορεῖ νά τούς καταστρέψει καί νά τούς ἀφαιρέσει.

2Ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος. 16/11/1980

Ὁ πρῶτος μεγάλος πλοῦτος ἦταν ἡ χαρά καί ἡ εἰρήνη πού δοκίμασε

στήν ψυχή του· χαρά καί εἰρήνη γιά πάντα!

Ἕνας ἄλλος, μεγαλύτερος πλοῦτος ἦταν ἡ χάρη καί ἡ δωρεά τοῦ Ἁγίου

Πνεύματος, πού τόν ἔκανε, ἐπάνω στήν γῆ, τέκνο τοῦ ἐπουρανίου Πατρός καί

τόν ὁδήγησε, ἐν δόξῃ, στήν μακαριότητα τῆς Βασιλείας τοῦ Κυρίου ἡμῶν

Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῆς ὁποίας «οὐκ ἔσται τέλος».

Πόσο ἡ ἱστορία τῆς κλήσεως τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ματθαίου, εἶναι

διδακτική γιά τήν σημερινή ἐποχή! Πού οἱ ἄνθρωποι φαντάζονται ὅτι θά βροῦν

χαρά καί εἰρήνη καί εὐτυχία μακριά ἀπό τόν Χριστό καί ἔξω ἀπό τήν ἐκκλησία.

Καί τό ἀποτέλεσμα;

Ἕνα πελαγοδρόμημα, μιά ταλαιπωρία, μιά ἀναζήτηση, ἕνα ψάξιμο

μέσα στό σκοτάδι, πού τό μόνο πού μένει εἶναι ἡ λαχτάρα καί ἡ ἀγωνία,

μήπως καί βροῦν λίγη χαρά. Ἀλλά κάθε μέρα κλείνει μέ τήν ἀπογοήτευση ὅτι

δέν βρέθηκε καί δέν ἀποκτήθηκε, οὔτε χαρά, οὔτε εἰρήνη, οὔτε εὐτυχία.

Ἔτσι, καταντάει ὁ ἄνθρωπος, νά ψάχνει νά βρεῖ πηγή εἰρήνης, χαρᾶς,

ἀνθρωπιᾶς, εὐτυχίας, σέ πηγές καί σέ πηγάδια, πού ὅπως λέει ἡ Ἁγία Γραφή

δέν ἔχουν νερό. Δηλαδή σέ βιβλία, σάν τά βιβλία τῆς σημερινῆς ἐποχῆς·

φιλοσοφίες.

Θά βροῦμε, λένε, τήν χαρά καί τήν εὐτυχία στήν φιλοσοφία τοῦ Σάρτρ,

τοῦ Καμύ ἤ κάποιου ἄλλου. Καί ἄν κάποιος καινούργιος ἔγραψε κάτι,

διαβάστε το μήπως καί βρεῖτε κάτι καλλίτερο. Καί ἀσχολεῖται, ὁ ταλαίπωρος ὁ

κόσμος, μέ καινούργιους τρόπους ζωῆς, βιοθεωρίες ὅπως τίς λένε καί μέ

καινούργιες φιλοσοφίες ἀνθρώπων.

Τό δίδαγμα τοῦ Τολστόι

Ἕνας ἀπό τούς συγγραφεῖς πού ἔγραψαν πραγματικά ὡραῖα

πράγματα, γιά τήν ἐπίγεια ζωή τῶν ἀνθρώπων, ἦταν ὁ περίφημος Ρῶσος

συγγραφεύς Λέων Τολστόι. Ὅταν διαβάζει κανείς τά βιβλία του, τά βρίσκει

γεμάτα ἀπό πόθο γιά καλοσύνη, γιά ἀνθρωπιά, γιά λαχτάρα γιά τήν εἰρήνη,

γιά τήν ἀγάπη, γιά τήν φιλανθρωπία, γιά τήν συμπόνια, γιά τήν δικαιοσύνη,

γιά ὅλες τίς ἀρετές. Καί τά ἔχει τόσο δυνατά γραμμένα πού μερικές φορές

κυριολεκτικά συναρπάζουν.

Τότε πού ζοῦσε ἀκόμη ὁ Λέων Τολστόι, ἕνας ἄνθρωπος, πού

κατοικοῦσε σέ μιά πολύ μακρινή χώρα ἀπό τήν Ρωσία, ζωγράφος ἦταν,

ἐπειδή ἡ ζωή του ἦταν μιά ταλαιπωρία καί δυστυχία, σκέφτηκε:

«Ἐδῶ πέντε σελίδες διαβάζω ἀπό τά βιβλία αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου καί

βλέπω τήν ἀληθινή ζωή. Θά πάω νά τόν γνωρίσω. Νά ἀκούσω λόγια ἀπό τό

στόμα του. Φαντάσου τί πλοῦτο θά ἀποκτήσω!»

Πούλησε, λοιπόν, τά ὑπάρχοντά του καί ξεκίνησε γιά τήν Ρωσία.

Πῆγε, καί βρῆκε τόν Τολστόι στήν Γιάσναγια Πολιάνα, πού ἔμενε.

Πλησίασε δειλά-δειλά στό ἀρχοντικό του, τρέμοντας καί χτύπησε τήν πόρτα.

Ἄνοιξε κάποιος ὑπηρέτης, τόν ἔμπασε μέσα καί περίμενε μέ φόβο νά τόν

πάρουν καί νά τόν ὁδηγήσουν σέ κάποιο ἥσυχο δωμάτιο πού θά καθόταν,

ἔτσι φανταζόταν, γεμάτος γαλήνη ὁ περίφημος συγγραφέας. Ἀλλά ξαφνικά

βλέπει τόν Τολστόι νά κατεβαίνει τρέχοντας τήν σκάλα, κρατώντας τό κεφάλι

του νευριασμένος καί μέ μιά ἔκφραση γεμάτη ταραχή καί ἀγωνία.

Τόν χαιρέτησε ὁ ζωγράφος καί τοῦ εἶπε:

-Ἦρθα νά σᾶς γνωρίσω

-Καλῶς ὅρισες. Τί θέλεις ἀπό μένα;

3Ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος. 16/11/1980

Τοῦ λέει:

-Ζητάω χαρά καί παρηγορία. Διαβάζω τά βιβλία σου καί βλέπω αὐτές

τίς ὑπέροχες ἰδέες, ἔκφραση τοῦ ἐσωτερικοῦ σου κόσμου. Καί ἦρθα νά σέ

γνωρίσω, γιά νά πάρω φῶς στήν ψυχή μου ἀπό τό φῶς τῆς ψυχῆς σου, γιά

νά πάρω παρηγορία.

Καί ὁ Τολστόι πού ἐκείνη τήν στιγμή βρισκόταν σέ μιά φοβερή

ἐσωτερική ταραχή, ἀπό τίς οἰκογενειακές του περιπέτειες, γιατί δέν εἶχε ποτέ

στό σπίτι του γαλήνη καί εἰρήνη, τοῦ ἀπάντησε:

-Ἄκουσε νά σοῦ πῶ, ἀγαπητέ μου. Ἐμεῖς μποροῦμε νά γράφουμε

ὄμορφα βιβλία μέ ὡραῖες ἰδέες. Καί ἅμα θέλεις, μπορῶ νά σοῦ κάνω καί

κανένα αὐτόγραφο, μιά ἀφιέρωση. Ἀλλά αὐτό πού γυρεύεις, χαρά, εἰρήνη καί

παρηγορία, ἄσε με πρῶτα νά τό βρῶ ἐγώ, καί μετά νά σοῦ τό δώσω. Δέν ἔχω,

παιδάκι μου τέτοια πράγματα. Δέν ξέρω τί σημαίνει ἡ λέξη «εἰρήνη» καί δέν

ἔχω αἰσθανθεῖ ἐγώ ὁ ἴδιος, παρηγοριά.

Ἀναφέραμε τόν Τολστόι, γιατί εἶναι ὁ συγγραφέας πού μίλησε πιό πολύ

ἀπό ὅλους στόν κόσμο, γιά αὐτές τίς ὡραῖες ἀρετές, πού συγκινοῦν ὅλες

ἀνεξαιρέτως τίς ψυχές, ὅλους ἀνεξαιρέτως τούς ἀνθρώπους, μικρούς καί

μεγάλους, ὑψηλούς καί ταπεινούς, πλούσιους καί φτωχούς, νέους καί γέρους.

Πολλοί πίστεψαν ὅτι ἀπό τήν ἀνάγνωση τῶν βιβλίων του, θά γεμίσει ὁ κόσμος

ἀπό τίς ἀρετές πού περιγράφει. Ἀλλά οὔτε ὁ ἴδιος δέν εἶχε νά πάρει τίποτε

ἀπό τά βιβλία του.

Πῆρε καί ἔδωσε τό φῶς

Αὐτός εἶναι ὁ κόσμος. Καί αὐτοί εἶναι οἱ ἄνθρωποι.

Λυχνάρια σβηστά, πηγάδια χωρίς νερό, βρύσες πού ὅσο καί νά τίς

γυρίζεις δέν θά στάξουν οὔτε μιά σταγόνα. Τό φῶς τοῦ κόσμου εἶναι ὁ

Χριστός. Καί φῶς μποροῦν νά γίνουν μόνο ἄνθρωποι πού πᾶνε κοντά στόν

Χριστό καί παίρνουν φῶς ἀπό τό φῶς Του.

Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής Ματθαῖος δέν πῆρε μόνο φῶς,

ἀλλά ἔγινε καί φωτοδότης, Εὐαγγελιστής καί διδάσκαλος τῆς ἀληθείας.

Ἐπέστρεψε στήν ἀλήθεια πολύ κόσμο. Βρῆκαν κοντά του, χαρά, εἰρήνη,

παρηγορία καί εὐτυχία χιλιάδες ἄνθρωποι. Καί ἐξακολουθοῦν καί βρίσκουν

χαρά καί εὐτυχία δισεκατομμύρια ἄνθρωποι μέχρι σήμερα, διαβάζοντας τό

ὡραιότατο Εὐαγγέλιό του.

Νά, τό μήνυμα, πού μᾶς δίδει ἡ σημερινή ἑορτή, ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου

Ἀποστόλου καί Εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου. Χαρά, εἰρήνη, παρηγορία, καί

εὐτυχία, βρίσκονται μόνο κοντά στόν Χριστό.

Εἴμαστε χριστιανοί. Καί συγκεντρωθήκαμε, στήν ἁγία αὐτή ἐκκλησία,

γιά νά πάρομε περισσότερο φῶς, ἀπό τήν ἀστείρευτη πηγή τοῦ Χριστοῦ, γιά

νά φωτίσει καί νά ἀναπλάσσει τή ζωή μας.

Ἀναφέρει ἡ ἱστορία, ὅτι ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος εἶδε στό στράτευμα του

ἕνα στρατιώτη φοβερά δειλό. Ἔτρεμε τόν ἴσκιο του.

Τόν πλησίασε καί τοῦ εἶπε:

-Βρέ παιδάκι μου, τί συμπεριφορά εἶναι αὐτή;

Ἐκεῖνος ἄρχισε νά τρέμει περισσότερο, πού εἶδε μπροστά του τόν

ἔνδοξο στρατηλάτη.

Τοῦ λέει ὁ Ἀλέξανδρος:

-Πῶς σέ λένε;

- Ἀλέξανδρο, ἀπαντάει ἐκεῖνος.

4Ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος. 16/11/1980

Καί ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος τοῦ εἶπε:

-Κοίταξε παιδί μου, ἤ συμπεριφορά νά ἀλλάξεις ἤ ὄνομα.

Καί ἐμεῖς πρέπει νά πᾶμε κοντά στόν Χριστό, γιά νά πάρομε τό φῶς

Του.

Γιατί ἄν εἶναι νά μένουμε ἁπλά στό στρατόπεδο τοῦ Χριστοῦ, χωρίς τό

φῶς τοῦ Χριστοῦ καί χωρίς τήν δύναμη τήν ὁποία δίνει ὁ Χριστός καί ἡ χάρη

Του στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων, καλλίτερα θά ἦταν νά σκεφτοῦμε νά

ἀλλάξουμε τό ὄνομα. Νά μήν λεγόμαστε χριστιανοί καί δίνουμε κακό

παράδειγμα στούς ἄλλους μέ τά ἔργα μας.

Ὁ Χριστός εἶναι ἀστείρευτος. Ὅσοι Τόν πλησιάζουν θά τήν βροῦν τήν

χαρά καί τήν εἰρήνη καί τήν εὐτυχία. Ἀμήν.-

 2025 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 9 – ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ ΛΟΥΚΑ

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ ΤΟΥ ΙΑΕΙΡΟΥ (Λουκ. 8, 41-56)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Μιχαλίτσι, στις 8/11/1998)

Για τον Χριστό δεν υπάρχει θάνατος

Όταν διαβάζεται το Ευαγγέλιο, πρέπει να το ακούμε όχι μόνο με τα

αυτιά του σώματος, αλλά κυρίως με τα αυτιά της καρδιάς. Να μην το

αφήνουμε δηλαδή να περνά σαν κάποιος ήχος, όπως ακούμε να κελαηδά ένα

πουλί, αλλά να επιδιώκουμε να μπει μέσα στην καρδιά μας και να γίνει πηγή

ζωής.

Σήμερα ακούσαμε ότι συνάντησε τον Χριστό ένας αρχισυνάγωγος.

Ένας ανώτερος κληρικός των Εβραίων. Τον προσκύνησε και του είπε:

-Κύριε, λυπήσου με. Η κόρη μου, δώδεκα χρονών, είναι άρρωστη στο

κρεβάτι. Πεθαίνει. Αν μπορείς, έλα κοντά μου.

Ο Χριστός του απάντησε:

-Μη φοβάσαι. Θα ‘ρθώ.

Όμως καθυστέρησε ο Χριστός, γιατί θεράπευσε στον δρόμο και μια

αιμορροούσα γυναίκα, και εν τω μεταξύ το κορίτσι πέθανε. Έτσι τον

ειδοποίησαν να μην πάει, γιατί δεν είχε πλέον νόημα.

Αλλά ὁ Χριστός πηγαίνοντας στο σπίτι, τους λέει:

-Μη κλαίτε. Κοιμάται, δεν πέθανε.

Όταν άκουσαν τα λόγια αυτά οι άνθρωποι, γελούσαν εις βάρος τού

Χριστού. Γιατί ήξεραν ότι πέθανε. Όπως και μείς, όταν πεθάνει ένας

άνθρωπος, το ξέρουμε ότι πέθανε και το βλέπουμε ότι πέθανε. Αν μας πει

κανείς ότι δεν πέθανε, χάνουμε το πένθος που είχαμε και αντί να κλαίμε

γελάμε εις βάρος του. Έτσι γελούσαν και οι Εβραίοι εις βάρος τού Χριστού.

Αλλά ο Χριστός τους έβγαλε όλους αυτούς έξω, μπήκε μέσα μαζί με τους τρεις

μαθητές Του, τον πατέρα και την μητέρα τής πεθαμένης κοπέλλας, άπλωσε το

χέρι Του, την έπιασε από το χέρι και είπε:

-Κορίτσι, σήκω.

Και η κοπέλλα ανεκάθισε και πετάχτηκε επάνω. Γιατί ο Χριστός είναι

ζωή και πηγή ζωής. Αυτή τη ζωή έδωσε στο Λάζαρο, στην κόρη του Ιαείρου

και στον γυιό της χήρας της Ναΐν, για να μας αποδείξει ότι γι’ αυτόν, για την

δύναμή Του, δεν υπάρχει θάνατος.

Για μας όμως υπάρχει θάνατος. Πεθαίνουμε ένας-ένας και φεύγουμε. Ο

θάνατος είναι η οδυνηρότερη και χειρότερη απώλεια.

Όταν χάσεις λίγα χρήματα, έχεις την ελπίδα ότι θα τα βρεις. Ακόμα και

την υγεία σου αν χάσεις, έχεις την ελπίδα ότι θα ξαναγίνεις καλά. Όσα και να

χάσεις από τα επίγεια, υπάρχει ελπίδα να τα αντικαταστήσεις ή να τα

αποκαταστήσεις. Όταν όμως έρχεται ο θάνατος, μιλάμε για γενική απώλεια.

Τα χάνουμε όλα. Δεν μένει τίποτε. Λέει ένα τροπάριο της κηδείας: «Επελθών

γαρ ο θάνατος ταύτα πάντα εξηφάνισται».

Και αν έχεις σπίτι; Είχες! Δεν έχεις πια. Και αν έχεις αυτοκίνητο; Είχες.

Δεν έχεις πια. Και αν έχεις εκατομμύρια; Είχες. Δεν έχεις πια.

Γι’ αυτό, όταν πεθάνει κάποιος δικός μας, θρηνούμε. Κλαίει όλη η

γειτονιά. Κανένας δεν θέλει να γελάσει εκείνη την ημέρα. Όλοι έχουν την

2Κυριακή Ζ΄ Λουκᾶ. Ἀνάσταση τῆς κόρης τοῦ Ἰαείρου. 8/11/1998

καρδιά βαριά γιατί ο θάνατος είναι απώλεια και χωρισμός. Μπορεί να υπάρξει

κάτι χειρότερο;

Ναι, υπάρχει κάτι χειρότερο!

Ο ζωοποιός λόγος του Θεού απαντά: Ναι, υπάρχει! Είναι η αμαρτία.

Πρόκειται για ένα άλλο θάνατο, χειρότερο από τον θάνατο του

σώματος. Γιατί ο θάνατος του σώματος θα αναπληρωθεί την ημέρα που θα

‘ρθεί ο άγγελος, κατά την δευτέρα Παρουσία, και θα σαλπίσει. Και θα γίνει

εκείνο που λέμε: «Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος

αιώνος». Τότε θα αναστηθούν οι νεκροί. Θα τους φτιάξει ο Θεός καινούργιο

σώμα. Πιο υγιές, πιο γερό, πιο άγιο, πιο πνευματικό. Και θα πάρουν πάλι

ζωή. Θα αποκατασταθούν τα σώματα.

Αλλά η αμαρτία φέρνει ένα μεγάλο κακό: Τον θάνατο της ψυχής. Τι

σημαίνει «θάνατος της ψυχής»; Παράδειγμα:

• Ένας άνθρωπος δεν έχει όρεξη και δεν θέλει να πάει στην Εκκλησία,

που είναι η αληθινή ζωή. Του αρέσει να πηγαίνει στο καφενείο, στην ταβέρνα

και αλλού. Στην Εκκλησία δεν μπορεί να σταθεί. Δεν είναι πεθαμένος

πνευματικά, ψυχικά;

• Διαβάζει εφημερίδες και περιοδικά. Αλλά Ευαγγέλιο, βίο αγίου, βιβλίο

εκκλησιαστικό και να του το βάζεις μπροστά του, δεν θέλει να το ανοίξει. Δεν

είναι μια μαρτυρία ότι η ψυχή του δεν πάει καλά;

• Να του πεις να κάνει προσευχή, ούτε να το ακούσει. Τραγούδια, όσα

θέλεις λέει. Βρωμόλογα και αισχρά ανέκδοτα, όσα θέλεις λέει. Δεν είναι

φανερό ότι η ψυχή αυτού του ανθρώπου δεν πάει καλά;

• Ελεημοσύνη και καλωσύνη σε φτωχό και σε πονεμένο δεν έχει όρεξη

να κάνει. Για ένα βραδινό γλέντι, όμως, σπαταλάει όσα έχει η τσέπη του. Δεν

είναι φανερό ότι ο άνθρωπος αυτός δεν πάει καλά ψυχικά;

Μήπως όμως αυτά θυμίζουν κάτι από τον εαυτό μας; Αν ναι, τότε

πρέπει να σκεφθούμε ότι η ψυχή μας «δεν πάει καλά». Ο Χριστός ανέστησε

την κόρη του Ιαείρου και άλλους σωματικά νεκρούς, γιατί είναι ζωή και

ζωοποιός, πηγή ζωής και ανάσταση. Τους ανέστησε, για να μας πει ότι έτσι

θέλει να αναστήσει και τις νεκρωμένες ψυχές μας. Γιατί άμα η ψυχή μείνει

πεθαμένη, όταν αναστηθεί την ημέρα της δευτέρας Παρουσίας ο άνθρωπος,

στην κόλαση θα πάει. Αν όμως αναστηθούμε πνευματικά και θεραπευθούμε

ψυχικά, έχουμε ελπίδα ζωής αιωνίου.

Ανάνηψε, ψυχή μου!

Λησμονούμε τις αμαρτίες μας, όσο είμαστε υγιείς; Σκεπτόμαστε να

μετανοήσουμε στα γεράματα; Τι μεγαλύτερο κρίμα να θυμάσαι οτιδήποτε άλλο

και να μη θυμάσαι τις αμαρτίες σου και την χάρη του Κυρίου μας; Να θυμάσαι

οποιαδήποτε λεπτομέρεια από τη ζωή σου, και να μη θυμάσαι τη ζωή της

ψυχής σου; Γι’ αυτό λέμε ότι έχουμε ανάγκη να δούμε το μυστήριο του

θανάτου με το φως του Χριστού. «Ότι παρά σοί πηγή ζωής Κύριε, εν τω φωτί

σου οψόμεθα φως». Μόνο σε σένα Κύριε, είναι η πηγή της ζωής και πρέπει να

ερχόμαστε κοντά σου ώστε «εν τω φωτί σου» να δούμε φως. Μόνο όταν

βλέπουμε εσένα και είναι τα μάτια μας ανοιχτά για σένα και η καρδιά μας

ανοιχτή για σένα, θα δούμε το φως της ζωής.

3Κυριακή Ζ΄ Λουκᾶ. Ἀνάσταση τῆς κόρης τοῦ Ἰαείρου. 8/11/1998

Για να φθάσουμε εκεί, τι πρέπει να κάνουμε; Λέει ένα τροπάριο:

«Ανάνηψον ουν ψυχή μου ίνα φείσηταί σου Χριστός ο Θεός. Ψυχή μου, ψυχή

μου, ανάστα τι καθεύδεις; Το τέλος εγγίζει και μέλλεις θορυβείσθαι». Και θα

πέσεις σε μεγάλη ταραχή. «Ανάνηψον ουν. Ανάνηψον». Για να σε λυπηθεί ο

Χριστός.

Ένας παπάς, πήγε σ’ ένα χωριό να κοινωνήσει μια γερόντισσα, η

οποία ήταν όλη της τη ζωή κωφάλαλη. Ούτε στην Εκκλησία πήγαινε πολλές

φορές, ούτε να κοινωνεί είχε μάθει, ούτε μπορούσε να συνεννοηθεί με

κανέναν. Την βρίσκει ο παπάς και της κάνει νόημα:

-Θέλεις να κοινωνήσεις;

Απάντησε:

-Ναι, παπούλη, βεβαίως θέλω.

-Πιστεύεις στον Χριστό;

Της το είπε, επειδή δεν την έβλεπε στην Εκκλησία. Απαντάει εκείνη:

«Πιστεύω εις ένα Θεόν...». Και λέει ολόκληρο το «Πιστεύω». Η κωφάλαλη!

Όταν τελείωσε το «Πιστεύω», την κοινώνησε, έκανε τον Σταυρό της και

κοιμήθηκε γεμάτη ειρήνη και χαρά. Λένε στον παπά οι χωριανοί:

-Ήταν κωφάλαλη παπούλη, μα όταν την ρώτησες αν θέλει να

κοινωνήσει μίλησε. Και όταν της είπες για τον Χριστό άνοιξε το στόμα της και

είπε το «Πιστεύω».

Τι σημαίνει αυτό; Έγινε θαύμα στο πλησίασμα του Χριστού.

Το αμπέλι περιμένει. Ο θάνατος, όχι!

Ένας άλλος παπάς λεγόταν Σεβήρος. Πάει ένας άνθρωπος και του

λέει:

-Σε παρακαλώ, παπούλη, τρέξε να κοινωνήσουμε τον πατέρα μου.

Πεθαίνει.

Του λέει ο παπάς:

-Προχώρα και έρχομαι.

Κλάδευε το αμπέλι του εκείνη την στιγμή. Και σκέφθηκε: «Ας

αποτελειώσω το αμπέλι. Είναι ανάγκη να πάω αμέσως;». Και συνέχισε το

κλάδεμα. Του φωνάζει ο άνθρωπος.

-Παπούλη, ο πατέρας μου πεθαίνει, σου λέω. Τρέξε.

-Καλά παιδί μου, πήγαινε και έρχομαι.

Έφυγε εκείνος και συνέχισε ο παπάς το κλάδεμα. Μα όταν τελείωσε και

πήγε στο σπίτι, βρήκε τον άνθρωπο πεθαμένο.

-Παπούλη, άργησες!

Τότε ο ιερέας συναισθάνθηκε τι είχε κάνει και θρηνώντας έλεγε στον

εαυτό του:

-Ταλαίπωρε, σου ζήτησε ένας άνθρωπος την πηγή της ζωής, τον

Χριστό, και συ προτίμησες να κλαδεύεις το αμπέλι σου;

Από τότε πέρασε την υπόλοιπη ζωή του κλαίγοντας και ζητώντας

συγχώρηση από τον Χριστό για την μεγάλη αυτή παράλειψη του, να αφήσει

να φύγει χωρίς την δύναμη και τον αγιασμό του Σώματος και του Αίματος του

Χριστού ένας άνθρωπος.

Γιατί την λέμε την ιστορία; Δεν είναι μόνο για τον παπά η ιστορία. Είναι

και για μας. Που πρέπει σε ανάλογες περιπτώσεις να ειδοποιούμε τον παπά

και να του λέμε:

4Κυριακή Ζ΄ Λουκᾶ. Ἀνάσταση τῆς κόρης τοῦ Ἰαείρου. 8/11/1998

-Τρέξε, παπούλη, και άφησε ό,τι και αν κάνεις. Τρέξε όσο μπορείς πιο

γρήγορα.

Γιατί; Γιατί ο θάνατος δεν περιμένει. Συμβαίνει ό,τι γίνεται σε ένα

αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Από την στιγμή που τράκαραν τα αυτοκίνητα,

άντε μετά να βρεις διόρθωση... Έτσι και όταν έλθει το τέλος του θανάτου, δεν

υπάρχουν περιθώρια για τίποτε.

Γι’ αυτό στα θέματα αυτά που έχουν να κάνουν με την αιώνια ζωή δεν

χρειάζεται ούτε αναμονή, ούτε αναβολή, ούτε πολύ περισσότερο ματαίωση.

Αμήν.-

 2 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2025 – ΚΥΡΙΑΚΗ Ε ΛΟΥΚΑ

ΠΛΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΛΑΖΑΡΟΥ (Λουκ. 16, 19-31)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στις 31/10/1982)

Η απρόσμενη αλλαγή

Στο Ευαγγέλιο, που ακούσαμε, ο Χριστός διηγήθηκε μία παραβολή, για

να μας βοηθήσει να καταλάβουμε αλήθειες, που αφορούν την αιώνια ζωή.

Μας μίλησε για δυό ανθρώπους που ζούσαν εντελώς διαφορετικά. Ο ένας

ήταν πλούσιος και καλοπερασάκιας. Έτρωγε, έπινε, γλεντούσε, ντυνόταν

αριστοκρατικά, κατοικούσε σε πολυτελές σπίτι. Ο άλλος ήταν πολύ φτωχός.

Ζούσε στερημένα, περιμένοντας να αρπάξει κάτι και να φάει από εκείνα που

πέταγε ο πλούσιος στα σκυλιά του. Έτσι περνούσαν αυτοί οι δύο τη ζωή τους.

Επειδή όμως εδώ στη γη δεν ζούμε αιώνια, ήρθε η ώρα και πέθαναν.

Εννοείται ότι έκαναν λαμπρή κηδεία του πλούσιου, εκφώνησαν

εγκωμιαστικούς λόγους και τον σκέπασαν με μαρμάρινη πλάκα. Όσοι

βρίσκονταν εκεί τον καλοτύχισαν, γιατί χάρηκε τη ζωή του, έφυγε «χορτάτος»

και όλα τα επίγεια τελείωσαν τόσο αίσια γι’ αυτόν. Η ψυχή του όμως -όπως

βεβαιώνει η Αγία Γραφή, δηλαδή ο Θεός- πήγε στην κόλαση, γιατί σε όλη του

τη ζωή σκεπτόταν μόνο τον εαυτό του, το γλέντι του, την διασκέδασή του.

Ποτέ δεν σκέφτηκε Θεό και ψυχή, ούτε τους συνανθρώπους του και τις

ανάγκες τους.

Ο άλλος, ο φτωχός Λάζαρος, παρά τη δυστυχία του κράτησε την πίστη

και την ευσέβεια. Δεν είναι δεδομένο ότι κάθε δυστυχισμένος είναι ευσεβής και

θεοφοβούμενος. Υπάρχουν φτωχοί που είναι ασεβέστεροι από πολλούς

πλουσίους. Αυτός όμως ο συγκεκριμένος φτωχός της παραβολής ήταν

άνθρωπος του Θεού. Γι’ αυτό, όταν πέθανε και οι άνθρωποι τον έθαψαν

βιαστικά για να τον ξεφορτωθούν, έτρεξαν οι Άγγελοι, παρέλαβαν την ψυχή

του και την πήγαν με δόξα στον Παράδεισο, στον κόλπο του Αβραάμ. Ο

Αβραάμ είναι ο πιο άγιος και δίκαιος άνθρωπος που έζησε προ Χριστού. Γι’

αυτό ακριβώς συνηθίζει το Ευαγγέλιο να ονομάζει τον Παράδεισο «αγκαλιά

τού Αβραάμ».

Καλότυχος, λοιπόν, εκείνος που θα βρεθεί μαζί με τον Αβραάμ στον

παράδεισο.

Αγία Γραφή, ο ασφαλής οδηγός.

Ενώ λοιπόν έγιναν αυτές οι εξελίξεις και ο πλούσιος βασανιζόταν στην

κόλαση, σήκωσε τα μάτια του και είδε από μακριά τον παράδεισο. Και εκεί

2Κυριακή Ε΄ Λουκᾶ. Πλουσίου καί Λαζάρου. 31/10/1982

διέκρινε τον Λάζαρο στους «κόλπους του Αβραάμ», δηλαδή σε κατάσταση

μόνιμης ευτυχίας. Κατάσταση που είναι για μας προσδοκία και ελπίδα. Και τον

πήρε το παράπονο τον πλούσιο, γιατί είδε σε τέτοια δόξα εκείνον που

θεωρούσε στην επίγεια ζωή αποτυχημένο, μηδαμινό, «του κλώτσου και του

μπάτσου». «Για κοίταξε», είπε, «αυτός ο Λάζαρος, τώρα βρίσκεται σε θέση

ασύγκριτα καλύτερη από τη δική μου!»

Μέσα στον πόνο του θυμήθηκε ότι στην επίγεια ζωή είχε τον Λάζαρο για

«θελήματα». Επειδή ήταν φτωχός έτρεχε και έκανε ψευτοδουλίτσες που τον

φόρτωνε για να βγάλει καμιά δεκάρα. Γι’ αυτό είπε ο πλούσιος στον Αβραάμ:

- Πάτερ Αβραάμ, στείλε τον Λάζαρο να βουτήξει το δαχτυλάκι του στο

νερό και να το ακουμπήσει στη γλώσσα μου, που έχει κατακαεί από την

φλόγα που με καίει, μήπως και δροσιστώ λίγο.

- Αυτό δεν είναι δυνατόν, του απαντά ο Αβραάμ. Δεν υπάρχει τρόπος

επικοινωνίας μεταξύ μας.

Βλέπετε αδελφοί; Στην επίγειο ζωή έτρωγε και έπινε, καλοπερνούσε, τα

είχε όλα. Και τώρα έγινε τόσο φτωχός, ώστε να ζητάει το ευτελέστερο από όλα

τα πράγματα. Τι ζητούσε; Μια σταγόνα νερό! Να βουτήξει το δάχτυλό του ο

Λάζαρος στο νερό, να ακουμπήσει το βρεγμένο δάχτυλο στην γλώσσα του για

να δροσιστεί. Τι πιο φτηνό από μία σταγόνα νερό; Και γιατί τα έπαθε όλα

αυτά; Επειδή στην επίγεια ζωή του δεν είχε ούτε αγάπη, ούτε καλοσύνη, ούτε

φόβο Θεού.

Όποιος πάει στην κόλαση, γίνεται ο πιο φτωχός και ο πιο ταλαίπωρος

από όλους τους ανθρώπους. Όσο φτωχός και αν είναι ένας στην επίγεια ζωή,

η φτώχια του δεν μπορεί με κανένα τρόπο να συγκριθεί με τη φτώχια τού

ανθρώπου που κατάντησε στην κόλαση.

Γι’ αυτό ακριβώς, ο πρώην πλούσιος και τώρα φτωχός, παρακαλεί τον

Αβραάμ και του λέγει:

-Πάτερ Αβραάμ, αφού δεν είναι δυνατόν να μου κάνεις αυτή τη μικρή

χάρη, τουλάχιστον στείλε τον Λάζαρο στη γη, για να πει στα αδέλφια μου να

μετανοήσουν, για να μη βρεθούν και αυτά στην ίδια κατάσταση με μένα. Να τα

συμβουλεύσει να μην θεωρούν ότι ο πλούτος τους θα είναι αιώνιος. Ούτε να

τον έχουν μόνο για τον εαυτό τους. Να καταλάβουν ότι εκείνα που μας δίνει ο

Θεός στη γη, δεν τα δίνει για να τα κρατά ένας, που νομίζει τον εαυτό του

έξυπνο και τυχερό, αλλά τα δίνει για όλους. Να πει ακόμη στ’ αδέλφια μου ότι

χρέος έχουν οι άνθρωποι να μοιράζονται τα αγαθά τους με αγάπη, με

καλοσύνη, με πίστη, με υπομονή. Και να γεμίζουν την καρδιά τους με

καθαρότητα και αγνότητα. Να αγαπούν την εγκράτεια και να έχουν πνεύμα

θυσίας. Να μην κοιτάζουν τι θα απολαύσουν και τι θα αποκτήσουν για τον

εαυτό τους, αλλά τι περισσότερο μπορούν να προσφέρουν στους άλλους για

να τους ανακουφίσουν, σε οποιαδήποτε κατάσταση πόνου και δυστυχίας

βρίσκονται.

3Κυριακή Ε΄ Λουκᾶ. Πλουσίου καί Λαζάρου. 31/10/1982

Ο Αβραάμ σ’ αυτή την παράκληση του πλουσίου είπε:

- Τα αδέλφια σου έχουν τον Μωυσή και τους Προφήτες. Έχουν την Αγία

Γραφή. Έχουν το Ευαγγέλιο. Έχουν τη διδασκαλία της Εκκλησίας που είναι

φως. Ας ανοίξουν τα μάτια τους να δουν, και την καρδιά τους να τα δεχθεί.

Απάντησε ο πλούσιος:

- Πάτερ Αβραάμ, τα ξέρουμε αυτά, τον ξέρουμε τον νόμο του Θεού, και

τον Μωυσή και την Αγία Γραφή, αλλά δεν τους δίνουμε σημασία. Γι’ αυτό, σε

παρακαλώ, στείλε ένα πεθαμένο, που τον είχαν δει και τον γνώριζαν, για να

τους βεβαιώσει ότι υπάρχει κόλαση για να μετανοήσουν.

- Αν δεν ακούν το Ευαγγέλιο, αν δεν ακούν τους προφήτες, αν δεν ακούν

τους Αγίους, απάντησε ο Αβραάμ, και πεθαμένος να σταθεί μπροστά τους,

δεν θα τον ακούσουν.

Η μόνη αξία

Κάποια φορά, ο Χριστός, η πηγή της ζωής, στάθηκε μπροστά σε ένα

τάφο. Μέσα στον τάφο ήταν ο Λάζαρος πεθαμένος τέσσερες ημέρες. Όλοι τον

είχαν δει που αρρώστησε και πέθανε. Όλοι ήταν παρόντες τότε που τον

κήδεψαν και τον έθαψαν. Και πήγαιναν κάθε μέρα, σύμφωνα με το έθιμο που

είχαν οι Εβραίοι, και τον λιβάνιζαν. Άνοιγαν τον τάφο και τον λιβάνιζαν, μέχρι

που να βρωμίσει και να μην μπορούν πια να ξανανοίξουν τον τάφο. Τελικά,

όταν διαπίστωσαν ότι δεν ήταν δυνατόν να ξανανοίξει ο τάφος, λόγω της

δυσωδίας, τον έκλεισαν οριστικά.

Έτσι είπε η Μαρία, η αδελφή τού Λαζάρου, στον Χριστό.

- Κύριε, μη μας λες να ανοίξουμε τον τάφο. Βρώμισε πια ο νεκρός.

Ο Χριστός σαν να μην άκουσε, φώναξε στον Λάζαρο τον τετραήμερο:

«Λάζαρε δεύρο έξω». Έλα έξω Λάζαρε, σε θέλω. Και ο Λάζαρος σηκώθηκε

και βγήκε έξω. Και τον είδαν, ποιοί; Εκείνοι που τον έθαψαν πριν από

τέσσερις ημέρες, και εκείνοι που ήξεραν ότι βρώμισε στον τάφο.

Όταν ο Λάζαρος βγήκε έξω, μερικοί Εβραίοι πίστεψαν. Μερικοί άλλοι, όχι

μόνο δεν πίστεψαν αλλά μίσησαν τον Χριστό ακόμα περισσότερο και

σκέφτηκαν να σκοτώσουν και τον Χριστό και τον Λάζαρο. Τι έφταιγε ο

Λάζαρος; Τίποτε! Τους έφταιγε μόνο ότι τον ανάστησε ο Χριστός και θα ήταν

μια ζωντανή μαρτυρία ότι αυτό που πήγαιναν να κάνουν, δηλαδή να

σταυρώσουν τον Χριστό, ήταν η χειρότερη αμαρτία που έγινε ποτέ.

Αλλοίμονο στον άνθρωπο που άφησε καρδιά, νου και σώμα, να

μολυνθούν και να διαστραφούν από την αμαρτία, γιατί δεν είναι πλέον άξιος

να δει την αλήθεια.

Ποιά είναι η αλήθεια; Η πραγματικότητα!

Αλλά πάνω από τις επίγειες πραγματικότητες είναι η δύναμη του Θεού.

Γιατί όταν στέκει ο Χριστός μπροστά στον τάφο και λέει στον Λάζαρο «έλα

4Κυριακή Ε΄ Λουκᾶ. Πλουσίου καί Λαζάρου. 31/10/1982

έξω» και ο πεθαμένος βγαίνει, σημαίνει ότι αυτή η φοβερή πραγματικότητα

που λέγεται «θάνατος», που δεν αφήνει επάνω στην γη ούτε ένα, αυτός ο

θάνατος, για τον Χριστό είναι σκουπίδι, μηδέν, τίποτα.

Τι μας δείχνει αυτό; Ότι ο Χριστός είναι Παντοδύναμος, είναι Κύριος,

είναι Αφεντικό, είναι πάνω από όλα. Και ότι ο λόγος Του είναι πηγή ζωής και

είναι καλότυχος εκείνος που θα τον προσέξει.

Είπε ο Χριστός: «Τι ωφελήσει άνθρωπον, εάν κερδίσει τον κόσμον όλον

και ζημιωθεί την ψυχήν αυτού;» Τι θα ωφεληθεί ο άνθρωπος εάν κερδίσει

ολόκληρο τον κόσμο και χάσει την ψυχή του;

Πείτε ότι κάποιος έφαγε, ήπιε, γλέντησε. Ποιά ωφέλεια; Πες, ότι χθες,

όλη την ημέρα, δεν έκανες τίποτε άλλο από το να γλεντάς, να τρως, να πίνεις,

να ακούς μουσική… Ερώτημα:

Από το γλέντι της χθεσινής ημέρας, θυμάσαι τίποτε σήμερα;

Αν η σημερινή ημέρα είναι πίκρα και θλίψη και πόνος, θυμάσαι τίποτε

από την χαρά την χθεσινή; Μήπως ο πόνος και η πίκρα τού «σήμερα» τα

έσβησαν όλα;

Έτσι είναι η αλήθεια. Γιατί τι αξία έχει το γλέντι, η ηδονή και η

διασκέδαση; Για τον άνθρωπο που έχει μυαλό, δεν έχουν καμιά αξία.

Γι’ αυτόν αξία έχει να είναι άνθρωπος αγάπης, καλοσύνης, θυσίας,

υπομονής. Να είναι όπως τον θέλει ο Θεός. Και να αξιωθεί, αφού

ολοκληρώσει την επίγεια πορεία του κατά το θέλημα του Θεού, να

κληρονομήσει τη Βασιλεία των Ουρανών. Αμήν.-

 

 2025 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 19 - ΚΥΡΙΑΚΗ Γ ΛΟΥΚΑ

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΤΗΣ ΧΗΡΑΣ ΤΗΣ ΝΑΪΝ (Λουκ. 7, 11- 16)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Θεσπρωτικό, στις 5/10/2003)

Η αληθινή θρησκεία

Ο λόγος του Θεού είναι σπόρος. Η καρδιά του σπόρου είναι ότι ο Θεός

έστειλε τον Υιόν Του στον κόσμο για τη σωτηρία μας. Αυτός ο σπόρος πρέπει

να φυτρώσει μέσα στην καρδιά μας. Όχι ο σπόρος ότι υπάρχει Θεός και ότι

μπορεί να υπάρχει κάτι παραπέρα από τη ζωή αυτή μετά τον θάνατο. Αυτό

δεν είναι θρησκεία αληθινή. Είναι μια ψεύτικη θρησκευτικότητα, που την έχουν

και οι αλλόθρησκοι και οι άθεοι ακόμη. Γιατί και εκείνοι που κοροϊδεύουν τον

κόσμο λέγοντας ότι είναι άθεοι αναγνωρίζουν και λένε ότι «κάποια ανώτερη

δύναμη πρέπει να υπάρχει».

Σπόρος του Θεού είναι το ότι ο Υιός του έγινε άνθρωπος και ήλθε στον

κόσμο για μας. Και ότι σταυρώθηκε και θυσίασε τον εαυτό του για μας. Αυτή

την πίστη πρέπει να κλείσουμε μέσα στην καρδιά μας, αυτή πρέπει να

καλλιεργήσουμε, αυτή πρέπει να κάνουμε να γίνει δένδρο μεγάλο, να βγάλει

λουλούδια, να ευφρανθούμε με την ευωδία τους. Να καθίσουμε κάτω από την

δροσιά του. Αλλά και προπαντός να απολαύσουμε τους καρπούς αυτής της

πίστεως.

Γιατί ο πόνος και ο θάνατος;

Όταν όμως ακούμε ότι ο Λόγος του Θεού ήλθε στον κόσμο και

σταυρώθηκε και υπέφερε, ρωτάμε: Γιατί; Αφού ήταν Υιός του Θεού. Και σαν

άνθρωπος ήταν ο καλύτερος που πέρασε στον κόσμο. Γιατί υπέφερε ο Υιός

του Θεού; Γιατί σταυρώθηκε; Από το «γιατί» αυτό και από το πώς το

αντιμετωπίζουμε, αρχίζει να φυτρώνει ο λόγος του Θεού και να καρποφορεί

μέσα στην ψυχή μας.

Λέει η Αγία Γραφή: Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο καλό. Αναμάρτητο.

Με καλό σώμα και καθαρό. Και με καλή καρδιά και καθαρή. Και με διάνοια και

με ψυχή με πόθο να γίνεται ημέρα με την ημέρα καλύτερος, αγιώτερος,

ωφελιμότερος. Αλλά κάποια μέρα ο Αδάμ, παρασύρθηκε από τον διάβολο και

έκανε κάτι το αντίθετο στο θέλημα του Θεού, το οποίο το θεώρησε σπουδαίο

κατόρθωμα. Έτσι συμβαίνει με όλους μας. Όταν κάνουμε κάποιες αμαρτίες,

μας γοητεύουν. Τις θεωρούμε επιτεύγματα μεγάλα. Λέμε «κάποιες αμαρτίες»,

γιατί είναι μερικές που τις κάνουμε και τις σιχαινόμαστε.

Τι λέει η Αγία Γραφή; Η παράβαση του θελήματος του Θεού σημαίνει

πορεία μακριά από τον Θεό. Όμως μακριά από τον Θεό δεν είναι ζωή, ούτε

βλάστηση, ούτε καρποφορία. Γιατί ζωή είναι ο Θεός. Δημιουργός τής ζωής και

συντηρητής τής ζωής είναι ο Θεός. Ό,τι φεύγει από τον Θεό παύει σιγά-σιγά ή

απότομα να έχει ζωή και πορεύεται στον θάνατο.

Για τον άνθρωπο, ο Θεός οικονόμησε, κάνοντας την αμαρτία, να μην

πεθαίνει αμέσως. Γιατί ο Θεός, εύσπλαχνος και οικτίρμων, δεν θέλει τον

θάνατο και την τιμωρία κανενός. Και γι’ αυτό δεν θέλει να πεθάνει κανένας.

Και για να μην πεθάνει ει δυνατόν κανένας, έστειλε τον Υιόν του να βαστάξει

το βάρος της αμαρτίας όλων επάνω στον Σταυρό. Απέθανε για μας και

2Κυριακή Γ΄Λουκᾶ. Ἡ ἀνάσταση τοῦ υἱοῦ τῆς χήρας τῆς Ναΐ. 5/10/ 2003

αναστήθηκε για μας. Πέθανε για την αμαρτία μας, και αναστήθηκε για να

δώσει σε όλους μας την αληθινή ζωή.

Πότε όμως; Όταν βάλουμε αυτή την πίστη σπόρο μέσα στην καρδιά

μας και την κάνουμε να φυτρώσει να μεγαλώσει, να κάνει λουλούδια -ευωδία

για την ψυχή μας- και να κάνει καρπούς, τροφή μας για την αιώνια ζωή.

Ο πόνος μάς θυμίζει τι κακό είναι η αμαρτία

Όμως, για να μας θυμίζει ο Θεός το ηθικό κακό, εκείνο το κακό που

βγαίνει από την καρδιά μας, παραχώρησε να το αισθανόμαστε στο πετσί μας

και να το βλέπουμε στο φυσικό κακό που είναι κατάσπαρτο μέσα στον κόσμο.

Για να καταλαβαίνουμε πόσο κακό είναι η αμαρτία, γι’ αυτό επέτρεψε ο Θεός

να υπάρχει το κακό μέσα στον κόσμο. Ποιό είναι το κακό;

Γίνεται ένας σεισμός, πέφτουν πέντε σπίτια, και όσους είναι από κάτω

τους πλακώνουν όλους. Δίκαιους και αμαρτωλούς. Έρχεται μια επιδημία και

πεθαίνουν χιλιάδες άνθρωποι, δίκαιοι και αμαρτωλοί. Ας μην απαριθμούμε

τέτοια πράγματα, γιατί όλοι μας το ξέρουμε με πόσες μορφές εκδηλώνεται το

φυσικό κακό. Και για ποιό λόγο τα επιτρέπει αυτά ο Θεός; «Φιλανθρώπως».

Από αγάπη για μας.

Γιατί βλέποντας εμείς τα αποτελέσματα της αμαρτίας πάνω στο πετσί

μας με το φυσικό κακό, μπορούμε να καταλαβαίνουμε ότι, αν το φυσικό κακό

είναι τόσο φρικαλέο, πόσο φρικαλέο και μισητό, πρέπει να μας είναι το ηθικό

κακό; Άφησε λοιπόν ο Θεός το φυσικό κακό να πλήττει και τους αγίους και

τους αμαρτωλούς.

Πιο άγιος από τον Χριστό δεν υπάρχει. Και όμως υπέφερε περισσότερο

από ό,τι όλοι μας. Πιο αγία γυναίκα από την Παναγία δεν υπάρχει. Αλλά

υπέφερε πολύ από το φυσικό κακό.

Πιο άγιος άνθρωπος από τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, δεν υπήρξε.

Και όμως υπέμεινε τις ταλαιπωρίες της φυλακής και στο τέλος του έκοψαν το

κεφάλι. Τι ήταν αυτά; Σημάδι ότι ο Θεός δεν έχει προσωπικά με κανένα.

Όταν έρχεται ένα φυσικό κακό πάνω μου, δεν μισεί ο Θεός ούτε εμένα,

ούτε τον πατέρα μου, ούτε τη μητέρα μου. Απλώς δείχνει και σε μένα και στον

αδελφό μου και στην αδελφή μου και στον ξάδελφό μου και σε όλους, ότι κάτι

δεν πηγαίνει καλά στον κόσμο εξ αιτίας του ηθικού κακού, που βγαίνει μέσα

από την καρδιά μας. Που βγαίνει, δηλαδή, από την δική μας διάθεση και μας

σπρώχνει να κάνουμε όχι το θέλημα του Θεού, αλλά του κεφαλιού μας.

Πόσοι δεν αναρωτιούνται, γιατί να πεθάνει ένα χαριτωμένο παιδί, με

την καρδιά του γεμάτη καλωσύνη, που έτρεχε όλο περισσότερο στην

Εκκλησία και έκανε προσευχές; Τι έφταιξε; Απολύτως τίποτε δεν έφταιξε. Ο

πατέρας του, τι έφταιξε; Η μάνα του τι έφταιξε; Ο παππούς του τι έφταιξε;

Τίποτε δεν έφταιξαν.

Είχε τίποτε ο Θεός εναντίον τους;

Εναντίον του Ηρώδη δεν είχε. Εναντίον μεγάλων αμαρτωλών δεν είχε

και τους κάλεσε σε μετάνοια, για να σωθούν. Ούτε με κείνους που τον

κακοποίησαν προσωπικά είχε προηγούμενα. Γι’ αυτό τους κάλεσε σε

μετάνοια. Και σώθηκαν πολλοί. Πώς λοιπόν να έχει εναντίον κανενός;

Ο σπόρος του λόγου του Θεού που πρέπει να βλαστήσει μέσα μας

είναι η αλήθεια ότι ο Υιός του Θεού κατέβηκε στη γη, για να μας σώσει και όχι

για να μας παιδέψει. Κατέβηκε για να μην παιδευτούμε ποτέ - ει δυνατόν -

στην αιώνια κόλαση, γι’ αυτό ήλθε στη γη.

3Κυριακή Γ΄Λουκᾶ. Ἡ ἀνάσταση τοῦ υἱοῦ τῆς χήρας τῆς Ναΐ. 5/10/ 2003

Η τελειότητα του χριστιανικού βίου

Η τελειότητα του χριστιανικού βίου, λέει ο Χριστός, είναι: «Γίνεσθε

οικτίρμονες, καθώς και ο Πατήρ υμών ο ουράνιος οικτίρμων εστί». Και

οικτίρμων σημαίνει: Όταν βλέπετε πονεμένο να κλαίει, να κλαίτε και σεις μαζί

του. Όχι τρίβοντας κρεμμύδια στα μάτια σας, αλλά από αγάπη και από

συμπόνια. Να την βάλετε την αγάπη μέσα στην καρδιά σας! Δεν θα

περιμένετε να ‘ρθει μόνη της, όπως πέφτει η βροχή στο κεφάλι σας. Θα γίνετε

μιμητές του Χριστού. Αυτή είναι η καλλιέργεια του λόγου του Θεού, αυτή είναι

η βλάστησή του, αυτή είναι η καρποφορία του. Αυτός πρέπει να είναι ο

αγώνας μας επάνω στη γη. Πιστεύω στον Χριστό σημαίνει: «ξέρω ότι ο

Χριστός είναι η ζωή, και αγωνίζομαι να περπατώ κοντά στον Χριστό και πίσω

από τον Χριστό».

Σε μια σπηλιά ασκήτευε ένας καλόγερος. Έκανε όλη την ημέρα

προσευχή. Δεν ήθελε να τον ενοχλεί τίποτε στην προσευχή του. Τόσο την

αγαπούσε. Αλλά μια ημέρα, ενώ προσευχόταν με τέτοια αφοσίωση,

αισθάνθηκε κάτι να ανεβαίνει στο πόδι του. Τον ενόχλησε, και γύρισε να δει.

Ήταν ένα ποντίκι. Ανέβαινε στο πόδι του. Οργίσθηκε, του κοπάνισε μια και

του λέει:

-Κάνε πίσω! Επάνω μου ήλθες και μάλιστα αυτή τη στιγμή; Ήλθες να

μου διακόψεις την προσευχή μου και την επικοινωνία μου με τον Θεό;

Του λέει το ποντίκι:

-Να σου πω, πάτερ. Αν δεν φροντίσεις πρώτα να αποκτήσεις καλή

επικοινωνία με εμένα το τιποτένιο, και να καταλάβεις εμένα, δεν θα

αποκτήσεις ποτέ επικοινωνία σωστή με τον Θεό. Και δεν θα καταλάβεις ποτέ

σωστά τον Θεό.

Ο καλόγερος έτριβε το κεφάλι του για να καταλάβει τα σοφά λόγια που

του είπε το ποντίκι: «Αν δεν αποκτήσεις σωστή επικοινωνία με εμένα, και δεν

καταλάβεις εμένα, το μικρό, το ταπεινό, το τιποτένιο πλάσμα που βρίσκεται

δίπλα σου, ποτέ δεν θα καταλάβεις τον Θεό. Γιατί ο Θεός είναι αγάπη. Και ο

Θεός ζει μέσα μας όταν έχουμε, όταν θέλουμε να έχουμε αγάπη».

Κανείς δεν θα μπορέσει ποτέ να εξηγήσει γιατί -ας πούμε- ένα παιδί

τόσο μικρό, τόσο χαριτωμένο, τόσο αθώο και τόσο αγνό έφυγε από τον

κόσμο. Η μόνη εξήγηση που δίνει η Αγία Γραφή είναι: Το κακό που έκανε ο

Αδάμ, μένει να μας θυμίζει πόσο μεγάλο κακό είναι κείνο που έχουμε μέσα

μας. Το κακό που γίνεται στον κόσμο, το φυσικό, είναι να μας θυμίζει τι κακό

είναι κείνο που είναι μέσα μας. Δηλαδή η αμαρτία μας. Χωρίς να φταίει ο τάδε

ή ο τάδε. Η αμαρτία φταίει.

Και όσο πιο πολύ βγάζουμε την αμαρτία από μέσα μας, τόσο πιο πολύ

γεμίζει η καρδιά μας, το πνεύμα μας, η ψυχή μας και το σώμα μας από τη ζωή

του Χριστού. Αμήν.-

 2025 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 12 - ΚΥΡΙΑΚΗ Δ ΛΟΥΚΑ

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ (Λουκ. 8, 5- 15)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Άγιο Βασίλειο Πρεβέζης, την 31/12/1995)

Οι άνθρωποι αλλάζουν, οι πέτρες όχι

Όταν εορτάζουμε την μνήμη του αγίου Βασιλείου, τα ιερά άσματα της

Εκκλησίας μας λένε: «Πάντων των αγίων ανεμάξω τας αρετάς». Όλων των

αγίων τις αρετές, τις μάζεψες. Τις συγκέντρωσες στον εαυτό σου. Τι νόημα

έχει αυτό; Και μια αρετή να αποκτήσει ο άνθρωπος σωστά, πηγαίνει στον

Παράδεισο «εν δόξη». Παίρνει από τον Θεό χαρίσματα μεγάλα. Για

φανταστείτε τι μεγάλος πλούτος είναι, να συγκεντρώνει κανείς στο πρόσωπό

του, όχι μια αρετή αλλά πολλές αρετές.

Αρετή, δεν σημαίνει κάποια ιδιότητα. Σημαίνει κατά κύριο λόγο ένα

ποταμό χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Γιατί μόνο η χάρη και η δύναμη και ο

φωτισμός του Αγίου Πνεύματος κάνουν τον άνθρωπο να θέλει και να μπορεί

να πολεμήσει εναντίον των τάσεων, ορέξεων, επιθυμιών, στραβοπατημάτων

του παλαιού ανθρώπου. Να πάρει δηλαδή την απόφαση να πολεμήσει

εναντίον του εαυτού του, για να καθαριστεί από τα πάθη του και να αποκτήσει

τις αρετές.

Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός θέλοντας να μας δείξει τι είναι οι αρετές,

αλλά και πώς αποκτώνται, είπε την παραβολή του σπορέως.

Κάποια φορά ένας άνθρωπος πήγε στο χωράφι του να σπείρει. Αλλά

τον σπόρο τον πέταγε απλόχερα. Άλλος έπεσε σε γη καλή, άλλος σε αγκάθια,

άλλος σε πέτρες, άλλος στον δρόμο.

Τι θέλει να πει η παραβολή; Είπε ο Χριστός, ότι ένα μέρος από τον

σπόρο έπεσε σε γη καλή και καρποφόρησε. Και άλλο έπεσε σε πέτρες και σε

αγκάθια, το οποίο, έστω και αν βλάστησε, δεν καρποφόρησε αλλά ξεράθηκε.

Ξέρουμε όλοι ότι τα χωράφια έχουν αυτές τις ετερομορφίες. Ξέρουμε ακόμη

ότι το άψυχο χωράφι μπορεί να μην παίρνει καλλιέργεια. Γιατί όταν πέσεις

επάνω σε πέτρα, τι μπορείς να κάνεις;

Αλλά οι άνθρωποι έχουν όλοι και αυτιά και μάτια και καρδιά και μυαλό.

Όμως δεν υπάρχει άνθρωπος που να είναι πέτρα και άλλος που να είναι γη

καθαρή, επειδή έτσι φτιάχτηκε και δεν αλλάζει.

Η Αγία Γραφή κάνει έναν παραλληλισμό. Υπάρχουν λέει κάποια ζώα

επικίνδυνα: αρκούδες, λιοντάρια, οχιές κλπ. Με όλα αυτά τα θηρία, υπάρχουν

άνθρωποι που μοιάζουν. Και είναι στη συμπεριφορά τους, άλλοι λιοντάρια,

άλλοι τσακάλια, άλλοι τίγρεις, άλλοι οχιές κτλ.

Αλλά, ενώ τα θηρία μένουν για πάντα θηρία και δεν αλλάζουν, με τους

ανθρώπους δεν συμβαίνει το ίδιο. Υπάρχει ενδεχόμενο ένας άνθρωπος θηρίο,

με τον λόγο του Θεού, αν πέσει στην καρδιά του, να γίνει το καλύτερο και

ημερότερο αρνάκι. Ο άνθρωπος της ακολασίας, όπως ήταν η αγία Μαρία η

Αιγυπτία, να γίνει ο σεμνότερος άνθρωπος του κόσμου. Και το αρπακτικό

όρνεο, να γίνει ο πιο εύσπλαγχνος και μεταδοτικός.

Γι’ αυτό ακριβώς, έλεγε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, βγήκε ο

σπορέας να σπείρει τον σπόρο, τον λόγο του Θεού. Όχι σε φυσικές πέτρες και

σε αγκάθια, αλλά σε μια γη πνευματική. Που μπορεί να είναι και πέτρες και

αγκάθια. Μπορεί να είναι και εύφορη γη. Αλλά οπωσδήποτε είναι νοητή,

2Κυριακή Δ΄ Λουκᾶ. Τοῦ σπορέως. 31/12/1995

πνευματική γη. Όχι από την φύση της γόνιμη ή άγονη, αλλά από την διάθεση

του ανθρώπου, η οποία δεν είναι σταθερή, αλλά αλλοιώνεται και διορθώνεται.

Να καλλιεργούμε την ψυχή μας

Χρειάζεται λοιπόν να καλλιεργήσει κανείς την ψυχή του.

Και συνεχίζει η παραβολή. Εκεί, λέει, που έπεσε ο σπόρος, αλλού δεν

έκανε καρπό καθόλου. Αλλού έκανε το ένα 30, αλλού το ένα 60 και αλλού το

ένα 100. Τι είχε σημασία;

Η πρόθεση, η διάθεση, η εσωτερική καλλιέργεια, η οποία χρειάζεται και

πρέπει να γίνει. Ο άνθρωπος πρέπει να προσφέρει τον εαυτό του γη καλή στο

Θεό. Και να προσπαθεί να κάνει τον εαυτό του όσο μπορεί γη πιο καλή.

Κύριος του κόσμου και της ζωής μας είναι ο Θεός. Και ακόμη είναι Κύριος της

αιωνιότητος, στην οποία, είτε το θέλουμε είτε δεν το θέλουμε, θα πάμε. Γι’

αυτό, το πραγματικό συμφέρον του ανθρώπου είναι να αγωνίζεται να είναι

ευάρεστος ενώπιον του Θεού. Όποιος αυτό το ξεχνάει και το ρίχνει αλλού,

λέγοντας ότι είναι σοφός, ή κάνοντας τον έξυπνο, δεν είναι παρά ένας

ανόητος, που θυσιάζει για τα πρόσκαιρα τα αιώνια.

Πώς όμως θα μπορέσουμε να κάνουμε καρπό; Και πόσο καρπό;

Μα το είπε ο Χριστός. Το ένα να το κάνουμε εκατό. Είναι δυνατόν, γιατί

στην παραβολή που ακούσαμε, κάποιο εκλεκτό κομμάτι γης έκανε το ένα

εκατό, και αυτός που σπέρνει, δεν το κάνει για χόμπυ, αλλά γιατί περιμένει να

μαζέψει πολύ καρπό. Έτσι και ο επουράνιος σπορέας Κύριος Ιησούς Χριστός

σπέρνοντας τον λόγο Του στη γη των ψυχών μας, θέλει να εσοδεύσει καρπό

ει δυνατόν εκατονταπλασίονα. Το ερώτημα είναι: Εμείς τι θα κάνουμε για να

φέρουμε καρπό πολύ;

Οι πηγές των υδάτων

Ο προφήτης Δαυΐδ λέει στον πρώτο ψαλμό: «Μακάριος ανήρ ος ουκ

επορεύθη εν βουλή ασεβών και εν οδώ αμαρτωλών ουκ έστη και επί καθέδρα

λοιμών ουκ εκάθησε». Καλότυχος ο άνθρωπος που δεν είχε ποτέ πάρε-δώσε

με τις παλιανθρωπιές και με τις αμαρτίες. «Μακάριος ανήρ ος ουκ επορεύθη

εν βουλή ασεβών». Δεν έκατσε να κουβεντιάσει με άλλους, για το πώς θα

κάνει το οποιοδήποτε κακό. «Και εν οδώ αμαρτωλών ουκ έστη». Και όταν

έβλεπε παλιοπαρέες προτιμούσε να φεύγει μακριά. «Και επί καθέδρα λοιμών

ουκ εκάθησε».

«Και έσται», ο άνθρωπος αυτός, «ως το ξύλον το πεφυτευμένον παρά

τας διεξόδους των υδάτων». Συνήθως όταν βρισκόμαστε στην κρίσιμη

κατάσταση, τότε που θα έπρεπε να αγωνιστούμε για να καθαρίσουμε τον

εαυτό μας από τα ζιζάνια και από τις πέτρες, δικαιολογούμαστε για το ότι δεν

κάνουμε προκοπή στις αρετές και λέμε: «εγώ είμαι έτσι, εγώ έχω εκείνα τα

προβλήματα, εγώ βρίσκομαι σ’ αυτές τις καταστάσεις και σ’ αυτές τις

δεσμεύσεις». Αλλά πάντοτε μπορούμε να καθαρίσουμε τον εαυτό μας ή

κόβοντας κάτι που βλάπτει την ψυχή μας ή κόβοντας τον εαυτό μας από κάτι

που κολακεύει την φιλαυτία μας. Αρκεί να το θέλουμε.

Αν το κάνουμε, θα είμαστε: «ως το ξύλον το πεφυτευμένον παρά τας

διεξόδους των υδάτων». Τι κάνει το ξύλο, το δένδρο που είναι φυτευμένο στις

«διεξόδους των υδάτων»; Δεν διψάει ποτέ. Ρουφάει από τις ρίζες του

συνεχώς νερό. Και είναι καταπράσινο. Γεμάτο από φύλλα, γεμάτο από

3Κυριακή Δ΄ Λουκᾶ. Τοῦ σπορέως. 31/12/1995

λουλούδια. Και κάνει καρπό. Το βλέπει κανείς και χαίρεται. Να λοιπόν πώς

μπορεί ο άνθρωπος να προχωρήσει πνευματικά. Πρέπει να φροντίσει

φυτευτεί «παρά τας διεξόδους των υδάτων».

Το δένδρο, ή φυτρώνει μοναχό του, ή το φυτεύει κάποιος κοντά στις

«διεξόδους των υδάτων». Ο άνθρωπος, θα φυτεύσει μόνος του τον εαυτό του

στις διεξόδους των υδάτων. Αλλά ποιές είναι αυτές οι «διέξοδοι των υδάτων»;

Τόπος που ρέει το νερό της χάρης του Θεού, είναι η Εκκλησία. Μέσα σ’

αυτόν τον ιερό τόπο, τον επίγειο Παράδεισο, πρώτα απ’ όλα γίνεται η Θεία

Λειτουργία. Και ρέει όχι απλώς νεράκι, αλλά ρέει το αίμα του Κυρίου μας

Ιησού Χριστού, το οποίο μας καθαρίζει από κάθε αμαρτία και μας δίνει το

εφόδιο της ζωής της αιωνίου και της αναστάσεως των νεκρών. Τι

περισσότερο να επιθυμήσει κανείς; Καλύτερο εφόδιο για τη ζωή και

ισχυρότερη δύναμη κανείς δεν μπορεί να βρει.

Λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:

«Χωρίς την Θεία Κοινωνία ο άνθρωπος μπροστά στον διάβολο είναι

λαγός μπροστά στο λιοντάρι. Τόσο τιποτένιος και τόσο μηδαμινός. Με την

Θεία Κοινωνία τα πράγματα αντιστρέφονται. Ο άνθρωπος γίνεται λιοντάρι και

ο διάβολος γι’ αυτόν λαγός. Όταν τον βλέπει, τον άνθρωπο που έχει πιεί το

τίμιο αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και έχει φάγει το σώμα Του, ο

διάβολος τρέμει. Όπως τρέμει ο λαγός όταν ακούσει φωνή λιονταριού. Πόσο

αδικεί ο άνθρωπος τον εαυτό του όταν δεν φροντίζει να κοινωνεί το άγιο σώμα

και το τίμιο αίμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού».

Ανυπολόγιστη η αμοιβή

Ζούμε στον κόσμο, συναναστρεφόμαστε, συναλλασσόμαστε και έχουμε

γνωστούς και φίλους. Αλλά κάθε μέρα και κάθε στιγμή πρέπει να

πολλαπλασιάζουμε την πνευματική μας καρποφορία, φερόμενοι σε όλα με

σεμνότητα, με γλυκό λόγο, με εντιμότητα, με ειλικρίνεια, με ευσπλαγχνία, με

καθαρότητα καρδιάς.

Πώς θα το πετύχουμε; Όσο πιο πολύ μένει κανείς ενωμένος με τον

Χριστό, τόσο περισσότερο παίρνει τη ζωή του Χριστού, την δύναμη του

Χριστού και την διοχετεύει, συνεχώς στα έργα του και στις εκδηλώσεις του.

Και έτσι φέρει καρπόν πολύν.

Μένει κανείς ενωμένος με τον Χριστό, όταν κάνει προτεραιότητα στη

ζωή του τον Χριστό, την αιώνια ζωή και την Βασιλεία του Θεού. Όταν ο

άνθρωπος το θέσει αυτό προτεραιότητα, έχει σκάψει το χωράφι του. Έχει

βγάλει τα αγκάθια και έχει πετάξει τις πέτρες. Από κει και πέρα, θα συνεχίζει

να καλλιεργεί μέχρι που να κλείσει τα μάτια του, το χωράφι της ψυχής του.

Τα λόγια τα οποία ακούμε μέσα στην Εκκλησία δεν είναι θεωρίες. Δεν

είναι για κείνους που έχουν όρεξη να κάτσουν να διαβάζουν σοφά και

δυσερμήνευτα πράγματα. Είναι για όλους ζωή και ανάσταση. Γι’ αυτό ας

αγωνιστούμε και εμείς να αποκτήσουμε πρώτα κάποια, μετά μια άλλη και στο

τέλος περισσότερες αρετές. Γιατί όπως είπε ο Κύριος Ιησούς Χριστός στην

παραβολή των ταλάντων, όταν ένας αγωνιστεί και κάνει το ένα δύο, θα ‘χει

τεράστια αμοιβή.

Για φαντασθείτε τι αμοιβή έχει να δώσει ο φιλόψυχος και

πλουσιοπάροχος Θεός σε κείνον που θα κάνει όχι το ένα δύο, αλλά το ένα

τριάντα, το ένα εξήντα και το ένα εκατό.

4Κυριακή Δ΄ Λουκᾶ. Τοῦ σπορέως. 31/12/1995

Και αν το εμπόριο για επίγεια και για φθαρτά το επιδιώκουμε και τα

κέρδη μάς γεμίζουν χαρά, για να φαντασθείτε τι σημαίνει εμπόριο στα

πνευματικά. Γι’ αυτό και διαβάζουμε μέσα στα τροπάρια της Εκκλησίας μας,

τα εξής λόγια για κάποιον άγιο: «Έγινες μεγαλέμπορος». Έκανες το πιο

μεγάλο εμπόριο του κόσμου. Και επέτυχες τα κέρδη, αμύθητα κέρδη, με την

διακονία του θελήματος του Θεού.

Να μας αξιώσει ο Κύριος να κάνουμε ό,τι μπορούμε περισσότερο για

να ευαρεστήσουμε τον Θεό και να κερδίσουμε την αιώνια ζωή. Αμήν.-

 2025 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 5 - ΚΥΡΙΑΚΗ Β ΛΟΥΚΑ

Η ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ (Λουκ. 6, 31- 36)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Αμμότοπο, στις 4/10/1998)

Ο ουρανός στη γη

Η ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε μεταδίδει ένα υπέροχο μήνυμα

στις ψυχές μας: Το μήνυμα της αγάπης. Την υποχρέωση που έχουμε να

αγαπάμε όλους τους ανθρώπους. Και μάλιστα εκείνους που δεν

ανταποκρίνονται θετικά στην αγάπη μας. Ακόμη και αυτούς που μας μισούν.

Το ανάγνωσμα αναφέρεται στα εξής λόγια του Κυρίου:

«Αν κάποιος θέλει να δανειστεί από εσένα, βοήθησέ τον. Έστω και αν

δεν περιμένεις να σου το επιστρέψει πάλι, βοήθησέ τον. Μην αρκείσθε σ’ αυτό

που κάνουν όλοι οι άνθρωποι, γιατί και οι μεγαλύτεροι αμαρτωλοί αγαπούν

όσους τους αγαπούν και τους βοηθούν. Σεις, οι μαθητές μου, κάνετε κάτι

περισσότερο για χάρη του Πατέρα σας που είναι στον ουρανό, ο οποίος έχει

πάρα πολλή καλωσύνη. Τόση, ώστε βοηθάει αδιάκριτα δίκαιους και

αμαρτωλούς».

Τεκμήριο της αγάπης του Θεού

Η μεγαλύτερη απόδειξη ότι ο Χριστός βοηθάει και συμπονεί όχι μόνο

τους δίκαιους αλλά και τους αμαρτωλούς είναι ο Απόστολος Παύλος. Ο

Απόστολος Παύλος μισούσε τον Χριστό και ήθελε να μην αφήσει πάνω στη γη

ούτε έναν χριστιανό. Και έπαιρνε την πρωτοβουλία από μόνος του, να πάει να

τους ξεπαστρέψει με δικής του επιλογής δημίους.

Μα τι συνέβη; Τότε που πήγαινε να εξοντώσει τους χριστιανούς, στο

δρόμο προς την Δαμασκό, του παρουσιάστηκε ο Χριστός εν δόξη. Μέσα σε

τέτοιο φως, που τον τύφλωσε. Τον ρώτησε ο Παύλος: «Κύριε, ποιός είσαι»;

Απάντησε ο Χριστός: «Εγώ είμαι ο Ιησούς, ον συ διώκεις». Αμέσως, ο Παύλος

έπεσε στη γη και τον προσκύνησε. Μετά, τον πήραν και τον πήγαν στη

Δαμασκό, τυφλό.

Και εκεί ο Χριστός μίλησε σ’ ένα ιερέα, τον απόστολο Ανανία:

-Πήγαινε στο σπίτι του Ιούδα, και βρες τον Παύλο. Πήγαινε να τον

διδάξεις και να τον βαπτίσεις.

-Κύριε, αποκρίνεται ο Ανανίας, αυτός θέλει να μας εκτελέσει.

-Πήγαινε, του λέει ο Χριστός. Γιατί είναι «σκεύος εκλογής» μου.

Τι σημαίνει «σκεύος εκλογής»; Σημαίνει: «μου είναι πολύ αγαπητός».

Για φαντασθείτε! Εκείνος πήγαινε να σβήσει το όνομα του Χριστού, και ο

Χριστός τον αγαπούσε, γιατί είχε καλή καρδιά, γεμάτη ζήλο για τις πατρικές

του παραδόσεις. Και τον κάλεσε κοντά Του, ώστε τον ζήλο του και τον

ηρωισμό του, να τον εκδηλώσει για την αλήθεια. Όχι για το ψέμα.

Τι μαρτυρεί αυτό; Μαρτυρεί ότι ο Χριστός, δεν ενεργεί - όπως το

κάνουμε εμείς - με βάση τα συναισθήματα του αμαρτωλού ανθρώπου, που

λένε:

-Με αγαπάς; Σε αγαπάω.

-Μου χαμογελάς; Σου χαμογελάω.

-Με μισείς μια φορά; Σε μισώ δέκα.

2Κυριακή Β΄ Λουκᾶ. 4/10/1998

Η φιλοσοφία του κόσμου τούτου είναι: Μπορείς να αρπάξεις; Άρπαξε!

Μπορείς να αδικήσεις; Αδίκησε! Άμα σου κάνουν κακό εκδικήσου, όσο

μπορείς περισσότερο.

Μοιάζεις του Πατέρα σου;

Η φιλοσοφία του Χριστού είναι εντελώς αντίθετη: Να φέρεσαι πάντοτε

με αγάπη, ανεξάρτητα από το πώς στέκονται οι άλλοι απέναντί σου. Να το

κάνεις, όχι για κάποιον άλλο λόγο, αλλά γιατί έτσι σε θέλει ο Πατέρας σου ο

επουράνιος. Θέλει να του μοιάζεις.

Αν το θεωρούμε τιμή μας να μοιάζουμε με τον επίγειο πατέρα μας,

πόσο μεγαλύτερη τιμή είναι να μοιάζουμε με τον επουράνιο, ο οποίος

δημιούργησε τον κατά σάρκα πατέρα μας και του έδωσε την δύναμη να μας

φέρει στον κόσμο και να μας μεγαλώσει.

Τα παλιότερα χρόνια, κάθε πόλη είχε και ένα φρούριο για να

προστατεύεται από εχθρικές επιδρομές. Το φρούριο του χριστιανού δεν είναι

η κακία και η εκδίκηση. Είναι η αγάπη και η καλωσύνη. Με αυτά τα όπλα νικά

την κακία του άλλου.

Αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη ότι ο βασιλιάς των Εβραίων Σαούλ

μισούσε τον νεαρό υπηρέτη του Δαυΐδ. Γιατί; Γιατί ήταν γενναίος πολεμιστής.

Όλος ο λαός επαινούσε τον Δαυΐδ. Και επειδή οι έπαινοι ακούονταν ακόμη και

στο παλάτι, φθόνησε ο Σαούλ ο βασιλιάς τον αφοσιωμένο δούλο του. Και

ζητούσε ευκαιρία να τον σκοτώσει. Ο Δαυΐδ πήρε τα βουνά για να σωθεί. Ο

βασιλιάς τον κυνηγά στις ερημιές και στα δάση, αυτοπροσώπως.

Κάποια στιγμή ο Δαυΐδ ήταν κρυμμένος σ’ ένα σπήλαιο. Ο Σαούλ

πέρασε από εκεί και κατάκοπος από την οδοιπορία μπήκε μέσα ξάπλωσε

κοντά στην είσοδο του σπηλαίου και αποκοιμήθηκε. Ενώ κοιμόταν λένε στον

Δαυΐδ οι σύντροφοί του:

-Να ο Σαούλ. Ο Θεός τον έρριξε στα χέρια σου. Θα τον σκοτώσουμε.

Εύκολη δουλειά.

Απαντάει ο Δαυΐδ:

-Εύκολη δουλειά! Αλλά μεγάλη αμαρτία. Γιατί δεν είναι μόνο βασιλιάς.

Έχει άγιο χρίσμα. Τον έχρισε ο Σαμουήλ σε τόπο ιερό. Είναι χριστός Κυρίου.

Τέτοια αμαρτία δεν την κάνω, να απλώσω χέρι πάνω στον χριστό Κυρίου.

-Και τι θα κάνουμε; Θα περιμένουμε να μας σφάξει;

Τότε πλησίασε αθόρυβα ο Δαυΐδ τον κοιμισμένο Σαούλ, του έκοψε ένα

κομμάτι από το ρούχο του και το κράτησε, αφού «έδωσε μάχη» (με τα λόγια,

φυσικά), να καταφέρει τους εξαγριωμένους κατά του Σαούλ άνδρες του, να μη

τον σκοτώσουν επί τόπου. Τελικά ξύπνησε ο βασιλιάς, βγήκε έξω και

απομακρύνθηκε αρκετά. Σε λίγο πετάγεται ξοπίσω του ο Δαυΐδ.

-Βασιλιά μου, πού πας; του φώναξε από μακριά.

-Ποιος είσαι συ; τον ρώτησε ο βασιλιάς.

-Εγώ είμαι ο Δαυΐδ. Πώς ξεκίνησες συ ολόκληρος βασιλιάς και κυνηγάς

ένα ψύλλο; Γιατί με καταδιώκεις; Τόσο εχθρό σου με θεωρείς; Κοίταξε το

ρούχο σου, τι σου λείπει. Αν ήθελα θα σε είχα σφάξει.

Και του έδειξε το κομμάτι από το ρούχο του.

Συγκλονίστηκε ο Σαούλ:

-Παιδί μου, του είπε, εσυ είσαι πιστός και εγώ τιποτένιος. Εσύ είσαι του

ουρανού, εγώ της γης. Συ είσαι δίκαιος, εγώ αμαρτωλός.

3Κυριακή Β΄ Λουκᾶ. 4/10/1998

Και κάλεσε κοντά του τον Δαβίδ, τον αγκάλιασε, τον φίλησε και τον

πήρε κοντά του. Τι ενίκησε; Νίκησε, το ότι ο Δαυΐδ δεν έγινε καθρέπτης των

συναισθημάτων του Σαούλ.

Η «οδός της αγάπης»

Πάνω απ’ όλα η αγάπη. Και μάλιστα η αγάπη προς τους εχθρούς.

Όποιος έχει τον ηρωισμό να συγχωρεί τον εχθρό του, τον απογράφει ο Θεός

στον ουρανό σαν δικό του. Όχι άνθρωπο, αλλά άγγελο. Μιμητή τού Κυρίου

μας Ιησού Χριστού, που μας συγχώρησε ανεβαίνοντας στο Σταυρό. Και

εκείνους που τον σταύρωσαν, και αυτούς τους συγχώρησε.

Μιλώντας γι’ αυτούς στην προσευχή Του, τότε που υπόφερε χειρότερα

από κάθε άλλη στιγμή, είπε στον Επουράνιο Πατέρα Του:

-Πάτερ άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι. Πατέρα μου, συγχώρησέ

τους. Δεν ξέρουν τι κάνουν. Αν ήξεραν, αν είχαν επίγνωση, δεν θα το έκαναν.

Να τώρα το ερώτημα: Εμείς, όπως συμπεριφερόμαστε, τίνος είμαστε;

Του εαυτού μας; Του αμαρτωλού ανθρώπου; Ή για να πούμε κάτι πιο

φοβερό: Γράφει ο άγιος Ιωάννης ο θεολόγος: «Καθένας που μισεί τον αδελφό

του είναι ανθρωποκτόνος» (Α’ Ιω. 3, 15). Και μοιάζει, σ’ αυτόν που είναι

«ανθρωποκτόνος απ’ αρχής» (Ιω. 8, 44). Δηλαδή μοιάζει στον διάβολο.

Λοιπόν με ποιόν είμαστε με τον διάβολο ή με τον Χριστό;

Γιατί αφήνουμε τον εαυτό μας, να έχει μαύρα αισθήματα για τον

πλησίον, κακία, φθόνο, αντιπάθεια; Ας φροντίζουμε να μιμούμεθα τον Κύριο

ημών Ιησού Χριστό και τους αγίους του.

Και μη νομίζουμε ότι αυτά είναι μόνο για τους αγίους.

Στην Μπολώνια της Ιταλίας υπάρχει ένας δρόμος με το όνομα: «οδός

της αγάπης». Εκεί ήταν το σπίτι μιας φτωχής, που έκρυψε σαν τον Άγιο

Διονύσιο, τον φονιά του μονάκριβου παιδιού της. Ενώ τον καταδίωκαν, εκείνη

τον δέχθηκε, τον συγχώρησε και τον άφησε να φύγει, χωρίς να τον καταδώσει.

Όταν της ζήτησαν το λόγο, είπε:

-Μέγας ο Κύριος. Μας είπε να έχουμε αγάπη.

Εμείς, αντί να ονομάζουμε τους δρόμους: «οδός της αγάπης», είναι

καλύτερο να περπατάμε στον δρόμο της αγάπης. Δηλαδή, να ζούμε με

αγάπη, συγχώρηση, καλωσύνη. Είπε ο Χριστός: «Όταν το κάνετε, μοιάζετε

του Πατέρα σας, που είναι οικτίρμων, γεμάτος καλωσύνη για τους

αμαρτωλούς και πονηρούς».

Και να ξέρετε: Τέλειος είναι εκείνος που μοιάζει του Πατέρα του, όχι στη

δύναμη, όχι στη σοφία, όχι στην παγγνωσία - δεν είναι δυνατόν - αλλά στην

καλωσύνη και στην αγάπη. Αυτή είναι η τελειότητα.

Τι θα μας ωφελήσει, αν ακολουθώντας την φιλοσοφία του κόσμου

τούτου εκδικούμεθα τους άλλους; Μια μέρα η επίγεια ζωή μας θα τελειώσει.

Αν δεν τηρήσουμε τον νόμο του Θεού, τι θα κερδίσουμε από την ζωή αυτή;

Σήμερα, δεν έχει καθόλου σημασία για μας, αν περάσαμε μερικές γλυκές ή

πικρές στιγμές στο παρελθόν. Πολύ περισσότερο αυτό δεν θα ‘χει καμμιά

σημασία μετά τον θάνατο.

Γι’ αυτό αληθινά ευτυχισμένοι είναι, όσοι δέχονται με ταπείνωση και

υπακοή την εντολή του Κυρίου μας, που λέγει: «Αγαπάτε τους εχθρούς

υμών». Αμήν.-