2025 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 28 - ΚΥΡΙΑΚΗ Α ΛΟΥΚΑ

Η ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΑΛΙΕΙΑ (Λουκ. 5, 1-11)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Ναό Κοίμησης της Θεοτόκου Πρέβεζας στις 22/9/1991)

Έτσι αξιοποιείται το θαύμα

Το σημερινό Ευαγγέλιο είναι απλό στην έκφρασή του, όπως είναι

άλλωστε τα λόγια του Θεού, αλλά είναι πολύ βαθύ στο πνευματικό μήνυμα το

οποίο μεταδίδει στον κάθε άνθρωπο και ιδιαίτερα σ’ εκείνους που έχουν

αποκτήσει επίγνωση της αληθείας. Δηλαδή επίγνωση του ότι δεν είναι μόνοι

στον κόσμο ή μόνο με τους άλλους ανθρώπους, αλλά πάνω απ’ όλα είναι ο

Θεός και, πέρα από τον κόσμο αυτό, είναι η αιώνια και ατελεύτητη ζωή.

Μας λέγει το Άγιο Ευαγγέλιο ότι ο Κύριός μας βρέθηκε σε μια παραλία.

Και, επειδή αρκετοί άνθρωποι τον ακολουθούσαν και ήθελαν να ακούσουν

κάτι από το στόμα Του, ανέβηκε σ’ ένα καραβάκι και άρχισε να μιλάει στον

κόσμο, που στεκόταν στην ακρογιαλιά απέναντί Του.

Όταν είπε εκείνα που ήθελε να πει και να διδάξει, είπε στον ιδιοκτήτη

του καραβιού που ήταν ο Απόστολος Πέτρος (φυσικά, προτού τον καλέσει να

γίνει Απόστολος): «Και τώρα, για να σε αποζημιώσω για την απασχόληση του

καραβιού σου, τράβα λίγο πιο πέρα το καραβάκι σου και ρίξε το δίχτυ σου να

πιάσεις κανένα ψάρι».

Του απάντησε ο Πέτρος:

-Κύριε, ολόκληρη τη νύχτα ψάχναμε για ψάρια, η νύχτα είναι για ψάρια

αλλά δεν πιάσαμε ούτε ένα. Και τώρα μέρα μεσημέρι, θα πιάσουμε ψάρια; Δεν

γίνεται. Αλλά μια και το λες, θα τον κάνω τον κόπο.

Φαίνεται, ο Απόστολος Πέτρος ακούγοντας το Χριστό είχε μείνει πολύ

ευχαριστημένος από τα λόγια Του, που ήταν λόγια με δυνατά μηνύματα και

πολύ βάθος και σκέφτηκε ότι αξίζει κανείς να παίρνει στα σοβαρά ό,τι λέει ο

Χριστός.

Έριξε το δίχτυ ο Πέτρος και πιάστηκαν τόσα ψάρια, που δεν τα

χωρούσε το ένα καραβάκι και φώναξαν και δεύτερο. Τελικά, γέμισαν και τα

δύο καράβια τόσο πολύ ώστε κινδύνευαν να βυθιστούν.

Φυσικά, ο καθένας που έβλεπε αυτό που συνέβη, δεν μπορούσε να το

εξηγήσει με τη λογική του. Γιατί ήξερε ότι ένα δίχτυ ποτέ δεν πιάνει τόσα

ψάρια, που να γεμίσει ένα καράβι. Πολύ περισσότερο δεν είναι δυνατόν ένα

δίχτυ να γεμίσει δυο καράβια ψάρια και μάλιστα σε βαθμό που να βυθίζονται.

Όταν έχεις λοιπόν λίγο μυαλό και μάλιστα αν είσαι ψαράς, όπως ο Απόστολος

Πέτρος που ήξερε ότι εκείνη τη στιγμή δεν έπρεπε να βρουν ούτε ψαροουρά,

αρχίζεις και καταλαβαίνεις τι σημαίνει Χριστός.

Γι’ αυτό ο απόστολος Πέτρος πήγε στον Χριστό, Τον προσκύνησε και

Του είπε: «Έξελθε απ’ εμού Κύριε, διότι εγώ ανήρ αμαρτωλός ειμι». Κύριε, μη

μολύνεσαι μέσα στο δικό μου καράβι. Δεν είμαι άξιος να Σε έχω κοντά μου.

Εσύ δεν είσαι σαν εμάς. Είσαι κάτι άλλο. Αφού και αυτά τα ψάρια

υποτάσσονται στο λόγο Σου… Τι δουλειά έχεις στο δικό μου καράβι; «Έξελθε

απ’ εμού, ότι ανήρ αμαρτωλός ειμί, Κύριε».

Θεμέλιο της Εκκλησίας και θεμέλιο της ζωής μας

2Κυριακή Α΄ Λουκᾶ. Ἡ θαυμαστή ἁλιεία. 22/9/1991

Και γι’ αυτά τα λόγια του πανευφήμου Αποστόλου Πέτρου, αλλά και για

την μετέπειτα ομολογία της Θεότητάς Του, ο Χριστός τον ονόμασε «πέτρα της

πίστεως και θεμέλιο της Εκκλησίας». Γιατί αυτά τα λόγια είναι «η πέτρα της

πίστεως και το θεμέλιο της Εκκλησίας», η συναίσθηση δηλαδή ότι ενώπιον του

Θεού είμαστε μικροί, ταπεινοί, αμαρτωλοί και ανάξιοι. Όποιος αυτά δεν τα

σκέφτεται και δεν τα ζει μέσα στην ψυχή του, στη συνείδησή του, στο μυαλό

του, ο άνθρωπος αυτός ακόμα δεν έχει πατήσει στο θεμέλιο της Εκκλησίας.

Δεν έχει βρει την πέτρα της πίστεως, που όποιος χτίζει πάνω της το

σπίτι του, όσες μπόρες και να ‘ρθουν δεν θα το σείσουν και δεν θα το

γκρεμίσουν ποτέ. Γιατί όπου είναι ο Χριστός, εκείνο «το σπίτι» δεν είναι πια

χτισμένο στην άμμο, αλλά στην πέτρα που λέγεται Ιησούς Χριστός και

επίγνωση Χριστού.

Άκουσε ο Χριστός την ομολογία του Πέτρου και γέμισε η καρδιά Του

χαρά. Ο Χριστός (δεν το λέει το Ευαγγέλιο, αλλά αυτό υπονοείται στα λόγια

που ακολούθησαν) είπε μέσα Του: «Να ο άνθρωπος που ψάχνω να βρω». Γι’

αυτό του είπε: «Μη φοβού, δεν θα φύγω από κοντά σου όταν έχεις τέτοιες

σκέψεις μέσα σου και τέτοιο φρόνημα. Δεν θα φύγω από κοντά σου ποτέ. Και

όχι μόνο δεν θα φύγω από κοντά σου, αλλά θα σε έχω όχι απλώς φίλο μου,

γνωστό μου, αγαπητό μου, αλλά το κυριότερο όργανο της εκτελέσεως του

θελήματός μου πάνω στον κόσμο και για όλο τον κόσμο. Μη φοβού, από του

νυν ανθρώπους έση ζωγρών».

«Σε προβιβάζω», του λέει. «Σε προβιβάζω από ψαρά ψαριών αλόγων

και αφώνων και σε κάνω να γίνεις ψαράς ανθρώπων. Και αντί να ψαρεύεις για

το τηγάνι, θα πιάνεις λογικά ψάρια για την αιώνιο Βασιλεία του Θεού και για

την ατελεύτητη ευτυχία κοντά στον Επουράνιο Πατέρα και Θεό».

Ο Απόστολος Πέτρος που κατάλαβε με ποιόν είχε να κάνει, άφησε τα

πλοία, τα δίχτυα, τον πατέρα του και τη μητέρα του. Τα πάντα άφησε και

ακολούθησε το Χριστό. Από κει και πέρα ξέρουμε πόσο τυχερός ήταν. Και

πόσο τυχερή έγινε η οικουμένη ολόκληρη, που πλούτησε από τον Απόστολο

Πέτρο, τον κορυφαίο των Αποστόλων, την πέτρα και το θεμέλιο της

Εκκλησίας.

Αλλά και του Αποστόλου Πέτρου, πέτρα και θεμέλιο της ζωής του ήταν

τα λόγια: «έξελθε από εμού Κύριε, ότι ανήρ αμαρτωλός ειμί εγώ». Δεν είμαι

άξιος να είμαι κοντά Σου.

Και τι παράξενο πράγμα! Ο Χριστός του έδωσε τις δωρεές με το

τσουβάλι. Τον έκανε Απόστολο. Τον έκανε Πρωτοκορυφαίο. Του έδωσε τόσες

χάρες, που όταν τις σκέφτεται κανείς λέγει: «Υπάρχει ενδοξότερος και

μεγαλύτερος άνθρωπος από τον Απόστολο Πέτρο, μετά από την Παναγία και

τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο»;

Η απάντηση της Εκκλησίας είναι: «Όχι! Δεν υπάρχει μεγαλύτερος

άνθρωπος από τον Απόστολο Πέτρο».

Και όμως. Τι βλέπουμε; Έρχεται το τελευταίο δώρο στον απόστολο. Να

σταυρωθεί. Για τον Χριστό. Ο Χριστός τού το είχε πει: «Θα πεθάνεις με δόξα».

«Τούτο δε έλεγε σημαίνων ποίω θανάτω δοξάσει τον Θεόν». Του το προείπε

ότι θα τον σταυρώσουν. Γιατί ποια μεγαλύτερη δόξα από το να μιμηθεί κανείς

τον θάνατο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού;

Έτσι όταν πήγαν οι ειδωλολάτρες να τον σταυρώσουν, δηλαδή να τον

δοξάσουν, ο ταπεινός Απόστολος Πέτρος, που ήξερε ότι δεν είναι άξιος να

λέγεται φίλος του Χριστού, ούτε μαθητής Του γιατί είναι αμαρτωλός, τους είπε:

«Δεν κάνει εγώ να μαγαρίσω τον Σταυρό, να σταυρωθώ όπως ο Κύριός μου.

3Κυριακή Α΄ Λουκᾶ. Ἡ θαυμαστή ἁλιεία. 22/9/1991

Σταυρώστε με κατωκέφαλα, να μη βλέπω τη γη, αλλά να βλέπω επάνω εκεί

που στέκει καθήμενος επί του θρόνου Του, ο Σωτήρας μας Ιησούς Χριστός.

Και να θυμάμαι την ελπίδα της αιώνιας ζωής».

Αυτά τα λόγια έχουν πάντοτε επικαιρότητα, ιδιαίτερα όταν τελούμε τα

μνημόσυνα των κεκοιμημένων και παρακαλούμε τον Θεό να τους δώσει

άφεση, ειρήνη και χαρά στη Βασιλεία Του.

Το δίκτυο διανομής του ζωντανού νερού

Θα προσθέσουμε και κάτι ακόμη. Ο Χριστός είναι η πηγή της ζωής. Οι

μεγάλοι αγωγοί της χάριτος και του ελέους του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού

είναι οι Άγιοι πανεύφημοι Απόστολοι και οι διάδοχοί τους, οι αγιώτατοι

Πατριάρχες της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Μικρότεροι αγωγοί, που μοιράζουν στον κόσμο νερό είναι οι Επίσκοποι

της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Και από αυτούς αγωγούς παίρνουν «νερό» μικρές σωλήνες οι οποίες

πηγαίνουν το νερό, το ύδωρ της ζωής, στο σπίτι του κάθε ανθρώπου. Αυτοί

είναι οι ευλαβέστατοι ιερείς, οι οποίοι ιερατεύουν στις διάφορες εκκλησίες της

Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Όταν ο άνθρωπος καταλάβει ότι είναι αμαρτωλός και έχει ανάγκη από

το έλεος του Θεού ομολογεί σαν τον Πέτρο: «Δεν είμαι άξιος, δεν είμαι άξιος».

Και ο Χριστός τότε του λέει: «Έλα κοντά μου, παιδί μου. Έτσι σε θέλω».

Τέτοια μυαλά πρέπει να έχουν οι άνθρωποι, ότι δεν είναι ίσα με τον Θεό, ότι

είναι ταπεινοί και ανάξιοι ενώπιόν Του και μάλιστα όταν είναι παραβάτες του

θελήματός Του.

Και τότε ο άνθρωπος παίρνει το ποτήρι της ψυχής του και πηγαίνει

στην Αγία Εκκλησία για να πάρει από τα χέρια του ιερέα, τουτέστι από την

πηγή της χάριτος και του ελέους του Θεού, το ύδωρ της ζωής. Είτε με την

ευλογία του ιερέα, είτε με το αντίδωρο, είτε με την εξομολόγηση, είτε με την

οποιαδήποτε ευχή και προπαντός με το ύδωρ της ζωής, το Σώμα και το Αίμα

του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Μας θέλει όλους ψαράδες

Ο Κύριός μας θέλει πρώτα οι ιερείς να είναι αλιείς ανθρώπων.

Αλλά σε κάποιο βαθμό, το θέλει και από όλους τους χριστιανούς. Οι

οποίοι οφείλουν να λένε σε φίλους και γνωστούς: «Κατάλαβε αδελφέ μου ποια

είναι η σχέση σου με το Θεό. Άκουσε τα λόγια του πανευφήμου Αποστόλου

Πέτρου, «έξελθε απ’ εμού, ότι ανήρ αμαρτωλός ειμί, Κύριε».

Δεν ταιριάζουν και σε σένα;

Θα το καταλάβεις ότι αυτά είναι το θεμέλιο και η πέτρα της Εκκλησίας

και της ζωής του κάθε ανθρώπου;

Θα στηριχθείς στο Χριστό;

Θα τον κρατήσεις κοντά σου με την μετάνοια;

Αν το κάνεις, τότε πάρε το ποτήρι της ψυχής σου και πήγαινε εκεί που

ρέει το ύδωρ της ζωής για να πιείς. Αλλού δεν θα βρεις. Ή αν βρεις, δεν θα

είναι ύδωρ ζωής».

Ας ακούσουμε το μήνυμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και ας

φροντίσουμε να χορτάσουμε από το ύδωρ της ζωής που μόνο αυτός μας

δίνει. Αμήν.-

 Κυριακή μετά τήν Ὕψωση. 21/9/2003 2025 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 21 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ (Μαρκ. 8, 34 – 9, 1) †ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ (Κήρυγμα στις Εκκλησιές στις 21/9/2003) Η χαρά για την εύρεση της δραχμής Διαβάζουμε στο ευαγγέλιο την παραβολή: Μια νοικοκυρά έχασε ένα μικρό νόμισμα. Μια δραχμή. Και κοπίαζε από το πρωί μέχρι το βράδυ, ψάχνοντας να βρει την δραχμή της. Τελικά την βρήκε. Και αισθάνθηκε τόσο μεγάλη χαρά, που φώναξε τις γειτόνισσές της να χαρούν, επειδή βρήκε την δραχμή που είχε χάσει. Το γεγονός είναι λιγάκι αστείο, γιατί για μια δραχμή δεν αξίζει τον κόπο να αναστατώνεται κανείς τόσο πολύ. Αλλά ο Χριστός δεν θέλει να μας μιλήσει για την αξία της δραχμής. Θέλει να μας μιλήσει για την αξία της χαράς, που αισθάνθηκε η γυναίκα αυτή όταν βρήκε την δραχμή της. Ακόμη περισσότερο θέλει να μας δηλώσει κάτι άλλο ο Κύριός μας. Η γυναίκα αυτή είναι εικόνα του επουράνιου Πατέρα μας, ο οποίος συνεχώς, όχι μόνο μια ημέρα, ψάχνει να μας βρει. Η δραχμή δεν χάθηκε επειδή το ήθελε η ίδια. Χάθηκε κατά λάθος. Εμείς χανόμαστε από τον επουράνιο Πατέρα, από το σπίτι Του, επίτηδες. Με δική μας γνώμη και με δική μας απόφαση. Και περιγράφει ο Χριστός πόση χαρά αισθάνεται η γυναίκα εκείνη γιατί βρήκε την δραχμή της. Πολύ μεγαλύτερη χαρά αισθάνεται ο Πατέρας μας ο επουράνιος, όταν βρει μια «δραχμή» που έχασε. Όταν ξαναγυρίσει κοντά Του ένας άνθρωπος που του είχε φύγει. Η όμορφη αυτή παραβολή δείχνει πολύ αδρά και αισθητά πόσο ο επουράνιος Πατέρας μας, ο Θεός, ψάχνει να μας βρει. Ας το προσέξουμε. Όχι θέλει να γυρίσουμε. Ψάχνει να μας βρει. Κάνει τα πάντα για να μας βρει, δηλαδή για να μας κάνει να γυρίσουμε κοντά Του. Και όταν εμείς βρεθούμε κοντά Του, αισθάνεται μια απέραντη χαρά, η οποία είναι το πολυτιμότερο στοιχείο στη ζωή Του, γιατί είναι αγαθός και φιλάνθρωπος Πατέρας. Τόσο, ώστε όλα όσα έκανε - και δεν έκανε λίγα - αφού «έδωκε υπέρ ημών τον Υιόν του», όλα τα θεωρεί μικρά μπροστά στο χαρούμενο γεγονός: στη χαρά που παίρνει όταν μας ξαναβρίσκει κοντά Του. Το μεγαλύτερο καύχημα Είπε ο Χριστός στο ευαγγέλιο που ακούσαμε: «Όποιος θέλει να έρθει κοντά μου, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθήτω μοι» Σταυρός σημαίνει: Κόβω κάτι από τον εαυτό μου. Ο Χριστός όταν σταυρώθηκε, άφησε τη ζωή και δέχθηκε τον πόνο και την οδύνη του Σταυρού. Τα δέχθηκε όμως, όχι για «το τίποτε», όχι γιατί του άρεσαν, αλλά γιατί με αυτά θα γινόταν κάτι το πολύ σπουδαίο. Τα δέχθηκε εξ αιτίας της απέραντης καλωσύνης Του. Για να μπορέσει να μας βρει και να μας πάρει πάλι κοντά Του. Κυριακή μετά τήν Ὕψωση. 21/9/2003 Γι’ αυτό ακριβώς έλεγε ότι και ο Θεός Πατέρας και ο Υιός έχουν τον Σταυρό καμάρι, καύχημα και δόξα τους. Όπως άλλωστε πρέπει να τον έχει και ο καθένας μας. Ας φαντασθούμε ότι έχασε ένας πατέρας το παιδί του. Του ξεστράτισε δηλαδή. Έφυγε μακριά από το σπίτι του. Και προσπαθώντας να το επαναφέρει, κάνει μερικές ενέργειες και το βρίσκει. Και το παιδί του πείθεται, ξαναγυρίζει σπίτι και ενσωματώνεται όπως πρώτα στην οικογένειά του. Αυτό που έκανε ο πατέρας, που ξεκίνησε, το αναζήτησε και το βρήκε το παιδί του, το θεωρεί το μεγαλύτερο κατόρθωμα, την μεγαλύτερη τιμή και δόξα για όλη του τη ζωή. - Τι έκανες; Τον ρωτούν οι φίλοι. - Έκανα εκείνο και εκείνο και βρήκα το παιδί μου. Ξαναγύρισε κοντά μου. Αν εμείς χαιρόμαστε και τρέχουμε τόσο για να ξαναβρούμε τον χαμένο άνθρωπό μας - εμείς για τους οποίους λέγει ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός και το καταλαβαίνουμε καλά ότι είμαστε «πονηροί», δηλαδή παλιάνθρωποι - πόσο μάλλον χαίρεται ο επουράνιος Πατέρας μας, που όλα τα κάνει για μας και για την σωτηρία μας. Να αξιοποιούμε τη ζωή μας Μας λέει λοιπόν ο Χριστός, ότι όποιος θέλει να δει την δόξα Του και να περπατήσει τον δρόμο της αληθινής χαράς και ευτυχίας, οφείλει «να πάρει τον σταυρό του». Να τον αγαπάει τον σταυρό του, δηλαδή τις θλίψεις που θα συναντήσει στη ζωή του, εξ αιτίας της πίστης του στον Χριστό. Γιατί έτσι ο άνθρωπος πλησιάζει τον Χριστό και την αληθινή ζωή. Όποιος θέλει, συνεχίζει ο Χριστός, να σώσει τη ζωή του, δηλαδή να την κερδίσει, όπως το εννοούν οι άνθρωποι που σκέπτονται με κριτήρια κοσμικά, θα την καταστρέψει. Πώς νομίζουν οι άνθρωποι ότι αξιοποιούν τη ζωή τους πάνω στη γη; Απολαμβάνοντας εκείνα που τους προσφέρει ο αμαρτωλός κόσμος. Καλό φαγητό, ποτό, γλέντι, σαρκικές ηδονές, εντυπωσιακές επιτυχίες... Όμως ο Χριστός μας βεβαιώνει ότι όποιος δένεται με αυτά, θα την καταστρέψει τη ζωή του. Και όποιος προτιμήσει «ένεκεν του Χριστού», για τον Χριστό, να ΜΗΝ κερδίσει τη ζωή του με το φρόνημα και με την έννοια του κόσμου τούτου, αυτός θα κερδίσει την αιώνια ζωή. Δηλαδή θα αξιοποιήσει σωστά τη ζωή του. Και για να μας στηρίξει σ’ αυτή την τοποθέτηση, προσθέτει ο Χριστός: «Τι ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδίση τον κόσμον όλον και ζημιωθή την ψυχή του;» Τι ωφελείται; Τι κέρδος έχει ο άνθρωπος, όχι να ψευτοχαρεί λίγο (γιατί αυτό μας προσφέρει τελικά ο κόσμος), μα έστω και όλο τον κόσμο να τον κερδίσει, αν είναι να χάσει την αιώνια ζωή; Τι θα ωφεληθεί; Σε λίγο θα τελειώσουν όλα. Όμως, παρόλο που είναι τόσο ωραία, τόσο σοφά, τόσο λογικά τα λόγια του Χριστού εμείς μερικές φορές, φεύγουμε από κοντά Του. Και φεύγουμε όχι κάνοντας ένα απότομο άλμα, για να πάμε μακριά, αλλά φεύγουμε χωρίς να το καταλάβουμε. Μα πώς γίνεται αυτό; Κάποια στιγμή αρχίζεις και λες: -Δεν πειράζει εκείνο, δεν πειράζει το άλλο, δεν χάθηκε ο κόσμος αν παραλείψω κάτι. Και νομίζεις ότι έτσι γίνεται η ζωή πιο ευχάριστη. Κυριακή μετά τήν Ὕψωση. 21/9/2003 -Τι δηλαδή; Να σηκωθώ να πάω το πρωί στην Εκκλησία; Όλη την εβδομάδα πέθανα στη δουλειά και στον κόπο. Να μην κοιμηθώ λίγο περισσότερο την Κυριακή; Ε, ας κοιμηθώ. Προσεύχομαι και στο σπίτι. Αύριο κάνεις μια άλλη υποχώρηση μεγαλύτερη. Πας λίγο παραπέρα στο κακό. Και τι γίνεται τότε; Βρίσκεις ότι έτσι περνάς δήθεν πιο όμορφα. Αλλά στην πραγματικότητα τι συμβαίνει; Τα φύλλα πάνω στα δένδρα, ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, είναι καταπράσινα. Όλα το ίδιο χρώμα. Μια μονοτονία. Έρχεται το φθινόπωρο και παίρνουν όμορφα χρώματα γίνονται κοκκινωπά, μετά κιτρινωπά (σαν χρυσάφι) κλπ. Αλλά δεν είναι για καλό. Ενώ τα καμαρώνουμε - «κοίταξε, κοίταξε χρώματα πάνω στο δένδρο» - έχουν μπει σε πορεία θανάτου. Έτσι και ο άνθρωπος. Από την στιγμή που κόβει λίγο από εκείνα που αποτελούν την χριστιανική πολιτεία, νομίζει πως ομόρφυνε τη ζωή του. Την έκανε πιο ευχάριστη, πιο ήρεμη, πιο άνετη. –Βρε παιδάκι μου, όπως και να το κάνεις είναι πληκτική η Εκκλησία. Όλο τα ίδια ακούμε. Μια ζωή ολόκληρη. Δες καλύτερα τηλεόραση. Κάθε φορά, διαφορετικές εικόνες. Γοητευτικό θέαμα.. Αλλιώς αισθάνεσαι. Ξεκουράζεσαι. Βέβαια, βέβαια... ξεκουράζεσαι... Αλλά είπε ο Χριστός: -Τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο να κερδίσει τον κόσμο όλο και ζημιωθεί την ψυχή του; Γιατί να πάρει την πορεία προς τον θάνατο; Και να καταλήξει στο θάνατο κάνοντας συγκαταβάσεις, μικρές στην αρχή, μεγαλύτερες ύστερα; Που όλο και τον απομακρύνουν από το άγιο θέλημα του Θεού; Όλοι έχουμε αναλάβει έναν πνευματικό αγώνα. Αλλά όλοι έχουμε και μια ολιγοψυχία. Μικρότερη ή μεγαλύτερη. Και σε όλους μας, έρχονται οι λογισμοί: «Ε, δεν πειράζει. Μια ολόκληρη ζωή είμαστε σωστοί. Δεν χάθηκε ο κόσμος και να κάνουμε κάτι». Να προσέχουμε αυτούς τους λογισμούς. Είναι επικίνδυνοι. Ελάτε παιδιά μου, κοντά μου Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός αισθάνεται μεγάλη χαρά όταν επιστρέφουμε κοντά Του. Και μας καλεί με πολλούς τρόπους. Μας φωνάζει: Ελάτε, σας περιμένω! Με την καμπάνα, τον Σταυρό, το Ευαγγέλιό Του, τις εικόνες. Με όλα όσα βλέπουμε στην Εκκλησία και συμβαίνουν στη ζωή μας. Όλα είναι φωνές του Θεού που μας λένε: «Γυρίστε παιδιά μου, κοντά μου, για να γεμίσει η καρδιά μου χαρά». «Χαρά γίνεται εν ουρανώ, επί ενί αμαρτωλώ απομακρυσμένω μετανοούντι», όταν διορθώσει το μυαλό του. Γιατί με την διόρθωση του μυαλού επιστρέφουμε στον Χριστό. Ενώ με το χαλάρωμα του μυαλού φεύγουμε από κοντά Του. Δεν φταίει τίποτε άλλο. Η γνώμη και το μυαλό μας φταίει. Ο Θεός είναι πολυεύσπλαγχνος, και χαίρει περισσότερο από όλα, όταν γυρίζουμε κοντά Του. Το κήρυγμα της Εκκλησίας, όλη η Εκκλησία, είναι η πρόσκληση του Θεού στα παιδιά Του για μετάνοια και επιστροφή. Κάθε συνάντηση με ιερωμένο είναι πρόσκληση επιστροφής στον Χριστό, γιατί ο παπάς μιλάει στο όνομα του Χριστού, ευλογεί στο όνομα του Κυριακή μετά τήν Ὕψωση. 21/9/2003 Χριστού, προτρέπει, συμβουλεύει, υπενθυμίζει, και σιωπηλός ακόμη το άγιο θέλημα του Χριστού. Είναι και αυτός μια φωνή του Χριστού που ακούγεται καθαρά από όλους και φωνάζει: «Ελάτε παιδιά μου, κοντά μου». Αμή

                                                                        ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ

ΤΟ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ΑΡΧΙΖΕΙ  ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ  27 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ  2025 ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟ

ΠΑΙΔΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΩΡΑ  11.00-12.00 πμ

ΠΑΙΔΙΑ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ  12.00-13.00πμ

                                                                                                       Ο ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ

                                                                                                  Π.ΠΕΤΡΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ

                                                                                           ΤΗΛ 6953096639

 ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Κήρυγμα στόν Άγιο Χαράλαμπο Πρέβεζας στίς 14/9/1991

Φῶς, ζωή, εὐωδία

Σήμερα, πού ἔχουμε τήν ἑορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ,

στρέφουμε τή σκέψη μας πρός τούς πρώτους χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι ὅταν

ζωγράφιζαν τόν Τίμιο Σταυρό, ἔβαζαν ἐπάνω Του καί τά λόγια: «Φῶς, Ζωή».

Στή μία πλευρά «Φῶς» καί στήν ἄλλη «Ζωή».

Ὁ Σταυρός εἶναι Φῶς καί Ζωή.

Ἀκόμη, στρέφουμε τή σκέψη μας, πρός τήν ἔνδοξη βασίλισσα, μητέρα

τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου, ἁγία Ἑλένη, ἡ ὁποία ζώντας τήν πίστη τήν ἀληθινή

καί ζώντας τή διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας ὅτι ὁ Σταυρός εἶναι Φῶς καί Ζωή,

ἐπεθύμησε νά ἔρθει καί νά ἀσπαστεῖ τόν ἴδιο τόν Τίμιο Σταυρό τοῦ Σωτῆρος

ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ Τίμιος Σταυρός κατά τήν παράδοση ἦταν πεταμένος

ἀπό τούς Ἑβραίους σε σκουπιδότοπο καί ἦταν σκεπασμένος μέ βρωμιές καί

ἀκαθαρσίες.

Καί πῆγε ἐκεῖ πού μέχρι τότε κανείς δέν τολμοῦσε νά πατήσει, λόγῳ

τῶν διωγμῶν καί λόγῳ τοῦ πλήθους τῶν Ἑβραίων. Πῆγε μέ τή δύναμη καί μέ

τό ὄνομα τοῦ υἱοῦ της, τοῦ ἰσαποστόλου ἁγίου Κωνσταντίνου, ἔψαξε καί

ἔσκαψε στή χωματερή, πού εἶχαν πετάξει τόν Σταυρό οἱ Ἐβραῖοι, μετά ἀπό τή

μεγάλη ἐκείνη Ἁγία Παρασκευή τῆς Σταύρωσης τοῦ Χριστοῦ.

Στίς 3 Αὐγούστου βρῆκε τούς τρεῖς σταυρούς, τῶν δύο ληστῶν καί τοῦ

Σωτήρα μας. Καί ἀπορώντας ποιός ἀπό τούς τρεῖς εἶναι ὁ Σταυρός τοῦ

Χριστοῦ, ἔκανε τή σκέψη ὅτι οἱ μέν σταυροί τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἄχρηστα καί

νεκρά ξύλα, ὁ δέ Σταυρός πάνω στόν ὁποῖο πέθανε ἡ Ζωή τοῦ κόσμου, ὁ

Κύριος καί Σωτήρας μας Ἰησοῦς Χριστός, εἶναι ζωοποιός καί δύναμη ζωῆς.

Εἶναι φῶς καί ζωή.

Καί τότε, κατά τήν παράδοση, βρέθηκε ἐκεῖ ἕνας νεκρός ἄνθρωπος, μία

νεκρή γυναίκα, πού εἶχε πεθάνει ἐκείνη τήν ἡμέρα. Ἀκούμπησαν τή νεκρή

πρῶτα στόν πρῶτο σταυρό καί μετά στόν δεύτερο χωρίς ἀποτέλεσμα. Τέλος,

ὅταν ἀκούμπησαν τήν νεκρή ἐπάνω στό ζωοποιό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ,

ἀναστήθηκε καί δοξολόγησε τόν Σωτήρα τοῦ κόσμου, δείχνοντας ἔτσι τί εἶναι ἡ

δύναμη τῆς πίστης.

Ἔτσι ὁ Θεός ἔδειξε σέ ὅλους, ὅτι αὐτός ἦταν ὁ ζωοποιός Του Σταυρός.

Ἐπάνω στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ βρῆκαν νά ἔχει φυτρώσει καί νά

ἀνθίζει ἕνα εὐῶδες φυτό, τό ὁποῖο, ἀπό τότε, ὀνομάζεται βασιλικός, γιατί ἦταν

ἐπάνω στόν Σταυρό τοῦ Βασιλέως Χριστοῦ. Σύμβολο ὅτι ὁ Σταυρός τοῦ

Χριστοῦ δέν εἶναι μόνον Φῶς καί Ζωή καί Ἀνάσταση, ἀλλά εἶναι καί Εὐωδία.

Ἡ εὐωδία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἡ εὐωδία τῆς ζωῆς, πού εἶναι ἀφιερωμένη

στή δόξα τοῦ Θεοῦ.

Δέν πρέπει ποτέ νά τό ξεχνᾶμε ὅτι ὁ Χριστός ἦρθε στόν κόσμο γιά νά

«πληρώσει τά σύμπαντα εὐωδίας» πνευματικῆς.

Ἄς φανταστοῦμε τώρα μία σκηνή.

Ἄς ποῦμε ὅτι κατεβήκαμε ἀπό τά ἄστρα, ἀπό τό φεγγάρι, ὅτι εἴμαστε

ἐξωγήινοι. Ἐρχόμαστε στή γῆ καί κοιτάζουμε νά δοῦμε τί εἶναι αὐτός ὁ

κόσμος.

Τί θά ἰδοῦμε, ἀδελφοί μου;

2Ἡ Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. 14/9/1991

Ἐγκλήματα, βλαστήμιες, κλεψιές, βρωμιές, ἀνηθικότητες, μίση, πάθη.

Μανία γιά ἁρπαγή. Σέ τί βαθμό; Σέ βαθμό πού ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου ὅταν τά

σκέπτεται, ἰλιγγιᾶ καί λέγει: «Μά, εἶναι κόσμος αὐτός καί κοινωνία ανθρώπων

ἤ εἶναι ζούγκλα»;

Ἄν κανείς τό φιλοσοφήσει καλά, πραγματικά ὁ κόσμος μας δέν εἶναι

κοινωνία ἀνθρώπων λογικῶν καί μέ βάσεις ἠθικές καί πνευματικές ἀλλά εἶναι

ζούγκλα. Ἐνῶ, ὅμως σκέφτεται κανείς ὅτι ἡ ἀνθρωπότητα εἶναι ζούγκλα, γιατί

ο καθένας νοιάζεται μόνο για τό συμφέρον του, καί τό κακό εἶναι βοῶν καί

κρᾶζον, ὑπάρχει καί κάτι πού τοῦ δίνει ἐλπίδα.

Καί τό βλέπει κανείς, ἐάν στρέψει τά μάτια του λιγάκι πιό ἐρευνητικά καί

δεῖ μέσα στίς ἐκκλησίες καί δεῖ μέσα στά σπίτια, πού ζοῦν ἥσυχα καί ἤρεμα οἱ

ἄνθρωποι τῆς καλωσύνης, τῆς ἀγάπης, τῆς θυσίας, τῆς φιλαλληλίας και τῆς

βοήθειας. Είναι οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι, πού στενοχωροῦνται ἄν περάσει ἡμέρα

χωρίς νά κάνουν κάποιο καλό. Είναι οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι, πού θλίβονται ὄχι

γιατί ἔκαναν κάτι πού εἶναι ὁλοφάνερα ἁμαρτία καί ρυπαρότητα, ἀλλά

στενοχωροῦνται ἀκόμη καί ἄν περάσει ἀπό τή διάνοια καί ἀπό τήν ἐπιθυμία

τους κάτι τό κακό. Μία κακή σκέψη.

Ἄν λοιπόν στρέψουμε τά μάτια μας σ’ αὐτούς τούς ἀνθρώπους, τότε

παίρνουμε θάρρος καί ἐλπίδα.

Γιατί δέν γίνονται ὅμοιοι μέ τούς ἄλλους;

Ἀλλά, μέσα σ’ αὐτόν τόν κόσμο, τόν τόσο διαφορετικό, πού ἡ ποιότητά

του κυμαίνεται ἀπό τό ὕψος τῆς ἀρετῆς μέχρι τά βάθη τῆς κακίας καί τῆς

ἁμαρτίας, θά μποροῦσε κανείς νά πεῖ:

«Καλά, αὐτοί οἱ ταλαίπωροι πού νοιάζονται γιά τό καλό, γιατί τό κάνουν;

Γιατί προσεύχονται; Γιατί θυσιάζονται; Γιατί κοπιοῦν; Γιατί πάσχουν καί

ὑποφέρουν; Γιά ποιούς; Γιατί δέν τά κλωτσᾶνε ὅλα αὐτά, νά γίνουν καί αὐτοί

ὅμοιοι μέ τούς ἄλλους»;

Ἡ ἀπάντηση εἶναι:

Γιατί κάποια ἡμέρα, κατέβηκε στόν κόσμο ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ καί ἀφοῦ

ἔζησε στόν κόσμο γεμάτος ἀπό ἀγάπη καί ἀπό καλωσύνη, ἀνέβηκε στό

Σταυρό ἐκουσίως.

Γιατί ἀνέβηκε στό Σταυρό ἐκουσίως;

Γιά νά δείξει καί στούς μέν καί στούς δέ, ποιό εἶναι τό σωστό. Καί πῶς

πρέπει νά ἀντιμετωπίζουν κακίες, μίση, πάθη.

Καί σέ ἐκείνους πού εἶναι μακρυά του, νά δείξει ότι δέν πρέπει ποτέ νά

ἀπογοητεύονται.

Γιατί, ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ, ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ ἐπάνω στό

Σταυρό εἶναι Φῶς καί Ζωή.

Και εἶναι φῶς καί ζωή μέ τό νά μᾶς δείχνει ποῖο εἶναι τό νόημα τῆς ζωῆς

καί τοῦ κόσμου.

Ἀλλοίμονο στόν ἄνθρωπο, πού δέν θέλει νά καταλάβει ὅτι πρέπει νά

ξεπεράσει ὅλον τόν κακό του ἑαυτό, ὅλες τίς κακές του ἐπιθυμίες καί δέν θέλει

νά καταλάβει, ὅτι ἡ ἀληθινή ζωή βρίσκεται στην ὑπακοή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Νά συμπορευθοῦμε καί νά συσταυρωθοῦμε μέ Αὐτόν

Ἀλλοίμονο στόν ἄνθρωπο πού δέν θέλει νά καταλάβει ὅτι πρέπει καί ὁ

ἴδιος νά σταυρωθεῖ γιά τόν Θεό, πού εἶναι ὁ Κτίστης καί Δημιουργός τῶν

3Ἡ Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. 14/9/1991

ἁπάντων, ὅπως σταυρώθηκε ὁ Χριστός γιά μᾶς. Νά σταυρωθεῖ ὄχι σωματικά,

ἀλλά νά σταυρωθεῖ γιά τά πάθη, γιά τίς κακές του ἐπιθυμίες, γιά τά μίση του,

γιά τήν ἁρπαχτική του μανία, γιά τήν ἀπέραντη φιληδονία πού τόν μαστίζει.

Ὅποιος αὐτό τό καταλάβει καί ἀρχίσει νά σταυρώνει τόν ἑαυτό του,

ὅπως ὁ Χριστός σταύρωσε τόν ἑαυτό Του γιά μᾶς, ἀρχίζει ἡ ζωή του νά

πλημμυρίζει στό φῶς καί νά γίνεται ἀληθινή ζωή. Καί ἀρχίζει ἡ ψυχή του νά

ἀποκτᾶ τήν εὐωδία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Νά μυρίζει ασύγκριτα καλύτερα από

τό βασιλικό, πού βρέθηκε ἐπάνω στόν Τίμιο Σταυρό.

Ἀδελφοί μου, ὁ Χριστός πέθανε μέν στόν Σταυρό «τῇ ἁμαρτία».

Πέθανε, γιά νά πεθάνει ἡ ἁμαρτία. Ὄχι ἡ δική Του πού δέν εἶχε, ἀλλά ἡ δική

μας. Γιατί ὅταν ὁ Χριστός ἀπέθανε ὑπέρ ἡμῶν, ἀπέθανε ὑπέρ τῶν ἁμαρτιῶν

τοῦ κόσμου. Καί ἔδωσε τό αἷμα Του εἰς «ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν

αἰώνιον».

Πρέπει λοιπόν καί ἐμεῖς νά πεθάνουμε γιά τήν ἁμαρτία, γιά νά

ἀναστηθοῦμε γιά τήν αἰώνια ζωή. Καί νά μπορέσουμε ν’ ἀποκτήσουμε τήν

ἐλπίδα καί τήν προϋπόθεση τῆς σωτηρίας. Έτσι, ὅταν θά ἔρθει ἡ ἡμέρα τῆς

ἀναστάσεως, τῆς κοινῆς ἀναστάσεως, τότε πού «θά ἀκουστεῖ ἡ σάλπιγγα τοῦ

ἀγγέλου», τότε πού ὅλοι θά ἀναστηθοῦμε, τότε νά ἐξέλθουμε εἰς ἀπάντησιν

τοῦ ἐρχομένου μετά δόξης, Σωτῆρος τοῦ κόσμου.

Καί τότε, «ἁρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου εἰς

ἀέρα, καί οὕτω πάντοτε σύν Κυρίῳ ἐσόμεθα». Θά ἀναληφθοῦμε κι ἐμεῖς στούς

οὐρανούς, ὅπως ἀνελήφθη πρῶτος ὁ Χριστός καί εἰσῆλθε στό πέραν τοῦ

οὐρανοῦ καταπέτασμα, στό επουράνιο θυσιαστήριο, στόν ἐπουράνιο Ναό τῆς

δόξης τοῦ Θεοῦ, στή αἰώνια Βασιλεία Του.

Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ εἶναι τό σύμβολο ὁλόκληρης τῆς χριστιανικῆς

πίστης. Γι’ αὐτό ἀκριβῶς, ὅποιος εἶναι χριστιανός ἀγαπᾶ τόν Σταυρό. Τόν ἔχει

στό στῆθος του, τόν ἔχει στήν καρδιά του, τόν ἔχει στό νοῦ του. Καί ὅσο καί ἄν

τόν βλέπει, τόσο περισσότερο τόν καμαρώνει καί τόσο περισσότερο δέν τόν

χορταίνει.

Γιατί ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ εἶναι Φῶς καί Ζωή.

Καί εἶναι ἡ εὐωδία τοῦ κόσμου.

Ἡ εὐωδία τῶν ψυχῶν μας, ἡ ἐλπίδα τῆς αἰώνιας ἀνάστασης καί

δικαιώσεως στήν ἐπουράνια Βασιλεία. Ἀμήν.-

 

Η σημασία των γενεθλίων της Θεοτόκου

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Στην Εκκλησία μας γιορτάζουμε τρία γενέθλια: του Χριστού, της Παναγίας και του Προδρόμου. Γιατί η γέννησή τους σχετίζεται με τον κόσμο, τη σωτηρία και την αναγέννησή του.

Η γέννηση, βέβαια, του κάθε ανθρώπου είναι δώρο Θεού στην ανθρωπότητα, αφού όλοι μας έχουμε κάποια χαρίσματα, που, προσφέροντάς τα στους άλλους, συμβάλλουμε στην ανάπτυξη και την ευτυχία τους. Άλλωστε, «κάθε παιδί που γεννιέται, είναι και ένα μήνυμα των ουρανών ότι ο Θεός δεν μας εγκατέλειψε», κατά τον Αβραάμ Λίνκολν.

Έτσι, η γέννηση της κόρης του Ιωακείμ και της Άννας, από τη Ναζαρέτ, παρ’ όλη τη φυσική αδυναμία τους για τεκνοποίηση, είναι, όντως, σημείο με το οποίο αποκαλύπτεται η αγάπη του Θεού για όλο τον κόσμο. Η ταπεινή Μαριάμ γεννιέται αθόρυβα, αλλά η γέννησή της φέρνει χαρά σε όλη την οικουμένη, αφού από αυτήν θα προέλθει ο «Ήλιος της δικαιοσύνης, Χριστός ο Θεός ημών», που θα καταργήσει τον θάνατο και θα μας χαρίσει ζωήν αιώνιο.

Το κάθε γεγονός, όσο και να έχει παγκόσμιες διαστάσεις, δεν μας λέει τίποτα, αν δεν το αγγίξουμε προσωπικά και αισθανθούμε ότι μας αφορά. Η γέννηση της Θεοτόκου έχει σημασία για μας στο σημείο που σχετιζόμαστε με τον Υιό της. Άλλωστε, κανείς δεν θα μιλούσε γι’ αυτήν αν το παιδί της δεν είναι «ο προ αιώνων Θεός», αν δεν είναι Θεάνθρωπος, αν δεν είναι ο Σωτήρας του κόσμου. Η σχέση μας με το Χριστό καθορίζει και τη σχέση μας με τη Μητέρα Του, τη Θεοτόκο Μαρία, την αγνήν Παρθένον Μαριάμ «των θλιβομένων τη χαρά».

Τα διάφορα προβλήματα της καθημερινότητας, η αίσθηση της αδυναμίας μας να τα υπερβούμε, όπως και οι δοκιμασίες - κάποτε οριακές - ενδεχομένως να μας οδηγούν στο να «πιαστούμε από τον Θεό». Είναι η ευκαιρία για να αρχίσουμε την προσευχή, τον εκκλησιασμό, τη νηστεία, όλα εκείνα, τέλος πάντων, που μας κάνουν να αισθανόμαστε ότι συνδεόμαστε με τον Θεό.

Δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι η συμπεριφορά αυτή είναι υποκριτική ή απόλυτα συμφεροντολογική. Δεν έχει, όμως, ως αφετηρία την αγάπη, που καθορίζει και την ποιότητα της σχέσης. Ο άνθρωπος που αγαπά τον Χριστό δεν Τον θέλει για να «νιώσει ωραία», για να του αυξήσει τις αντοχές του, για να του είναι αποκούμπι. Τον θέλει, γιατί Τον θέλει! Γιατί μέσα στην καρδιά του βιώνει την παρουσία Του, ακόμα και στην πιο μεγάλη δοκιμασία, ακόμα και όταν Εκείνος - για λόγους που μόνο Εκείνος γνωρίζει - σιωπά, όπως σιώπησε στο Σταυρό του Υιού Του, στο αίμα των μαρτύρων, στον πόνο των εκατομμυρίων ανθρώπων.

Αν «κραταιά ως θάνατος η αγάπη»(Άσμα Ασμάτων, 8,6) και αν ο θάνατος είναι μυστήριο, τότε η δυνατή σχέση με το Χριστό είναι το άγνωστο μυστήριο για τους αμύητους και για όσους βλέπουν την πίστη ως «δούναι και λαβείν».

Όσοι, όμως, θέλουν και το παλεύουν ο Ναζωραίος να είναι το Α και το Ω της ζωής τους, αισθάνονται τη σχέση μαζί Του και γι’ αυτό σηκώνουν με ελπίδα Αναστάσεως τον όποιο σταυρό τους. Μέσα σε αυτή την καρδιακή βιοτή χαίρονται για ό,τι σχετίζεται μαζί Του, όπως η γιορτή της γέννησης της Μητέρας Του, ζητώντας τη συμπόρευση της από το νυν στο αεί, από το θάνατο της αμαρτίας στη ζωή του Υιού της και δικού μας Κυρίου και Θεού.

 Η ΑΓΙΑ ΕΡΜΙΟΝΗ Η ΙΑΤΡΟΣ (4 Σεπτεμβρίου)

Η άγια Ερμιόνη ήταν μία από τις τέσσερις κόρες του αγίου δια­κόνου Φιλίππου (εορτάζει 11 Οκτωβρίου), πού είχε κατηχή­σει τον Αιθίοπα ευνούχο της Κανδάκης κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού του. Το βιβλίο των «Πράξεων» μας αναφέρει και για τις τέσσερις αυτές θυ­γατέρες του αγίου Φιλίππου ότι ήταν «παρθένοι προφητεύουσαι» (Πράξ. κα' 9), δηλαδή ζούσαν ζωή παρθενι­κής καθαρότητος και προφήτευαν.

Συνέβη κάποτε δύο από τις τέσσε­ρις αυτές κόρες, ή Ερμιόνη και ή Εύτυχίς, να επισκεφθούν την Έφεσο για να πάρουν την ευλογία και τις συμ­βουλές του άγιου Ιωάννου του Θεολό­γου, όμως δεν τον πρόλαβαν. Ό άγιος Ιωάννης, ό μαθητής της αγάπης, είχε μεταστεί «εις τάς ουράνιους μονάς». Γι' αυτό συναντήθηκαν με τον μαθητή του αποστόλου Παύλου Πετρώνιο. Κοντά στον θεοσεβή αυτόν άνδρα δι­δάχθηκαν και μυήθηκαν βαθύτερα στα μυστήρια της χριστιανικής Πίστε­ως. Και ζούσαν θεάρεστα αγωνιζόμε­νες να μιμηθούν τις αρετές των Άγιων.

Ή Ερμιόνη γνώριζε πολύ καλά την ιατρική επιστήμη. Και την ασκούσε με πολλή επιμέλεια. Φρόντιζε μαζί με τα υλικά φάρμακα να χορηγεί στους ασθενείς και τα πνευματικά φάρμακα των αγίων συμβουλών των εντολών του Χρίστου, του ιατρού των ψυχών και των σωμάτων. Και σε πολλές πε­ριπτώσεις με την επίκληση του ονόμα­τος του παντοδυνάμου Κυρίου Ιησού Χριστού επιτελούσε θαύματα και θε­ραπείες πολλών άσθενούντων.

Ή φήμη της Ερμιόνης ως αγίας, προφήτιδος και θαυματουργού άρχι­σε να απλώνεται σ' όλη την ευρύτερη περιοχή της Ασίας. Κάποτε ό βασιλιάς Τραϊανός διερχόταν από την Έφεσο πορευόμενος σε εκστρατεία κατά των Πάρθων (114 μ.Χ.) και συνέβη να α­κούσει τα κατορθώματα της χριστια­νής γυναίκας Ερμιόνης. Γέμισε τότε από κατάπληξη και διέταξε να τη φέ­ρουν κοντά του. Ό βασιλιάς προσ­πάθησε με κολακείες και υποσχέσεις να την αποσπάσει από τη χριστιανι­κή της πίστη και από την αγάπη της προς τον λατρευτό της Νυμφίο Ιησού Χριστό. Επειδή όμως ή Άγια παρέ­μενε ακλόνητη στις θέσεις της, διέτα­ξε να τη ραπίσουν. Το πρόσωπο της Αγίας ταλαντευόταν από τα βίαια ραπίσματα, εκείνη όμως διατηρούσε τη γαλήνη της και την ηρεμία της, επειδή ό Κύριος Ιησούς Χριστός την ενίσχυε με ειδική χάρη. Τον έβλεπε τον Κύριο ή Αγία με τα μάτια της πίστεως της να κάθεται στο κριτήριο με το σχήμα του Πετρωνίου και να την παρηγορεί. Σε κάποια στιγμή ή Ερμιόνη εμπνεόμενη από το Πανάγιο Πνεύμα προανήγγει­λε στον Τραϊανό ότι θα νικήσει τούς Πάρθους και πώς ό επόμενος διάδο­χος του (μετά το θάνατο του) θα είναι ό Αδριανός, ό γαμπρός του από θυ­γατέρα του. Στο άκουσμα αυτής της ειδήσεως ό Τραϊανός χάρηκε, γι' αυτό και την άφησε ελεύθερη.

Ή Ερμιόνη επέστρεψε πίσω στα έρ­γα της με δοξολογία προς τον ύψιστο Θεό πού την αξίωσε να Τον ομολογή­σει!... Συνέχισε ταπεινά με τα φιλό­στοργα αισθήματα της να ανακουφί­ζει τον πόνο των ασθενών. Ιδιαίτερη μέριμνα και φροντίδα επέδειξε προς τους πτωχούς ξένους. Ίδρυσε γι' αυ­τούς πανδοχείο, στο όποιο έβρισκαν περιποίηση και φιλοξενία μοναδική. Ή Ερμιόνη με την ανιδιοτελή προσφορά της αγάπης της και τη ζεστή της πα­ρουσία θέρμαινε όλους ψυχικά και σωματικά.

Το έτος 117 ανήλθε στο θρόνο ό αυ­τοκράτορας Αδριανός, σκληρός και αυτός, όπως και οι προκάτοχοι του. Πληροφορήθηκε για τη δράση της Ερμιόνης και την απέραντη εκτίμηση πού είχε ό κόσμος προς αυτήν. Την κάλεσε λοιπόν μπροστά του και της απηύθυνε ερωτήσεις, πόσων χρονών είναι και από που κατάγεται κλπ. Ή Αγία ατρόμητα αποκρίθηκε: «Ό Κύ­ριος μου ό Ιησούς Χριστός γνωρίζει πόσων ετών είμαι και από που κατά­γομαι». Ό Αδριανός όργίσθηκε από τις απαντήσεις της και διέταξε να τη μα­στιγώσουν αλύπητα. Μετά διεπέρασαν καρφιά κάτω από τα πόδια της. Ή Ερμιόνη ευχαριστούσε συνεχώς τον Κύριο με ψαλμούς και ύμνους, γιατί αξιωνόταν να πάσχει γι αυτόν τον αγαπημένο της Νυμφίο.

Στη συνέχεια έριξαν την Αγία μέσα σε λέβητα (καζάνι) πού έβραζε μέσα του λιωμένη πίσσα, άσφαλτο, μολύ­βι και θειάφι. Ό Κύριος όμως δρόσιζε την πιστή δούλη του και τη διαφύλα­ξε άτρωτη. Ό τύραννος πλησίασε τότε κοντά στο πυρακτωμένο καμίνι για να ερευνήσει το θαύμα. Αλλά τιμωρήθη­κε. Το δέρμα του αποσπάστηκε και τα νύχια του έπεσαν από τα χέρια του. Ή Ερμιόνη μέσα από το χάλκινο λέβητα ατρόμητα διεκήρυσσε: «Είναι μεγάλος και ένδοξος ό Θεός μας, ό Θεός όλων των χριστιανών!». Ό Αδριανός αγα­νακτισμένος από τη δύναμη της χρι­στιανικής πίστεως διέταξε και την έρι­ξαν σε πυρακτωμένο τηγάνι. Συνέβη όμως οι φλόγες πού το πυράκτωναν να διασκορπισθούν και να κάψουν τούς περίεργους παρευρισκομένους. Ή φωτιά κατόπιν έσβησε τελείως. Νι­κήτρια εξερχόταν ή Ερμιόνη και από αυτό το μαρτύριο. Μετά την οδήγησαν στο ναό των εθνικών για να θυσιάσει. Και εκεί με τη δύναμη της προσευχής της συνέτριψε τα είδωλα.

Φοβερά νικημένος και ντροπιασμέ­νος ό Αδριανός διέταξε τότε τον απο­κεφαλισμό της Ερμιόνης. Ή παρά­δοση αναφέρει ότι οι δύο δήμιοι της Θεόδουλος και Θεότιμος επειδή έ­σπευσαν να την αποκεφαλίσουν πριν προσευχηθεί, τιμωρήθηκαν από τον Θεό με παράλυση των χεριών τους. Ή Αγία όμως προσευχήθηκε γι' αυτούς και έγιναν τελείως υγιείς. Συγκλονισμέ­νοι και οι δύο από το θαύμα αρνήθη­καν να τη θανατώσουν και έγιναν χρι­στιανοί. Ό Κύριος εκείνη την ώρα τούς ασφάλισε με ειρηνικό θάνατο στη Βα­σιλεία του. Σε λίγο ειρηνικά έκοιμήθη εκεί και ή Ερμιόνη, δοξασμένη και νι­κήτρια, πριν προλάβουν άλλοι δήμιοι να τη θανατώσουν. Ή ταφή της έγινε στην Έφεσο.

Ερμιόνη! Μια γενναία και μαρτυρική μορφή της πρώτης Εκκλησίας. Άς εμ­πνευσθούμε από το αγνό και ηρωικό της φρόνημα. Άς παραμένουμε αδού­λωτοι στην ψυχή, για να μπορούμε να μένουμε απροσκύνητοι στους μεγά­λους της γης. «Κύριον τον Θεόν σου προσκυνήσεις και αύτώ μόνω λατρεύ­σεις» (Ματθ. δ' 10).

 

                           ΕΟΡΤΗ  ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ  ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΜΠΗΣ 14-15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2025

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ        7.30μμ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΛΙΤΑΝΕΥΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΕΙΚΟΝΑΣ

ΑΝΗΜΕΡΑ ΟΡΘΡΟΣ-Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 7.30-10.00πμ

 

Κοίμησις τῆς Θεοτόκου - Ὕλη καὶ πνεῦμα, του μακαριστού Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

• Written by  π. Αυγουστίνος Καντιώτης 
• Thursday, 21 August 2014 09:22 
• font size   
• Print 
• Email

«Μάρθα Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά· ἑνὸς δέ ἐστι χρεία» (Λουκ. 10,41-42)

 

Τὸ εὐαγγέλιο ποὺ ἀκούσατε, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἕνα ἀπὸ τὰ ὡραιότερα εὐαγγέλια. Σ᾿αὐτὸ ὁ Κύριος δίνει ἀπάντησι σ᾿ ἕνα ἐρώτημα, ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρει ὅλους ἀνεξαιρέτως.

Τὸ ἐρώτημα εἶνε· Ὑπάρχει μόνο ὕλη, ἢ ὑπάρχει καὶ πνεῦμα; Καὶ ἂν ὑπάρχῃ καὶ πνεῦμα, τότε ποιό ἀπὸ τὰ δύο εἶνε ἀνώτερο καὶ ποιο θὰ προτιμοῦμε, τὴν ὕλη ἢ τὸ πνεῦμα; Στὸ ἐρώτημα αὐτὸ δίνει ἀπάντησι τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο. Ἀλλὰ θὰ σᾶς παρακαλέσω, νὰ δώσετε προσοχή.

Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς πῆγε στὴ Βηθανία σ᾿ ἕνα φτωχόσπιτο, ὅπου κατοικοῦσαν τρία πρόσωπα· ὁ Λάζαρος, ποὺ ἀργότερα θὰ τὸν ἀναστήσῃ ὁ Κύριος, ἡ Μάρθα ἡ ἀδελφή του, καὶ ἡ ἄλλη ἀδελφή του ἡ Μαρία. Ἡ χαρά, ποὺ δοκίμασαν ἦταν ἀπερίγραπτη. Καὶ ἡ μὲν Μάρθα νόμισε, ὅτι θὰ εὐχαριστήσῃ τὸν Κύριο ἂν ἑτοιμάσῃ ἕνα καλὸ τραπέζι. Γι᾿ αὐτὸ ἄφησε τὸ Χριστὸ καὶ πῆγε στὴν κουζῖνα.

Ἡ Μαρία ὅμως, ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ μπῆκε ὁ Χριστὸς μέσα στὸ σπίτι μέχρις ὅτου βγῆκε, δὲν ἀπομακρύνθηκε καθόλου ἀπὸ τὴ συντροφιά του. Σὰν σφουγγάρι ῥουφοῦσε ὅλα τὰ λόγια του, ποὺ δὲν ὑπάρχουν ἄλλα στὸν κόσμο· ὅπως παρηγορεῖ ὁ Χριστὸς δὲν σὲ παρηγορεῖ κανένας. Μόνο τὰ δικά του λόγια δίνουν φτεροῦγες καὶ ὑψώνουν τὸν ἄνθρωπο ψηλά, πολὺ ψηλά, γιὰ νὰ αἰσθανθῇ χαρὰ καὶ ἀγαλλίασι.

Ἡ Μάρθα κάποια στιγμὴ κουράστηκε μέσα στὴν κουζῖνα. Βγαίνει, ὅπως ἦταν ἀνασκουμπωμένη, καὶ λέει· «Κύριε, δὲν μὲ λυπᾶστε; Ἡ ἀδελφή μου μ᾿ ἄφησε μόνη. Δὲν τῆς λές, νὰ σηκωθῇ ἀπ᾽ τὸ κάθισμα καὶ νά ᾿ρθῃ μέσα στὴν κουζῖνα νὰ μὲ βοηθήσῃ;». Καὶ τότε ὁ Χριστός, ποὺ εἶνε ὅλο ἀγάπη καὶ ξέρει τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων, ζύγισε τὴ Μάρθα, ζύγισε τὴ Μαρία, καὶ εἶπε τὰ λόγια αὐτὰ ποὺ ἀκούσαμε· «Μάρθα Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά· ἑνὸς δέ ἐστι χρεία»(Λουκ. 10,41-42). Τί σημαίνουν τὰ λόγια αὐτά; Εἶνε σὰν νὰ ἔλεγε· Μάρθα, στὸ φτωχικό σου δὲν ἦρθα γιὰ φαΐ.

Ὅπως ἡ ἀδελφή σου ἀκούει τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ, ἔτσι κ᾿ ἐσὺ νὰ ἔρθῃς ἐδῶ ν᾿ ἀκούσῃς. Ὅσο γιὰ τὸ φαγητό, μετὰ τὴ διδασκαλία κάτι θὰ βρεθῇ νὰ φᾶμε. Ἐδῶ ἦρθα νὰ δώσω τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, καὶ ἡ Μαρία «τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο»(Λουκ. 10,41-42)· διάλεξε τὸ καλύτερο, διάλεξε ὄχι τὴν ὕλη ἀλλὰ τὸ πνεῦμα.

Νομίζω, ἀγαπητοί μου, ὅτι τὸ εὐαγγέλιο αὐτὸ εἶνε ἡ φωτογραφία ὅλων μας. Καὶ σήμερα βρίσκουμε ἀνάλογα παραδείγματα. Ἀπ᾿ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδι τί σκέπτονται οἱ ἄνθρωποι σήμερα; ἀγγέλους, ἀρχαγγέλους, τὴν ὑπεραγία Θεοτόκο, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν «ἐρχόμενον μετὰ δόξης κρῖναι» τὴν οἰκουμένην ὅλην, αὐτὰ σκέπτονται; Ὁ κόσμος σήμερα ἔχει πέσει στὴν ὕλη. Ὅλοι, μὲ διαφόρους τρόπους, κυνηγοῦν τὸ χρῆμα. Πῶς τὰ ἑκατὸ νὰ τὰ κάνουν διακόσα, τὰ διακόσα νὰ τὰ κάνουν τετρακόσα… Συνεχῶς τρέχουν λαχανιασμένοι, σὰν τὸ σκύλο ποὺ ἀσθμαίνει μὲ τὴ γλῶσσα ἔξω.

Λένε γιὰ κάποιον ἀρχαῖο βασιλέα, ὅτι δὲν κοίταζε ἄλλο παρὰ μόνο πῶς νὰ θησαυρίσῃ. Παρακαλοῦσε τοὺς θεοὺς νὰ τοῦ κάνουν τὴ χάρι, ὅ,τι πιάνει νὰ γίνεται χρυσάφι. Καὶ οἱ θεοί, λέει, ἄκουσαν τὴν προσευχή του· καὶ ἔπιανε πέτρες γίνονταν μάλαμα, ἔπιανε ξύλα γίνονταν μάλαμα, ἔπιανε ζῷα γίνονταν χρυσᾶ μοσχάρια, ἔπιανε λουλούδια γίνονταν κι αὐτὰ χρυσᾶ. Κάθισε στὸ τραπέζι νὰ φάῃ, ἔγιναν καὶ τὰ πιάτα καὶ τὸ φαῒ χρυσᾶ. Τέλος ἄγγιξε καὶ τὴν κόρη του καὶ ἔγινε κι αὐτὴ χρυσὸ ἄγαλμα.

Τότε κατάλαβε, ὅτι ὑπάρχουν κι ἄλλα πράγματα ἀνώτερα ἀπὸ τὸ χρυσάφι. Ὑπάρχουν τὰ λουλούδια ποὺ μυρίζουν, τὰ ἀηδόνια ποὺ κελαϊδοῦν, ἡ γυναίκα ποὺ ἀγαπάει, τὰ παιδιὰ μὲ τὴ στοργὴ καὶ τὸ ἐνδιαφέρον τους. Ὑπάρχουν ἰδέες ἀθάνατες. Κατάλαβε, ὅτι τὸ χρυσάφι δὲν εἶνε θεός. Καὶ ἐν τέλει οἱ θεοὶ τὸν σπλαχνίστηκαν καὶ τὸν ἐπανέφεραν στὴν προηγουμένη κατάστασι.

Ἔγιναν οἱ ἄνθρωποι λάτρεις τοῦ μπεζαχτᾶ, τῶν χρημάτων, τῶν δολλαρίων. Θεὸ ἔχουν ὄχι τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν – ψέματα λένε· θεὸ ἔχουν τὸν χρυσό. Ἔπεσαν μὲ τὰ μοῦτρα ἄλλοι στὸ χρῆμα κι ἄλλοι στὴ σάρκα, στὸ βοῦρκο, ὅπως τὰ ἀκάθαρτα ζῷα. Ἔχουν σύνθημα «Φάγωμεν καὶ πίωμεν, αὔριον γὰρ ἀποθνῄσκομεν»(Ἠσ. 22,13 = Α´ Κορ. 15,32)· γλέντι, χορός, διασκέδασι, θέατρο, κινηματογράφος, πάρτυ, κρουαζιέρες κ.λπ..

Καὶ οἱ νέοι μας; Ὤ οἱ νέοι μας! Τί τραγούδια ψάλλουν; Μιὰ νεότης, ποὺ πῆρε κάποτε τὶς κορυφὲς τοῦ Ὀλύμπου καὶ τῆς Πίνδου καὶ τὶς ἕνωσε μὲ τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ, τώρα ποῦ ἔπεσε; Στὰ τυχερὰ παιχνίδια καὶ στὸν τεντυμποϊσμό. Θεός τους τὸ ποδόσφαιρο, ἡ μπάλλα. Ἂν τεντώσῃς τ᾽ αὐτί σου, θ᾿ ἀκούσῃς ἄλλος νὰ μιλάῃ γιὰ ἔρωτες, ἄλλος νὰ μιλάῃ γιὰ πιοτά, ἄλλος γιὰ χαρτοπαίγνια…

Ἄχ, ἀδελφοί μου, ὁ κόσμος ἔφυγε πιὰ ἀπὸ τὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ καὶ περπατάει στὰ σοκάκια τοῦ διαβόλου. Σ᾿ ἕνα τέτοιο κόσμο λοιπόν, ποὺ εἶνε ἀπορροφημένος μόνο ἀπὸ τὶς ἡδονές, ἀπὸ τὶς διασκεδάσεις κι ἀπὸ τὸ ἄτιμο χρῆμα, ἀκούγεται σήμερα ἡ φωνὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ λέει· «Μάρθα Μάρθα», κόσμε κόσμε, «μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά· ἑνὸς δε ἐστι χρεία».

Ὁ κόσμος σήμερα εἶνε δραστήριος στὸ νὰ φτειάχνῃ ῥόδες, βίδες, δορυφόρους, ὑλικὰ καὶ ἐπίγεια πράγματα· ἀλλὰ γιὰ τὰ πνευματικά, γιὰ τὴν καλυτέρευσι τοῦ ἠθικοῦ καὶ θρησκευτικοῦ του βίου, εἶνε ἀδρανὴς σὰν τὴ χελώνα. Ἀδιαφορεῖ. Ἔχει χρόνια νὰ πατήσῃ στὴν ἐκκλησία. Στὴν ἐκκλησία θὰ ᾿ρθῇ πιὰ νεκρός. Καὶ ἂν πῇς, Χριστιανέ μου, γιατί δὲν ἔρχεσαι νὰ ἐκτελέσῃς τὰ θρησκευτικά σου καθήκοντα; ἀμέσως στερεότυπη ἡ ἀπάντησι· «Δὲν ἔχω καιρό». Ἀπὸ τὶς εἰκοσιτέσσερις ὧρες τοῦ ἡμερονυκτίου, ἐσὺ μάνα, ἐσὺ παιδί, δὲν μπορεῖς νὰ κόψῃς δέκα λεπτὰ γιὰ νὰ δοξάσῃς τὸ Δημιουργό σου; Ἐσὺ κοπέλλα μου, ποὺ τρῶς ὧρες ὁλόκληρες μπροστὰ στὸν καθρέφτη γιὰ νὰ θαυμάζῃς τὸ εἴδωλό σου τὸ φθαρτό, γιὰ νὰ περιποιῆσαι τὰ μαλλιά σου, τὰ νύχια σου, τὸ κορμί σου ποὺ θὰ σαπίσῃ μέσα στὴ μαύρη γῆ, δὲν σοῦ περισσεύουν δέκα λεπτά, ν᾿ ἀνοίξῃς τὸ Εὐαγγέλιο, νὰ διαβάσῃς ἁγία Γραφή, βίους τῶν ἁγίων; Κ᾿ ἐσὺ ὁ ἄλλος;… Ἔχουμε καιρὸ νὰ ἀγρυπνοῦμε γιὰ διασκεδάσεις μέσ᾿ στὰ «μαντριὰ» τοῦ διαβόλου, μὰ στὴν ἐκκλησία σβήσανε τὰ ἅγια, οἱ καντῆλες, τὰ πάντα. Δὲν ὑπάρχουν πλέον ἱερὲς ἀγρυπνίες… «Μάρθα Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά· ἑνὸς δέ ἐστι χρεία».

Ἀδελφοί μου, τελείωσα. Κάποιο ἀνέκδοτο λέει τὸ ἑξῆς. Μιὰ μέρα σ᾿ ἕνα ὑπερωκεάνιο ταξίδευαν περίπου χίλιοι ἐπιβάτες. Ἦταν γαλήνη. Ἀλλὰ ἡ θάλασσα εἶνε ἄστατη. Σὲ λίγο τὰ κύματα σηκώθηκαν τόσο, ὥστε ἀπὸ ὥρα σὲ ὥρα τὸ πλοῖο κινδύνευε νὰ καταποντισθῇ.

Ὁ πλοίαρχος βλέποντας τὸν κίνδυνο διατάζει τὰ πάρουν ὅλοι τὰ σωσίβια καὶ νὰ κατεβοῦν στὶς βάρκες. Ὅλοι κατέβηκαν. Ἕνας μόνο δὲν ἐννοοῦσε ν᾿ ἀφήσῃ τὸ καράβι. Αὐτὸς τὴν ὥρα ἐκείνη πῆγε κι ἄνοιξε τὴ βαλίτσα καὶ μετροῦσε τὶς λίρες του. Καὶ μόνο αὐτό; Καθὼς τὸ πλοῖο ἔμεινε ἐγκαταλελειμμένο καὶ οἱ ἄνθρωποι ζητώντας νὰ σώσουν τὴ ζωή τους εἶχαν ἀφήσει πολύτιμα πράγματα, αὐτὸς προσπαθοῦσε νὰ μαζέψῃ κι ἄλλα. Σὰν τὸ κοράκι, ποὺ πέφτει στὸ ψοφίμι καὶ δὲν ἐννοεῖ νὰ τ᾿ ἀφήσῃ, ἔτσι κι αὐτὸς ἦταν ῥιγμένος στὸ χρυσίο καὶ τὸ ἀργύριο. Τοῦ φωνάζουν· κανένα ἐνδιαφέρον αὐτός. Ὥσπου στὸ τέλος, μὲ μιὰ ἀπότομη κλίσι, τὸ πλοῖο βυθίζεται καὶ παίρνει κι αὐτὸν στὸ βυθὸ μαζὶ μὲ τὰ χρήματα καὶ μὲ ὅλα του τὰ πολύτιμα!

Καταλάβατε; Ἔτσι εἶνε καὶ ἡ ζωή μας· θάλασσα εἶνε καὶ ταξιδεύουμε ὅλοι. Τελικὰ κανένας δὲν θὰ μείνῃ μέσα στὸ πλοῖο. Ἀπὸ ὥρα σὲ ὥρα ἔρχεται τὸ τέλος. Κόσμε, βγῆτε ἔξω, κατεβῆτε στὴν σωτήριο λέμβο. Καὶ ποιά εἶνε ἡ σωτήριος λέμβος; Εἶνε ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία, εἶνε ἡ πίστι, εἶνε ἡ μετάνοια. Ὅσο ἔχουμε ἀκόμη καιρό, ἀδελφοί μου, ἂς σπεύσουμε.

Πέρασαν τὰ χρονάκια τῆς ζωῆς μας. Σὲ πολλοὺς τὰ χιόνια κάθησαν στὰ μαλλιά. Ὁ κό- σμος ἐτοῦτος περνᾷ. «Ματαιότης ματαιοτήτων, τὰ πάντα ματαιότης» (Ἐκκλ. 1,2). Μηδέν τὰ πλούτη, μηδέν ἡ νεότης, μηδέν τὰ κάλλη… Ἕνα μένει, ἕνας μόνο ἀξίζει νὰ λατρεύεται, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Τὴ δίψα, ποὺ εἶχε ἡ Μαρία γιὰ τὸ Χριστό, νὰ ἔχουμε κ᾿ ἐμεῖς. Τὸν Χριστὸ νὰ ἀγαπήσουμε, καὶ αὐτὸς διὰ πρεσβειῶν τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου ἂς ἐλεήσῃ καὶ σώσῃ πάντας ἡμᾶς· ἀμήν.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

 2025 ΙΟΥΛΙΟΥ 27 - ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΤΥΦΛΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΩΦΟΥ (Ματθ. 9, 27-35)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στην Άνω Ράχη, στις 2/8/1992)

Οι τυφλοί που έβλεπαν τον ουρανό

Σήμερα το Ευαγγέλιο μας μίλησε για δύο τυφλούς. Σαν τυφλοί δεν

έβλεπαν τίποτε. Ούτε δένδρα, ούτε σπίτια, ούτε ανθρώπους. Και όμως είδαν

κάτι το πολυτιμότερο. Είδαν τον Χριστό. Όχι με τα μάτια του σώματος, αλλά με

τα μάτια της ψυχής.

Οι άνθρωποι αυτοί όταν άκουσαν ότι εκεί δίπλα περνά ο Χριστός

έτρεξαν πίσω του και φώναζαν: «Ελέησέ μας Υιέ Δαυΐδ. Ελέησέ μας Κύριε». Ο

Χριστός έκανε τον κουφό. Το συνήθιζε πότε-πότε ο Χριστός. Το συνηθίζει και

σήμερα. Τυχαίνει να τον επικαλούμαστε και να κάνει τον κουφό. Για να δει:

Έχουμε πίστη; Έχουμε υπομονή; Έχουμε ταπείνωση; Ή αν αργήσει λίγο να

μας απαντήσει, ξεχνάμε τι είμαστε εμείς και τι είναι Αυτός. Και αρχίζουμε να

γογγύζουμε και να διαμαρτυρόμαστε λες και ο Θεός είναι υπηρέτης μας και όχι

Κύριός μας.

Τελικά ο Χριστός μπήκε σε ένα σπίτι και γύρω του μαζεύτηκε κόσμος.

Σε λίγο κατέφθασαν και οι τυφλοί. Πώς πήγαν; Δεν χρειάζεται περιγραφή. Οι

τυφλοί δεν βαδίζουν με καλές προϋποθέσεις. Κάθε βήμα σκόνταμμα και

πόνος. Και όμως πήγαν με υπομονή και ελπίδα. Πλησίασαν τον Χριστό και

του είπαν: «Ελέησέ μας Κύριε».

Γιατί μπήκαν σε αυτό τον κόπο; Γιατί δεν γύρισαν στο σπιτάκι τους; Τι

απέδειξαν με την επιμονή τους; Απέδειξαν ότι έβλεπαν. Έβλεπαν φως και

ελπίδα στον Χριστό. Τα μάτια τους βέβαια ήταν σκοτεινά. Αλλά η ψυχή τους

ήταν ολόφωτη.

Ρώτησε ο Χριστός:

-Τι θέλετε να σας κάνω;

-Να ανοίξουν τα μάτια μας.

Τότε ο Χριστός τούς έβαλε ακόμη ένα δύσκολο πρόβλημα. Τους λέει:

-Το πιστεύετε ότι μπορώ να το κάνω;

Του απάντησαν:

-Ναι, Κύριε το πιστεύουμε.

Όταν ο Χριστός τους άκουσε, δεν τους είπε: «Ανοίχτε τα μάτια σας!

Εγώ διατάζω!», αλλά ακούμπησε τα δάχτυλά του στα μάτια τους και τους λέει:

-Κατά την πίστιν υμών γενηθήτω. Να γίνει σύμφωνα με την πίστη σας.

Αυτό που πιστεύετε να γίνει.

Αμέσως άνοιξαν τα μάτια τους, και είδαν και δόξαζαν τον Θεό.

Πόσο ζηλευτοί είναι αυτοί οι άνθρωποι. Τυφλοί στα μάτια, βλεπάτοι

στην ψυχή. Δεν έβλεπαν τα δένδρα, αλλά έβλεπαν τον δημιουργό Θεό. Και

πώς τον έβλεπαν; Παντοδύναμο, πολυέλεο και πολυεύσπλαχνο. Γι’ αυτό

ακριβώς και όταν τους είπε ο Χριστός:

-Πιστεύετε ότι μπορώ να το κάνω;

Η απάντησή τους ήταν:

-Ναι, Κύριε το πιστεύουμε.

Και δεν κλονίστηκαν καθόλου.

2Κυριακή Ζ΄ Ματθαίου. Ἡ θεραπεία τῶν τυφλῶν καί τοῦ κωφοῦ. 2/8/1992

Το λυχναράκι και ο ήλιος

Κάποτε ο άγιος Αντώνιος είχε πάει στην Αλεξάνδρεια. Εκεί ήταν ένα

μεγάλο Πανεπιστήμιο, όπου δίδασκε ένας σοφός άνθρωπος, ονόματι

Δίδυμος, χριστιανός, μοναχός, γεμάτος από αρετές. Αλλά ήταν τυφλός.

Τον είδε ο άγιος Αντώνιος και του λέει:

-Μη λυπάσαι, αδελφέ, που δεν έχεις μάτια σωματικά, μάτια από εκείνα

που έχουν οι μύγες και τα κουνούπια. Αλλά να χαίρεις γιατί έχεις τα μάτια, που

έχουν οι άγιοι άγγελοι και βλέπουν τον Κύριο της δόξης και τα έργα του.

Τι είναι πολυτιμότερο; Τα μάτια τα σωματικά ή τα πνευματικά; Εμείς

όταν μιλάμε λέμε: «Τι είναι το πολυτιμότερο πράγμα στον κόσμο; Τα μάτια».

Και όταν θέλουμε να πούμε σε κάποιον να φυλάει κάτι πολύ προσεκτικά, του

λέμε: «σαν τα μάτια σου».

Όμως τα μάτια του σώματος υπηρετούν την επίγεια ζωή. Τα μάτια της

ψυχής υπηρετούν την αιώνια ζωή και είναι τόσο πολυτιμότερα, όσο είναι

πολυτιμότερη η αιώνια ζωή από την επίγεια. Μακάριος ο άνθρωπος που έχει

μάτια που βλέπουν τον Θεό. Γιατί είναι πολυτιμότερα τα μάτια των αγγέλων,

από τα μάτια που έχουν τα κουνούπια και οι μύγες.

Είμαστε μέσα στην Εκκλησία του Χριστού. Φως έχει ο Χριστός, φως

δίνει. Φως έχουν οι άγιοι, φως δίνουν. Στεκόμαστε μπροστά στην εικόνα του

Χριστού και της Παναγίας. Και με την καρδιά ανοιχτή, για να ακούμε και να

δεχόμαστε την ευλογία Του: «Ειρήνη πάσι». «Η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού

Χριστού και η αγάπη του Θεού και Πατρός και η κοινωνία του Αγίου

Πνεύματος είη μετά πάντων υμών».

Ξέρετε τι μεγάλο πράγμα είναι να έχει κανείς τα μάτια της καρδιάς του

ανοικτά και να βλέπει στο πρόσωπο του ιερέα, τον Κύριο και Θεό μας να τον

ευλογεί; Αυτό δείχνει ότι έχει άγια μάτια, αγγελικά.

Αλλά ξεχνάμε το πολυτιμότερο και παρασυρόμαστε από τα πρόσκαιρα.

Αντί να μελετάμε το άγιο Ευαγγέλιο ή κάποιο βιβλίο πνευματικό, για να

πάρουμε φως Χριστού, διαβάζουμε παλιοπεριοδικά και ό,τι ψυχώλεθρο βιβλίο

πέσει στα χέρια μας. Έτσι όμως η ψυχή μας σκοτίζεται. Γιατί τα πάθη μας

είναι σκοτάδι, και μακριά από τον Χριστό. Είναι μόνο σκοτάδι.

Αν ο άνθρωπος, που μπήκε σε αυτή την πορεία προχωρήσει

παραπέρα, αρχίζει να απλώνει το αυτί του σε αθεϊστικές αντιλήψεις του

τύπου: «Σώπα καϋμένε, τι θα πει ζωή αιώνια; Πέντε και στο χέρι παρά δέκα

και καρτέρει. Διασκέδασε τη ζωή σου. Ποιός ξέρει αν υπάρχει τίποτε».

Από πού βγαίνουν αυτές οι εξυπνάδες;

Βγαίνουν από μια καρδιά, ένα νου και μια ψυχή γεμάτη σκοτάδι.

Σκοτάδι έχει, σκοτάδι δίνει. Και γίνεται εκείνο που λέει η Αγία Γραφή:

«Άβυσσος, άβυσσον επικαλείται». Το σκοτάδι τής ψυχής, ταιριάζει με το

σκοτάδι που βγαίνει με τα λόγια.

Έπρεπε, όταν ακούμε «λόγο σκοταδιού», να τρέμουμε. Όπως

τρέμουμε, όταν βλέπουμε άνθρωπο να μας επιτίθεται με μαχαίρι. Γιατί είναι

λιγότερο πράγμα να σφάξει κάποιος το σώμα σου, παρά να σφάξει την ψυχή

σου. Τι να τα κάνουμε τα φώτα των ανθρώπων; Εκείνα που νομίζουν φώτα οι

άνθρωποι, είναι λυχναράκια. Δεν είναι ο ήλιος. Ο ήλιος είναι άλλο.

Άλλο είναι το φως το αληθινό που δεν σβήνει με τίποτε. Που τα

σύννεφα δεν το επηρεάζουν. Το σκεπάζουν για λίγο, αλλά τα νικάει και τα

διαλύει. Οι εξυπνάδες των ανθρώπων είναι λυχναράκι. Έτσι και φύσηξε ένας

αεράκι, έσβησε.

3Κυριακή Ζ΄ Ματθαίου. Ἡ θεραπεία τῶν τυφλῶν καί τοῦ κωφοῦ. 2/8/1992

Τέτοιες αποδείχθηκαν οι αθεϊστικές ιδέες. Φύσηξε ένας αέρας και

έπεσαν όλες μαζί αφήνοντας απογοητευμένους εκείνους που είχαν πιστέψει

ότι με αυτές θα χτίσουν έναν ομορφότερο κόσμο. Ο όμορφος κόσμος δεν

χτίζεται πάνω στην αθεΐα. Χτίζεται μόνο πάνω στο άγιο θέλημα του Κυρίου

ημών Ιησού Χριστού.

Το πολυτιμότερο πράγμα στον κόσμο είναι το φως του Θεού. Και

πρέπει πάντα να το κυνηγάμε και να το ανάβουμε μέσα μας. Γιατί από καιρό

σε καιρό ξεθωριάζει μέσα στην ψυχή μας η μορφή του Χριστού. Πώς

ξεθωριάζει;

Θα πούμε το πιο απλό. Από Δευτέρα μέχρι Κυριακή πέφτει ο

άνθρωπος στις δουλειές του. Γέμισε η καρδιά και ο νους του από τις δουλειές

του. Τι χρειάζεται να κάνει;

Να πάει την Κυριακή στην Εκκλησία, να προσευχηθεί το βράδυ, να

μελετήσει κάτι, για να κάνει το φως του Χριστού μέσα του πιο φωτεινό. Γιατί

«εν τω φωτί σου οψόμεθα φως» που λέμε στην δοξολογία. Δόσ’ μου φως,

Χριστέ μου.

Να προσέξει ακόμη να μην πέσει σε πράξεις κακές. Γιατί οι αμαρτίες

σκοτίζουν την ψυχή και σβήνουν το φως του Χριστού.

Να πούμε και κάτι άλλο. Μετά από λίγο θα γιορτάσουμε την Κοίμηση

της Παναγίας. Η Παναγία μας, όταν της αποκάλυψε ο άγγελος ότι ήλθε η ώρα

να πεθάνει, ενώ ήταν Μητέρα του Χριστού, νήστευσε δεκαπέντε ημέρες. Γι’

αυτό νηστεύουμε και εμείς, επειδή νήστευσε η Παναγία. Νήστευσε για να μη

δει τα δαιμόνια την ώρα του θανάτου της.

Εμείς είμαστε άνθρωποι απλοί και αμαρτωλοί. Ο Θεός να μας φωτίσει

να καταλάβουμε πόσο είμαστε αμαρτωλοί. Εμείς τι κάνουμε, ώστε όταν θα

πεθάνουμε να μην δούμε «την ζοφεράν και σκοτεινήν όψιν των πονηρών

δαιμόνων;». Αλλά να μας παραλάβουν άγγελοι Κυρίου και να μας οδηγήσουν

στον θρόνο Του; Θα νηστεύσουμε την νηστεία της Παναγίας παρακαλώντας

τον Χριστό να μας ελεήσει και την Παναγία να πρεσβεύει για μας;

Μαζί με τον Χριστό, όσο και αν στοιχίζει

Μας αξίωσε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός να έλθουμε στην αγία του

Εκκλησία. Να τον δοξάσουμε, να ακούσουμε τον λόγο Του και να λάβουμε

φως στις καρδιές μας.

Αλλά πρέπει να κάνουμε κάτι ακόμη. Να πούμε με αποφασιστικότητα

σαν τους τυφλούς του Ευαγγελίου: «Είναι ανάγκη να περπατώ πίσω από τον

Χριστό, έστω και αν σκοντάφτω, έστω και αν πονώ. Έστω και αν μου στοιχίζει

λιγάκι. Έστω και αν καμιά φορά με στενοχωρεί».

Με στενοχωρεί μερικές φορές ο νόμος του Θεού... Για αστεία

πράγματα. Ήρθε η Παρασκευή και λιγουρεύομαι τα αρτύσιμα. Στενοχώρια

είναι και αυτό. Όμως αξίζει να αφήσεις τον δρόμο του Θεού για μια μπουκιά;

Αξίζει τον κόπο να αφήσεις τον δρόμο του Θεού για κάτι άλλα αστεία

πράγματα της επίγειας ζωής; Ποτέ! Περπάτα λοιπόν, αδελφέ, στο δρόμο του

Χριστού.

Όποιος πάρει την απόφαση να περπατάει στον δρόμο του Χριστού,

χαίρει για ό,τι κάνει για τον Χριστό και για την ψυχή του. Χαρά του είναι η

νηστεία, η προσευχή, η Εκκλησία, τα καλά έργα, η εγκράτεια. Χαρά του είναι

κάθε τι το οποίο ζητάει ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός.

Όλοι μας να περπατάμε έτσι πίσω από τον Χριστό. Και ο Χριστός θα

4Κυριακή Ζ΄ Ματθαίου. Ἡ θεραπεία τῶν τυφλῶν καί τοῦ κωφοῦ. 2/8/1992

μας βλέπει με την ίδια ευσπλαχνία που είδε τους τυφλούς. Και θα μας γεμίζει

με την ευλογία Του. Αμήν.-

 Ο Προφήτης Ηλίας

Πρωτοπρεσβυτέρου Θεμιστοκλή Χατζηιωάννου Δρ. Θεολογίας

Στις 20 του Ιούλη κάθε χρόνο γιορτάζει η αγία μας Εκκλησία την εἰς οὐρανοὺς πυρφόρον ἀνάβασιν του αγίου ενδόξου προφήτου Ηλιού του Θεσβίτου. Ο προφήτης Ηλίας έζησε ασκητικά τον 9^ο αιώνα π.Χ. ως ένας ένσαρκος άγγελος επί της γης, πυρούμενος από θείο ζήλο. Κατατάσσεται στον χορό των μεγάλων προφητών, παρόλο που δεν έγραψε δικό του προφητικό βιβλίο, και έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής. Για την επί 25 ολόκληρα χρόνια προφητική δράση του μάς πληροφορούν τα βιβλία Γ΄ και Δ΄ Βασιλειών στην Παλαιά Διαθήκη.

Πτώση του Ισραήλ στη λατρεία του Βάαλ

Επιβολή ανομβρίας από τον προφήτη Ηλία

Έζησε σε χρόνια δύσκολα, στην εποχή που ο λαός του Θεού πλανήθηκε στην ειδωλολατρία λατρεύοντας τον Βάαλ και την Αστάρτη, θεότητες που λάτρευαν οι Φοίνικες, αντί της λατρείας του αληθινού Θεού. Ο τότε βασιλιάς του Ισραήλ, Αχαάβ, (873-854π.χ.), μετά τον γάμο του με την Ιεζάβελ, κόρη ενός ιερέως του Βάαλ, σύμφωνα με την μαρτυρία του ιστορικού Μενάδου, παρασύρθηκε στην ειδωλολατρία και κατεδίωκε τους προφήτες του αληθινού Θεού επιβάλλοντας τη λατρεία του Βάαλ και της Αστάρτης.

Ο προφήτης Ηλίας ήταν το σωστό πρόσωπο στη σωστή θέση στη πιο κρίσιμη στιγμή. Με θάρρος και ζήλο Θεού στέκεται μπροστά στον βασιλιά και τον προειδοποιεί ότι ζει Κύριος ο Θεός των δυνάμεων και δεν θα έλθει βροχή, παρά μόνον αν αυτός το ζητήσει από τον Θεό (Γ΄ Βασ. 17,1). Με απλά λόγια: δεν θα βρέξει ο Θεός αν δεν του πω εγώ!! Επιβάλλει μια σκληρή ανομβρία, που κράτησε τριάμισι ολόκληρα χρόνια, μέχρις ότου ο λαός του Θεού μετανοήσει και επιστρέψει στον αληθινό Θεό.

Τα κοράκια τρέφουν τον προφήτη Ηλία

Στην περίοδο αυτή, με εντολή του Θεού, κρυβόταν αρχικά στον χείμαρρο Χερίθ ανατολικά του Ιορδάνη, εκεί όπου σήμερα είναι κτισμένη η Μονή του Χοζεβά. Ο Θεός φρόντιζε για τη διατροφή του: κοράκια τού έφερναν κάθε πρωί ψωμί και κάθε βράδυ κρέας και έπινε νερό από τον χείμαρρο.

Ανάσταση του υιού της χήρας στα Σαρεπτά

Κι όταν στέρεψε ο χείμαρρος, ο Θεός έστειλε τον προφήτη Ηλία στα Σαρεπτά της Σιδωνίας σε μια γυναίκα χήρα. Αυτή με το λιγοστό αλεύρι και λάδι που είχε, ζύμωσε λαγάνα για τον προφήτη, σύμφωνα με τις οδηγίες του. Το πιθάρι με το αλεύρι και το δοχείο με το λάδι δεν επρόκειτο να αδειάσει, μέχρις ότου θα σταματούσε η ανομβρία. Σε λίγες μέρες, όμως, το μονάκριβο παιδί της χήρας πέθανε και ο προφήτης Ηλίας με τρόπο θαυμαστό το ανέστησε!

Θαύμα με τη φωτιά από τον ουρανό – Τέλος της ανομβρίας

Στη συνέχεια, Κύριος ο Θεός έστειλε τον προφήτη Ηλία να πάει στον βασιλιά Αχαάβ και να τον προκαλέσει σε ένα μεγάλο στοίχημα, για να φανεί ποιος είναι ο αληθινός Θεός. Παρόλο που ο Αχαάβ αναζητούσε τον προφήτη Ηλία, για να τον θανατώσει, αυτός δεν διστάζει να παρουσιαστεί μπροστά του υπακούοντας στην εντολή του Θεού.

Ετοιμάστηκαν, λοιπόν, δύο θυσιαστήρια, στο Καρμήλιον όρος, ένα για τους ψευδοπροφήτες και ψευδοϊερείς του Βάαλ και ένα για τον προφήτη Ηλία. Το στοίχημα απλό. Την αναγκαία φωτιά, για να γίνει η θυσία, θα τη δώσει αυτός που είναι πραγματικά Θεός. Άρχισαν οι του Βάαλ να τόν επικαλούνται να δώσει φωτιά για τη θυσία, αλλά ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Τους περίπαιζε λέγοντάς τους να φωνάξουν πιο δυνατά, γιατί ο θεός τους ίσως κοιμόταν και δεν τούς άκουγε.

Όταν ήλθε η σειρά του προφήτη Ηλία, έκτισε το θυσιαστήριο με 12 λίθους, έβαλε τα ξύλα και ζήτησε να βάλουν νερό πάνω στα ξύλα τρεις φορές. Τα ξύλα κολυμπούσαν μέσα στο νερό. Και τότε προσευχήθηκε λέγοντας:

Κύριε άκουσέ με σήμερα και στείλε φωτιά, για να μάθει όλος ο λαός ότι εσύ είσαι Κύριος ο Θεός του Ισραήλ και εγώ ο δούλος σου· έκανα για χάρη σου όλα αυτά τα έργα … και έπεσε φωτιά από τον Κύριο … και όλος ο λαός έπεσε επί την γη και είπαν ότι αληθινά Κύριος ο Θεός του Ισραήλ είναι πραγματικός Θεός (Γ΄ Βασ. 18,36-39).

Μετά τα θαυμαστά αυτά γεγονότα, επέστρεψε ο Ισραήλ στον αληθινό Θεό και ακολούθως, σταμάτησε η ανομβρία.

Θεοπτία

Όταν η βασίλισσα Ιεζάβελ κυνηγούσε τον προφήτη Ηλία, για να τόν θανατώσει, αυτός έφθασε στο όρος Χωρήβ. Εκεί ο Θεός κάλεσε τον προφήτη Ηλία να βγει πάνω στον βράχο, για να τόν δει.

Τότε, σφοδρός άνεμος έσχιζε τα όρη και συνέτριβε τους βράχους και κατόπιν έγινε σεισμός. Δεν ήταν ο Κύριος μέσα στον σεισμό. Μετά ακολούθησε φωτιά, αλλά δεν ήταν μέσα σ’ αυτήν ο Κύριος. Μετά ακολούθησε αύρα λεπτή και ο προφήτης Ηλίας σκέπασε το πρόσωπο του με την μηλωτή. Μέσα στην αύρα ήταν ο Κύριος.

Ανάληψη στους ουρανούς

Εικοσιπέντε χρόνια έδρασε ως προφήτης και ακολούθως έχρισε τον Ελισσαίο ως διάδοχό του και αναλήφθηκε στους ουρανούς.

Ο προφήτης Ηλίας ευαρέστησε τον Θεό με ολόκληρη την ζωή του και τιμήθηκε από τον Θεό πάρα πολύ. Αξιώθηκε να είναι ο ένας εκ των δύο ανθρώπων που δεν γεύτηκαν θάνατο (ο άλλος είναι ο Ενώχ). Αξιώθηκε να είναι ο ένας εκ των δύο ανθρώπων που είδαν τη δόξα του Θεού (αυτοί είναι ο Μωυσής και ο Ηλίας, που εμφανίζονται και στη Μεταμόρφωση του Κυρίου στο Θαβώρ ως εκπρόσωποι του Νόμου και των Προφητών).

Αξιώθηκε να είναι ο άγιος της βροχής. Όσες φορές ο τόπος μας περνά περίοδο ανομβρίας και αυτό, δυστυχώς, γίνεται πολύ συχνά, οι άνθρωποι τόν επικαλούμαστε με πίστη και απαντά δίνοντας βροχή.

Να μιμούμαστε, λοιπόν, τον προφήτη Ηλία στον ζήλο και την αρετή του και να τού ζητούμε στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, να μεσιτεύει για μας.

Ταῖς τοῦ σοῦ προφήτου ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.