Ποιὰ ἡ σημασία τῆς Κυριακῆς γιὰ τὸν Χριστιανό;

Ποιὰ ἡ σημασία τῆς Κυριακῆς γιὰ τὸν Χριστιανό;

Ἀλεβιζόπουλος Ἀντώνιος (Πρεσβύτερος (+))

Στοὺς Ἑβραίους ἐδόθη ἡ ἀπαγόρευση τῆς ἐργασίας κατὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ὁ Θεὸς θέλησε νὰ περιορίσει τὴν ἀναισθησία καὶ τὴ φιλοσαρκία τοῦ λαοῦ αὐτοῦ καὶ τὴ ροπή του πρὸς τὴν ὕλη. Ἡ φύλαξη λοιπὸν τοῦ Σαββάτου ἀναφερόταν στοὺς ἀδύνατους πνευματικὰ Ἰσραηλίτες. Κίνητρο γιὰ τὴν τήρηση αὐτῆς τῆς ἐντολῆς ἦταν ὁ φόβος τῆς τιμωρίας.

Ὅμως ἡ σχέση αὐτὴ τοῦ φόβου καταργήθηκε μὲ τὴν υἱοθεσία «ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ». Ὁ χριστιανὸς δὲν εἶναι πλέον δοῦλος, ἀλλὰ υἱὸς (Ἰω. α' 12. Ρωμ. η' 15-17. Γαλ. δ' 4-7). Δὲν βρίσκεται πλέον κάτω ἀπὸ τὸν νόμο, ἀλλὰ κάτω ἀπὸ τὴ χάρη (Ρωμ. στ' 14). Μὲ βάση τὴ νέα σχέση τῆς υἱοθεσίας καλεῖται νὰ στρέψει ὅλη τὴν ἐπιθυμία του πρὸς τὸν Θεὸ καὶ νὰ ἐκτελεῖ διαρκῶς τὸ θέλημά Του ὄχι πλέον ἀπὸ φόβο, ἀλλὰ ἀπὸ ἀγάπη. Ὄχι μία ἡμέρα τὴν ἑβδομάδα, ἀλλὰ σὲ ὅλη του τὴ ζωή.

Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Κυριακὴ δὲν εἶναι ἁπλῶς ἡ ἀντικατάσταση τοῦ Σαββάτου ἀπὸ μέρους τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ ἡ ἡμέρα τῆς νέας δημιουργίας, ἡ γενέθλιος ἡμέρα τῶν παιδιῶν τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι ἡ Κυριακὴ συμβολίζει τὴν αἰώνια ἀνάπαυση τῶν πιστῶν. Κατὰ τὴν ἡμέρα αὐτὴ ὁ Κύριός μας εἰσήγαγε στὴ δική Του κληρονομιά, στὴν ὁποία ὁ ἴδιος εἰσῆλθε σὰν πρόδρομος (Ἑβρ. στ' 20). Αὐτὴ τὴν ἡμέρα ἄνοιξαν οἱ πύλες τοῦ οὐρανοῦ. βρίσκεται ἔξω ἀπὸ τὸν ἑβδομαδιαῖο κύκλο τῶν Ἰουδαίων καὶ χαρακτηρίζεται ὡς ὀγδόη ἡμέρα (πρβλ. Ταλμ. στ' 1). «Ὥστε καὶ ἂν εἰπῆς "ἡμέραν" καὶ ἂν εἰπῆς "αἰῶνα" τὴν αὐτὴν ἔννοιαν ἐκφράζεις... Θέλοντας λοιπὸν νὰ ἑλκύση τὸν νοῦν πρὸς τὴν μέλλονταν ζωήν, ὠνόμασε, "μίαν" τὴν εἰκόνα τοῦ αἰῶνος τὴν ἀπαρχὴν τῶν ἡμερῶν, τὴν συνομήλικον τοῦ φωτός, τὴν ἁγίαν Κυριακήν, αὐτὴ ποὺ ἐτιμήθη μὲ τὴν ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου» (Μ. Βασίλειος).

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ὀνομάζει τὴν Κυριακὴ «γενέθλιον ἡμέραν τῆς ἀνθρώπινης φύσεως. Διότι εἴμεθα χαμένοι καὶ εὑρέθημεν νεκροὶ καὶ ξαναζήσαμεν ἐχθροὶ καὶ συνεφιλιώθημεν. Διὰ τοῦτο ἁρμόζει νὰ ἀποδίδωμεν εἰς αὐτὴν πνευματικὴ τιμήν...». «Κατ' αὐτὴν τὴν ἡμέραν κατελύθη ὁ θάνατος, ἐσβέσθη ἡ κατάρα, ἐξηφανίσθη ἡ ἁμαρτία, ἔσπασαν αἱ πύλαι τοῦ Ἅδου, καὶ ἔγινε αἰχμάλωτος ὁ διάβολος καὶ κατελύθη ὁ διαρκὴς πόλεμος καὶ ἔγινεν ἡ συμφιλίωσις τοῦ Θεοῦ μὲ τοὺς ἀνθρώπους...». Ἤδη ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῶν ἀποστόλων καὶ στοὺς μεταποστολικοὺς χρόνους οἱ χριστιανοὶ τελοῦσαν τὶς συνάξεις τους γιὰ τὴν τέλεση τῆς θείας εὐχαριστίας κατὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Κυρίου, δηλαδὴ κατὰ τὴν Κυριακή.

Κάθε φορὰ ποὺ οἱ χριστιανοὶ θὰ συναχθοῦν νὰ τελέσουν τὴ θεία εὐχαριστία ἐπαναλαμβάνεται τὸ γεγονὸς τῆς ἀνάστασης καὶ τῆς Πεντηκοστῆς. Γι' αὐτὸ καὶ στὸ τέλος τῆς λειτουργίας ψάλλουμε: «Εἴδομεν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ἐλάβομεν Πνεῦμα ἐπουράνιον...».

Αὐτὸ τὸ φῶς καὶ τὸ Θεῖο Πνεῦμα ἕνωσε καὶ πάλι τοὺς πιστοὺς στὸ ἕνα Σῶμα. Μ' αὐτὴ τὴν ἐσωτερικὴ ἑνότητα καὶ εἰρήνη καλοῦνται πλέον νὰ ἐπιστρέψουν στὸν κόσμο καὶ νὰ βιώσουν αὐτὴ τὴν εἰρήνη ὁλόκληρη τὴν ἑβδομάδα. «Ἐν εἰρήνῃ προέλθωμεν!», λέγει ὁ ἱερέας κατὰ τὸ τέλος τῆς θείας λειτουργίας. Καὶ ἐπειδὴ ὑπάρχει πάντοτε ὁ κίνδυνος τῆς πτώσης ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἐν Χριστῷ εἰρήνη καὶ ἑνότητα, εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐπιστρέφουν οἱ πιστοὶ στὸ λειτουργικὸ χῶρο καὶ νὰ βιώνουν καὶ πάλι αὐτὴ τὴν εἰρήνη τῆς θείας εὐχαριστίας καὶ τοῦ «εἷς ἐν Χριστῷ».

Κλείνοντας παρατηροῦμε πὼς τὸ λειτουργικὸ ἔτος δὲν εἶναι ἁπλὸ μέτρο ὑπολογισμοῦ τοῦ χρόνου, ἀλλὰ βίωση ὁλοκλήρου τοῦ μυστηρίου τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου καὶ προεικόνιση τῆς αἰωνιότητας, στὴν ὁποία προσβλέπει κάθε χριστιανός. Ὁ λειτουργικὸς χρόνος κινεῖται στὸ αἰώνιο παρὸν δὲν ὑπάρχει διαχωρισμὸς ἀνάμεσα στὸ παρελθόν, στὸ παρὸν καὶ στὸ μέλλον. Εἶναι ὁ νέος χρόνος τῆς μεταμόρφωσης καὶ τῆς ἀφθαρσίας, λουσμένος μὲ τὸ ἀνέσπερο φῶς τῆς ὀγδόης ἡμέρας.

Στὸ λειτουργικὸ χῶρο καὶ χρόνο τὰ πάντα ἀνακεφαλαιώνονται «ἐν Χριστῷ». Ἡ ἀνθρωπότητα ξαναβρίσκει τὴν ἑνότητα τῆς μιᾶς ἀνθρώπινης φύσης καὶ ἀσκεῖ τὴν βασιλικὴ καὶ Ἱερατική της διακονία μέσα στὴ δημιουργία τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποία φέρει καὶ πάλι σὲ δοξολογικὴ σχέση μὲ τὸν Τριαδικὸ Θεό.

Στὸ λειτουργικὸ χρόνο δὲν ἐνθυμούμεθα ἁπλῶς, οὔτε ἀναγόμεθα στὰ γεγονότα τῆς Θείας οἰκονομίας, ἀλλὰ ζοῦμε μυστικὰ τὰ γεγονότα αὐτὰ καὶ συμμετέχουμε μυστηριακὰ στὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ πάντων τῶν ἁγίων γινόμαστε μέτοχοι τῆς κληρονομιᾶς τοῦ Χριστοῦ καὶ κοινωνοὶ τῆς ἁγιότητάς Του. Στὸ λειτουργικὸ χρόνο δὲν ἑορτάζουμε ἁπλῶς τὶς ἱερὲς μνῆμες τῶν ἔργων τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ γινόμαστε κοινωνοὶ τῆς σωτηρίας, ποὺ εἶναι ἡ ἐσωτερικὴ ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας, παροῦσα διὰ μέσου τῶν αἰώνων.

Ὁ ἑορταστικὸς κύκλος τῶν Χριστουγέννων προβάλλει τὴν εἴσοδο τοῦ Θεοῦ στὸν κόσμο τῆς πτώσης. Δὲν εἶναι κίνηση ἀπὸ τὰ κάτω πρὸς τὰ πάνω, ἀλλὰ ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο• συγκατάβαση τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν ἀνόρθωση τοῦ ἀνθρώπου. Τὸ «παιδίον» τὸ ὁποῖο «ἐγεννήθη ἡμῖν καὶ ἐδόθη ἡμῖν» εἶναι ὁ ὑπερούσιος καὶ ἀπρόσιτος Θεός, ποὺ γίνεται ὁρατὸς καὶ προσιτὸς στὸν πεσμένο ἄνθρωπο. Μὲ τὴν πράξη αὐτὴ ὁ Θεὸς ἀποδέχεται τὴ δημιουργία Του καὶ τὴν ὁδηγεῖ ἀπὸ τὴν πτώση στὴν ἀνόρθωση, ἀπὸ τὸ θάνατο στὴ ζωή, ἀπὸ τὴ φθορὰ στὴν ἀφθαρσία. Γι' αὐτὸ καὶ ὁλόκληρη ἡ κτίση συνεορτάζει αὐτὸ τὸ γεγονός.

Ὁ ἑορταστικὸς κύκλος τοῦ Πάσχα ὁδηγεῖ τὸν πιστὸ μέσα ἀπὸ μακρὰ προετοιμασία μετανοίας καὶ ἄσκησης, ποὺ κορυφώνεται κατὰ τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα, στὴ νύχτα τῆς ἀνάστασης, στὴν ἀπαρχὴ τῆς «ἄλλης βιωτῆς», ὅπου ἑορτάζουμε τὴ νέκρωση τοῦ θανάτου καὶ τὴν καθαίρεση τοῦ ἅδου.

Ὁ ἄνθρωπος, ποὺ στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ προσελήφθη ἀπὸ τὴν Θεότητα, ἐνίκησε τὸν θάνατο καὶ ἀνέστη σὲ ζωὴ ἀφθαρσίας καὶ ἀθανασίας, ἀνελήφθη ἔνδοξα μέχρι τὸ ὕψος τῆς δόξας τοῦ Θεοῦ Πατρός. Μπροστὰ σ' αὐτὸ τὸ «ξένο θέαμα», μένουν ἄφωνοι οἱ χοροὶ τῶν ἀγγέλων καὶ ὁλόκληρη ἡ κτίση περιβάλλει μὲ σιωπὴ τὸ μυστήριο. Αὐτὴ ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ ἀνθρώπου στὴν κοινωνία τῆς δόξας τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ὁλοκληρώθηκε μὲ τὴν ἀποστολὴ τοῦ Παρακλήτου στὸν κόσμο καὶ μὲ τὴν ἀκύρωση τῶν συνεπειῶν τῆς πτώσης, ποὺ ἦταν ἡ σύγχυση στὴ Βαβέλ.

Αὐτὴ τὴν βαθιὰ ἑνότητα βιώνει κάθε χριστιανὸς στὸν λειτουργικὸ χῶρο σὲ κάθε εὐχαριστιακὴ σύναξη καὶ ἰδιαίτερα κατὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Κυρίου, κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Κυριακῆς. Δὲν πρόκειται ἐδῶ γιὰ τὴν ἀντικατάσταση τῆς ἡμέρας τοῦ Σαββάτου. Ὁ Χριστιανὸς δὲν βρίσκεται πλέον στὴν κατάσταση τοῦ δούλου, ἀλλὰ τοῦ υἱοῦ. Δὲν βρίσκεται κάτω ἀπὸ τὸ νόμο, ἀλλὰ κάτω ἀπὸ τὴ χάρη καὶ προσφέρει ὁλόκληρο τὸ χρόνο του στὸν Θεὸ. Ὄχι μία μόνο ἡμέρα. «Ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῶ παραθώμεθα»!

Ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς νέας δημιουργίας, ἡ γενέθλιος ἡμέρα τῆς ἀνθρώπινης φύσης, ποὺ εἰσάγει τοὺς πιστοὺς στὴν αἰώνια ἀνάπαυση. Αὐτὸ θὰ ἐπαναλαμβάνεται μέχρι νὰ γίνει πραγματικότητα ἡ δευτέρα ἔλευση τοῦ Χριστοῦ. Τότε ὁλόκληρη ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὁλόκληρη ἡ δημιουργία τοῦ Θεοῦ θὰ ἀποκτήσει τὴν ἐμπειρία μιᾶς διαρκοῦς θείας λειτουργίας, μέσα στὴ διαρκῆ δόξα τῆς ἀνάστασης καὶ τῆς Πεντηκοστῆς (πρβλ. Ἀποκ. κα' 22-25. Ἡσ. ξ' 1-22).
πηγη.agiazoni

Ἡ ἀγωνία μας γιὰ τὸ τὶ θὰ γίνει αὔριο

Ἡ ἀγωνία μας γιὰ τὸ τὶ θὰ γίνει αὔριο

Μελέτιος Καλαμαρᾶς (Μητροπολίτης Νικοπόλεως καί Πρεβέζης)

 

Πῶς νὰ ἀντιμετωπίζουμε τὴν ἀγωνία μας γιὰ τὸ τὶ θὰ γίνει αὔριο

Τό μέλλον, (τί θά γίνει αὔριο, τοῦ χρόνου, μετά ἀπό χρόνια!), τό ξέρει μόνο ὁ Θεός. Κανένας ἄλλος.

Εἶδικά ὁ Χριστός μᾶς εἶπε: Μή ψάχνετε νά βρεῖτε πότε θά γίνει ἡ Δευτέρα παρουσία!... Αὐτό δέν τό ξέρουν οὔτε οἱ ἄγγελοι. Ὁ Θεός τό κρατάει μυστικό δικό του (Ματθ. 24, 36).

 

* * *
 

Λοιπόν!
 

Μή μπλέξεις μέ ἀνθρώπους, ἤ μέ αἱρέσεις, ἤ μέ συστήματα, πού λένε πώς τάχα ξέρουν τό μέλλον!

• Δέν μιλᾶμε γιά προβλέψεις, γιά συμπεράσματα, πού βγαίνουν λογικά μέ βάση αὐτά πού ἔχομε ὑπ᾿ ὄψη μας. Γιά τέτοια χρειάζεται ἁπλά λίγη ἀνθρώπινη πεῖρα· λίγο μυαλό.

• Μιλᾶμε γιά ἐκείνους πού πᾶνε νά μᾶς παραστήσουν, ὅτι ἔχουν εἰδικά χαρίσματα καί τάχα ἔλαβαν ἀποκάλυψη νά προβλέπουν τά μέλλοντα, γιατί τάχα ἔχουν ἀνοιχτή γραμμή ἐπικοινωνίας μέ τόν Κύριο. Καί γι᾿ αὐτό, ὅ,τι καί ἄν εἰποῦν, ὅ,τι καί ἄν λένε, ὅλα βγαίνουν σωστά! Τετραγωνικά σωστά.

Ἡ ἁγία Γραφή μᾶς λέγει: Μακριά ἀπό τέτοιους καί τέτοια!...

Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς λέγει: «Κανένας δέν κάνει νά ἀσχολεῖται μέ μαντεία, μέ ἀποκρυφιστικές ἐπιστῆμες, μέ μάγια!

Κανένας δέν κάνει νά γίνεται μάγος, ἤ νά ἀκούει μάγους.

Ὅποιος κάνει τέτοια πράγματα εἶναι μισητός στόν Θεό. Καί ὁ Θεός θά τόν ἐξολοθρεύσει! Θά τόν τιμωρήσει» (Δευτ. 18, 10‐12).

Καί συνεχίζει: Ἐγώ θά σᾶς στείλω ἕναν προφήτη. Θά βάλω τά λόγια μου στό στόμα του. Καί θά σᾶς φανερώσει αὐτά πού ἐγώ θά τόν διατάξω. Ἄν ἄλλος, προσπαθήσει νά σᾶς μιλάει τάχα ἐκ μέρους μου, νά τόν θεωρήσετε ἐχθρό σας, νά τόν θανατώσετε!...

Θά μέ ἐρωτήσετε: Καί πῶς θά ξεχωρίσουμε τόν ἀληθινό προφήτη, ἀπό τόν ψευτοπροφήτη; ἀπό ἐκεῖνον, πού κάνει πώς τάχα ἀναφέρεται στόν Θεόν, ἀλλά μιλάει ἀπό τήν κοιλιά του; δηλαδή λέει «ὅ,τι τοῦ ἔρχεται»;

Διερωτήθηκες ποτέ, γιατί ἕνα τέτοιο θέμα τράβηξε τό ἐνδιαφέρον σου; Τί ἦταν αὐτό πού σέ ἔκαμε νά τό ψάχνεις;

 

* * *

 

Δέν χρειάζεται πολλή συζήτηση!
 

Μᾶς ἀρέσει νά ἔχουμε σέ ὅλα τά θέματα, καί σέ τοῦτο, σιγουριά. Καί γιά τήν ζωή μας· καί γιά τό μέλλον. Καί πιό πολύ γιά τήν δευτέρα παρουσία!...

Καί γι᾿ αὐτό ψάχνομε μέ ζῆλο καί μέ μεράκι νά βροῦμε ἀπάντηση σέ τέτοιο θέμα.

Μᾶς φαίνεται, ὅτι ἡ πιό μεγάλη ἐφεύρεση καί ἀνακάλυψη θά εἶναι νά μάθωμε πότε θά γίνει καί πῶς θά γίνει ἡ δευτέρα παρουσία.

Καί λοιπόν;

Ποία εἶναι ἡ ἀπάντηση;

Ἡ ἀπάντηση τῶν ἁγίων Γραφῶν εἶναι: ‐Ὁ Θεός μᾶς ἀγαπάει!... Λοιπόν. Στηρίξου σ᾿ Αὐτόν. Μάθε νά παραθέτεις, νά ἐμπιστεύεσαι τόν ἑαυτό σου· καί τήν ζωή σου ὅλη· καί ἑαυτούς καί ἀλλήλους «Χριστῷ τῷ Θεῷ». Ὅλα εἶναι στά χέρια τοῦ Χριστοῦ. Καί ὁ Χριστός ἔγινε ἄνθρωπος γιά μᾶς· καί σταυρώθηκε καί πέθανε στόν Σταυρό γιά μᾶς.

Τί ἄλλο θά μποροῦσα νά εἰπῶ;

Μόνο τοῦτο: Ὅταν ὁ Θεός εἶναι μαζί μας, τί πιά καί ἄν ὁ κόσμος ὅλος εἶναι ἐναντίον μας;...

Ἄμα αὐτό τό συνειδητοποιήσουμε, τότε: οὔτε θάνατος, ὁ ὅποιος θάνατος· οὔτε ζωή, ἡ ὅποια ζωή· οὔτε ἄγγελοι· οὔτε διάβολος· οὔτε ἐπίγεια· οὔτε οὐράνια· ‐ τίποτε, δέν θά μπορέσει ποτέ νά μᾶς χωρίσει ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. ‐ Τίποτε, μά τίποτε δέν θά σταθῆ ἱκανό νά μᾶς κάμει νά ξεχάσωμε τήν ἀγάπη τοῦ θεοῦ γιά μᾶς, ὅπως μᾶς φανερώθηκε στό πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ (Ρωμ. 8, 37‐38).

Νά, πῶς! Τά λόγια τοῦ ἀληθινοῦ Χριστοῦ μου καί ἀπεσταλμένου μου, θά βγοῦν ὅλα ἀληθινά. Τά λόγια τοῦ ψευδοπροφήτη, θά κάνουν μιά προσωρινή ἐντύπωση (στούς ἀφελεῖς καί ἐπιπόλαιους). Μετά ἀπό λίγο θά ξεγυμνώνονται!...

Καί μᾶς συμβουλεύει: Μήν ἀκολουθεῖτε ψευδοπροφῆτες. Μή τούς ἀγαπᾶτε. Νά τούς μισεῖτε πρέπει. Νά τούς σιχαίνεσθε (Δευτερ. 18, 19‐22).

 

* * *

 

Αὐτά μᾶς λέγει ὁ Κύριος.

Ἐμεῖς τί κάνομε;

• Ἐμεῖς λυσσᾶμε γιά θρησκευτικές διηγήσεις θρίλλερ!

• Καί ἀντί νά τρέχωμε ξοπίσω τοῦ Χριστοῦ, τρέχομε ξοπίσω τῶν ψευδοπροφητῶν.

πηγη.agiazoni

Ποιὰ ἡ διαφορὰ μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ αἱρετικῶν

Ποιὰ ἡ διαφορὰ μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ αἱρετικῶν

 

Ἐξ ἐπόψεως τῆς Παραδόσεως δὲν εἶναι τὸ ἴδιο πράγμα ἡ μοντέρνα Ὀρθοδοξία μὲ τὴν παραδοσιακὴ Ὀρθοδοξία. Ὑπάρχει βέβαια κάτι τὸ κοινό, ἡ Ἁγία Γραφή· αὐτὴ ὅμως εἶναι μέρος τῆς Παραδόσεως. Τὸ πρόβλημα ὅμως εἶναι ποιὰ εἶναι ἡ οὐσία τῆς Παραδόσεως· ποιὸς εἶναι ὁ πυρήνας τῆς Παραδόσεως. Αὐτὸν θὰ τὸν βρῆ κανείς, ἂν προσέγγιση τὸ θέμα, ὅπως θὰ ἔκανε σὲ μιὰ ὁποιαδήποτε θετικὴ ἐπιστήμη.



Στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοσι ἔχομε ἐκτός τῆς προφορικῆς Παραδόσεως καὶ γραπτὰ κείμενα. Ἔχομε τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ἔχομε τὴν Καινὴ Διαθήκη, ἔχομε τὶς ἀποφάσεις καὶ τὰ πρακτικὰ τῶν Οἰκουμενικῶν καὶ Τοπικῶν Συνόδων, ἔχομε τὰ συγγράμματα τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας κλπ. Τέτοια ὅμως γραπτὰ κείμενα ἔχουν σὲ ποσότητα καὶ οἱ Παπικοὶ καὶ οἱ Προτεστάντες. Ὁπότε τίθεται τὸ θέμα, ποιὰ εἶναι ἡ βασικὴ διαφορὰ μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων καὶ τῶν πιστῶν τῶν ἄλλων Χριστιανικῶν δογμάτων. Γιατί οἱ μὲν νὰ εἶναι Ὀρθόδοξοι καὶ οἱ ἄλλοι αἱρετικοί; Ποιὰ εἶναι ἡ οὐσιαστικὴ διαφορὰ μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ αἱρετικῶν;



Νομίζω τὴν βασικὴ διαφορὰ μποροῦμε νὰ τὴν κατανοήσωμε, ἂν πάρωμε γιὰ παράδειγμα τὴν Ἰατρικὴ ἐπιστήμη. Ἐκεῖ ἔχομε τοὺς γιατροὺς ποὺ ἀνήκουν στὸν Ἰατρικὸ Σύλλογο. Ἂν δὲν εἶναι κάποιος γιατρὸς μέλος τοῦ Ἰατρικοῦ Συλλόγου, δὲν μπορεῖ νὰ ἐξασκήση τὸ ἐπάγγελμα τοῦ γιατροῦ. Γιὰ νὰ εἶναι ἕνας γιατρὸς νόμιμος, πρέπει ὄχι μόνο νὰ εἶναι ἀπόφοιτος μιᾶς ἀνεγνωρισμένης Ἰατρικῆς Σχολῆς, ἀλλὰ καὶ μέλος τοῦ Ἰατρικοῦ Συλλόγου. Τὰ ἴδια ἰσχύουν καὶ γιὰ τοὺς δικηγόρους. Στὶς ἐπιστῆμες αὐτὲς ὑπάρχει μία συνεχὴς δοκιμασία· διότι, ἂν παρεκτραπῆ κάποιος, ὡς πρὸς τὴν ὀρθὴ ἐξάσκησι τοῦ ἐπαγγέλματός του, τότε δικάζεται ἀπὸ τὸ ἁρμόδιο ὄργανο τοῦ ἐπαγγελματικοῦ Συλλόγου στὸν ὁποῖο ἀνήκει καὶ ἀποβάλλεται τοῦ ἐπαγγελματικοῦ Σώματος



Τὸ ἴδιο ὅμως συμβαίνει καὶ στὴ Ἐκκλησία. Ἡ ἀντίστοιχη διαδικασία μέσα στὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ἀποβολὴ δηλαδὴ ἢ ἡ ἀποκοπὴ κάποιου μέλους Της, ὀνομάζεται ἀφορισμός· προκειμένου δὲ περὶ ἐκκλησιαστικοῦ ἀξιώματος καθαίρεσις. Ἔτσι οἱ αἱρετικοὶ ἀφορίζονται ἀπὸ τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὅπως στὸν ἰατρικὸ χῶρο σὲ ἕναν κομπογιαννίτη (ψευτογιατρὸ) δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τοῦ ἐπιτραπῆ νὰ θεραπεύη, ἔτσι καὶ στὴν Ἐκκλησία δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτραπῆ σὲ ἕναν αἱρετικὸ νὰ θεραπεύη τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων. Διότι, ἐπειδὴ εἶναι αἱρετικός, δὲν γνωρίζει, δὲν μπορεῖ νὰ θεραπεύη.



Ὁπότε, ὅπως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνη ποτὲ ἕνωσις μεταξὺ κάποιου Συλλόγου κομπογιαννιτῶν γιατρῶν καὶ τοῦ Ἰατρικοῦ Συλλόγου, ἔτσι δὲν εἶναι ποτὲ δυνατὸν νὰ γίνη ἕνωσις μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων καὶ τῶν αἱρετικῶν. Ἕνας πραγματικὸς γιατρὸς δὲν εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἁπλῶς διαβάζει πολλὰ ἰατρικὰ βιβλία, ἀλλὰ ἐκεῖνος ποὺ ἔχει μὲν ἀποφοιτήσει ἀπὸ τὴν Ἰατρικὴ Σχολὴ ἑνὸς Πανεπιστημίου, συγχρόνως ὅμως ἔχει μαθητεύσει γιὰ ἕνα σημαντικὸ διάστημα κοντὰ σὲ ἕναν πεπειραμένο καθηγητὴ ἀποδεδειγμένης ἱκανότητας νὰ θεραπεύη ἀρρώστους.

πηγη.agiazoni

Συναξαριστής

Συναξαριστής

Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀπόστολος καὶ Ἀδελφόθεος πρῶτος ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων

 

Ἡ παράδοση ἀναφέρει ὅτι ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς γιοὺς τοῦ Ἰωσὴφ ἀπὸ ἄλλη γυναῖκα, γι᾿ αὐτὸ ὀνομαζόταν ἀδελφὸς τοῦ Κυρίου.

Ἡ συγγενική του, ὅμως, σχέση μὲ τὸν Κύριο δὲν εἶναι ὁμόφωνα καθορισμένη. Ἀλλὰ τὸ γεγονὸς εἶναι ὅτι ὁ Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος ἔγινε πρῶτος ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων καὶ εἶναι αὐτὸς ποὺ ἔγραψε τὴν πρώτη Θεία Λειτουργία τῆς χριστιανικῆς Ἐκκλησίας.

Ὁ Ἰάκωβος, λοιπόν, ποίμανε τὴν Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων μὲ δικαιοσύνη, μὲ γενναία στοργὴ καὶ στερεότητα στὴν πίστη. Αὐτὸ ὅμως, ἐξήγειρε τὴν μοχθηρία καὶ τὴν κακουργία τῶν Ἰουδαίων. Ἀφοῦ τὸν ἔπιασαν, τὸν ἔριξαν πάνω ἀπὸ τὸ πτερύγιο τοῦ Ναοῦ, καὶ ἐνῷ ἀκόμα ἦταν ζωντανός, τὸν ἀποτελείωσαν μὲ ἄγριο κτύπημα ῥοπάλου στὸ κεφάλι.

Ἔργο τοῦ Ἰακώβου εἶναι καὶ ἡ Καθολικὴ Ἐπιστολή του στὴν Καινὴ Διαθήκη, στὴν ὁποία νὰ τί μας συμβουλεύει, σχετικὰ μὲ τὸ πῶς πρέπει νὰ χειριζόμαστε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ: «Γίνεσθε ποιηταὶ λόγου καὶ μὴ μόνον ἀκροαταί, παραλογιζόμενοι ἑαυτούς». Δηλαδὴ νὰ γίνεσθε ἐκτελεστὲς καὶ τηρητὲς τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι μόνο ἀκροατές. Καὶ νὰ μὴ ξεγελᾶτε τὸν ἑαυτό σας, μὲ τὴν ἰδέα ὅτι εἶναι ἀρκετὸ καὶ μόνον νὰ ἀκούει κανεὶς τὸ λόγο.

(Ἡ μνήμη του ἁγίου Ἰακώβου τοῦ ἀδελφοθέου, φέρεται καὶ τὴν Κυριακὴ μετὰ τὴν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, μαζὶ μὲ τὴν μνήμη τοῦ Δαβὶδ τοῦ Προφήτου καὶ Ἰωσὴφ τοῦ μνήστορος, συνοδευόμενη μὲ τὸ ἀκόλουθο δίστοιχο: «Σὺ τέκτονος παῖς, ἀλλ᾿ ἀδελφὸς Κυρίου, τοῦ πάντα τεκτήναντος, ἐν λόγῳ, μάκαρ». Τελεῖται δὲ αὐτῷ ἡ Σύναξις ἐν τῷ σεπτῷ αὐτοῦ Ναῷ τὸ ὄντι ἔνδοθεν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου ἐν τοῖς Χαλκοπρατείοις. Πατμιακὸς κώδικας: 266).

Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος δ’.
Ὡς τοῦ Κυρίου Μαθητής, ἀνεδέξω δίκαιε τὸ Εὐαγγέλιον ὡς Μάρτυς ἔχεις τὸ ἀπαράτρεπτον τὴν παρρησίαν ὡς Ἀδελφόθεος τὸ πρεσβεύειν ὡς Ἱεράρχης. Ἱκέτευε Χριστὸν τὸν Θεόν, σωθήναι τᾶς ψυχᾶς ἠμῶν.

Κοντάκιον 
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς.
Ὁ τοῦ Πατρὸς μονογενὴς Θεὸς Λόγος, ἐπιδημήσας πρὸς ἡμᾶς ἐπ' ἐσχάτων, τῶv ἡμερῶν Ἰάκωβε θεσπέσιε, πρῶτον σε ἀνέδειξε τῶν Ἱεροσολύμων, Ποιμένα καὶ Διδάσκαλον, καὶ πιστὸν οἰκονόμον, τῶν μυστηρίων τῶv πνευματικῶν, ὄθεv σε πάντες τιμῶμεν Ἀπόστολε.

Ὁ Οἶκος 
Τὸν γόνον σε τοῦ Ἰωσήφ, καὶ Ἱεροσολύμων τὸν πρῶτον ἱεράρχην, Ἰάκωβε θεόπτα, καὶ τοῦ Κυρίου ἀδελφὸν ὕμνοις ἐγκωμίων ἀνυμνοῦμεν εὐσεβῶς, καὶ πίστει ἀνακράζομεν· Δώρησαι ἡμῖν δώρημα τέλειον ἐκ τοῦ Πατρὸς τῶν φώτων, καὶ ἀπέλασον τὴν θλίψιν τὴν ἐπερχομένην καὶ ἐνεστῶσαν ἐκ πλήθους πταισμάτων· ἐπῆραν γὰρ οἱ ἐχθροὶ καθ' ἡμῶν τὴν πτέρναν, καὶ ἐκύκλωσαν ἡμᾶς Ἰσμαηλῖται· ὧν θραῦσον ταχὺ τὰ τόξα ἱεροφάντορ, ἵνα σε πάντες τιμῶμεν Ἀπόστολε.

---

 

Ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως

Ἔλαμψε μὲ τὸν σταθερὸ χαρακτῆρα του καὶ μὲ τὴν -μέσα στὰ γεγονότα- ἰσχυρὴ μορφή του. Ἦταν ὁ νεότερος γιὸς τοῦ βασιλιᾶ Μιχαὴλ Α´ τοῦ Ῥαγκαβὲ καὶ τῆς Προκοπίας, θυγατέρας τοῦ αὐτοκράτορα Νικηφόρου τοῦ Α´. Γεννήθηκε τὸ 799.

Ὅταν ὁ Λέων ὁ Ε´ κατέλαβε τὸ θρόνο, ἔκλεισε τὸν Ἰγνάτιο σὲ μοναστήρι. Τὸ βασιλοπαίδι δέχτηκε εὐχάριστα τὴ ζωὴ τῆς εὐσέβειας καὶ τῆς ἀρετῆς, καὶ ἀφοῦ ἀποδεσμεύτηκε τὴ ζωὴ τῶν αὐλῶν καὶ τῶν αὐτοκρατόρων, προχειρίστηκε μοναχός. Προικισμένος μάλιστα καὶ μὲ ἄλλα χαρίσματα διέπρεψε σὰν ἡγούμενος τῆς Μονῆς Ἀρχιστρατήγου τοῦ Ἀνατέλλοντος.

Τὸ ἔτος 846, ὅταν βασίλισσα ἦταν ἡ Θεοδώρα, διαδέχτηκε στὸν πατριαρχικὸ θρόνο τὸν πατριάρχη Μεθόδιο τὸν Α´ ποὺ εἶχε πεθάνει. Ὁ Ἰγνάτιος ἔδειξε τὸν ἰσχυρό του χαρακτῆρα, καὶ στὴν περίπτωση ποὺ ὁ ἀδελφός της Θεοδώρας, Βάρδας, παράσυρε τὸ γιό της βασιλέα Μιχαὴλ Γ´, νὰ ἐξαναγκάσει τὴν μητέρα του καὶ τὶς ἀδελφές του νὰ γίνουν μοναχές.

Τότε ὁ Ἰγνάτιος ἀρνήθηκε νὰ προβεῖ σὲ μία τέτοια καταναγκαστικὴ κουρά, γνωρίζοντας βέβαια τὴν ἐπικίνδυνη ἔχθρα τοῦ μοχθηροῦ Βάρδα. Ἀλλὰ καὶ σ᾿ αὐτὸν τὸν ἴδιο, δὲν δέχτηκε νὰ δώσει τὴν θεία κοινωνία, ἐπειδὴ συζοῦσε μὲ τὴν νύφη του! Ὅμως, τὴν 23η Νοεμβρίου τοῦ 857, ὁ Βάρδας ἐκδικήθηκε. Κατήγγειλε ὅτι ὁ Ἰγνάτιος συνωμοτοῦσε κατὰ τοῦ βασιλιᾶ, μὲ ἀποτέλεσμα ὁ πατριάρχης νὰ ἐξοριστεῖ στὸ νησὶ Τερέβινθο.

Ἀλλ᾿ ὅταν ἀνέλαβε τὴν ἐξουσία ὁ Βασίλειος ὁ Μακεδών, στὶς 13 Νοεμβρίου τοῦ 867 ὁ Ἰγνάτιος ἐπανῆλθε στὸν πατριαρχικὸ θρόνο. Πέθανε τὸ 878 καὶ τὸν διαδέχτηκε ἕνας ἄλλος μεγάλος ἀστέρας τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ Μέγας Φώτιος.

---

 

Ὁ Ὅσιος Νικηφόρος

Γιὰ τὸν Ὅσιο αὐτό, οἱ Συναξαριστὲς ἀναφέρουν ὅτι, «τὴν ἐν τῷ Χαρσιανῷ συστησάμενος Μονήν, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται».

---

 

Ὁ Ὅσιος Μακάριος ὁ Ῥωμαῖος

Ἡ βιογραφία του ἀπὸ τοὺς Συναξαριστὲς εἶναι πολὺ μυθώδης καὶ παράδοξη.

Ὅπως φανερώνει καὶ ἡ προσωνυμία του, ἦταν ἀπὸ τὴν Ῥώμη, γιὸς κάποιου συγκλητικοῦ ἄρχοντα, ὀνόματι Ἰωάννου. Μὲ τὴν βία τῶν γονέων του ὁ Μακάριος παντρεύτηκε γυναῖκα, τὴν ὁποία ἄφησε τὴν νύχτα τοῦ γάμου.

Περιπλανώμενος γιὰ μερικὲς ἡμέρες, βρῆκε μία σπηλιά, μέσα στὴν ὁποία ζοῦσε μαζὶ μὲ δυὸ λιοντάρια σὲ ἄγρια κατάσταση. Κάποτε τὸν ἀνακάλυψαν τρεῖς μοναχοί, ποὺ ὀνομαζόταν Σέργιος, Ὕγινος καὶ Θεόφιλος. Ἀπὸ τότε ὁ Μακάριος ἔγινε γνωστὸς γιὰ τὴν αὐστηρὴ ἄσκητικοτητά του καὶ τὶς μεγάλες ἀρετές του, ποὺ ἀπέκτησε ἀπ᾿ αὐτή.

Ὁ Ὅσιος Μακάριος, σύμφωνα μὲ τὴν διήγηση τοῦ Συναξαριστῆ, ἀπεβίωσε εἰρηνικά.

---

 

Ὁ Ὅσιος Πετρώνιος

Μᾶλλον ἀσκητὴς τῆς ἐρήμου, ποὺ ἀπεβίωσε εἰρηνικά.

---

 

Τὰ ἅγια Δύο παιδιά

Βρῆκαν μαρτυρικὸ θάνατο, ἀφοῦ οἱ εἰδωλολάτρες τὰ ἀνάγκασαν νὰ τρέχουν μέσα στὴ φωτιά, ποὺ ἐπίτηδες εἶχαν ἀνάψει στὸ ἔδαφος. (Πρόκειται γιὰ ἐπανάληψη μνήμης τῶν ἁγίων δυὸ παιδιῶν τῆς 13ης Ὀκτωβρίου).

---

 

Ἀνακομιδὴ τῶν Λειψάνων τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Θαυματουργοῦ Βοροβίας
 

Ρῶσος.
 

πηγη.agiazoni

Ομιλία στο ευαγγέλιο της ΣΤ΄ Κυριακής Λουκά,25 οκτωβριου

Ομιλία στο ευαγγέλιο της ΣΤ΄ Κυριακής Λουκά, του μακαριστού Μητροπολίτου Νικοπόλεως π. Μελετίου Καλαμαρά

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΜΕΝΟΥ ΤΩΝ ΓΕΡΓΕΣΗΝΩΝ

(Λουκ. 8, 26-39)

Μή παίζετε μέ τήν οὐρά τοῦ διαβόλου

            Μεγάλη εὐλογία εἶναι νά παρακολουθεῖ κανείς τήν Θεία Λειτουργία, νά δοξάζει τό ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί νά ἐπικαλεῖται τό ἔλεός του.

            Μεγάλη εὐλογία εἶναι νά προσέχει τά λόγια τῶν προσευχῶν καί τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου πού φωτίζουν τήν καρδιά καί τό νοῦ. Καί δυναμώνουν τήν θέληση στό νά ἀγωνιζόμαστε γιά τό καλό, γιά τό ἅγιο θέλημα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί γιά τήν σωτηρία μας.

            Τό πρῶτο καί κύριο δίδαγμα πού παίρνομε ἀπό τό σημερινό Εὐαγγέλιο πού μᾶς μιλάει, γιά ἕνα δαιμονισμένο ἄνθρωπο, μέσα στόν ὁποῖο εἶχαν μπεῖ πολλά δαιμόνια εἶναι: «Μήν παίζετε μέ τόν διάβολο. Μήν σᾶς φαίνεται ὄμορφη ἡ οὐρά τοῦ διαβόλου καί νομίζετε πῶς μπορεῖτε νά τήν κάνετε κομπολόι. Εἶναι λάθος. Εἶναι ἀνοησία. Μήν φαντασθεῖτε ποτέ ὅτι ὁ διάβολος μπορεῖ νά γίνει εὐεργέτης. Νά ὀμορφύνει τή ζωή. Νά τήν διευκολύνει. Νά λύσει προβλήματα.

            Ὁ διάβολος εἶναι ἕνας ἄγγελος πού ἔπεσε καί σκοτίσθηκε. Καί ὅπως ὁ ἄνθρωπος μακρυά ἀπό τόν Θεό εἶναι γεμάτος ἀπό φιληδονία, φθόνο καί κακία, ἔτσι καί ὁ ἄγγελος πού ἔπεσε, οἱ ἄγγελοι πού ἔπεσαν, καί ἔγιναν δαιμόνια, εἶναι γεμάτοι ἀπό ἐγωισμό, φθόνο καί κακία. Καί ζητοῦν νά κάνουν μόνο κακό.

            Ὁ ἄνθρωπος πού παίζει μέ τήν οὐρά τοῦ διαβόλου καί νομίζει ὅτι διασκεδάζοντας κατά τό θέλημα τοῦ διαβόλου, μακρυά καί ἀντίθετα ἀπό τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ, ὀμορφαίνει τή ζωή του, εἶναι ἀνόητος.

            Καί ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος νομίζει ὅτι θά λύσει τά προβλήματά του πηγαίνοντας στούς μάγους, στίς μάγισσες, στά μέντιουμ, στόν πνευματισμό κλπ, καί δέν προσπαθεῖ νά τά λύσει κατά Θεόν· μέ τήν χάρη καί μέ τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἀλλά πασχίζει νά τά ξεδιαλύνει μέ τήν δύναμη καί τήν βοήθεια τοῦ διαβόλου εἶναι ἀνόητος καί τρελλός.

            Ὁ διάβολος φίλος καί κουμπάρος δέν πιάνεται. Ἄν τόν πιάσεις θά σέ φάει. Θά σέ καταστρέψει. Πόσα καί πόσα δέν ἔχομε ἀκούσει;

Σάν τήν γάτα μέ τό ποντίκι

            Τό σημερινό Εὐαγγέλιο εἶναι μιά μαρτυρία. Ὁ δαιμονισμένος τῆς περικοπῆς, ἔδινε τήν εὐκαιρία στόν διάβολο νά βρίσκεται κοντά του. Μετά, ἄρχισαν τά δαιμόνια καί ἔμπαιναν ἕνα-ἕνα μέσα του. Καί κατάντησε νά ἔχει μιά λεγεώνα δαιμόνια. Καί μετά;

            Μετά πέταξε τά ροῦχα του.

            Ὑπάρχουν βέβαια δαιμονισμένοι πού φαίνονται εὐπρεπεῖς στόν κόσμο. Φορᾶνε ὡραῖα ροῦχα, μιλᾶνε μερικές φορές ὄμορφα, ἀλλά ὄχι ὅλες τίς φορές. Ὁ δαιμονισμένος αὐτός, πέταξε καί τά ροῦχα του, δηλαδή ἀπέβαλε κάθε πρόσχημα καλωσύνης καί εὐγένειας. Ἔγινε ἕνα θηρίο, πού ἀπειλοῦσε ὅποιον περνοῦσε ἀπό τό μέρος ἐκεῖνο καί ἔμενε στά μνήματα. Γύριζε συνεχῶς στό νεκροταφεῖο, σάν βρυκόλακας.

            Μερικοί ἄνθρωποι, ἐνεργώντας κατά τό θέλημα τοῦ διαβόλου καί ὄχι τοῦ Θεοῦ, ἔχουν εὐπρέπεια κάποιες στιγμές. Ἀλλά ἔτσι καί τούς πατήσεις τόν κάλο, ἔτσι καί θιγεῖ τό συμφέρον τους, ἔτσι καί ὁρμήσουν τά δαιμόνια ἐπάνω τους καί τούς κάνουν νά ξεχάσουν τήν εὐγένεια, πού εἶναι προσποιητή, ὤ τί λόγια ἀκούει κανείς καί τί ἐνέργειες βλέπει. Καί τί δέν κάνουν...

            Ἡ ἀθεοφοβία πού ἐκφράζεται στίς κρυφές ἁμαρτίες, βγαίνει τότε μπροστά στά μάτια ὅλου τοῦ κόσμου.

            Αὐτή εἶναι ἡ ἐνέργεια τοῦ διαβόλου.

            Ἐκεῖ ὁδηγεῖ τό παιχνίδι τοῦ ἀνθρώπου μέ τήν οὐρά τοῦ διαβόλου. Ἐκεῖ ὁδηγεῖ ἡ ἀνοησία τοῦ ἀνθρώπου. Πού ἐνῶ ἐπροικίσθη ἀπό τόν Θεό μέ νοῦ, μέ καρδιά, μέ φόβο Θεοῦ, γιά νά ἀγαπάει τό καλό καί νά προσέχει τόν δρόμο του γιά τήν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν, καταντάει νά συνεργάζεται μέ τόν διάβολο. Γιατί νόμισε πῶς τόν ἐξυπηρετοῦν οἱ εὔκολες λύσεις πού τοῦ προσφέρουν τά δαιμόνια, τά μάγια, ἡ ἁμαρτία καί τό θέλημα τοῦ διαβόλου.

            Ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, ὅταν παίζομε μέ τόν διάβολο, εἴμαστε σάν τήν γάτα μέ τό ποντίκι. Εἴμαστε τό ποντίκι καί ὁ διάβολος εἶναι ἡ γάτα. Δέν μποροῦμε νά τά βγάλομε πέρα μαζί του, γιατί εἶναι πιό δυνατός ἀπό μᾶς.

Εἶναι συμφορά καί φέρνουν συμφορά

            Ὅμως ὑπάρχει καί μιά ἄλλη σελίδα.

            Ἄς τήν δοῦμε...

            Περνάει ἀπό τά μέρη τῶν Γαδάρων ὁ Χριστός. Καί τόν βλέπει ὁ δαιμονισμένος, πού ὅταν ἔβλεπε ἄνθρωπο ὁρμοῦσε ἐπάνω του, μέ τήν μεγαλύτερη ἀγριότητα καί κακία, γιά νά τόν ξεσχίσει. Ὅλοι ξέρομε, ὅτι οἱ δαιμονισμένοι, ἔχουν μιά φοβερή δύναμη. Γιατί ἐνεργεῖ μέσα τους ὁ σατανᾶς.

            Ἀλλά βλέποντας ὁ δαιμονισμένος τόν Χριστό, βλέποντας δηλαδή τά δαιμόνια τόν Χριστό, ἄρχισαν νά τόν ἱκετεύουν καί νά τόν παρακαλοῦν ταπεινά:

            -Τί δουλειά ἔχομε ἐμεῖς μέ σένα Ἰησοῦ Υἱέ τοῦ Θεοῦ; Γιατί κατέβηκες στόν κόσμο; Νά μᾶς βασανίσεις πρίν ἔλθει ἡ ὥρα μας; Ἦλθες Χριστέ μου, τοῦ λένε, νά μᾶς βασανίσεις ἀπό τώρα;

            Τά δαιμόνια τό ξέρουν ὅτι εἶναι  γιά τήν κόλαση. Ὅπως καί ὅλοι οἱ ἁμαρτωλοί τό φοβοῦνται καί τό ξέρουν, ὅτι μιά ἡμέρα θά πᾶνε στήν κόλαση.

            Γιατί τοῦ ἔλεγαν αὐτά; Γιατί ὁ Χριστός μυστικά, χωρίς νά ἀκούγεται ἡ φωνή του τούς ἔλεγε:

            -Φύγετε, φύγετε. Δέν ἀντέχω ἐγώ νά βλέπω τά πλάσματά μου στήν ἐξουσία σας.

            Καί ἀμέσως, αὐτό τό τέρας, αὐτός ὁ ἄνθρωπος ὁ ἐκτός ἑαυτοῦ καί ἀσυνείδητος, μπροστά στόν Χριστό στάθηκε ἀρνάκι.             Ποιός στεκόταν ἀρνάκι;

            Τά δαιμόνια στεκόντουσταν ἀρνάκια.

            -Μή μᾶς βασανίσεις, ἔλεγαν. Μή μᾶς στείλεις ἀπό τώρα στό πῦρ τό ἐξώτερο. Ἄφησέ μας τουλάχιστον νά πᾶμε στά γουρούνια.

            Ὁ Χριστός γιά νά φανεῖ ἡ ἀλήθεια, ἄφησε νά πᾶνε τά δαιμόνια στά γουρούνια. Τά γουρούνια ὅταν πῆγαν τά δαιμόνια πάνω τους, ὅρμησαν καί ἔπεσαν μέσα στή λίμνη πού ἦταν ἐκεῖ δίπλα καί πνίγηκαν ὅλα.

            Γιά ποιό λόγο τό ἐπέτρεψε ὁ Χριστός;

            Γιά ν’ ἀνοίξει τά μάτια ἐκείνων πού ἦταν τότε κοντά του, καί ἔβλεπαν τό γεγονός. Καί γιά νά ἀνοίξει καί τά δικά μας τά μάτια, πού διαβάζομε καί ἀκοῦμε ὅτι ὑπάρχουν δαιμόνια καί μπαίνουν στούς ἀνθρώπους.

            Ἀλλά τά δαιμόνια ἐπειδή εἶναι ἄγγελοι καί πνεύματα, δέν φαίνονται. Χρειάζεται νά γίνει μιά ἐνέργεια πού θά τά φανερώσει. Ποιά εἶναι ἡ ἐνέργεια αὐτή; Τό ὅτι βγαίνοντας ἀπό τόν ἄνθρωπο μπῆκαν στά γουρούνια καί τά ἀνάγκασαν νά κάνουν πράγματα πού δέν τά κάνουν ποτέ. Καί ὅρμησαν ὅλα μαζί καί πνίγηκαν στή θάλασσα.

            Ἔτσι ἔδειξε ὁ Χριστός, ὅτι τά δαιμόνια εἶναι συμφορά καί φέρνουν συμφορά.

Μεῖνε μαζί μου μέ τήν καρδιά σου

            Καί μετά τί ἔγινε;

            Ὁ πρώην δαιμονιζόμενος φρονιμότατος πιά καθόταν κοντά στόν Χριστό «ἱματισμένος καί σωφρονῶν». Μυαλωμένος. Πειθαρχημένος. Ἥσυχος.

            Ἄλλαξε! Γιατί ἄλλαξε; Γιατί ἔφυγαν ἀπό μέσα του, ἐκεῖνα πού τόν κυβερνοῦσαν.

            Ἄς προσέξομε καί κάτι ἄλλο. Τό θαῦμα τό εἶδαν πολλοί. Ἀλλά δέν τό δέχθηκαν ὅλοι.

            Ὁ δαιμονισμένος παρακαλοῦσε τόν Χριστό:

            -Κράτα με γιά πάντα μαζί σου. Εἶσαι ἡ ζωή, εἶσαι ἡ ἀλήθεια. Κράτα με γιά πάντα κοντά σου, νά σωθῶ.

            Ἐμεῖς, αὐτή τήν στιγμή, μέσα στήν Ἐκκλησία αὐτό κάνομε. Λέμε στόν Χριστό:

            -Κράτα μας Χριστέ μου κοντά σου. Γιά πάντα κοντά σου.   Γιατί σύ εἶσαι ἡ ζωή, ἐσύ εἶσαι ἡ ἀλήθεια, ἐσύ εἶσαι ἡ αἰώνια παρηγοριά καί ἀνάπαυση.

            Τό λέμε στήν Ἐκκλησία. Τό λέμε καί στό σπίτι μας, καί ἔξω. Συνέχεια πρέπει νά ἔχομε, τήν δύναμη νά τό λέμε καί τήν αὐταπάρνηση νά μένομε κοντά στόν Χριστό.

            Εἶπε ὁ Κύριος στό  δαιμονισμένο:

            -Δέν χρειάζεται νά κάτσεις κοντά μου, γιά πάντα. Τήν καρδιά σου πρέπει νά ἔχεις κοντά μου. Μέ τήν καρδιά σου νά εἶσαι κοντά μου. Ὄχι μόνο σωματικά.

            Ἄν λοιπόν μέ ἔβαλες στήν καρδιά σου, ὅπως τό λές, ἔχεις μιά ἱερή ἀποστολή: Πήγαινε παιδί μου καί λέγε στόν κόσμο αὐτά πού ἔκανα γιά σένα.

            Ἔφυγε ὁ πρώην δαιμονισμένος, γύριζε ὅλη τήν χώρα καί τούς ἔλεγε:

            -Μέ βλέπετε; Ἔχετε ἀκούσει τίποτε γιά μένα; Μέ ξέρετε;   Πῶς δέν τόν ἤξεραν; Εἶχε βουΐξει ὁ κόσμος.

            -Ἐμένα μέ ἔσωσε ὁ Χριστός. Ἔδιωξε τά δαιμόνια ἀπό μέσα μου. Καί ἔγινε ὁ δαιμονισμένος ἀπόστολος. Κήρυκας. Ἀφορμή καί αἰτία σωτηρίας. Ὁ σκοτισμένος, ἔγινε ἀφορμή νά ἀνοίξουν τά μάτια καί νά φωτισθοῦν οἱ ψυχές.

            Εἶναι καί δικό μας χρέος, νά ἀνοίγομε τό στόμα μας, γιά νά κηρύττομε τά ἔργα τοῦ Χριστοῦ. Στό σπίτι μας. Στά παιδιά μας. Στούς φίλους μας, στούς δικούς μας. Εἴμαστε ὑποχρεωμένοι ἀπό τί;

            Ἀπό τήν ἀγάπη πού ἐπιβάλλει νά μιλᾶμε γιά τόν Θεό καί τήν  σωτηρία. Καί ὄχι νά λέμε, σαχλαμάρες καί ἀνοητολογίες γιά νά περνᾶ ἡ ὥρα. Ἔτσι πρέπει νά χρησιμοποιοῦμε τήν γλώσσα μας.

Νά προτιμᾶμε τόν ἄνθρωπο

            Ἀλλά οἱ Γαδαρηνοί δέν ἔκαναν ἔτσι. Εἶδαν τά γουρούνια τους πνιγμένα καί τόν δαιμονισμένο νά στέκει «ἱματισμένος καί σωφρονῶν παρά τούς πόδας τοῦ Ἰησοῦ».

            Τί πιό φυσικό ἀπό τό νά ποῦν:

            -Χριστέ μου, ζωή εἶσαι. Φωτισμός εἶσαι. Δύναμη τοῦ Θεοῦ εἶσαι, πού διώχνει τά δαιμόνια. Διῶξε τα ἀπό τή ζωή ὅλου τοῦ κόσμου. Ἐλευθέρωσέ μας Χριστέ μου ἀπό τήν ἐνέργεια τῶν δαιμόνων.

            Ὅμως δέν εἶπαν ἔτσι. Τί εἶπαν;

            -Μέ τέτοιους ὅρους Χριστέ μου, ἐμεῖς δέν σέ θέλομε κοντά μας. Φῦγε ἀπό ἐδῶ καί πήγαινε σέ ἄλλη χώρα.

            Γιατί αἰσθάνθηκαν ὅτι μέ τήν παρουσία του ζημιώθηκαν· τούς πνίγηκαν μερικά γουρούνια.

            Πρέπει νά προτιμᾶμε τόν ἄνθρωπο ἀπό τά γουρούνια.        Πρέπει νά προτιμᾶμε τόν ἄνθρωπο ἀπό τά ἀρνιά.

            Πρέπει νά προτιμᾶμε τόν ἄνθρωπο ἀπό τά κατσίκια.           Πρέπει νά προτιμᾶμε τόν ἄνθρωπο ἀπό κάποια μέτρα γῆς.

            Καί νά μήν θυσιάζομε ποτέ ἄνθρωπο καί ἀνθρωπιά γιά τίποτε ἀπό αὐτά. Αὐτή εἶναι ἡ ἀγάπη, αὐτή εἶναι χριστιανική πολιτεία, αὐτή εἶναι ἡ καλωσύνη τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ εὐχή τοῦ δεσπότη

            Ποτέ νά μήν λησμονοῦμε ὅτι ἡ δύναμη τοῦ Χριστοῦ ἐναντίον τῶν δαιμονίων δέν χάθηκε, ἐπειδή ἔφυγε ὁ Χριστός καί δέν τόν βλέπομε σωματικά κοντά μας.

            Τόν ἔχομε πνευματικά πάντοτε κοντά μας καί ἔχομε μιά μεγάλη εὐλογία. Νά τρῶμε τό σῶμα του καί τό αἷμα του πού μᾶς κάνει φοβερούς στά δαιμόνια. Πού μᾶς δίνει δύναμη καί αἰώνια ζωή.

            Ἔχομε ἀκόμη τήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ στά χέρια τῶν ἱερέων πού εὐλογοῦν καί διαλύουν τά μάγια.

            Καί διώχνουν τά δαιμόνια ἀπό δαιμονισμένους μέ τούς ἐξορκισμούς πού κάνουν. Γιατί μέσα ἀπό τά χέρια τῶν ἱερέων, ἐνεργεῖ ὁ Χριστός.

            Πρίν τετρακόσια περίπου χρόνια, στά μέρη τῆς Ἔδεσσας ἦταν ἕνας δεσπότης ὁ ὁποῖος ὅμως δέν πολιτευόταν καλά. Μιά μέρα πρόδωσε τόν Χριστό. Θά λέγαμε: σταύρωσε τόν Χριστό ὁ δεσπότης καί ἔγινε μουσουλμάνος. Τόν ἔκαναν καί χότζα.

            Ἀλλά αὐτός ὁ δεσπότης, πρίν ἀποστατήσει εἶχε καταραστεῖ ἕναν ἄνθρωπο πού ἀργότερα πέθανε καί τόν ἔβγαλαν ἄλειωτο. Οἱ συγγενεῖς τό ἀνέφεραν στόν παπᾶ τοῦ χωριοῦ.

            Ὁ παπᾶς δέν ἄργησε νά πληροφορηθεῖ ὅτι τόν εἶχε καταραστεῖ ὁ ἀποστάτης δεσπότης.

            Εἶπε λοιπόν στούς συγγενεῖς τοῦ κεκοιμημένου:

            -Συγχώρηση πρέπει νά δώσει μόνο αὐτός πού τόν καταράστηκε. Πηγαίνετε νά τόν βρεῖτε.

            -Τόν Τοῦρκο;

            -Ναί. Ἀφοῦ ζεῖ, ἐκεῖνος πού ἔδωσε τήν κατάρα, αὐτός πρέπει νά τήν λύσει.

            Πῆγαν οἱ χριστιανοί βρῆκαν τόν ἀρνητή δεσπότη καί τοῦ λένε:

            -Ἔλα νά διαβάσεις συγχωρητική εὐχή.

            Ἐκεῖνος δέν ἤθελε. Τοῦ ἔδωσαν χρήματα.

            Βλέποντας τά χρήματα, λιγώθηκε ὁ ἀποστάτης καί δέχθηκε νά πάει κρυφά στό νεκροταφεῖο.

            Ἐκεῖ, τοῦ φόρεσαν ὠμοφόριο καί ἐπιτραχήλιο καί ἄρχισε νά διαβάζει τήν εὐχή.

            Πρίν καλά-καλά τελειώσει ὁ πεθαμένος ἔγινε σκόνη.

            Συγκλονίστηκε ὁ δεσπότης καί εἶπε:

            «Χριστέ μου. Ἐγώ σέ ἀρνήθηκα. Ἐγώ σέ σταύρωσα. Καί σύ ἐξακολουθεῖς καί μέ θεωρεῖς ὄργανο τῆς χάριτός σου. Τέτοια εἶναι ἡ ἀγάπη σου; Τέτοια εἶναι ἡ εὐσπλαγχνία σου; Καί ἐγώ ὁ ἄθλιος ξέχασα ποιόν πιστεύω καί τί πιστεύω καί σέ ἔφτυσα. Δέξαι με Χριστέ μου καί πάλι κοντά σου καί ἐλέησέ με».

            Καί ἄρχισε νά φωνάζει μέ ὅλη του τήν δύναμη:

            «Ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός. Ὁ μόνος ἀληθινός Θεός. Ὁ Μωάμεθ καί ὁ Ἀλλάχ εἶναι δαιμόνια. Μακρυά ἀπό τά δαιμόνια. Γυρίστε στόν Χριστό».

            Τόν ἄκουσαν οἱ Τοῦρκοι, ὅρμησαν ἐπάνω του καί τόν ἔσφαξαν.

            Καί ἀπό ἀποστάτης ἔγινε μάρτυρας τοῦ Χριστοῦ.

Μή μένομε δεμένοι

            Νά τό βάλομε βαθειά στήν ψυχή μας, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι τό ἔλεος, ἡ ἀγάπη, ὁ Πατέρας μας.

            Κατέβηκε στόν κόσμο γιά μᾶς. Γιά νά μᾶς ἐλευθερώσει ἀπό τά δεσμά τοῦ διαβόλου ἀπό τήν ἁμαρτία καί ἀπό τόν αἰώνιο θάνατο.

            Ἄς μάθομε ἀκόμη ὅτι δέν πρέπει νά παίζομε μέ τήν οὐρά τοῦ διαβόλου.

            Ἄν καμιά φορά κάναμε ἤ κάνομε τέτοιο λάθος, νά πηγαίνομε στόν παπᾶ, νά χρησιμοποιεῖ τό ψαλίδι πού τοῦ ἔδωσε ὁ Θεός, νά κόβει τά δεσμά καί νά τά λύει, γιά νά μένομε κοντά στόν Χριστό. Στήν αἰώνια ζωή, στήν αἰώνια ἀνάπαυση, στήν αἰώνια χαρά καί στήν αἰώνια σωτηρία. Ἀμήν.-

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ,

διασκευασμένη ὁμιλία πού ἔγινε στόν Γοργόμυλο στίς 25/10/1998

πηγη.zoiforos