Ο Χριστός γεννιέται για να του δώσουμε τις αμαρτίες μας!

24 Δεκεμβρίου 2017

[Προηγούμενη δημοσίευση: http://bitly.com/1Yonwly]

 Δος μου τις αμαρτίες σου!

Λίγο αργότερα από την εποχή του μεγάλου Κωνσταντίνου, ένας σπουδαίος άνθρωπος, ξεκίνη­σε από την Ρώμη και πήγε στη Βηθλεέμ. Έφτιαξε εκεί το κατάλυμά του και ζούσε δίπλα στο σπή­λαιο που γεννήθηκε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Πρόκειται για τον περίφημο άγιο, τον σοφό άγιο Ιερώνυμο, αυτόν που μετέφρασε στα λατινικά όλη την Αγία Γραφή και έγραψε πολλά θαυμάσια βι­βλία, όλα για την δόξα του Χριστού και για την σωτηρία των ανθρώπων.

Κάθε τόσο, ο άγιος Ιερώνυμος πήγαινε και γονάτιζε μπροστά στο σπήλαιο που γεννήθηκε ο Χριστός και Τον παρακαλούσε και Τον ικέτευε για την αιώνια ζωή.

Μια μέρα, Χριστούγεννα, – το έχει γράψει ο ίδιος αυτό το γεγονός – ενώ προσευχόταν, βλέπει τον Χριστό μπροστά του να του λέει:

Ιερώνυμε, σήμερα είναι η γιορτή μου. Σή­μερα είναι η επέτειος της καθόδου μου στη γη, που γεννήθηκα στο σπήλαιο αυτό. Τί δώρο θα μου κάνεις;

Απαντάει ο άγιος:

Υιέ του Θεού, για Σένα άφησα την πρωτεύ­ουσα του κόσμου, την Ρώμη, και όλα τα πλούτη που είχα εκεί. Ήλθα εδώ και ζω φτωχός κοντά Σου. Τί δώρο θέλεις να σου κάνω; Τί έχω πια Χρι­στέ μου, να σου δώσω;

Κάτι έχεις ακόμη. Και θέλω να μου το δώ­σεις.

Χριστέ μου, είχα σοφία. Μόρφωση απέραντη. Την είχα αποκτήσει με τις μελέτες μου. Μα και αυτή την έκανα θυσία μπροστά Σου. Την θε­ώρησα σκόνη και στάχτη. Τώρα πια, ασχολούμαι μόνο με τον λόγο Σου. Τί άλλο να σου δώσω;

Κάτι έχεις ακόμη, Ιερώνυμε. Θέλω να μου δώσεις και από αυτό.

Χριστέ μου, είχα δυνάμεις σώματος και έχω δυνάμεις πνεύματος. Τα άφησα όλα στα πό­δια Σου. Δεν θυμάμαι να έχω τίποτε άλλο να Σου δώσω.

Και όμως, κάτι έχεις ακόμη.

Ποιό Χριστέ μου, πες το μου. Και αμέσως θα Σου το προσφέρω.

Του λέει ο Χριστός:

Τις αμαρτίες σου! Αυτές θέλω να μου τις δώσεις!

Χριστέ μου, τί να τις κάνεις τις αμαρτίες μου, το βόθρο της ψυχής μου; Τί τον θέλεις;

Να τον πάρω εγώ. Να φύγει από εσένα. Να σου τον συγχωρήσω. Και να μείνεις εσύ καθαρός, με την χάρη μου και με την αγάπη που έχεις για μένα.

* * *

Γι’ αυτό ήλθε ο Χριστός στον κόσμο.

Μας άπλωσε το χέρι, για να απλώσουμε και εμείς το δικό μας, και να Του βάλουμε στο χέρι τις αμαρτίες μας. Όχι με το χέρι μας, αλλά ΜΕ την καρδιά μας. Και ΑΠΟ την καρδιά μας. Ήλθε λυ­τρωτής. Ελευθερωτής από την δουλεία της αμαρ­τίας και από τον κίνδυνο να βρεθούμε – εξ αιτίας του χωρισμού που φέρνει στον άνθρωπο η αμαρτία μακρυά από τον Θεό. Μακρυά από την Βασιλεία Του. Μακρυά από την αιώνια ζωή. Μακρυά και έξω από τον Παράδεισο. Να βρεθούμε στον σκουπιδοτενεκέ της αιώνιας ζωής, που είναι η Κόλαση.

Για να μη καταντήσουμε εκεί – γιατί εκεί πη­γαίναμε με τα στραβά βήματά μας – ήλθε ο Χρι­στός, ο Ελεήμων και Εύσπλαγχνος, κοντά μας.

Άφησε την τιμή Του, την υπόληψή Του, το μεγαλείο Του και ταπεινώθηκε και ήλθε στη γη, για μας. Για να μας πάρει κοντά Του. Γιατί ο Θεός μας, είναι αγάπη, καλωσύνη, ευσπλαγχνία. Δεν θέλει να χαθεί κανένας. Όποιος χάνεται, χάνεται μόνο από δική του υπαιτιότητα.

Ας Τον δοξολογήσουμε. Ας Τον ευχαριστή­σουμε. Ας Τον προσκυνήσουμε. Ας Τον τιμήσουμε. Και ας Του πούμε:

Κύριε Ιησού Χριστέ,

όπως αξίωσες τους αποστόλους Σου να είναι κοντά Σου,

όπως αξίωσες τον ληστή πάνω στο Σταυρό, να μπει μαζί Σου στην Βασιλεία Σου,

όπως αξίωσες τόσα εκατομμύρια παιδιών Σου να τους πάρεις κοντά Σου και να τους ελε­ήσεις,

αξίωσε και εμάς της αγάπης Σου, της ευσπλαγχνίας Σου, της συγχωρήσεώς Σου. Και κράτα μας κοντά Σου. Αμήν.

 

(+Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου, Ο Θεός επί γης, Έκδ. Ι. Μ. Προφήτου Ηλιού, Πρέβεζα 2015, σ. 13-18).

 

Το μισογεμάτο και μισοάδειο ποτήρι

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Είναι αλήθεια ότι κάποιες μέρες ξημερώνουν με μια ευδιαθεσία, αισιοδοξία για τα προβλήματα που υπάρχουν, μια βεβαιότητα, τέλος πάντων, πως όλα θα κυλήσουν ωραία.

Όπως, βέβαια, και κάποιες μέρες που όλα μας φαίνονται μαύρα, μια απαισιοδοξία κυριαρχεί στην καρδιά μας, καμιά ακτίνα φωτός δεν υπάρχει.

Είναι η πραγματικότητα των ανθρωπίνων βιωμάτων, της αστάθειας της ζωής μας. Ο άγιος Σωφρόνιος αναφέρει πιο ξεκάθαρα την εμπειρία αυτή: «Στη μοναχική πολιτεία η εναλλαγή των κυμάτων του σκότους και του φωτός είναι η μοίρα του μοναχού»[1].

Αφού, λοιπόν, είναι η «φυσιολογική» κατάσταση του μεταπτωτικού ανθρώπου, ας το αντιμετωπίσουμε με ηρεμία και αναμονή της «επόμενης φάσης». Όταν, δηλαδή, όλα φαντάζουν ωραία ας μην υπεραιρόμαστε ως να είμαστε εμείς η αιτία. Ας τα δεχόμαστε με ευχαριστία σε Αυτόν που μάς τα χαρίζει, τον Κύριο και Θεό μας. Ταπεινά και απλά ας τα ζούμε ούτε ζητώντας πολλά ούτε κοιτάζοντας τα «ελλείποντα».

Κι όταν όλα φαντάζουν άσχημα, ας μην αφήνουμε την απαισιοδοξία να γεμίζει το είναι μας με σκοτάδι που διαλύει κάθε διάθεση και όρεξη για ζωή. Ας υπομένουμε προσευχόμενοι, όπως αυτόν που μαζεύεται σπίτι, όταν ο καιρός έξω έχει «αστραπές και βροντές». Κι ας λέμε το σοφό λόγο των Πατέρων και Μητέρων μας: «Και αυτό θα περάσει!».

Λέγεται για δύο ανθρώπους πού βάδιζαν κατάκοποι στην έρημο και ξαφνικά βρήκαν ένα ποτήρι με νερό, το οποίο, όμως, ήταν μέχρι τη μέση. Ο ένας λέει με χαρά: «Είναι μισό γεμάτο!». Ενώ ο άλλος λέει με λύπη: «Είναι μισό άδειο!».

Στην πορεία της ζωής συναντούμε δύσκολες καταστάσεις, δύσκολους ανθρώπους, δύσκολα, πράγματι, γεγονότα. Το πώς θα σταθούμε απέναντί τους θα καθορίσει την εσωτερική μας χαρά ή λύπη, το μέσα μας φως ή σκοτάδι, τη βαθιά αισιοδοξία ή απαισιοδοξία.

Για άλλον οι δυσκολίες θα θεωρηθούν ευκαιρίες για πνευματική ανάπτυξη και για άλλον εμπόδια για να κάνει αυτό που προγραμματίζει. Όπως και σε εμάς τους ίδιους, άλλοτε θα βρισκόμαστε στην κατάσταση να βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο και άλλοτε μισοάδειο.

Αν η φύση έχει τη μέρα και τη νύχτα, τη νύχτα και τη μέρα, είναι σίγουρο πως οι εναλλαγές στην ανθρώπινη φύση ετοιμάζουν, με τη βοήθεια του Θεού και τη δική μας προσπάθεια, την ανέσπερη μέρα όπου πλέον κανένα σκοτάδι, κανένας πόνος και καμιά εναλλαγή δεν θα καθορίζουν την πορεία μας. Τότε θα κυριαρχεί Αυτός που είπε: «Εγώ είμαι το φως του κόσμου⸱ εκείνος που με ακολουθεί δεν θα πλανιέται μέσα στο σκοτάδι, αλλά θα έχει το φως που φέρνει στη ζωή»(Ιω.8,12).

 

Ο ανόητος και ο έξυπνος

π. Ἀνδρέα Ἀγαθοκλέους

Σχόλιο στό Ευαγγέλιο τῆς Κυριακῆς Θ΄ Λουκᾶ

 Αὐτό τό «ἄφρον», ἀνόητε, δέν λέγεται εὔκολα γιά ἄνθρωπο! Τό εἶπε, ὅμως, ὁ Χριστός γιά αὐτόν πού θησαύριζε γιά τόν ἑαυτό του. Ὅπως καί ὁ Δαυίδ, στούς Ψαλμούς του, ἀναφέρει γιά ἐκεῖνο τόν «ἄφρονα» πού εἶπε «ἐν τῇ καρδίᾳ του» ὅτι «δέν ὑπάρχει Θεός!».

Ὁ ἕνας ζεῖ ἐγωκεντρικά· ὁ ἄλλος χωρίς Θεό. Στήν πραγματικότητα καί οἱ δύο ζοῦν χωρίς Θεό. Ὁ «ἄφρονας πλούσιος» εἶχε γιά Θεό τόν ἑαυτό του, τά πλούτη του. Οἱ προβληματισμοί του, οἱ προγραμματισμοί του, κινοῦνταν γύρω ἀπό τόν ἑαυτό του.

Ἔτσι δέν μπόρεσε, ἀκόμα καί μέ τή λογική του, νά καταλάβει τό ἐρχόμενο τέλος. Κι ἔμεινε μετέωρος, χωρίς τό Θεό πού μαζί Του θά καταργοῦσε τό θάνατο.

Πόσο εὔκολο νά παρασυρθοῦμε ἀπό τή ματαιότητα τῶν ἐγκοσμίων! Πόσο δύσκολο νά ἀποδεχτοῦμε τό ἐρχόμενο τέλος!

Ὅσοι βιώνουν τό «γρηγορεῖτε!», πού ὁ Χριστός καλεῖ τούς μαθητές Του νά τό ζήσουν στήν καθημερινότητα, ἔχουν μνήμη θανάτου. Ὄχι μέ θλίψη πού διαλύει τήν ὕπαρξη οὔτε μιζέρια πού ἀδρανοποιεῖ κάθε ζωντάνια, ἀλλά μέ τήν ἐξυπνάδα πού ἀπολαμβάνει τήν ὀμορφιά τοῦ κόσμου τούτου, πού χαίρεται τήν ἀνθρώπινη σχέση, πού μετανοεῖ καί πορεύεται τήν ὁδόν τοῦ Κυρίου.

Τά ὅποια «πλούτη» ἔχουμε εἶναι εὐλογία. Ἄν τά ἀντι-προσφέρουμε στό Θεό μέ τό νά τά χρησιμοποιήσουμε ὡς διακονία γιά τούς ἀδελφούς μας καί παιδιά Του, νικήσαμε τό μέσα μας θάνατο τῆς φιλαυτίας καί τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ μας.

Φαίνεται πώς ἡ πάλη πού καλούμαστε νά κάνουμε εἶναι μεταξύ ἀγάπης - δοσίματος καί ἐγωισμοῦ. Στήν καρδιά μας διενεργεῖται ὁ ἀγῶνας καί ὁ ἀόρατος πόλεμος. Ἐκεῖ αὐξάνεται το Φῶς καί μειώνεται τό σκοτάδι. Ἐκεῖ βιώνεται ὁ παράδεισος ἤ ἡ κόλασή μας. Ἀπό ἐκεῖ ξεκινᾶ ἡ αἰώνια πορεία πρός τήν αἰωνιότητα. Ἀλλά καί ἐκεῖ βρίσκεται ἡ οὐσιαστική «ἀκοή» πού ὁδηγεῖ στήν ἀνταπόκριση στό κάλεσμα γιά ὄντως Ζωή.

 

Η αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Από αμνημονεύτων χρόνων η Εκκλησία τιμά πανηγυρικώς την Υπεραγία Θεοτόκο ως πολιούχο και προστάτιδα όλων των χριστιανών, η οποία με τις πρεσβείες της επικαλείται το έλεος του Θεού, μεσιτεύοντας υπέρ ημών των αμαρτωλών. Η βοήθεια της Θεοτόκου εκδηλώνεται εμφανέστατα πολλές φορές σε ανθρώπους προσωπικά, αλλά και σε έθνη, εν καιρώ ειρήνης και εν καιρώ πολέμου, σε ερήμους μοναστών και σε πυκνοκατοικημένες πολιτείες. Το γεγονός, που η Εκκλησία μας μνημονεύει σήμερα και εορτάζει, επιβεβαιώνει την αδιάλειπτη προστασία των χριστιανών από την Θεοτόκο.

Την 1^η Οκτωβρίου 911, επί βασιλείας Λέοντος ΣΤ΄ του Σοφού, τελείτο ολονυχτία αγρυπνία στην Παναγία των Βλαχερνών στην Κωνσταντινούπολη. Η εκκλησία ήταν κατάμεστη. Ο όσιος Ανδρέας, ο δια Χριστόν Σαλός, στεκόταν μαζί με τον μαθητή του Επιφάνιο στο πίσω μέρος του ναού. Στις τέσσερις το πρωί είδε να εμφανίζεται πάνω από τους πιστούς η Υπεραγία Θεοτόκος, έχοντας απλώσει το ιερό της μαφόριο και περισκέπουσα όλο το εκκλησίασμα. Ήταν ενδεδυμένη χρυσοποίκιλτη πορφύρα και έλαμπε με αρκετή ακτινοβολία, περιστοιχιζόμενη από αποστόλους, μάρτυρες και αγίες παρθένους.

Ο όσιος Ανδρέας στράφηκε τότε στον μακάριο Επιφάνιο και του είπε: «Βλέπεις, αδελφέ, την Βασίλισσα και Κυρία των απάντων ευχομένην υπέρ του κόσμου παντός;». Ο Επιφάνιος απάντησε: «Ναι, βλέπω, πάτερ, και θαυμάζω!».

Η εορτή της Αγίας Σκέπης καθιερώθηκε σε ανάμνησιν αυτού του γεγονότος και για να μας υπενθυμίζει πως, προσευχόμενοι, λαμβάνουμε την αδιάλειπτη προστασία της Υπεραγίας Θεοτόκου σε κάθε δύσκολη περίσταση.

 

Τα ενδύματα: ο εαυτός μας

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Κάποιος, κάποτε, κάλεσε σε δείπνο τον επιφανή έλληνα στρατηγό Φιλοποίμενα (253 – 183 π.Χ). Ο Φιλοποίμην δεν είχε πάει ποτέ πριν στο σπίτι του ανθρώπου εκείνου και έφθασε λίγο νωρίτερα για το δείπνο. Ο οικοδεσπότης δεν είχε αφιχθεί ακόμα, αλλά η οικοδέσποινα - μη γνωρίζοντας προσωπικά τον Φιλοποίμενα αντικρίζοντάς τον έτσι απλά και απέριττα ενδεδυμένο - τον νόμισε για υπηρέτη, εκ των προτέρων απεσταλμένο για να αναγγείλει την επικείμενη άφιξη του στρατηγού και συζύγου της. Έτσι σκεπτόμενη, του παρήγγειλε να πάει να κόψει ξύλα. Ο Φιλοποίμην υπάκουσε πρόθυμα και άρχισε να κόβει. Όταν κατέφθασε ο οικοδεσπότης, και αντικρίζοντας έντρομος τον τιμώμενο προσκεκλημένο του να κόβει ξύλα σαν υπηρέτης, είπε: «ποιος τόλμησε να θέσει τέτοια εργασία στο Φιλοποίμενα;». Τότε ο στρατηγός απάντησε ήρεμα: «Η περιβολή μου».

 

Τα δεδομένα και μη δεδομένα

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Δεν είναι δεδομένο ότι ό,τι έχεις σήμερα θα το έχεις και αύριο.

Δεν είναι δεδομένο ότι αυτοί που είναι κοντά σου αυτή την περίοδο της ζωής σου θα είναι για πάντα.

Δεν είναι δεδομένο ότι δεν θα κάνεις τα αμαρτήματα που θεωρείς αποτρόπαια.

Δεν είναι δεδομένο ότι όποτε προσεύχεσαι θα νιώθεις την παρουσία του Θεού.

Δεν είναι δεδομένο ότι ο Θεός πάντα ανταποκρίνεται στα αιτήματά σου όπως και όταν θέλεις.

Δεν είναι δεδομένο ότι ο πόνος μαλακώνει τη σκληρή καρδιά.

Δεν είναι δεδομένο ότι μπροστά στο θάνατο αλλάζει ο άνθρωπος.

Δεν είναι δεδομένο ότι μέχρι τέλους θα πιστεύεις στον Θεό, θα αγαπάς τους ανθρώπους, θα προσεύχεσαι και θα κοινωνάς.

Δεν είναι δεδομένο ότι θα μπορείς να εκκλησιαστείς όποτε θέλεις.

Δεν είναι δεδομένο ότι θα μπορείς να πεις «συγγνώμη» σε αυτόν που στενοχώρησες, επειδή τότε το θέλησες.

 Δεν είναι δεδομένο ότι θα είσαι υγιής και τους επόμενους μήνες ή χρόνια, επειδή σήμερα νιώθεις καλά.

Δεν είναι δεδομένο ότι σε όλη σου τη ζωή θα βλέπεις, θα ακούεις, θα οσφραίνεσαι, θα γεύεσαι, θα μπορείς να αγγίζεις ανθρώπους και πράγματα.

Δεν είναι δεδομένο, τελικά, τίποτε σε αυτό τον κόσμο και ό,τι τον αφορά.

 

Είναι, όμως, δεδομένο ότι ο Θεός σε αγαπά ό,τι και να είσαι, ενδιαφέρεται για σένα παραπάνω από ό,τι εσύ για τον εαυτό σου, για ουσιαστικά και επουσιώδη που σε αφορούν, και ότι είναι στη ζωή σου διακριτικά και αθόρυβα, σεβόμενος την ελευθερία του προσώπου σου.

Όπως, βέβαια, είναι δεδομένο πως η παρουσία μας σε αυτό τον κόσμο έχει ημερομηνία λήξης.

Η συνειδητοποίηση των «δεδομένων και μη δεδομένων», μπορεί να δημιουργήσει εσωτερική ανασφάλεια και αγωνία. Όπως μπορεί και να οδηγήσει στην «καλή αγωνία» για να ζήσουμε αληθινά και τέλεια τα χρόνια που μας δόθηκαν ως δώρο, ακόμα και αν περνούμε τη δυσκολία μας που, και αυτή τελικά, ετοιμάζει μια νέα άνοιξη ζωής.

Αν ο τρόπος που βλέπουμε τα όσα θετικά και αρνητικά μας συμβαίνουν καθορίζει τη χαρά ή τη μιζέρια μας, αντιλαμβανόμαστε το πόσο η ζωή μας θα γεμίσει με αισιοδοξία, ελπίδα και πληρότητα, αν τα δούμε μέσα από την Ανάσταση του Θεανθρώπου που «εξήλθε νικών και ίνα νικήση», και μαζί Του κι εσύ, κι εγώ, κι ο καθένας που Του απλώνει το χέρι και ζητά να τον συνανα- στήσει από κάθε μορφή θανάτου.

 

Τα γενέθλια της Θεοτόκου και τα δικά μας

 π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

 Η επέτειος των γενεθλίων μας μάς θυμίζει τα χρόνια που έφυγαν και συγχρόνως μας δείχνει αυτά που έρχονται. Βέβαια, ούτε τα μεν ούτε τα δε μας ανήκουν. Το ‘τώρα’ είναι  το δεδομένο που έχουμε, αυτό ζούμε, σ’ αυτό στηριζόμαστε.

Άλλωστε, η παρουσία μας στον κόσμο δεν επηρεάζει παρά ελάχιστους ανθρώπους, συγκριτικά με την ανθρωπότητα. Κι εμείς θα φύγουμε, όπως τόσοι άλλοι, χωρίς νάναι σίγουρο ότι δεν θα ξεχαστούμε σύντομα από αυτούς που αγαπήσαμε.

Όμως, η «επέτειος των γενεθλίων» της Παναγίας, στις 8 του Σεπτέμβρη, δεν είναι ασήμαντο γεγονός. Η ζωή της επηρέασε την πορεία του κόσμου! Η γέννησή της προμηνύει τη γέννηση του Σωτήρα του κόσμου! Η παρουσία της προκαλεί χαρά, ασφάλεια, δύναμη κι ελπίδα. Γι’ αυτό και τη «μακαρίζουν πάσαι αι γενεαί» των ανθρώπων, κάτι που για καμιά γυναίκα δεν έκαμαν.

Τα γενέθλια της Θεοτόκου, μαζί με του Χριστού και του Προδρόμου, είναι τα μόνα που γιορτάζουμε οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, γιατί η γέννησή τους σημάδεψε θετικά και ουσιαστικά τη ζωή μας. Ενώ ο Ιωάννης ο Πρόδρομος προετοίμασε τις καρδιές των Ιουδαίων για να δεχτούν το Χριστό, η Θεοτόκος γίνεται ο χώρος του Αχωρήτου, η Μάνα του Κυρίου, η γέφυρα που κατεβάζει το Θεό στη γη και που ανεβάζει εμάς στον ουρανό.

Τα χρόνια που ζούμε κι άρα τα γενέθλια ως υπόμνηση της αρχής της ζωής μας, έχουν αξία στο σημείο που ζούμε για τους άλλους. Στην πραγματικότητα ζούμε την αγάπη ως δόσιμο, ως θυσία, ως προσφορά. Η υπέρβαση αυτή, όχι αναγκαστικά αλλά εκούσια, οδηγεί στην πνευματική ανάπτυξη, στην ωριμότητα και ολοκλήρωση του προσώπου. Το αντίθετο σμικραίνει την ύπαρξή μας, μας περιορίζει στη φθαρτότητα και το θάνατο κι άρα μας στερεί τη ζωή.

Η παρθένος Μαρία, η Κεχαριτωμένη, έζησε για τους άλλους, αποδέχεται το σταυρό της ταπεινά και αναδεικνύεται «τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Έτσι, και όποιος «ταπεινά και σιγανά» βαστάζει τον προσωπικό του σταυρό, ακόμα και περιφρονώντας τον με το να μην ασχολείται μ’ αυτό, αρχίζει ν’ αγγίζει τα κράσπεδα της δόξας της Θεοτόκου, γίνεται ο ίδιος ζωντανή ανάπαυση που αναπαύεται και αναπαύει, «μακαρίζεται» από τους εγγύς και τους μακράν.

Αν και η μακροζωία είναι επιθυμητή, εν τούτοις δεν φέρνει από μόνη της την ευτυχία. Η ποιότητα ζωής μας που έχει βάση την κοινωνία, τη σχέση με το όντως Πρόσωπο, τον Ιησού Χριστό, και τους αδελφούς Του, καθορίζει τον Παράδεισο από το «νυν αιώνα». Έχοντάς τον στην καρδιά μας τον παίρνουμε μαζί μας στην αιωνιότητα.

Έτσι, τα χρόνια της ζωής μας αποκτούν μεγαλειώδη αξία! Γίνονται σημαντικά και γινόμαστε αιώνιοι, όπως φαίνεται δυναμικότερα στην Παναγία, που η γέννησή της «χαράν εμήνυσε πάση τη οικουμένη», αφού έρχεται στον κόσμο μας η Μητέρα του Θεού ημών.

 

 

Παναγία του Χάρου, «Επί των τύπων των …κρίνων»!

Παναγία του χάρου.

Το εξωμονάστηρο της Παναγίας του Χάρου

Γράφει ο επιστάτης του Ιερού Προσκυνήματος Παναγίας του χάρου Αρχιμανδρίτης του Οικουμενικού Θρόνου Νικηφόρος Κουμουνδούρος

 

Βρισκόμαστε στα 1600 μ.Χ. Μοναχοί από την Ιερή Μονή της Πάτμου φτάνουν στη Λειψώ της Δωδεκανήσου και χτίζουν σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από το χωριό το εξωμονάστηρο «Παναγία του χάρου».

Ο Ναός είναι τρισυπόστατος, χτισμένος σε ρυθμό βυζαντινό. Τον διακρίνει ο χαμηλός τρούλος, τα ακανόνιστα τόξα, που γι’ αυτό αισθητοποιούν μια ασυνήθιστη γοητεία, τα λιγοστά και στενόμακρα παράθυρα, που το φειδωλό φως τους υποβάλλει τον προσκυνητή.

Το διάβα των αιώνων άφησε ανέπαφη την εκκλησία, ενώ ερήμωσε τα γύρω κελιά των μοναχών. Μα σεβάστηκε το ιερό κειμήλιό τους, την πρωτότυπη και θαυματουργική εικόνα της «Παναγίας του Χάρου».

Πρωτοτυπία στην εικόνα δίνει το γεγονός ότι η Παναγία ιστορείται να κρατά το Χριστό όχι ως βρέφος, αλλά κρεμάμενο νεκρό στο Σταυρό του μαρτυρίου. Και επειδή οι έννοιες νεκρός και Χάρος σχετίζονται, η εικόνα, και γενικότερα η εκκλησία, ονομάστηκε «Παναγία του Χάρου».

Πλήθος προσκυνητών έρχονται στις 23 Αυγούστου, για να κλίνουν το γόνυ μπροστά στην εικόνα του θαύματος με το ακόλουθο ιστορικό:

Τον Απρίλιο του 1943 η ευσέβεια μιας κοπέλας τοποθέτησε στην εικόνα άσπρους κρίνους. Αυτοί ξεράθηκαν, όπως ήταν φυσικό. Μα ξαφνικά τον Ιούλιο οι αποξηραμένοι κρίνοι άρχισαν παράδοξα να αποκτούν χυμούς και μάλιστα όσο πλησίαζε η γιορτή της 23ης Αυγούστου έφτασαν να βγάζουν μπουμπούκια μοσκομύριστα, ολοκληρωμένα την ημέρα του πανηγυριού της.

Το θαύμα αυτό πραγματοποιείται από τότε μέχρι σήμερα. Και προσφέρεται ως ευλογία της Παναγίας του Χάρου σε κάθε προσκυνήτρια ψυχή, αλλά συγχρόνως και ως «σημείον αντιλεγόμενον» για τους άπιστους που, ενώ «θέτουν τον δάκτυλον επί των τύπων των …κρίνων», πασχίζουν να το εξηγήσουν με λογικοφανείς ερμηνείες, γεννημένες από τη θολοκουλτούρα τους.

Κι όμως η «Παναγία του Χάρου» είτε για χάρη των πιστών της είτε για προβληματισμό των απίστων συνεχίζει το θαύμα της. Και μας καλεί όλους να πυκνώσουμε με την παρουσία μας τη στρατιά των πανηγυριωτών και να οδεύσουμε σ’ αυτήν, για να αποθέσουμε τις ελπίδες μας και τους οραματισμούς μας.

 Για μία ακόμη φορά εορτάζουμε την ανάσταση του Χριστού, το Πάσχα του Κυρίου, την ολόφωτη Λαμπρή, τη χαρούμενη Πασχαλιά, τη μοναδική Αυτοανάσταση. Το κενό μνήμα δίνει μνήμες ζωηφόρες. Εκκλησίες λαμπροφώτιστες, παπάδες λαμπροφορεμένοι, πρόσωπα που λαμποκοπούν. Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός τα λέει ωραία: “Χριστός Ανέστη! Νέοι, γέροι και κόρες, όλοι μικροί, μεγάλοι ετοιμαστείτε. Μέσα στις εκκλησιές τες δαφνοφόρες, με το φως της χαράς συμμαζωχτήτε. Ανοίξτε αγκαλιές ειρηνοφόρες ομπροστά στους αγίους και φιληθήτε. Φιληθήτε γλυκά χείλη με χείλη. Πέστε: Χριστός Ανέστη, εχθροί και φίλοι”.

Εορτάζεται η τροπαιοφόρα νίκη της ζωής κατά του φοβερού θανάτου. Η χάρη και η χαρά δεν εξαντλούνται στο πασχαλινό γεύμα, τα κόκκινα αυγά και το αρνί. Η Ανάσταση του Χριστού γεμίζει την καρδιά φως, την ψυχή αγαλλίαση, τον νου αισιοδοξία, τη ζωή νόημα. Η εορτή δεν ολοκληρώνεται στα πασχαλινά έθιμα της πατρίδος μας. Η εορτή είναι κυρίως πνευματική. Βιώνεται στην ωραιότατη μεταμεσονύκτια θεία λειτουργία, στη θεία μετάληψη, τη θεία κοινωνία. Τελείωσε το κατανυκτικό Τριώδιο. Αρχίζει το πανευφρόσυνο Πεντηκοστάριο. Ξεκινά μια νέα ζωή μέσα στη μυροβόλα άνοιξη.

Ο κάθε πιστός, κατά τον κορυφαίο άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο, αποφασίζοντας ελεύθερα να μισήσει την αμαρτία, αφήνεται στο καθαρτικό λουτρό της μετανοίας με γλυκά και χαροποιά δάκρυα, με καρδιά ταπεινωμένη, και συμμετέχει με λαχτάρα, φιλότιμο και μεράκι στην αναστάσιμη Θεία Ευχαριστία, κι έτσι ενώνεται με τον αναστηθέντα Χριστό και αναγεννάται και θαυματουργά. Εισερχόμενος κανείς στον τάφο της μετανοίας και της ταπεινώσεως, αναγκάζει, κατά κάποιον τρόπο, να κατεβεί εκεί ο ίδιος ο Χριστός, όπως κατήλθε στον Άδη, για να μας αναστήσει και ζωοποιήσει. Με τον τρόπο αυτό, αυτός που συναντήθηκε μαζί Του παρατηρεί έκθαμβος τη δόξα της αναστάσεώς Του. Η ανάσταση δηλαδή της ψυχής είναι η μυστική ένωση με την όντως ζωή και η αρχή μιας καινούργιας ζωής εν Χριστώ Ιησού Σταυροαναστηθέντι.

Η Ανάσταση δίνει νέα διάσταση στη ζωή μας όλη. Η Ανάσταση δεν εξαντλείται σε εκείνη την υπέροχη νύχτα, αλλά μακραίνει, βαθαίνει και μπορεί να βιώνεται καθημερινά, εμπειρικά και στο βάθος της καρδιάς. Η Ανάσταση του Χριστού για τον πιστό και ευσυνείδητο χριστιανό είναι βίωμα συνεχές απαράμιλλο και ανέκφραστο. Ο Χριστός ανασταίνεται εντός μας. Μας φωτίζει, μας εμπνέει, μας κάνει διαφανείς, χριστοφόρους και θεοφόρους. Η θέα του φωτός δεν τυφλώνει, αλλά παραμυθεί και προβληματίζει αισιόδοξα.

Το φως του Χριστού μας φωτίζει, μας λαμπρύνει, μας ανασταίνει. Ζωοποιεί τη ναρκωθείσα από τις αμαρτίες ψυχή μας. Αισθανόμεθα ζωηρά τη χάρη τη θαυματουργό. Θεωρούμε εντός μας το φως το αληθινό. Γνωρίζουμε πλέον καλά ποιος μας ανασταίνει και δοξάζει. Κατά τον μεγάλο Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, ο Χριστός αναστήθηκε και διέλυσε τα δεσμά του θανάτου. Εμείς ανιστάμεθα με το που ο Χριστός συνθλίβει τις αλυσίδες των αμαρτιών μας. Τη νύχτα της Αναστάσεως δεν έχει κανείς δικαίωμα να κλαίει. Από τον τάφο του Χριστού ανέτειλε δυνατό, ωραίο και ανεξάντλητο φως, που σφουγγίζει δάκρυα, συγχωρεί πταίσματα, σβήνει αμαρτίες. Κανένας να μην απελπίζεται ποτέ για τα όποια αμαρτήματά του, όσο μεγάλα και να είναι. Ο ήλιος της δικαιοσύνης ανέτειλε από το κενό μνημείο. Τώρα υπάρχει διέξοδος, φως στο τούνελ, συγκινητική ευκαιρία ανεφοδιασμού, ενισχύσεως κι ευλογίας.

Το Πάσχα δεν είναι μόνο για διασκέδαση. Είναι σημαντική ευκαιρία φωτός, χάριτος κι ελπίδος. Νικηφόροι, χριστοφόροι, φωτοφόροι οι χριστιανοί μας, γνωρίζουν πολύ καλά να μην αγχώνονται, να μη βιάζονται, να μην παρασύρονται από μάταια λόγια. Καλούμεθα σε συνεχή επαγρύπνηση προς εξαφανισμό κάθε ίχνους απογνώσεως δαιμονοκίνητης. Λέγοντας “Χριστός Ανέστη” να το εννοούμε. Να το λέμε και με την καρδιά. Ο λαοφίλητος Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ έλεγε καθημερινά, ολοχρονίς σε όλους: “Χριστός Ανέστη, χαρά μου”. Βίωνε τη χαρά της Αναστάσεως μέσα του και γι’ αυτό συνεχώς έλεγε: “Χριστός Ανέστη, χαρά μου”. Ζούσε τη χαρά της Αναστάσεως, ήταν αληθινά χαρούμενος, και αυτό διαλαλούσε χαρούμενα.

Πάσχα σημαίνει πέρασμα. Από το σκοτάδι στο φως, από την αμαρτία στην αρετή, από τον βυθό στην επιφάνεια. Ο καιρός είναι καλός, η κρίση μεγάλη, το Πάσχα παρόν. Αγαπώντας το φως, αγαπούμε τη διαφάνεια. Η διαφάνεια χαρίζει ελευθερία, άνεση και αληθινή χαρά. Πάσχα Κυρίου Πάσχα, θανάτου εορτάζουμε, άλλης βιοτής απαρχή. Σκιρτούν οι καρδιές και φωτίζονται τ’ άφωτα βάθη.

Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

 

  ΠΡΟΓΡΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ  Μ. ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ  2024

 Σαββατο του Λαζαρου: θεια λειτουργια 7-9 π.μ

    Κυριακή  Βαΐων :πρωι θεια λειτουργια 7:30-10 π,μ  Aπόγευμα  όρθρος ακολουθία  Νυμφίου.   Ωρα 7:30
       Μ. Δευτέρα:   Απόγευμα   όρθρος   Ωρα  7:30
       Μ. Τρίτη: προηγιασμενη θεια λειτουργια 7:30-9 π,μ Απόγευμα  όρθρος  Ωρα  7:30

 M.Tετάρτη: Πρωί  Ι.Ευχέλαιο  Ωρα 10:30  Απόγευμα  όρθρος Ωρα   7:30
       Μ.Πέμπτη:  Πρωί  Εσπερινός-Θεία  Λειτουργία   Ωρα  7:30-9:00
          Τρισάγιο στο κοιμητήριο (ενα για όλους) Ωρα 10:30 π.μ
               Απόγευμα  ακολουθία των Αγίων παθών  Ωρα 7:15 μ.μ (ΣΤΟΛΙΣΜΟΣ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ)
      Μ.Παρασκευή:  Πρωί  ακολουθία Μεγ. Βασιλικών ωρών  Ωρα 8:30π.μ 
         Εσπερινός αποκαθήλωσης  Ωρα  10:30 π.μ
          Απόγευμα  επιτάφιος  θρηνος ωρα 7.30 μμ

        (Λιτάνευση Προς το κοιμητιριο,εξοδος 9:30MM) 
     Μ.Σάββατο:  Πρωί εσπερινός-θεία λειτουργία (ΠρώτηΑνάσταση)

Ωρα 7:30-9:00
            Βράδυ έναρξη  πανυχίδος  Ωρα 11:15
            Ανάσταση  Ωρα 12:00  και  εν συνεχεία  θείαλειτουργία  Αναστάσεως  εως  2.00π μ
       Κυριακή Πάσχα:  Εσπερινός Αγάπης  Ωρα 6:00 μ.μ
       Δευτέρα του Πάσχα:  Όρθρος  θεία λειτουργία  Ωρα 7:30- 9:30 π.μ
       Τριτη του Πάσχα:  Όρθρος  θεία λειτουργία  Ωρα 7:30- 9:30 π.μ

Παρασκευη του Πάσχα:/ζοωδοχου πηγης/ Όρθρος  θεία λειτουργία Ωρα 7:30- 9:30 π.μ

 ΚΑΛΗ  ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ                                  
                                                                                       ΚΑΛΗ   ΑΝΑΣΤΑΣΗ
                                                                                       Π.ΠΕΤΡΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ
                                                                                       ΤΗΛ: 6953096639