ΕΒΔΟΜΑΔΑ Α ΝΗΣΤΕΙΩΝ

 

                                Α   ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΗΣΤΕΙΩΝ  

  

ΤΕΤΑΡΤΗ΄΄ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ  ΠΡΩΙΝΗ 7.30-9.30 πμ 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ   ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ 6.30μμ

ΣΑΒΒΑΤΟ  Α ΝΗΣΤΕΙΩΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 7.00-9.00πμ

ΚΥΡΙΑΚΗ Α ΝΗΣΤΕΙΩΝ  Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ  7.15- 10.ΟΟ πμ

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11.30πμ

AΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ

 

 2026 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 22 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ (Ματθ. 6, 14-21)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στην Άνω Ράχη, στις 9/3/1997)

Μόνιμες αποκριές

Η περασμένη Κυριακή και η σημερινή, είναι Κυριακές που έχουμε

απόκριες. Απόκριες βέβαια στην εκκλησιαστική γλώσσα σημαίνει ότι τρώμε

για τελευταία φορά καταλύσιμα φαγητά και ειδικά για σήμερα, ψάρια και τυριά.

Από αύριο έχουμε νηστεία και περισσότερη προσευχή.

Εμείς όμως τις Απόκριες κάνουμε άλλα. Φοράμε μάσκες και έτσι

αστειευόμαστε μεταξύ μας. Πειράζουμε τον κόσμο, καλυπτόμενοι κάτω από το

προσωπείο που φοράμε. Και ο άλλος ψάχνει να δει ποιος ήταν αυτός που τον

κορόιδεψε και δεν μπορεί να το βρει εύκολα, όταν μάλιστα ο μεταμφιεσμένος

παραποιεί την φωνή του.

Είναι έθιμο, να γίνονται τέτοιου είδους μασκαρέματα τις ημέρες αυτές.

Αλλά το κακό είναι ότι κάποιοι άνθρωποι, έχουν μασκαρέματα και απόκριες

όλο τον χρόνο. Πώς γίνεται αυτό;

Λέγει ένας σοφός άνθρωπος: «Μας αρέσει, ν’ ακούμε ψεύτικα λόγια.

Ψεύτικους επαίνους. Επαίνους, όχι για το πραγματικό μας πρόσωπο αλλά για

το υποκριτικό μας προσωπείο. Και τα συνηθίσαμε τόσο πολύ αυτά τα ψεύτικα

λόγια, ώστε την μάσκα της δήθεν καλωσύνης μας που φορούμε, την

θεωρούμε πραγματικό μας πρόσωπο. Και δεν μπορούμε πια να ξεχωρίσουμε,

ούτε εμείς οι ίδιοι, ποιος είναι ο αληθινός εαυτός μας και ποιο είναι το

μασκάρεμά μας με ένα προσωπείο. Ένα προσωπείο, που το «ντυνόμαστε»

και προσπαθούμε να φερνόμαστε σύμφωνα με τα λόγια, που μας αρέσει να

ακούμε. Τόσο πολύ μας αρέσει, που όταν μας τα λένε, τρίβουμε το στήθος

μας και λέμε: ‘’τι ωραία, τι καλά’’»!

Οι πνευματικές μάσκες

Ο άνθρωπος πρέπει να είναι, απέναντι του εαυτού του πρώτα,

ειλικρινής. Να αγαπάει την αλήθεια και να θέλει να ξέρει για τον εαυτό του την

αλήθεια. Και το δεύτερο είναι, να θέλει να ακούει την αλήθεια.

Γιατί αδελφοί μου; Όταν ακούμε την αλήθεια έχουμε πρώτα απ’ όλα

σωστή εικόνα για τον εαυτό μας. Δεν έχουμε μάσκα. Και αν η αλήθεια είναι

λιγάκι δυσάρεστη, θα φροντίσουμε να διορθωθούμε, να γίνουμε καλύτεροι.

Ξέρετε ποιο είναι το πιο ευχάριστο πράγμα στον άνθρωπο;

Είναι ο καθρέφτης. Είτε είμαστε παιδιά, είτε έχουμε μεγαλώσει, ο

καθρέφτης μάς αρέσει. Θέλουμε να βλέπουμε το πρόσωπό μας. Μας αρέσει

να το βλέπουμε ωραίο. Και προπαντός, ακόμη περισσότερο, μας αρέσει να

βλέπουμε το πρόσωπό μας να έχει κάποια καλωσύνη. Τα μάτια μας να είναι

καθαρά. Διότι μας αρέσει να είναι ο εαυτός μας καλός. Περισσότερο από

όμορφος εξωτερικά, μας αρέσει να είναι καλός στην ψυχή. Έτσι μας έχει

φτιάξει ο Θεός. Η μέσα καλωσύνη, να μας είναι πιο ευχάριστη και πολύ πιο

ποθητή από την έξω καλωσύνη, την ομορφιά και την λεβεντιά.

Τι κρίμα όμως! Επειδή μας είναι πολύ δυσάρεστο να βλέπουμε τον

εαυτό μας άσχημο εσωτερικά, καταντάμε να φοράμε ένα πνευματικό

2Κυριακή τῆς Τυρινῆς 1997. 9/3/1997

προσωπείο και να υποκρινόμαστε. Να παρουσιάζουμε τον εαυτό μας

διαφορετικό. Επί παραδείγματι: Κάνω ένα σωρό αμαρτίες. Αλλά όταν με

ρωτήσουν απαντώ: «Δόξα τω Θεώ, δεν έχω φτάσει στο χάλι του τάδε ή του

τάδε. Μια χαρά είμαι! Αλλά αυτά τα πράγματα που κάνει εκείνος εκεί, είναι

απαράδεκτα». Όμως, δεν θέλεις να παραδεχτείς ότι κι εσύ τα ίδια κάνεις!

Φοράω λοιπόν το προσωπείο, της αρετής.

Πηγαίνω στην Εκκλησία και στέκομαι -όπως πρέπει να γίνεται- με

ευλάβεια. Θα πεις «κακό είναι;» Αντιθέτως είναι πολύ καλό! Όπως και πολύ

καλό είναι να στιγματίζουμε το κακό. Όχι όμως με τη σκέψη ότι θα το

συνεχίσω. Αλλά με την σκέψη ότι από τώρα και πέρα το διορθώνω. Γιατί όταν

φορώ το προσωπείο, για να σκεπάσω την αμαρτία μου, και να τη συνεχίσω,

τότε είμαι, μασκαράς. Αλλά κάποτε οι μάσκες πέφτουν.

Τι ακούσαμε την περασμένη Κυριακή; Θα έλθει ο Υιός του ανθρώπου

και «θα καθίσει επί θρόνου δόξης αυτού». Και θα μαζευτούν έμπροσθέν Του

όλοι οι άνθρωποι. Από την εποχή του Αδάμ μέχρι και την δευτέρα Παρουσία.

Και τότε θα ξεχωρίσει καλούς και κακούς, με την ευκολία που ξεχωρίζει ο

τσοπάνης τα πρόβατα από τα κατσίκια. Δηλαδή τι σημαίνει αυτό; Δεν θα

μπορέσουμε τότε να του παραστήσουμε τον καλό. Δεν θα γελαστεί από το τι

θα πούμε για τον εαυτό μας.

Όταν στις συναλλαγές μας μιλάμε για τον εαυτό μας, ισχύει αυτό που

λέμε στο ρωμαίικο:

-Ο καθένας είναι ό,τι δηλώσει.

Τότε όμως, δεν θα ισχύει αυτό που θα δηλώσεις. Θα πέσουν οι

μάσκες. Και τι θα γίνει; Θα γελάσουν με την καρδιά τους οι άνθρωποι και οι

άγγελοι για μερικούς, που θα πέσει η μάσκα τους την ημέρα την φοβερά της

δευτέρας Παρουσίας. Αλλά και τώρα πέφτει μερικές φορές η μάσκα, όταν

βλέπεις έναν άνθρωπο, να τρελαίνεται από κάποιο πάθος και να μη

συγκρατιέται με τίποτε. Πού να μπορέσει να συγκρατηθεί το ταλαίπωρο το

παιδί ή και ο ταλαίπωρος ο γέρος, από εκείνα που τα άφησε να γίνουν η

λαχτάρα του, και χάνει το εαυτό του, όταν τα βλέπει μπροστά του. Τότε είναι

που πέφτει η μάσκα.

Ο σκοπός είναι, να μην πέσει η μάσκα με εξευτελισμό δικό μας, και

μάλιστα ενώπιον των αγίων και των αγγέλων και το χειρότερο, ενώπιον του

Κυρίου της δόξης, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ο οποίος έγινε άνθρωπος

και σταυρώθηκε για μας, για ένα και μοναδικό σκοπό: Να μας φρονηματίσει.

Να μας φωτίσει να διορθωθούμε μόνοι μας. Για να γίνει το ξεμασκάρεμά μας,

όχι εξευτελισμός, αλλά τιμή και δόξα. Ακόμη και εδώ στη γη. Υπάρχει

μεγαλύτερη τιμή για έναν άνθρωπο, να κουβεντιάζουν οι άλλοι και να λένε:

«Είχε μερικά ελαττώματα κι αυτός, όπως όλοι μας. Αλλά διορθώθηκε. Και

πώς διορθώθηκε! Έκανε αγώνα, παιδάκι μου! Πολύ αγώνα. Νήστεψε,

προσευχήθηκε, πάλεψε. Είναι λεβεντιά πνευματική».

Μάνα, μείνε όπως σε ήξερα!

Ένας νέος, χωριατόπαιδο, έγινε καλόγηρος. Πήγε στο Μοναστήρι, και

έζησε εκεί, αγωνιζόμενος με νηστείες και με προσευχές. Έπειτα έγινε και

καλός κληρικός. Όταν πέθανε ο αρχιεπίσκοπος του τόπου, τον εκλέξανε

διάδοχό του. Και ακούστηκε ότι το παιδί αυτό έγινε δεσπότης, και την τάδε

ημέρα ενθρονίζεται.

3Κυριακή τῆς Τυρινῆς 1997. 9/3/1997

Το ’μαθε και η μητέρα του, που είχε να το δει απ’ όταν έφυγε, και είπε:

«Πάω να καμαρώσω το παιδί μου. Αλλά πώς να πάω με αυτά τα παλιόρουχα,

η φτωχή;»

Πήγε σε κάτι φιλενάδες της, πλούσιες γυναίκες, και τις παρακάλεσε να

της δώσουν κανά ρουχαλάκι να βάλει επάνω της. Της έδωσαν τα καλύτερα

που είχαν. Ντύθηκε σαν αρχόντισσα. Πήγε στην τελετή, και όταν ο Δεσπότης

βρισκόταν στο θρόνο του, πήγε να τον προσκυνήσει.

Εκείνος έκανε πως δεν την γνώρισε, και της λέει:

-Ποια είσαι;

Του απάντησε με λαχτάρα:

-Η μητέρα σου παιδάκι μου! Η μητέρα σου!

-Η μητέρα μου, της λέει, ήταν μια φτωχή γυναίκα. Και δουλεύει μέρα-

νύχτα να βγάλει ένα μεροκάματο. Και εγώ βλέποντας την αρετή και την θυσία

της, έγινα καλόγηρος, για να υπηρετήσω με τον ίδιο τρόπο τον Θεό, με

ταπείνωση και απλότητα. Όπως υπηρετούσε εκείνη το σπίτι της και τους

άλλους. Εσύ ποια είσαι; Πού τα βρήκες αυτά τα ρούχα;

-Μου τα έδωσαν παιδάκι μου, για να φανώ και εγώ επίσημη, σε μια

τέτοια τελετή.

-Πέταξέ τα από πάνω σου, μητέρα μου, να σε δω όπως σε ήξερα. Να

σε καμαρώσω, όπως σε καμάρωνα σε όλη μου τη ζωή. Για να θαυμάσω για

μια ακόμη φορά την καλωσύνη σου και την ταπείνωσή σου, που με δίδαξες να

αγαπάω τον Θεό.

Τα πέταξε από επάνω της και τότε κατέβηκε από τον θρόνο ο

δεσπότης, την αγκάλιασε την φίλησε και φίλησε και το χέρι της λέγοντας:

«Εσύ με έκανες αυτό που είμαι. Εσύ με τα έμπρακτα διδάγματά σου,

ταπείνωσης, αγάπης, ευσέβειας και καλωσύνης. Σε όλη σου τη ζωή ήσουνα

εκείνο που φαινόσουνα και κάτι περισσότερο και κάτι βαθύτερο. Δεν ήθελα

μαννούλα μου, να σε δω μασκαρεμένη».

Και ο Χριστός έτσι μας θέλει. Απλούς και ταπεινούς. Διαφανείς. Να

βλέπει την καρδιά μας. Να του την δείχνουμε την καρδιά μας, με την

προσευχή μας, που τον επικαλούμαστε και λέμε:

«Θεέ μου, συγχώρεσέ με τον αμαρτωλό. Εγώ τα ξέρω τα αμαρτήματά

μου. Εσύ τα ξέρεις. Σου τα ομολογώ και σε επικαλούμαι. Λυπήσου με». Και

μετά, είναι η τάξη της Εκκλησίας, αυτή την αγία περίοδο που λέγεται

Σαρακοστή, πάμε και εξομολογούμεθα, για να βγάλουμε την μάσκα μας

ενώπιον του Χριστού.

Αυτή είναι η εξομολόγηση. Βγάζουμε την μάσκα ενώπιον του Χριστού.

Λέμε τα αμαρτήματά μας στον πνευματικό. Ζητούμε συγχώρηση. Μετά

νηστεύουμε με ταπείνωση. Προσευχόμαστε με ταπείνωση. Και πάμε να

συναντήσουμε τον Χριστό, στη Θεία Κοινωνία. Ιδιαίτερα αυτή την αγία

περίοδο της Σαρακοστής.

Να μας αξιώσει ο Θεός, να πετάξουμε την αμαρτία από πάνω μας.

Να μην μείνουμε για όλη μας τη ζωή μασκαράδες. Να μη χρειαστεί να

μας βγάλει την μάσκα ο Χριστός την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας. Να την

βγάλουμε τώρα εμείς. Και να παρουσιαστούμε ενώπιόν Του όπως είμαστε.

Για να μας δώσει στολή δόξης, την χάρη Του, την αγάπη Του, την ευλογία

Του. Αμήν.-

 2026 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 15 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ

Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ (Ματθ. 25, 31-46)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα, Παπαδάτες 18/2/2001)

Κριτήριο η αιώνια ζωή

Σήμερα η αγία μας Εκκλησία μάς θυμίζει ότι θα έλθει πάλι ο Χριστός,

για να αποδώσει στον καθένα τον μισθό του ανάλογα με τον κόπο του. Θα

έλθει, όχι όπως την πρώτη φορά ταπεινός, αλλά με όλη την λάμψη της

θεότητος. Και θα βρει στη γη όχι μόνο καλούς ανθρώπους, εναρέτους,

πρόβατα της ποίμνης του, αλλά και κατσίκια. Και ερίφια.

Όταν θα καθίσει στο θρόνο Του, δεξιά Του θα σταθούν οι δίκαιοι, τα

πρόβατά Του. Αριστερά οι αμαρτωλοί, τα κατσίκια.

Και ο Κύριος θα πει στους δικαίους: «Δεύτε οι ευλογημένοι του Πατρός

μου κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν Βασιλείαν...».

Γιατί ερχόμαστε στην Εκκλησία;

Γιατί βαφτιζόμαστε;

Γιατί δεν ζούμε ελεύθερα και άτακτα αλλά παντρευόμαστε στην

Εκκλησία;

Γιατί νηστεύουμε;

Γιατί προσευχόμαστε;

Γιατί αγωνιζόμαστε να μην μπουν κακοί λογισμοί και κακές διαθέσεις

στην καρδιά μας;

Γιατί θεωρούμε καταστροφή την κλεψιά, την ανηθικότητα και τόσες

άλλες αμαρτίες;

Γιατί;

Γιατί ξέρουμε ότι αυτά δεν είναι ευάρεστα στο Θεό. Και ξέρουμε ότι

εκείνη την ημέρα θα μας αμείψει γι’ αυτή την καλή προσπάθειά μας. Ξέρουμε

ακόμη ότι αυτή η ζωή είναι πρόσκαιρη. Θα τελειώσει.

Πόσοι πέρασαν πριν από μας; Πόσο έζησε ο καθένας; Πενήντα χρόνια;

Εκατό; Περισσότερα; Τι ήταν; Μια σταγόνα. Η επίγεια ζωή όλων των

προγόνων μας κάποια στιγμή τελείωσε.

Τα στραγάλια δεν έχουν προτεραιότητα

Αλλά υπάρχει η αιώνια ζωή, η οποία είναι μπροστά και μας περιμένει.

Και μάλιστα εκείνη η ζωή, που θα αρχίσει από την ημέρα που ο Κύριος μας, ο

Ιησούς Χριστός, θα ξανάρθει στον κόσμο, για να αποδώσει στον καθένα

ανάλογα με τα έργα του.

Πόσα θα είναι εκείνα που θα αποδώσει; Εκατονταπλάσια; Χιλιαπλάσια;

Εκατομμυριοπλάσια;

Μπορεί να συγκριθεί το πρόσκαιρο με το αιώνιο;

Μπορεί να συγκριθεί ποτέ, ας πούμε ένα παράδειγμα, ένα λουκούμι ή

ένα στραγάλι με μια ευεργεσία που δίνει νόημα και κάνει ευτυχισμένη όλη τη

ζωή μας;

Υπάρχει άνθρωπος πιο κουτός στον κόσμο, από αυτόν που προτιμά το

στραγάλι και το λουκούμι, από την σωστή οικοδόμηση της ζωής του πάνω στη

γη;

2Κυριακή τῆς Κρίσεως. 18/2/2001

Πώς τότε μπορεί να είναι ποτέ μυαλωμένος ο άνθρωπος εκείνος, που

προτιμάει την επίγεια ζωή, την πρόσκαιρη, από την αιώνια; Το κριτήριο που

χωρίζει τους ανθρώπους σε πρόβατα και σε κατσίκια, είναι το τι έχει μέσα

τους προτεραιότητα. Τι είναι το πιο σπουδαίο για τον καθένα μέσα στην

καρδιά του.

Να φάει, να πιεί, να διασκεδάσει; Ή η ψυχή του και ο Χριστός;

Τι θεωρεί πιο μεγάλο;

Τον κόσμο; Τον εαυτό του; Ή τον Χριστό;

Την σάρκα του ή τον Χριστό;

Την κοιλιά του ή την ψυχή του;

Το πείσμα του ή το θέλημα του Θεού;

Αυτά τα πράγματα δεν επιτρέπεται ποτέ να τα αφήνουμε να είναι

συγκεχυμένες καταστάσεις. Δεν επιτρέπεται να μην ξέρω γιατί αγωνίζομαι. Να

μην ξέρω τι έχει μέσα μου προτεραιότητα, τι είναι για μένα το μεγαλύτερο, και

ξαφνικά να το καταλαβαίνω, όταν πια είμαι - τι κρίμα! - πουλημένος στο

στραβό φρόνημα και στην αμαρτία. Είναι κρίμα τότε να το καταλαβαίνω ότι

κάτι δεν πήγε καλά στη ζωή μου, και τότε να προσπαθώ να ελευθερωθώ και

να μην μπορώ.

Τι θα πει σκλαβιά;

Μας λέει η Αγία Γραφή:

Είχε πάει «ο Ισραήλ», δηλαδή τα παιδιά του μεγάλου πατριάρχη Ιακώβ,

στην Αίγυπτο. Τους πήρε κοντά του ο Ιωσήφ, για να τους προστατεύσει, να

μην πεθάνουν από την πείνα, που τότε είχε πέσει στη γη. Πέρασαν τα χρόνια

και ο Ιωσήφ πέθανε. Οι βασιλιάδες της Αιγύπτου τους μίσησαν τους Εβραίους

και τους καταταλαιπώρησαν σε σκληρές δουλειές, για να τους αφανίσουν.

Εκείνοι στέναζαν. Και ο Θεός έβλεπε, και άκουγε. Και εμφανίσθηκε στον

προφήτη Μωυσή και του είπε:

-Πήγαινε. Σε στέλνω εγώ να ελευθερώσεις αυτόν τον λαό. Να τους

πεις: Είδα την δυστυχία σας. Άκουσα τους στεναγμούς σας. Κατάλαβα τον

πόνο της καρδιάς σας. Είμαι κοντά σας. Εσείς δεν με βλέπετε, αλλά είμαι

κοντά σας. Τα βλέπω, τα ακούω, τα καταλαβαίνω όλα. Εγώ θα σας βγάλω

από την δουλεία. Και θα σας πάρω σε μια γη, όπου θα «ρέει μέλι και γάλα».

Δουλεία είναι, το να πιστεύει ο άνθρωπος ότι το πρώτο και κύριο στη

ζωή του είναι η σάρκα του και το «χώμα». Τα επίγεια. Το σπίτι, το αυτοκίνητο,

τα πολλά χρήματα.

Γη όπου ρέει μέλι και γάλα, δηλαδή όλο γλύκα, είναι η πίστη στον

Χριστό και η ελπίδα στην αιώνια ζωή, στον Παράδεισο, στη δόξα την οποία θα

μας δώσει ο Χριστός όταν έλθει.

Τι σημασία έχει αν κάποιος δούλος του Θεού, που έφυγε από την

πρόσκαιρη ζωή, κοίταζε - όσο ήταν εδώ - να χορτάσει τη ζωή του από

οποιαδήποτε πλευρά; Ποια θα είναι τα καζάντια του τώρα; Τι κέρδος θα έχει

από εκείνα τώρα; Όλα είναι σβησμένα και τελειωμένα. Τι είναι εκείνο που

μένει;

Ένα και μόνο: Τα καλά έργα. Η πίστη, η ευλάβεια, η αφοσίωση στον

Θεό.

Γι’ αυτό λένε οι άγιοι Πατέρες μας, οι διδάσκαλοι της Εκκλησίας, ότι

όταν θα έρθει εκείνη η ημέρα και θα βρεθούμε κοντά στον Χριστό, θα μας

κρίνει με τα λόγια: «Ευ δούλε αγαθέ και πιστέ, σε λίγα ήσουνα πιστός.

3Κυριακή τῆς Κρίσεως. 18/2/2001

Έδωσες στον διψασμένο ένα ποτήρι νερό. Στον πεινασμένο λίγο ψωμί. Τον

άρρωστο πήγες να τον δεις με καλωσύνη. Επειδή είναι εντολή του Θεού η

καλωσύνη. Και φρόντιζες να έχεις μέσα σου το θέλημα του Χριστού το άγιο σε

προτεραιότητα. Έλα τώρα να απολαύσεις εκείνα που σου ετοίμασα».

Όχι εκπτώσεις για την ψυχή μας

Ακούοντας αυτά τα λόγια, να εκτιμάει δηλαδή ο Χριστός σε μας το

ποτήρι το νερό, την μπουκιά το ψωμί που δώσαμε, το γλυκό χαμόγελο που

παίρνουμε σαν σύντροφο και σαν συνοδό μας, όταν πάμε να δούμε τον

άρρωστο και κακοπαθημένο και πικραμένο, για να τον βοηθήσουμε και να τον

παρηγορήσουμε...

...βλέποντας λοιπόν τότε, πώς θα βραβεύει ο Χριστός, δεν θα

ελεεινολογούμε άραγε τον εαυτό μας, για το ότι δεν κάναμε χίλιες φορές

περισσότερα καλά έργα για το θέλημα του Κυρίου; Για τη δόξα τού Χριστού

και για την ψυχή μας;

Λέει η Αγία Γραφή ότι ο πιο άγιος άνθρωπος, που είχε μόνιμα στην

καρδιά του το θέλημα του Θεού και δεν εννοούσε να κάνει από αυτό το

θέλημα ούτε ρούπι παραπέρα, ήταν ο μεγάλος πατριάρχης Αβραάμ. Και

διδάσκει ο άγιος Βασίλειος: Όταν θα έλθει η ημέρα εκείνη, που θα σταθούμε

δεξιά και αριστερά του Χριστού, θα τρομάξουμε που θα δούμε ακόμη και τον

Πατριάρχη Αβραάμ να κλαίει.

Γιατί να κλαίει ο Αβραάμ; Γιατί δεν φρόντισε να κάνει περισσότερα καλά

έργα προς χάριν και προς δόξαν του Χριστού και για την ψυχή του...

Τότε θα καταλάβουμε τι σημασία έχει το άγιο Βάπτισμα, η πίστη και η

ελπίδα στον Χριστό, η αγάπη στους αδελφούς μας, η νηστεία εις δόξαν

Χριστού Τετάρτη και Παρασκευή και την Σαρακοστή - που μετά από λίγο θα

αρχίσει - η εξομολόγηση των αμαρτιών μας, για να τις πετάξουμε από πάνω

μας, και η Θεία Κοινωνία.

Τότε θα φανεί τι είναι το μεγαλείο της πίστης και τι είναι η αθλιότης του

εγκόσμιου φρονήματος.

Αναφέρει ένα τροπάριο: «Προκαθάρωμεν εαυτούς, αδελφοί».

Ας καθαρίσουμε τώρα που είναι καιρός τους εαυτούς μας, αδελφοί, με

ελεημοσύνες, με καλωσύνη και με τη βασίλισσα των αρετών που είναι η

νηστεία και η εγκράτεια. Γιατί; Γιατί η νηστεία και η εγκράτεια μας διδάσκουν,

μας κάνουν να το καταλαβαίνουμε και να το συναισθανόμαστε, ότι η ψυχή έχει

προτεραιότητα από το σώμα, και η αιώνια Βασιλεία του Θεού από την

πρόσκαιρη ζωή.

Γι’ αυτό, και όχι από ιδιοτροπία, οι άγιοι Πατέρες όρισαν να νηστεύουμε

Τετάρτη και Παρασκευή και να κάνουμε πολύ περισσότερη εγκράτεια και

περισσότερες προσευχές κατά την μεγάλη Σαρακοστή. Για να ετοιμαστούμε

για την Ανάσταση.

Πώς τελειώνει το «Πιστεύω»; «Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν

του μέλλοντος αιώνος».

Ο μέλλων αιώνας, αρχίζει με την παρουσία του Κυρίου μας Ιησού

Χριστού. Τότε θα αναστηθούμε. Θα πάρουμε πάλι άφθαρτο το σώμα μας,

αυτό το σώμα, με το οποίο πάνω στη γη αγωνιστήκαμε για το καλό. Και θα

δοξαστεί αυτό το σώμα, μαζί με την ψυχή, στην αιώνια Βασιλεία τού Κυρίου

μας Ιησού Χριστού.

4Κυριακή τῆς Κρίσεως. 18/2/2001

Ας ακούσουμε το μήνυμα που μας έδωσε σήμερα το άγιο Ευαγγέλιο.

Και ας προσπαθήσουμε το μήνυμά αυτό, «ότι ο Θεός είναι πρώτη

προτεραιότητα», να το βάλουμε βαθειά μέσα στην ψυχή μας.

Και μετά;

Αμέσως μετά, προτεραιότητα για μας είναι η ζωή κοντά Του. Και όχι η

επίγεια ζωή. Αμήν.-

 2026 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 8 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ (Λουκ. 15, 11-32)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στην Κρυοπηγή, στις 21/2/1996)

Η θρασύτητα του γυιού και η καλωσύνη του Πατέρα

Η παραβολή του ασώτου υιού που ακούσαμε, μας δείχνει πώς πρέπει

να προσέχουμε τη ζωή μας και το μυαλό μας. Μας διδάσκει ότι στη ζωή μας

πρέπει να έχουμε πρώτα το καθήκον. Και μέσα στο μυαλό και την καρδιά μας

να έχουμε πρώτα απ’ όλα την απέραντη αγαθότητα του Θεού.

Μας είπε ο Κύριος: Ένας Πατέρας είχε δύο γυιούς. Ο ένας είχε το νου

του στον εαυτό του. Στο τι μου αρέσει. Ο άλλος είχε την σκέψη του στο

καθήκον. Τι έχω χρέος να κάνω, απέναντι του Θεού και του πατέρα μου. Ο

πρώτος γυιός, θα λέγαμε ο έξυπνος, πήγε στον πατέρα του και του είπε:

-Πατέρα, τι να το κάνω εγώ να περιμένω να πεθάνεις, για να σε

κληρονομήσω; Τότε που θα ‘χω γεράσει; Εγώ τώρα τα θέλω. Να μας

μοιράσεις την περιουσία, να μπορέσω και εγώ να κάνω ό,τι θέλω. Να χαρώ τη

ζωή μου.

Ο Πατέρας φέρθηκε με καλωσύνη.

-Καλά παιδί μου, να σας τα μοιράσω.

Και μοίρασε την περιουσία του στα δύο. Τα μισά του πρώτου παιδιού

και τα άλλα μισά του άλλου. Και δικά του; Τίποτε. Γιατί ο Πατέρας αυτός δεν

ήταν «του εαυτού του» αλλά «του καθήκοντος». Προτεραιότητα γι’ αυτόν ήταν

τι πρέπει να κάνει για τα παιδιά του. Και έμεινε πανί με πανί.

Ο νεώτερος υιός πήρε το μερδικό του, και έφυγε μακριά. Γιατί κάθε

άνθρωπος που θέλει να «κάνει τη ζωή του», με απλά λόγια, βρώμικη ζωή, δεν

θέλει τα μάτια του Πατέρα του, και των γνωστών του. Θέλει να τους κρυφτεί.

Γι’ αυτό ο νεώτερος πήγε σε χώρα μακρινή. Εκεί ζούσε με αμαρτίες, με

διασκεδάσεις, με πορνείες. Ακούσαμε και στον Απόστολο, ότι η πορνεία είναι

η χειρότερη αμαρτία. Μολύνει όχι μόνο την ψυχή, αλλά και το σώμα. Γι’ αυτό

λέει ο απόστολος Παύλος: «Όλα τα αμαρτήματα βέβαια πρέπει να τα

αποφεύγετε, αλλά ιδιαίτερα φροντίστε να φεύγετε μακριά από την πορνεία.

Γιατί είναι μία από τις χειρότερες αμαρτίες, που διώχνει από την ψυχή την

χάρη του Παναγίου Πνεύματος».

Έτσι αυτός ο νεαρός, εκεί που πήγε, νόμιζε ότι επιτέλους απολαμβάνει

τη ζωή. Αλλά τι γινόταν;

Μια οχιά κρυμμένη στα άνθη

Κάποτε, ένα παιδί, μάζευε λουλούδια. Αλλά μια οχιά που ήταν εκεί

κρυμμένη, το δάγκωσε. Το παιδί πρήστηκε, βασανίστηκε, κινδύνευσε, αλλά

τελικά σώθηκε «ως εκ θαύματος». Βέβαια υπέφερε πολύ και είχε πρόβλημα

σε όλη του τη ζωή. Από τι όλα αυτά; Από το ότι πήγε να μαζέψει λουλούδια

που του άρεσαν.

Όπως πίσω από τα λουλούδια είναι δυνατόν να κρύβεται η οχιά, έτσι

και πίσω από μερικά «πράγματα» που μας είναι ευχάριστα και τα

επιδιώκουμε, μιλάμε για εκείνα που είναι αντίθετα στο θέλημα του Θεού,

κρύβεται μια άλλη οχιά, πιο επικίνδυνη από εκείνη που ξέρουμε. Γιατί η οχιά

2Κυριακή τοῦ Ἀσώτου. 21/2/1996

που ξέρουμε δηλητηριάζει το σώμα. Η άλλη, δηλητηριάζει την ψυχή. Και η μεν

σωματική ζωή, μια ημέρα θα τελειώσει. Η ζωή όμως που πήραμε από τον

Θεό, όταν μας έδωσε ψυχή, και η ζωή που μας χάρισε στο άγιο βάπτισμα, δεν

τελειώνουν. Και έχουμε δυνατότητα και δικαίωμα, να την διατηρήσουμε αιώνια

στην Βασιλεία του Θεού. Αλλά εμείς παίζουμε με τα όμορφα, -αν είναι δυνατόν

να τα πούμε όμορφα- του κόσμου τούτου. Τα φθαρτά και παροδικά.

Θαυμάζουμε τα λουλούδια! Αλλά η ομορφιά τους κρατά λίγες μέρες.

Μετά μαραίνονται. Γίνονται βρωμιά, σαπίζουν. Κατά τον ίδιο τρόπο, εκείνα

που μας γοητεύουν στη ζωή, ένα τίποτε είναι. Πέρασε; Δεν μένει τίποτε. Σαν

το λουλούδι. Έτσι και το τσαλακώσεις λίγο είναι για πέταμα. Τόσο μάταια είναι

η απόλαυση που μας προσφέρει η αμαρτία.

Ήπιες; Τελείωσε το πιοτό; Τι κέρδισες; Μένεις με το ρεζιλίκι του

μεθυσιού.

Ή, όπως λέει ο απόστολος, έπεσε ένας άνθρωπος σε πορνεία. Τι

έμεινε; Τίποτα απολύτως. Μόνο τίποτα; Έμεινε η πίκρα στην ψυχή και το

βάρος της αμαρτίας που κάνει το Πανάγιο Πνεύμα να φεύγει. Και τους

αγγέλους να απομακρύνονται.

Οργίσθηκε κάποιος και θέλησε να βρίσει. Ή να βλαστημήσει. Το έκανε.

Έβρισε και βλαστήμησε. Και λοιπόν; Για μια στιγμή, λέει: «Ε, καλά του την

έκανα του αλήτη». Και μετά; Μετά μόνο το βάρος της ψυχής. Για πόσο;

Μπορεί και για πάντα.

Μακριά από τον Θεό είναι μεγάλη φτώχεια

Πότε δεν θα είναι για πάντα το βάρος της ψυχής; Μόνο όταν ο

άνθρωπος «έλθει εις αίσθησιν». Ο άσωτος σιγά-σιγά ξόδεψε τον πλούτο, που

πήρε από τον Πατέρα του. Εννοείται ότι πλούτος είναι τα χαρίσματα τα οποία

μας δίνει ο Θεός. Ποια χαρίσματα;

Αγάπη για τον Θεό. Αγάπη για το συνάνθρωπο. Σεβασμός για το

συνάνθρωπο. Διάθεση βοήθειας για το συνάνθρωπο. Όλα αυτά τα μεγάλα

χαρίσματα, η ευγένεια της ψυχής που έχουμε όλοι οι άνθρωποι, μέσα στη ζωή

της αμαρτίας καταστρέφονται όλα. Τότε ο άνθρωπος βλέπει τον άλλο σαν

αντικείμενο εκμεταλλεύσεως. Και προσπαθεί να τον εκμεταλλευτεί. Τι να του

εκμεταλλευτεί; Την τσέπη του, τον κόπο του, την ψυχή του, το σώμα του. Όλα

θέλει να τα εκμεταλλευτεί ο άνθρωπος που έχει υποδουλωθεί στην αμαρτία,

για το δικό του κέφι.

Ενώ το θέλημα του Θεού είναι να λέμε: Ο άνθρωπος απέναντί μου είναι

εικόνα του Πατέρα μου του εν ουρανοίς. Παιδί του, σαν κι εμένα. Αδελφός μου

είναι. Τι έχω χρέος να κάνω; Να τον αγαπάω. Να τον βοηθώ. Να τον σέβομαι.

Είτε είναι άνδρας, είτε είναι γυναίκα. Μια οικογένεια είμαστε, του Θεού.

Όταν ο άνθρωπος σκέπτεται έτσι, τι γίνεται; Άγγελος επάνω στη γη.

Ενώ όταν σκέπτεται αλλιώς, γίνεται δαιμόνιο. Και συνεχώς πτωχεύει.

Έτσι λοιπόν και ο άσωτος ζώντας μακριά από τον Θεό και

σκορπίζοντας τον πλούτο, επτώχευσε τόσο πολύ, που αισθανόταν ότι

βρίσκεται σε μεγάλη ανάγκη. Και ό,τι τρώει, είναι ξυλοκέρατα που τρώνε τα

γουρούνια. Γιατί εκεί καταντάει ο άνθρωπος που μένει μακριά από τον Θεό.

Τρώει, και εκείνη την στιγμή, νομίζει πως κάτι κάνει, αλλά αμέσως μετά μένει

με πίκρα. Τίποτε άλλο. Γι’ αυτό δεν υπάρχει στους αμαρτωλούς χαρά.

Ο άσωτος, όταν κατάλαβε ότι έπεσε πολύ χαμηλά, θυμήθηκε τα παλιά

και είπε: «Αλήθεια, πώς ήμουνα κοντά στον Πατέρα μου; Και πού

3Κυριακή τοῦ Ἀσώτου. 21/2/1996

κατάντησα;». Αυτή η σκέψη είναι η πολυτιμότερη σκέψη που μπορεί να κάνει

ο άνθρωπος. Να ξεχωρίσει ότι η αμαρτία είναι καταστροφή, και η ζωή κοντά

στο Θεό, είναι ζωή αληθινή και σωτηρία. Μακάριος ο άνθρωπος που

σκέπτεται έτσι.

Ο Πατέρας περιμένει και συγχωρεί

Όταν ο άσωτος προχώρησε προς τον Πατέρα του, ο Πατέρας τον είδε

από μακριά και έτρεξε να τον αγκαλιάσει.

Ήταν άξιος ο άσωτος να τον αγκαλιάσει και να τον φιλήσει ο Πατέρας;

Για ποια συμπεριφορά; Την απέναντί του; Να την ονομάσουμε με απλά λόγια:

«γαϊδουρινή συμπεριφορά»; Ή για την συμπεριφορά του απέναντι των άλλων;

Αλλά ο Χριστός μας λέει, ότι μόλις ο άνθρωπος κάνει την σκέψη ότι η αμαρτία

είναι καταστροφή και η ζωή κοντά στο Θεό είναι σωτηρία, όσο χαμηλά και αν

έχει πέσει, επειδή σκέφτηκε σωστά, γίνεται αγαπητός στο Θεό. Και τότε ο

Θεός τρέχει να τον αγκαλιάσει, να τον φιλήσει και να τον υποδεχθεί, παρότι

ακόμη δεν έχει διορθώσει τίποτε από τα πάθη του. Να ένα μεγάλο δίδαγμα:

Πρέπει όσο μπορούμε περισσότερο να φροντίζουμε να βάζουμε μέσα στο

μυαλό μας την σκέψη ότι η αμαρτία, η απομάκρυνση από τον Θεό, είναι η

χειρότερη καταστροφή.

Ο Πατέρας αγκάλιασε τον άσωτο και τον πήρε στο σπίτι του. Εκείνος

του έλεγε: «Πάτερ, δεν είμαι άξιος να ονομάζομαι υιός σου». Γιατί τα καλά

παιδιά, ταυτίζουν το θέλημά τους με το θέλημα του Πατέρα τους. Δεν έχει,

άλλα μυαλά ο Πατέρας, άλλα το παιδί.

Αλλά ο Πατέρας σαν να μην άκουσε πήρε τον άσωτο, τον έντυσε με τα

καλύτερα ρούχα, του φόρεσε δαχτυλίδι και έσφαξε τον μόσχο τον σιτευτό. Τι

σημαίνουν αυτά; Τον συγχώρησε. Και με την μετάνοια και την εξομολόγηση,

του έσβησε τις αμαρτίες του. Και του φόρεσε τη στολή του αγίου βαπτίσματος.

Αυτή τη στολή, όταν αμαρτήσουμε την χάνουμε και όταν μετανοήσουμε μας

την ξαναφοράει ο Θεός. Και μας δίνει το δαχτυλίδι ότι είμαστε δικοί του.

Μόσχος σιτευτός είναι ο Χριστός που εσφάγη επάνω στο Σταυρό, για να γίνει

τροφή μας. Να τον τρώμε, να δυναμώνει η ψυχή μας. Να αποκτά δύναμη να

περπατάει μέσα στον κόσμο για να φτάσει στην αιώνια ζωή.

Να, πώς ευεργετείς το παιδί σου

Ενώ διασκέδαζαν, γύρισε ο πρεσβύτερος υιός, από τα χωράφια που

δούλευε. Αλλά όταν άκουσε πως γύρισε ο αδελφός του ο άσωτος και ότι ο

Πατέρας κάνει τέτοια διασκέδαση στενοχωρήθηκε. Και είπε: «Εγώ, όλη μου τη

ζωή δεν έκανα τίποτε άλλο, από το να του κάνω το θέλημα αυτού του

ανθρώπου. Και ποτέ δεν μου είπε, πάρε και συ ένα κατσικάκι να πας να

γλεντήσεις, όχι άσεμνα, αλλά με τους φίλους μου».

Καλό παιδί ήταν και οπωσδήποτε θα είχε φίλους καλούς. Γιατί τότε ο

Πατέρας του δεν του έδωσε ποτέ ένα κατσίκι; Γιατί ο επουράνιος Πατέρας

ξέρει ότι η αμαρτία είναι λάσπη που γλιστράει. Και η διασκέδαση είναι λάσπη

που γλιστράει. Άμα αρχίσει να γλεντάει με τους φίλους του, δεν θα αργήσει να

πάρει την κατηφόρα. Γι’ αυτό και οι καλοί γονείς δεν ντώνουν πολύ το σχοινί

στα παιδιά τους, για γλέντια και διασκέδαση.

Ο Πατέρας όταν άκουσε πως ο γυιός του πείσμωσε, βγήκε και του είπε:

4Κυριακή τοῦ Ἀσώτου. 21/2/1996

-Παιδί μου, τι σκέψεις είναι αυτές που κάνεις; Εσύ είσαι πάντοτε μαζί

μου. Δεν κατάλαβες τι έχω στην καρδιά μου; Μόνο αγάπη και πόνο. Πώς

τώρα μου ξεφεύγεις; Σε ποιόν μοιάζεις; Έπρεπε να γεμίσεις χαρά. Αδελφός

σου είναι αυτός που ήλθε. Νεκρός ήταν. Και αναστήθηκε. Τον είχαμε

ξεγράψει. Και να ‘τος πάλι μαζί μας.

Τι μας διδάσκει ο Χριστός; Όταν βλέπουμε άνθρωπο να θέλει να κάνει

ένα τόσο δα βηματάκι, για να πάει πιο κοντά στον Χριστό, και να γίνει λίγο

καλύτερος, πρέπει να νομίζουμε ότι οι στιγμές αυτές είναι από τις πιο

ευτυχισμένες της ζωής μας.

Ας ακούσουμε με προσοχή τα διδάγματα που μας δίνει το θεόσδοτο

κείμενο που λέγεται «παραβολή του ασώτου». Αμήν.-