ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ 2026
Κυριακη του πασχα .εσπερινος τησ αγαπης 6.00μμ
Δευτέρα του Πάσχα: Ορθρος-θεία Λειτουργία Ωρα 7:30- 9:30 π.μ στον Ι.Ν. ΑΓ Νικολαου
Τριτη του Πάσχα Ορθρος-θεία Λειτουργία Ωρα 7:30- 9:30 π.μ (Ιερός Ναός Αγίας Αικατερίνης)
Παρασκευη του Πάσχα: Ζωοδόχου Πήγης/ Ορθρος-θεία Λειτουργία Ωρα 7:30- 9:30 π.μ(Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου)
Σαββατο του Πάσχα: Ορθρος-θεία Λειτουργία 7:30-9:30 (Ι.Ν. Προφήτη Ηλία)
ΠΡΟΓΡAΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ Μ. ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ 2026
Κυριακή Βαΐων :πρωι θεια λειτουργια 7:30-10 π,μ Aπόγευμα όρθρος ακολουθία Νυμφίου. Ωρα 7:30
Μ. Δευτέρα: Απόγευμα όρθρος Ωρα 7:30
Μ. Τρίτη: προηγιασμενη θεια λειτουργια 7:30-9 π,μ Απόγευμα όρθρος Ωρα 7:30
M.Tετάρτη: Πρωί Ι.Ευχέλαιο Ωρα 10:30 Απόγευμα όρθρος Ωρα 7:30
Μ.Πέμπτη: Πρωί Εσπερινός-Θεία Λειτουργία Ωρα 7:30-9:00
Τρισάγιο στο κοιμητήριο (ενα για όλους) Ωρα 10:30 π.μ
Απόγευμα ακολουθία των Αγίων παθών Ωρα 7:15 μ.μ εν συνεχεια ,ΣΤΟΛΙΣΜΟΣ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ)
Μ.Παρασκευή: Πρωί ακολουθία Μεγ. Βασιλικών ωρών Ωρα 9:00π.μ
- Εσπερινός αποκαθήλωσης Ωρα 10:30 π.μ
- βραδυ επιτάφιος θρηνος ωρα 7.30 μμ
(Λιτάνευση Προς το κοιμητηριο,εξοδος 9:30MM)
Μ.Σάββατο: Πρωί εσπερινός-θεία λειτουργία (ΠρώτηΑνάσταση)Ωρα 7:30-9:00
- Βράδυ έναρξη πανυχίδος Ωρα 11:15
Ανάσταση Ωρα 12:00 και εν συνεχεία θείαλειτουργία Αναστάσεως εως 2.00π μ
2026 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 5 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ
Ο ΝΙΚΗΤΗΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ (Ιω. 12, 1-18)
†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ
(Κήρυγμα στις 9/4/2003)
Άλλο ν’ ακούς, άλλο να βλέπεις
Όταν ακούμε στο Ευαγγέλιο, ότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός
ανέστησε τον Λάζαρο, τέσσερεις μέρες πεθαμένο, μένουμε έκπληκτοι. Και
μερικοί κουνάνε δύσπιστα το κεφάλι τους και λένε: «Άραγε έγινε έτσι, όπως το
περιγράφουν οι ευαγγελιστές ή κάπως αλλιώς;».
Ας έλθουμε στη θέση των ανθρώπων που ήξεραν τον Λάζαρο. Η
Βηθανία ήταν μικρό χωριό. Όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους. Έτρωγαν και
έπιναν κάθε ημέρα μαζί. Τον είδαν που αρρώστησε, τον είδαν που πέθανε, οι
ίδιοι τον κήδευσαν. Οι ίδιοι τον έβαλαν στον τάφο και σφράγισαν την πόρτα
του. Έπειτα, πήγαιναν κάθε ημέρα -και όπως θα λέγαμε σήμερα- του άναβαν
κερί, έβαζαν λιβανάκι στο θυμιατήρι και έβλεπαν τις αδελφές του την Μάρθα
και την Μαρία από το πρωί μέχρι το βράδυ πάνω στον τάφο να κλαίνε. Οι
άνθρωποι λοιπόν της Βηθανίας, το είχαν δει και τους ήταν χειροπιαστή
πραγματικότητα, ότι ο Λάζαρος τέσσερες ολόκληρες μέρες ήταν πεθαμένος...
Αλλά οι Εβραίοι είχαν και ένα άλλο έθιμο:
Εμείς στον τάφο ενός πεθαμένου πάμε απλώς και ανάβουμε κεράκι.
Καμιά φορά παίρνουμε και τον παπά να του διαβάσει τρισάγιο. Οι Εβραίοι
έκαναν κάτι άλλο. Την πρώτη, τη δεύτερη, την τρίτη ημέρα, όσο κρατούσε ο
νεκρός και κρατούσαν και οι ίδιοι, πήγαιναν, άνοιγαν τον τάφο και του έβαζαν
αρώματα. Όσο κρατούσε και όσο κρατούσαν. Γιατί όταν προχωρούσε η
αποσύνθεση, ποιος τολμούσε να ανοίξει τον τάφο και να αντέξει την φοβερή
εκείνη δυσοσμία;
Παιγνιδάκι, αστείο, μηδέν
Αυτά σκεπτόταν η Μάρθα, όταν ο Χριστός διέταξε να σηκώσουν την
ταφόπετρα και έφερε αντίρρηση: «Κύριε, μυρίζει. Πέρασαν ήδη τέσσερις
μέρες».
Ο Χριστός την επιτίμησε με τα λόγια:
-Εκείνα που λέμε τόση ώρα εδώ και όσα άκουσες και είδες τόσο καιρό
που με ακολουθείς, τα ξέχασες; Δεν σου είπα ότι αν πιστεύεις θα δεις την
δόξα του Θεού;
Άνοιξαν τον τάφο, ο Χριστός φώναξε: «Λάζαρε δεύρο έξω», έλα έξω!
Και τότε ο πεθαμένος Λάζαρος, του οποίου είχε αρχίσει η αποσύνθεση,
σηκώθηκε, περπάτησε και βγήκε έξω.
Μετά από αυτό το φοβερό θαύμα, ήταν απόλυτα φυσικό ότι οι
άνθρωποι κατάλαβαν με ποιόν έχουν να κάνουν. Χρειάζεται πολύ μυαλό;
Χρειάζεται να είναι κανείς φιλόσοφος ή του πανεπιστημίου για να το
καταλάβει; Τι να καταλάβει; Ότι ο Χριστός είναι νικητής του θανάτου. Ότι ο
θάνατος είναι γι’ αυτόν παιγνιδάκι, αστείο, μηδέν.
Δόξασαν λοιπόν τον Χριστό, τον ετίμησαν και έδειξαν την χαρά τους.
Πώς; Όταν την άλλη μέρα πήγαινε για την Ιερουσαλήμ, έβγαλαν τα ρούχα
τους και τα έστρωναν στο δρόμο για να πατήσει πάνω. Τι σημαίνει αυτό; Ήταν
σαν να του έλεγαν:
2Κυριακή τῶν Βαΐων. 9/4/2003
«Τι είμαστε εμείς μπροστά Σου; Εμείς είμαστε δούλοι του θανάτου.
Μπροστά στο θάνατο είμαστε μηδέν. Ο θάνατος μας τρομοκρατεί κάθε στιγμή
της ζωής μας. Και κάποια ώρα που δεν το περιμένουμε ούτε το φανταζόμαστε
και προπαντός δεν το θέλουμε, θα μας αρπάξει. Πώς; Όπως αρπάζει η γάτα
το ποντίκι. Όμως για Σένα, τον Κύριο, ο θάνατος είναι το αντίθετο. Είναι σαν
το σπουργιτάκι στα νύχια του γερακιού».
Η πραγματική σοφία
Γι’ αυτό έστρωσαν τα ρούχα τους οι άνθρωποι, για να δείξουν τη
μεγάλη αντίθεση μεταξύ Χριστού και ημών σε σχέση με τον θάνατο. Και
παράλληλα πήραν στα χέρια τους κλάδους από τα δένδρα των φοινίκων, τα
βαΐα, τα οποία είναι σύμβολα της νίκης, για να δείξουν ότι ο Χριστός είναι
νικητής του θανάτου. Και τρέχοντας γύρω του φώναζαν: «Ωσαννά τω υιώ
Δαυΐδ, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». «Ωσαννά» σημαίνει:
«Σώσε μας επί τέλους. Σώσε μας λοιπόν Κύριε». Από πού να μας σώσει; Από
εκείνο που έσωσε τον Λάζαρο. Από το θάνατο.
Η Μαρία, η αδελφή του Λαζάρου, για να εκδηλώσει την ευγνωμοσύνη
της απέναντι στο Χριστό, αγόρασε ένα βάζο μύρο. Που άξιζε 300 δηνάρια.
Ένα δηνάριο εκείνη την εποχή ήταν ένα ημερομίσθιο. Και τι το έκανε. Το
έχυσε στα πόδια του Χριστού, για να του πει «ευχαριστώ» γιατί ανέστησε το
Λάζαρο.
Μόνο το Λάζαρο ανέστησε; Ανέστησε και την ίδια. Από πού; Από τη
γνώμη της ότι, μια και ο Λάζαρος είναι νεκρός στον τάφο τέσσερες ημέρες και
βρωμάει, κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτε. Από τη γνώμη της ότι ο θάνατος
είναι κυρίαρχος, μπροστά στον οποίο είμαστε μηδενικά.
Η μεγαλύτερη ευεργεσία του Χριστού στον κόσμο, είναι ότι μας έδειξε
τη σωστή σχέση, που πρέπει να έχουμε έναντι του επουρανίου Πατρός και
έναντι της κτίσεως του Θεού. Το Ευαγγέλιο και η διδασκαλία της Εκκλησίας
μας, μας διδάσκουν τι σχέση έχουμε απέναντι του Θεού, του εαυτού μας, των
άλλων ανθρώπων, της φύσεως, και απέναντι των αοράτων πνευμάτων: των
αγγέλων, των αγίων, του διαβόλου και έναντι των γεγονότων. Της ασθενείας
και του θανάτου.
Ο άνθρωπος που δεν ξέρει τι σχέση έχει με αυτά, όσο και αν
παριστάνει και θεωρεί τον εαυτό του σοφό, είναι ένας άνθρωπος που ζει μέσα
σε πηχτό και ψηλαφητό σκοτάδι.
Και σήμερα η ίδια ικεσία
Η ανάσταση του Λαζάρου είναι για τον κόσμο φως. Σε τι μας φωτίζει;
Το διδασκόμαστε από τα λόγια που ακούμε σήμερα στα τροπάρια. «Την
κοινήν Ανάστασιν προ του Σου πάθους πιστούμενος, εκ νεκρών ήγειρας τον
Λάζαρον Χριστέ ο Θεός». Τον Λάζαρο, τον ανέστησες Χριστέ για να μας
πιστοποιήσεις την κοινήν ανάσταση. Ποιά είναι η κοινή ανάσταση; Αυτή που
θα γίνει την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας.
Είναι λογικό, είναι ιατρικώς δυνατό, να αναστηθεί ένας άνθρωπος που
έχει πια σαπίσει; Η απάντηση είναι: ΟΧΙ! Το ότι για το Χριστό έγινε δυνατό και
ο Λάζαρος αναστήθηκε, μας δείχνει ότι, όταν ο Χριστός φωνάξει, μπορούν
όλοι ανεξαιρέτως οι νεκροί από τον Αδάμ μέχρι σήμερα, παρότι δεν υπάρχει
ούτε ίχνος από τα κοκκαλάκια τους, να αναστηθούν. Και θα αναστηθούν. Γιατί
όπως ο Χριστός έπλασε από το μηδέν τον κόσμο, και είπε: «Γενηθήτω ο
3Κυριακή τῶν Βαΐων. 9/4/2003
ήλιος, γενηθήτω το φως, γενηθήτωσαν οι αστέρες, γενηθήτω το τάδε» και
έγιναν... έτσι ό,τι πει, είναι όλα δυνατά και γίνονται.
Και εμείς σήμερα βρισκόμαστε σε τέτοια πνευματική κατάσταση, που
αισθανόμαστε την ανάγκη της επέμβασης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και
τον παρακαλούμε να μας σώσει. Όλοι μας ήλθαμε στην εκκλησία για ένα και
μοναδικό σκοπό. Να παρακαλέσουμε τον Κύριο να μας σώσει. Το ότι είμαστε
στην εκκλησία, σημαίνει ότι έχουμε φως Θεού στην καρδιά μας. Είναι και αυτό
μία από τις μεγαλύτερες ευεργεσίες του Θεού, για την οποία πρέπει νύχτα και
ημέρα να τον ευχαριστούμε. Ήρθαμε στην εκκλησία να τον παρακαλέσουμε, ο
φωτισμός αυτός αυξηθεί, να πολλαπλασιαστεί. Γιατί;
Παίρνουμε ευλογία και δύναμη
Ας θυμηθούμε τον απόστολο Πέτρο. Ήταν μαθητής του Χριστού. Είχε
πίστη; Είχε. Κάποια φορά, είδε τον Χριστό να περπατά πάνω στη θάλασσα
κατάλαβε ότι, όταν ο Χριστός θέλει, και στο νερό περπατάει. Και όταν ο
Χριστός θέλει να περπατήσει κάποιος άνθρωπος πάνω στο νερό, και αυτό
γίνεται εύκολα. Του είπε:
-Κύριε να περπατήσω πάνω στο νερό και να ‘ρθω κοντά σου;
Του απαντά ο Κύριος:
-Περπάτα και έλα.
Κατέβηκε ο απόστολος Πέτρος από το καράβι και περπατούσε στο
νερό. Αλλά όταν είδε το κύμα, τα έχασε. Ξέχασε ότι ο Χριστός είναι μπροστά
του και ότι όπως τον κρατά πάνω στο νερό, μπορεί να τον φυλάξει και από το
κύμα. Και τότε κλονίστηκε η πίστη του και άρχισε να βουλιάζει. Ο Χριστός
άπλωσε το χέρι Του, τον κράτησε και τι του είπε;
«Ολιγόπιστε γιατί εδίστασες;»
Τι ήταν εκείνο πού τον έκανε ολιγόπιστο; Το ότι δίστασε και είπε μέσα
του:
-Άραγε κρατάει και εδώ ο Θεός, στη φουρτούνα ή η δύναμή Του είναι
μόνο στη απανεμιά;
Πόσο φτωχή είναι η ανθρώπινη σκέψη! Πόσο ανόητη! Βλέπει να γίνεται
το μεγάλο θαύμα και φοβάται για το μικρό.
Ερχόμαστε λοιπόν στην εκκλησία με πίστη που είναι μικρή, με λίγο
φωτισμό, με λίγη δύναμη για πνευματικό αγώνα (για τη δική μας δύναμη
μιλάμε) και τα αυξάνουμε. Βγαίνοντας από την Εκκλησία, πρέπει να
βγαίνουμε όπως οι άγιοι: δυνατοί σαν λιοντάρια. Να μας βλέπει ο διάβολος
και να τρέμει. Λένε οι άγιοι Πατέρες ότι φεύγοντας από την εκκλησία, πρέπει
να έχουμε οπλισθεί με τέτοια πίστη, με τέτοια δύναμη και με τέτοιο φωτισμό,
που οι μεν άγιοι άγγελοι να ευφραίνονται και να μας βλέπουν όμοιους με τους
εαυτούς τους, οι δε δαίμονες να τρέμουν.
Μα έχουμε και άλλο όφελος. Μέσα στην εκκλησία, εκτός από το ότι
προσευχόμαστε, παίρνουμε με το χέρι του παπά ευλογία.
Ο παπάς σηκώνει το χέρι του και κάνει ένα σταυρό στον αέρα. Με την
χάραξη του τιμίου σταυρού μεταδίδεται στους ανθρώπους η μεγαλύτερη
δύναμη και ευλογία που μπορεί κανείς να φανταστεί. Γιατί; Τι είναι Σταυρός;
Το όπλο του Χριστού, με το οποίο εκμηδένισε το διάβολο και το θάνατο. Το
όπλο του Χριστού, με το οποίο ξέχυσε το έλεός Του σε όλο τον κόσμο. Το
όπλο του Χριστού, με το οποίο γίνονται όλα τα θαύματα. Μακάριοι και
ευτυχείς εκείνοι που ξέρουν και κάνουν σωστά το σημείο του τιμίου σταυρού
και να ευλογούν έτσι τον εαυτό τους.
4Κυριακή τῶν Βαΐων. 9/4/2003
Ας μάθουμε λοιπόν, από τη σημερινή εορτή, ότι πρέπει να αυξήσουμε
την πίστη μας στο Χριστό, το φωτισμό της καρδίας και της διανοίας μας. Και
τη δύναμη της θελήσεώς μας, στον αγώνα μας για μια συνεπέστερη
χριστιανική ζωή.
Ας μάθουμε να εκτιμάμε ακόμα περισσότερο τη μεγάλη σημασία της
προσευχής της εκκλησίας.
Και κυρίως ας καταλάβουμε, τι απέραντη σημασία έχει να παίρνει
κανείς το Χριστό μέσα του με τη Θεία Κοινωνία για τον αγιασμό τού σώματος
και της ψυχής του.
Με τέτοια προπαρασκευή ας βαδίσουμε προς τη Μεγάλη Εβδομάδα.
Ας γιορτάσουμε την εορτή της αγίας Αναστάσεως αξίως. Με πίστη, ταπείνωση
και θερμή προσευχή. Όχι σαν άνθρωποι κοσμικοί που μένουν στα εξωτερικά.
Αλλά δυναμωμένοι στη πίστη στο Χριστό και στην ανάστασή Του. Αμήν.-
ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΠΡΟ ΤΩΝ ΒΑΙΩΝ
ΤΕΤΑΡΤΗ 1/4
ΠΡΩΙΝΗ ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΜΕΤΑ ΜΙΚΡΟΥ ΑΓΙΑΣΜΟΥ 7.30-9.00
ΠΕΜΠΤΗ 2/4
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ 10.00πμ
ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ 4/4
ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 7.00-9.00πμ
2026 ΜΑΡΤΙΟΥ 29 – ΚΥΡΙΑΚΗ Ε ΝΗΣΤΕΙΩΝ
ΚΥΡΙΑΚΗ Ε ΝΗΣΤΕΙΩΝ (Μαρκ. 10, 32-45)
†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ
(Κήρυγμα στο Κανάλι, στις 28/3/2004)
Η αμαρτία που χωρίζει από τον Θεό
Σήμερα πέμπτη Κυριακή των Νηστειών, γιορτάζουμε την μνήμη της
αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας.
Η αγία Μαρία η Αιγυπτία ήταν μια γυναίκα που στα νιάτα της
παρασύρθηκε και εξέκλινε σε πορνεία. Υποδουλώθηκε στην κατάσταση αυτή
και έζησε πολλά χρόνια σε μια εξαθλιωμένη διαφθορά. Μέχρι που μετανόησε.
Ερώτημα: Καλά, γιατί ενώ η γιορτή της είναι την πρώτη Απριλίου, την
εορτάζουμε σήμερα ημέρα Κυριακή; Μια γυναίκα με τέτοια συμπεριφορά; Όσο
και αν αγίασε.
Γιατί μάλιστα την εορτάζουμε λίγο πριν το Πάσχα;
Τι θέλει να μας θυμίσει η αγία μας Εκκλησία;
Η Αγία Γραφή, όταν θέλει να δείξει τι σημασία έχει η κάθε αμαρτία που
χωρίζει τον άνθρωπο από τον Θεό, λέει ότι είναι «πορνεία». Μιλώντας για
ολόκληρο τον λαό, που αποστάτησε από τον Θεό, λέει: «Επόρνευσε ο λαός».
Έπαυσε να ανήκει στο Θεό. Έπαυσε να θυμάται τον νόμο Του.
Γιατί αυτό; Ας το δούμε απλά.
Όταν μια γυναίκα παντρευτεί, πρέπει να ανήκει στον άνδρα της και
κατά το σώμα και κατά την ψυχή. Ούτε το σώμα της επιτρέπεται να το
πηγαίνει αλλού, ούτε η ψυχή της να αποστασιοποιείται από τον άνδρα της.
Αν φεύγει αλλού, τι σπίτι έχουν;
Είναι ποτέ δυνατόν να μιλάμε για τέτοια οικογένεια; Υπάρχει χειρότερη
πνευματική αδικία μέσα σ’ ένα πρότυπο ζωής - τον γάμο - που το ευλόγησε ο
Θεός;
Μια ώρα διαβάζουν οι ιερείς στην Εκκλησία για να ευλογήσουν ένα
γάμο, που πρέπει να είναι μια κατάσταση αγίας αμοιβαιότητας.
Και αντί γι’ αυτό, καταντάμε να μην πηγαίνει τίποτε καλά, να μην
υπάρχει καμία επαφή. Έτσι δεν καταντάει η απιστία τον γάμο;
Γι’ αυτό στην περίπτωση που ο άνθρωπος φεύγει από το θέλημα του
Θεού και παύει να έχει ψυχική επαφή με τον Θεό, λέει η Αγία Γραφή: «Ο
άνθρωπος αυτός, επόρνευσε». Δηλαδή, αλλού έχει την καρδιά του και το
σώμα του. Μακριά από τον Θεό.
Αόρατα οδοφράγματα
Ας επανέλθουμε στην αγία Μαρία την Αιγυπτία.
Ξεκίνησε την αμαρτία και από εκεί και πέρα, γοητεύτηκε τόσο πολύ,
ώστε ξέχασε τον εαυτό της, ξέχασε τον Θεό, ξέχασε κάθε ντροπή, ξέχασε
ψυχή, Παράδεισο, νόμο και θέλημα Θεού.
Όλα τα περιφρονούσε, όλα τα βαριόταν, εκτός από ένα... Και είχε
φτάσει στο σημείο, να καταντήσει παθολογικά άρρωστη με το πάθος της.
Μια μέρα, κατέβηκε στο λιμάνι. Εκεί, είδε ένα γκρουπ νεαρούς.
-Πού πάτε;
-Στην Ιερουσαλήμ για προσκύνημα.
2Ε΄ Νηστειῶν. 28/3/2004
-Να ‘ρθώ και εγώ μαζί σας;
Τα παιδιά, δεν ήταν όσο έπρεπε σωστά. Την πήραν μαζί τους. Και
διασκέδαζαν στο δρόμο μέχρι να φτάσουν στην Ιερουσαλήμ.
Όταν έφτασαν, βρέθηκε μέσα σ’ ένα κύμα ανθρώπων που πήγαιναν να
προσκυνήσουν τον Τίμιο Σταυρό. Όλοι περπατούσαν όχι με τα πόδια τους,
αλλά όπως τους πήγαιναν οι άλλοι που τους περιτριγύριζαν.
Και ενώ όλοι πήγαιναν έτσι και ανάμεσά τους η Μαρία, αυτή
αισθανόταν ότι κάποιος την άρπαζε από τον γιακά και την τράβαγε προς τα
πίσω.
-Κάποιος με τραβάει...
-Προχώρα μπροστά, μη μας εμποδίζεις...
Μα εκείνη, πάλι, αισθανόταν πως κάποιος την τραβά πίσω. Κοίταξε-
κοίταξε και κατάλαβε ότι δεν ήταν δυνατόν να την τραβά κανείς. Όλοι μπροστά
την έσπρωχναν.
Πώς σπάζουν τα οδοφράγματα
Τότε ήρθε σε αίσθηση.
Θυμήθηκε τα πεπραγμένα της. Συνειδητοποίησε τι έκανε. Και άκουσε
τον Θεό που της έλεγε:
-Πού πας; Τι τον πέρασες τον Σταυρό; Θα ακουμπήσεις τα χείλη σου
επάνω και ξεμπλέξαμε; Είναι άγιο πράγμα ο ασπασμός του Χριστού και του
Σταυρού Του. Φίλημα σαν του Ιούδα καλύτερα να μη το κάνεις ποτέ.
Και ενώ είχε τρομάξει και έφευγε χωρίς να ξέρει πού πάει, βρέθηκε
μπροστά σε μια εικόνα της Παναγίας. Την κοίταξε και είπε: «Αγία Μαρία,
Μητέρα του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού. Αξίωσέ με να προσκυνήσω και εγώ
τον Σταυρό του Υιού σου· και σου το υπόσχομαι, ότι από σήμερα αλλάζω
ζωή. Πάω στην έρημο να αγωνιστώ για την σωτηρία μου».
Ξαναγύρισε πίσω και νόμισε πως την κρατάνε στην αγκαλιά τους
άγγελοι. Μπήκε στο ναό, σαν να την σήκωναν άγγελοι. Τι είχε αλλάξει;
Η εσωτερική της τοποθέτηση! Γιατί μέσα της έπαυσε η καταφρόνηση
και η χυδαιότητα. Ήλθε σε συναίσθηση, ότι το θέλημα του Θεού είναι ιερό.
Κατάλαβε ότι έχει χρέος να το σέβεται, να το αγαπά, να το τηρεί. Όταν μπήκε
αυτό το φρόνημα στην καρδιά της, κατέβηκαν οι άγγελοι, την πήραν στην
αγκαλιά τους και την πήγαν ανάλαφρη πνευματικά να προσκυνήσει.
Όταν βγήκε από την Εκκλησία ξαναγύρισε στην εικόνα της Παναγίας.
Της είπε:
-Σε ευχαριστώ Μητέρα του Κυρίου μας, που με αξίωσες να
προσκυνήσω τον Σταυρό του Υιού σου. Τώρα, φεύγω και πάω στην έρημο,
να ζήσω μακριά από τον κόσμο. Εδώ κοντά, έτσι που έχω κακομάθει, δεν
ξέρω τι θα κάνω. Σε βάζω εγγυήτρια για την ψυχή μου. Μη με εγκαταλείψεις
ποτέ. Όταν κάνω λάθη, θύμιζέ τα μου. Κράταγέ με. Μίλαγέ μου. Χτύπα με
στην ανάγκη. Βάζε μου μυαλό.
Πήρε μερικά κομμάτια ψωμί και πήγε στην έρημο. Έζησε εκεί σαράντα
χρόνια και περισσότερα. Όταν πια γέρασε, έλαβε πληροφορία από τον Θεό
ένας όσιος πατέρας, ο Ζωσιμάς, ότι: «Μια αγία γυναίκα σε περιμένει να
εξομολογηθεί και να κοινωνήσει».
Παλεύοντας με την αμαρτία
3Ε΄ Νηστειῶν. 28/3/2004
Όταν την βρήκε, τα ρούχα της ήταν κουρέλια. Φαινόταν κατάμαυρη
από τον ήλιο και την κακουχία. Με μόνα κάτασπρα τα μαλλιά της. Του
διηγήθηκε τον βίο της. Μετά την είδε να περπατά στον αέρα. Να περνά τον
Ιορδάνη, πατώντας στο νερό. Είχε αγιάσει!
Του είπε:
-Πόσες φορές εδώ που βρισκόμουν αντί να προσεύχομαι, θυμόμουν τα
πορνικά τραγούδια και έπαιρνα τον δρόμο για τον κόσμο. Μα τότε, να η
Παναγία που μου έλεγε:
-Μαρία, πού πας;
Και την έβλεπα μπροστά μου, να μου φράζει τον δρόμο. Μου έλεγε:
-Γύρνα πίσω. Με έβαλες εγγυήτρια.
Όποιος πραγματικά θέλει να αγωνιστεί, για να διορθωθεί, πρέπει να
προφυλάσσει τον εαυτό του από πισωγυρίσματα.
Όταν ο αββάς Ζωσιμάς, είδε τα ψωμιά που είχε πάρει μαζί της η αγία
φεύγοντας, ήταν ακόμη απείραχτα. Γιατί το θεωρούσε πολυτέλεια να φάει τα
ξεροκόμματα, και έτρωγε μόνο τα χορτάρια που έβρισκε στην έρημο. Έτσι
νήστευε η αγία. Γιατί; Για την ψυχή της.
Εσύ τι κάνεις, αδελφέ; Όταν χτυπά η καμπάνα, η συνείδηση, και σου
λέει κάτι δεν πάει καλά, τι κάνεις; Την προσέχεις αυτή τη φωνή; Ή την αγνοείς;
Όταν - καμιά φορά - παίρνεις την απόφαση να κάνεις μερικά βήματα
μπροστά, μήπως στην πρώτη δύσκολη στιγμή, τα ξεχνάς όλα; Με τι παίρνεις
δύναμη; Από πού;
Ποιο είναι το χρέος μας;
Να σταθούμε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, και ακόμη καλύτερα
μπροστά στον παπά και να εξομολογηθούμε. Να ζητήσουμε συγχώρηση,
ευχή και οδηγίες για τον αγώνα μας, για να γλυτώσουμε από την ταλαιπωρία
της αμαρτίας.
Γιατί, αλλοίμονό μας αν ζήσουμε σε πνευματική πορνεία, δηλαδή
μακριά από τον Χριστό, ψυχικά, για όλη μας τη ζωή. Νεκροί είμαστε και νεκροί
θα μείνουμε. «Μακριά από τον Χριστό» σημαίνει «πεθαμένος». Και τι
πεθαμένος; Τον αιώνιο θάνατο.
Η ευσπλαγχνία του Θεού
Μα ο Θεός, δεν θέλει τον θάνατο κανενός. Και για να πλύνει τις
αμαρτίες μας, δεν έβαλε τα απορρυπαντικά που ξέρουμε, αλλά το αίμα Του,
που το έχυσε για μας πάνω στο Σταυρό.
Θέλεις να σωθείς; Θυμήσου πρώτα την ευσπλαγχνία τού Θεού.
Μη νομίζεις ότι κέντρο της ζωής είναι το σαρκίο σου και ο γύρω
κόσμος. Αυτά είναι ψεύτικα. Αλήθεια είναι η αιώνια ζωή. Έλα σε αίσθηση της
αλήθειας. Για τον εαυτό σου και την σημασία των πράξεών σου. Μη τα
θεωρείς όλα «τίποτε».
Αφού έλθεις σε αίσθηση, φώναξε στο Θεό. Κρύψου στο «ταμιείον»
σου. Μοναχός σου. Και φώναξε, αν όχι από το στόμα σου, οπωσδήποτε από
την καρδιά σου προς τον Θεό και πες του: «Συγχώρεσέ με, Θεέ μου».
Έπειτα εξομολογήσου και κοινώνησε.
Έτσι έρχεται η ανάσταση της πεθαμένης ψυχής. Έτσι βαδίζουμε προς
την ανάσταση σαν γιορτή – γιορτή του Χριστού. Έτσι ετοιμαζόμαστε και για
την ανάσταση που θα έλθει την ημέρα της δευτέρας Παρουσίας, για να
αρχίσει η Βασιλεία του Θεού η αιώνια και ατελεύτητη. Αλλοίμονο σε εκείνους,
4Ε΄ Νηστειῶν. 28/3/2004
που θα έχουν την δυσωδία της αμαρτίας και δεν θα βρεθούν άξιοι να μπουν
σε εκείνη τη ζωή.
Γι’ αυτό την γιορτάζουμε την αγία Μαρία την Αιγυπτία. Γιατί
απαλλάχτηκε από την βρώμα τής αμαρτίας και ευωδίασε και η ψυχή της και το
σώμα της. Ας εξετάζουμε πού είμαστε και ας μεταβάλλουμε την βρώμα τής
ψυχής μας, από τις όποιες αμαρτίες μας, «εις οσμήν ευωδίας πνευματικής»
για τον Κύριο και Σωτήρα μας. Αμήν.-
2026 ΜΑΡΤΙΟΥ 22 – ΚΥΡΙΑΚΗ Δ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΜΕΝΟΥ ΝΕΑΝΙΣΚΟΥ (Μαρκ. 9, 17-31)
†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ
(Κήρυγμα στον Αμμότοπο, στις 10/4/2005)
Το Ευαγγέλιο που ακούσαμε, είναι πολύ ωμό και ρεαλιστικό. Μας
δείχνει τον εαυτό μας με όλες μας τις αδυναμίες. Σωματικές, διανοητικές και
αδυναμίες από απόψεως πίστης. Μας κάνει να βλέπουμε την αθλιότητά μας.
Ένας πατέρας που είχε παιδί όχι απλά άρρωστο αλλά δαιμονισμένο,
άκουσε για το Χριστό και έκανε την σκέψη: «Κάτι θα είναι και αυτός». Όπως
και εμείς όταν ακούμε για κάποιον μάγο, λέμε: «Πού ξέρεις, μπορεί να
βοηθήσει την κατάσταση». Έτρεξε λοιπόν και είδε αντί για ένα, δώδεκα. Και
επειδή βρήκε πιο προσιτούς τους αποστόλους, τους παρακάλεσε να κάνουν
καλά το παιδί του.
Οι απόστολοι όντας κοντά στον Χριστό και πιστεύοντας ότι κάτι ξέρουν
και αυτοί, προσπάθησαν κάτι να κάνουν. Αλλά δεν έκαναν τίποτε. Στο τέλος ο
άνθρωπος πήγε στον Χριστό και του λέει:
-Κύριε, έχω το παιδί μου σ’ αυτή την θλιβερή κατάσταση. Πήγα στους
μαθητές σου, έλπιζα ότι κάτι θα έκαναν, δεν έκαναν τίποτε. Αν εσύ μπορείς,
κάνε το εσύ τουλάχιστον.
Απάντησε ο Χριστός, αλλά τα λόγια του ήταν τα πιο βαριά που βγήκαν
από το στόμα Του. Γιατί είπε: «Ω γενεά άπιστος και διεστραμμένη, έως πότε
θα είμαι μαζί σας και θα σας ανέχομαι; Μέχρι ποτέ θα έχω αυτή την καταδίκη
να συναναστρέφομαι τέτοιους ανθρώπους; Τόσο ξεχαρβαλωμένους
πνευματικά;». Ω γενεά χωρίς πίστη και με διαστροφή. Πού; Σε όλα!
Στο σώμα; Πόσες διαστροφές σωματικές…
Στα συναισθήματα; Όλο κακία.
Και στην ψυχή; Απιστία στο Θεό και εμπιστοσύνη στους απατεώνες.
Δηλαδή βάζουμε ίσα τον Χριστό με τον κάθε άνθρωπο. Που σημαίνει:
Καθόλου εμπιστοσύνη στο Θεό. Τιποτένια εμπιστοσύνη.
Ενώ το σωστό, ποιο είναι; Όλους τους ανθρώπους τους ακούμε, αλλά
τα λόγια τους τα περνάμε από πεντακόσια κόσκινα. Για να δούμε: Λένε την
αλήθεια;
Όμως το λόγο του Χριστού, τον δεχόμαστε και λέμε: «Θεέ μου, δώσε
μου φώτιση να τον καταλάβω. Δώσε μου δύναμη να τον αγαπήσω πιο πολύ
απ' ό,τι μέχρι τώρα. Και δώσε μου διάθεση να τον τηρώ, σε όλες του τις
λεπτομέρειες».
Πού οδηγεί ο λόγος του Θεού; Στην αιώνια ζωή.
Πού οδηγούν όλα τα άλλα; Στο τίποτα.
Τι αξία μπορούν να έχουν;
Βρισκόμαστε συχνά σε μνημόσυνα αδελφών μας που έχουν πεθάνει.
Ας υποθέσουμε ότι είχαν χορτάσει όλα τα πάθη τους, τι κέρδισαν; Όλα αυτά
έσβησαν. Αποδείχθηκαν μηδέν, απάτη, ψέμα.
Αν όμως έκαναν καλά έργα, αν προσεύχονταν, αν νήστευαν, αν είχαν
αγάπη, αν είχαν πίστη, τι πλούτος, τι χαρά, τι ειρήνη. Και εμείς θέλουμε να
έχουμε πίστη. Δεν θέλουμε να ερχόμαστε συμβατικά στην Εκκλησία με τη
σκέψη: «Ε, μια και γίνεται το μνημόσυνο, για να μην κακοφανεί στους
2Δ΄ Νηστειῶν. Δαιμονιζομένου νεανίσκου. 10/4/2005
συγγενείς, ας πάμε».
Όχι έτσι! Στην Εκκλησία δεν πάμε για τα μάτια του κόσμου. Στην
Εκκλησία πάμε για τα μάτια του Θεού. Στεκόμαστε ταπεινά και λέμε: «Ελέησε
Κύριε, και εμένα, ελέησε και τους αδελφούς μου, αυτούς που είναι εδώ μέσα.
Ελέησε και εκείνους που δεν ήρθανε. Γιατί μπορεί να το ‘χουν περισσότερο
ανάγκη και να μην το αισθάνονται. Ελέησε και εκείνους που φύγανε. Γιατί οι
εδώ και οι εκεί, είμαστε ένα. Και θα γίνουμε μία ημέρα, όλοι μαζί, ένα στη
Βασιλεία Σου».
Πορεία προς τα εμπρός
Είπε ο Χριστός: «Εγώ ειμι το φως του κόσμου». Τι σημαίνει αυτό;
Όποιος πάρει από το φως του Χριστού, γίνεται λαμπάδα που βγάζει φως και
φωτίζει. Τι κάνουμε την ημέρα της αναστάσεως;
Βγαίνει ο παπάς με τη λαμπάδα του που έχει το φως του Χριστού και
λέει: «Δεύτε λάβετε φως, εκ του ανεσπέρου φωτός. Και μάθετε να δοξάζετε τον
Χριστόν τον αναστάντα εκ νεκρών». Αυτό είναι το φως. Να πάρεις φως από
την λαμπάδα του Χριστού και να μάθεις να δοξάζεις τον Χριστό αναστάντα εκ
νεκρών. Να πιστεύεις στην ανάσταση και να αγωνίζεσαι για την ανάσταση.
Άμα αυτό δεν το κάνεις, στο σκοτάδι ήσουνα, στο σκοτάδι ζεις και στο
σκοτάδι θα ζεις, έστω και αν πιστεύεις τον εαυτό σου έξυπνο και
πολυδιαβασμένο, εσύ που ξέρεις τάχα περισσότερα από μερικούς άλλους
κουτούς και αμόρφωτους.
Σε τι σκοτάδι βρίσκεσαι; Να κάνουμε μια μικρή παρομοίωση.
Ανάβουμε το κερί και μετά το σβήνουμε. Άμα πιάσεις εκείνο το φυτίλι
γεμίζεις μουτζούρες. Εκεί που ήταν το φως, μένει μια μουτζούρα. Άμα δεν το
καις συνέχεια και το αφήνεις να σβήνει, γίνεται μια μουτζούρα. Όσο πιο πολύ
παραφίνη έχει το κερί, αντί να είναι κερί καθαρό, τόσο πιο πολύ μεγάλη η
μουτζούρα.
Έτσι και ο άνθρωπος. Όσο πιο νόθος είναι πνευματικά, τόσο πιο
πολλή μουτζούρα βγάζει κάθε φορά που ξεχνά το θέλημα του Θεού και το
φως του Θεού και βγάζει από το στόμα του και από τα έργα του και από την
καρδιά του, ό,τι τύχει: Βρώμα και δυσωδία.
Αυτή είναι η ταλαιπωρία της ζωής μας. Γι’ αυτό λέμε: Μακάριος ο
άνθρωπος ο οποίος καταλαβαίνει ότι ο Χριστός είναι η ζωή του κόσμου και
λέει κάθε ημέρα: «Χριστέ μου, βοήθησέ με να κάνω ένα μικρό βηματάκι προς
το μέρος Σου. Μικρό αλλά σταθερό. Προς τα μπρος. Όχι προς τα πίσω».
Πώς το κάνουμε αυτό το βηματάκι; Να το πούμε απλά: Ξεκινάμε το
πρωί, κάνουμε τον Σταυρό μας και λέμε: «Θεέ μου, βοήθα με να πηγαίνω
μπροστά. Να έχω τα μάτια της ψυχής μου ανοιχτά». Γιατί άλλο είναι να
προχωρώ στο δρόμο για το χωράφι μου, και άλλο να προχωρώ στο θέλημα
του Θεού. Που σημαίνει: αγάπη, πίστη, νηστεία, δοξολογία του Χριστού.
Γιατί νηστεύω την Παρασκευή;
Ήρθε ο Χριστός στον κόσμο και σταυρώθηκε ημέρα Παρασκευή για
μας. Όταν νηστεύω του λέω: «Σ’ ευχαριστώ Χριστέ μου». Δεν επιτρέπεται,
όποτε μου αρέσει να νηστεύω και όποτε δεν μου αρέσει να το ξεχνώ εντελώς.
Γιατί τότε δείχνω πως δεν έχω τίποτε μέσα μου. Και τον Χριστό τον ευεργέτη
και σωτήρα μου, δεν τον πολυψηφίζω. Η ζημία δεν είναι του Χριστού. Είναι
δική μου. Γιατί εγώ γίνομαι μαύρο κάρβουνο, σβησμένο, που μόνο
μουτζουρώνει.
3Δ΄ Νηστειῶν. Δαιμονιζομένου νεανίσκου. 10/4/2005
Μας θέλει πλούσιους
Είπε ο Χριστός «Ω γενεά άπιστος και διεστραμμένη, έως πότε θα είμαι
μαζί σας;». Μέχρι πότε θα σας ανέχομαι και θα υποφέρω αυτή την τραγωδία,
να βλέπω γύρω μου πλάσματα, τόσο φτωχά;
Γιατί το είπε; Γιατί μας θέλει πλούσιους.
Γιατί κατέβηκε στη γη; Γιατί ο επουράνιος Θεός, ο πάμπλουτος, που
είναι τα πάντα δικά Του, έγινε για χάρη μας φτωχός; Για να μας κάνει να
πλουτήσουμε με το λόγο Του, με το Ευαγγέλιο, με την Θεία Κοινωνία, με τη
συγχώρηση των αμαρτιών, με το βάπτισμα, με την Εκκλησία Του. Με τόσα
άλλα καλά τα οποία μας έδωσε.
«Ω γενεά άπιστος και διεστραμμένη». Και για να τους δείξει ο Χριστός
ότι κάτι δεν πάει καλά και ότι, άλλο η μάγισσα, άλλο ο ταχυδακτυλουργός, και
άλλο ο Χριστός, είπε:
-Φέρτε το παιδί εδώ.
Όταν ο πατέρας το πήγε μπροστά Του, το σταύρωσε, και το δαιμόνιο
το σπάραξε και βγήκε. Γιατί βγήκε;
Το δαιμόνιο είναι ένας άγγελος ξεπεσμένος που δεν μπορεί να σταθεί
μπροστά στο Θεό.
Παράδειγμα: Τι σχέση έχει με τον απόστολο Πέτρο, που είναι άγιος
άνθρωπος του Θεού, ένας άνθρωπος του υπόκοσμου; Καμιά. Έτσι δεν έχει
καμιά σχέση ο διάβολος με τον αρχάγγελο Μιχαήλ, τους αγγέλους και πολύ
περισσότερο με τον Θεό.
Μη φοβάσαι, οι άγγελοι μας βοηθούν
Διαβάζουμε στην Αγία Γραφή: Τότε που ήταν βασιλιάς στη Βαβυλώνα ο
Ναβουχοδονόσωρ, έπιασαν οι Βαβυλώνιοι τον Αζαρία, τον Ανανία και τον
Μισαήλ, τρεις Εβραίους Παίδες, πιστά παιδιά της Βασιλείας του Θεού. Τότε οι
Εβραίοι ήταν οι μόνοι που πίστευαν στον αληθινό Θεό. Και τους έριξαν στο
καμίνι. Το έκαψαν επταπλασίως, πάρα πολύ, και τους πέταξαν μέσα.
Αλλά ενώ τους πετούσαν, λέει η Αγία Γραφή, μαζί τους μπήκε στο
καμίνι και ο άγγελος του Θεού. Ένας άγγελος του Θεού κατέβηκε από τον
ουρανό, και την ώρα που τα τρία παιδιά, νεαροί λεβέντες ήταν, πέφτανε μέσα
στο καμίνι, μπήκε και αυτός μέσα. Φύσηξε την φωτιά και την εκτίναξε έξω. Και
έκανε το καμίνι, σαν κήπο γεμάτο δροσιά.
Και οι τρεις Παίδες άρχισαν να ψάλλουν και να δοξολογούν τον Θεό και
να λένε: «Θεέ μου, πολυεύσπλαγχνε μας εγκατέλειψες και φτάσαμε σ’ αυτή την
κατάσταση, να είμαστε δούλοι και αιχμάλωτοι, γιατί οι Πατέρες μας σε
ξεχάσανε. Και δεν έχουμε πια ούτε Εκκλησία, ούτε παπάδες, ούτε τίποτε,
είμαστε οι πιο φτωχοί και τιποτένιοι. Εμείς να σε αρνηθούμε, δεν το κάνουμε
ποτέ. Γιατί ξέρουμε ότι Εσύ είσαι η ζωή του κόσμου. Και αξίωσε να δεχθείς,
μετά από τόσο καιρό (που έχουν σταματήσει, θα λέγαμε σήμερα, οι θείες
Λειτουργίες), να δεχθείς τον θάνατό μας μέσα στο καμίνι αυτό, σαν την πρώτη
θυσία. Και από δω και πέρα, να συνεχίζεται αυτή η θυσία συνεχώς».
Εμείς, πότε θα μάθουμε να δείχνουμε λίγο ηρωισμό, για να γινόμαστε
αληθινοί δούλοι του Χριστού;
Τι φοβάσαι αδελφέ και δεν βαδίζεις προς τον Χριστό;
Εκείνος που έστειλε τον άγγελο μέσα στο καμίνι μαζί με τους τρεις
4Δ΄ Νηστειῶν. Δαιμονιζομένου νεανίσκου. 10/4/2005
Παίδες, δεν έχει άλλο άγγελο να στείλει και κοντά σε σένα; Γιατί παραλύεις;
Αγωνίζου!
Τι είναι ο αγώνας ο πνευματικός; Λεβεντιά ψυχική. Ούτε γροθιά, ούτε
μαχαίρι, ούτε άλλες εγωιστικές ενέργειες. Είναι ταπείνωση, αγάπη, πίστη,
καλωσύνη, εμπιστοσύνη στον Χριστό.
Μετά από λίγες ημέρες έρχεται το Πάσχα. Αλλά τι να το κάνεις ν’
ανάβεις το κεράκι και να το κάνεις επάνω-κάτω, όταν δεν αφήνεις το φως του
Χριστού να σε φωτίσει; Εκεί πρέπει να στραφεί ο αγώνας μας. Το φως της
αναστάσεως, να μπει στην καρδιά μας και να μείνει εκεί για πάντα. Αμήν.-
Ε ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΟΡΘΡΟΣ- Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ -ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ 7.15 -10.00πμ
ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΜΕΓ.ΚΑΝΟΝΟΣ 6.30μμ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΠΡΩΙ ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 7.30-9.00πμ
ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ 6.30 μμ
Η ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ
ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ
Τί πιστεύουν οι οπαδοί του κάρμα και της μετενσαρκώσεως
Σύμφωνα με τις ανατολικές θρησκείες (κυρίως ινδουισμό και βουδισμό), τον αποκρυφισμό και γενικότερα, την λεγομένη «Νέα Εποχή», μετά τον σωματικό θάνατο, η ψυχή μπαίνει στο σώμα ενός άλλου ανθρώπου, ζώου ή ακόμη και φυτού. Αυτό σημαίνει η λέξη μετενσάρκωση ή μετεμψύχωση.
Η καινούργια ζωή θα εξαρτηθεί, λένε, από τις προηγούμενες ζωές που έζησε, οι οποίες μπορεί να είναι χιλιάδες, σύμφωνα πάντα με τους οπαδούς της θεωρίας αυτής. Αυτό σημαίνει η λέξη κάρμα.
Η θεωρία αυτή προϋποθέτει μία θεώρηση του Θεού, του ανθρώπου και του κόσμου τελείως ασυμβίβαστη με τον Χριστιανισμό. Προϋποθέτει δηλαδή ότι ο Θεός δεν είναι πρόσωπο αλλά μία «απρόσωπη υπερσυνειδητότητα». Ο άνθρωπος δεν είναι ούτε πρόσωπο ούτε δημιούργημα του Θεού. Ο σκοπός του ανθρώπου είναι να σβήσει, όπως μία σταγόνα στον ωκεανό της «παγκόσμιας υπερσυνειδητότητας». Ο κόσμος δεν είναι δημιούργημα του Θεού, αλλά ταυτίζεται με τον Θεό (απόλυτος πανθεϊστικός μονισμός).
Η άποψη αυτή περί μετενσαρκώσεως δεν είναι νόμος, όπως θέλουν να την παρουσιάζουν οι οπαδοί της, αλλά μία αναπόδεικτη θρησκευτική δοξασία τους.
Με τη διάδοση των θεωριών αυτών συμβαδίζει και το πλήθος των σχετικών προσφορών στο χώρο της σύγχρονης παραθρησκείας και των αιρέσεων.
Αποκρύπτεται από τους οπαδούς της θεωρίας αυτής, ότι είναι πολύ πιθανότερο (σύμφωνα πάντοτε με τις δικές τους δοξασίες) να μετενσαρκωθεί κανείς ως ζώο ή δαιμονικό ον, παρά ως άνθρωπος.
Σ' ένα ινδουιστικό βιβλίο με μεγάλο κύρος, όπως είναι αυτό του «νόμου του Μανού» αναφέρεται μία παραβολική ιστορία: Μία χελώνα ζει στα βάθη της θάλασσας και βγάζει το κεφάλι της στην επιφάνεια κάθε εκατό χρόνια. Συγχρόνως ένα δακτυλίδι επιπλέει στην επιφάνεια του νερού. «Όσο πιθανόν είναι να περάσει το κεφάλι της χελώνας μέσα από το δακτυλίδι, άλλο τόσο είναι πιθανόν να ενσαρκωθεί ένα ον μετά το θάνατό του σε ανθρώπινο σώμα».(!)
Από πότε;
Η πλάνη αυτή είναι πολύ παλιά. Διαδόθηκε μέσω των αρχαίων μαντείων και των ειδωλολατρικών «μυστηρίων» στον αρχαίο κόσμο. Σήμερα προπαγανδίζεται από τα Μ.Μ.Ε. και προσφέρεται κυρίως μέσω του γκουρουισμού, όλων εκείνων δηλαδή των δήθεν φωτισμένων δασκάλων που μας έρχονται κυρίως από την Άπω Ανατολή.
Σύμφωνα με τη θρησκευτική πίστη του κάρμα και της μετενσαρκώσεως, η ψυχή υπόκειται σ' έναν ατελείωτο κύκλο γεννήσεων και θανάτων που επαναλαμβάνονται ως συνεχής βασανισμός (samsara). Από αυτόν τον βασανισμό υπόσχεται να ελευθερώσει τον άνθρωπο ο γκουρού - εφ' όσον όμως ο οπαδός του παραδοθεί ολοκληρωτικά.
Ο μοναδικός τρόπος, λένε, για να βγει κανείς από αυτόν τον συνεχή βασανισμό είναι το «να δρα χωρίς προσκόλληση». Μια φαινομενικά καλή πράξη, όταν γίνεται με συναισθηματική - υπαρξιακή συμμετοχή, έχει ως αποτέλεσμα τη συσσώρευση κάρμα, ενώ όταν, ακόμη και ένα έγκλημα, γίνεται χωρίς αυτήν την προσκόλληση, αυτός που δρα δεν συσσωρεύει κάρμα.
Συνέπειες
Αυτό έχει ως συνέπεια την πλήρη ανατροπή των θεμελίων πάνω στα οποία βασίζεται η κοινωνία μας και όσες άλλες κοινωνίες - έστω και σε μικρότερο βαθμό - έχουν την αναφορά τους στη στάση ζωής του Χριστιανισμού.
Αυτό σημαίνει ότι, εάν δεχθεί κανείς αυτόν τον ψευτοεπιστημονικό νόμο, δεν μπορεί να ζητήσει ευθύνη από κανέναν για τίποτε, ούτε έχει και νόημα να αγωνισθεί για κάτι καλύτερο, αφού για όλα ευθύνεται το κάρμα. Έτσι πρόσωπο, ελευθερία, ευθύνη, αγάπη εξαφανίζονται. Το θύμα, όχι μόνο δεν πρέπει να ζητήσει ευθύνη από τον θύτη, αλλ' αντιθέτως πρέπει να αισθάνεται ότι χωρίς αυτόν «δεν θα μπορούσε να εκπληρώσει το κάρμα του»!
Όπως έχει λεχθεί δεν υπάρχει πιο βολική θεωρία από αυτήν για την οποιαδήποτε άρχουσα τάξη οποιασδήποτε εποχής.
Μέσα απ' αυτό το πρίσμα, ο αγώνας για ελευθερία, για κοινωνική δικαιοσύνη, κοινωνική πρόνοια, για οποιαδήποτε βελτίωση των συνθηκών ζωής δεν έχει κανένα απολύτως νόημα και όχι μόνον αυτό, αλλά ακόμη και καταδικάζεται, επειδή εμποδίζει τους ανθρώπους «να εκπληρώσουν το κάρμα τους».
Είναι πολύ σημαντικό να πούμε ότι η διδασκαλία για το κάρμα αποτελεί τη θεωρητική εκείνη βάση, πάνω στην οποία στηριζόμενος ο γκουρού εγείρει την αξίωσή του για ολοκληρωτική υποταγή των οπαδών. Αυτό, γιατί ο άνθρωπος, λένε, δεν μπορεί μόνος του να ελευθερωθεί. Χρειάζεται βοήθεια, και τη βοήθεια αυτή μπορεί να του τη δώσει μόνον ο «ανθρωποθεός» γκουρού.
Η άποψη ότι η τωρινή ζωή καθορίζεται από το κάρμα προηγουμένων ζωών, ρίχνει τον οπαδό αυτής της θεωρίας σε μία αγωνιώδη αναζήτηση για «αναδρομή σε προηγούμενες ζωές», που συνήθως γίνεται με ύπνωση. Με την ύπνωση, όπως εφαρμόζεται στον ευρύτερο αποκρυφιστικό χώρο, ανοίγει κανείς επικίνδυνα την πόρτα της ψυχής του στις δαιμονικές ενέργειες. Εκτός όμως από αυτό, συνήθως του υποβάλλονται ιδέες που έχουν ως συνέπεια την πλήρη υπονόμευση και ανατροπή των οικογενειακών και κοινωνικών του σχέσεων. Π.χ. ότι αυτή που τώρα είναι γυναίκα του ή κόρη του, σε προηγούμενη ζωή ήταν μητέρα του ή αδελφή κ.ο.κ.
Είναι φανερό ότι οι αντιλήψεις αυτές μπορούν να διαλύσουν οικογένειες ή να δημιουργήσουν παρά φύση σχέσεις.
Η δοξασία του κάρμα και της μετενσαρκώσεως καθιστά αδύνατη τη δημιουργία διαπροσωπικών σχέσεων, που στηρίζονται στη μοναδικότητα του προσώπου, λόγου χάριν στο πλαίσιο του γάμου ή της οικογενειακής ζωής.
Αδύνατα σημεία
1. Ένα από τα αδύνατα σημεία της θρησκευτικής αυτής δοξασίας είναι ότι οι οπαδοί της αδυνατούν να δικαιολογήσουν την απουσία μνήμης των προηγουμένων ζωών. Εάν όμως, όπως λένε, σ' αυτή τη ζωή βρισκόμαστε «για να πάρουμε το μάθημά μας και να προχωρήσουμε», τότε πώς γίνεται να μη θυμόμαστε τις πράξεις για τις οποίες πληρώνουμε; Πώς θα διδαχθούμε από αυτές, αφού δεν τις θυμόμαστε;
2. Οι οπαδοί της θεωρίας της μετενσαρκώσεως που συγχρόνως - ως ανήκοντες στον ευρύτερο αποκρυφιστικό χώρο - είναι και οπαδοί του πνευματισμού, της πίστεως δηλαδή στην επικοινωνία με τον «κόσμο των πνευμάτων», πέφτουν σε προφανή αντίφαση. Και ιδού γιατί:
Εάν είναι αλήθεια ότι μέσα σε 49 ημέρες, όπως πιστεύουν, η ψυχή του νεκρού μετενσαρκώνεται, τότε με ποιες ψυχές πεθαμένων επικοινωνούν τα μέντιουμ;
Εάν λοιπόν είναι αλήθεια η θεωρία της μετενσαρκώσεως, είναι ψέμα η θεωρία του πνευματισμού. Και αντιστρόφως. Εμείς βέβαια ξέρουμε ότι και τα δύο είναι ψέματα.
3. Και ένα άλλο επιχείρημα από την ιστορία και τα μαθηματικά: το ότι ο πληθυσμός της γης αυξήθηκε τους τελευταίους δύο αιώνες από ένα σε έξι δισεκατομμύρια ανθρώπους, δείχνει πόσο ψευδής είναι η θεωρία περί κάρμα και μετενσαρκώσεως. Τί συνέβη άραγε και παρατηρήθηκε αυτή η εκρηκτική αύξηση; Πού ήταν αυτές οι ψυχές, και γιατί μέχρι τότε δεν έπαιρναν υλικό σώμα;
Ασυμβίβαστη με την Ορθόδοξη πίστη
Χωρίς αμφιβολία η διδασκαλία περί κάρμα και μετενσαρκώσεως είναι αντιχριστιανική. Ο απόστολος Παύλος το λέγει ξεκάθαρα: «απόκειται τοις ανθρώποις άπαξ αποθανείν, μετά δε τούτο κρίσις» (Εβρ. Θ 27).
Είναι ψευδέστατο αυτό που διδάσκουν οι οπαδοί της πλάνης της μετενσαρκώσεως, ότι τάχα η μετενσάρκωση αποτελούσε διδασκαλία και της Εκκλησίας μέχρι τον 6ο αιώνα. Η Εκκλησιαστική Ιστορία και τα πατερικά συγγράμματα τους διαψεύδουν.
Το επιχείρημα των αποκρυφιστών ότι δήθεν η Γραφή διδάσκει τη μετενσάρκωση δεχομένη, όπως λένε αυτοί, ότι ο Ιωάννης ο Πρόδρομος ήταν μετενσάρκωση του Ηλία «Ηλίας ήδη ήλθε... τότε συνήκαν οι μαθηταί ότι περί Ιωάννου του Βαπτιστού είπεν αυτοίς» (Ματθ. ζ' 12-13) είναι αφελές. Ξεχνούν ότι σύμφωνα με τη δική τους θεωρία για να λάβει χώρα μετενσάρκωση πρέπει να προηγηθεί θάνατος. Ο προφήτης Ηλίας όμως δεν πέθανε!
Η εξήγηση του ανωτέρω ευαγγελικού χωρίου είναι απλή: Όπως λέγει ο αρχάγγελος Γαβριήλ στον πατέρα του Τιμίου Προδρόμου: Ο Ιωάννης θα έλθει «εν πνεύματι και δυνάμει Ηλιού», θα έχει, δηλαδή, το προφητικό χάρισμα και την παρρησία του προφήτου Ηλιού.
Εξ άλλου, εάν ο Χριστός δεχόταν την μετενσάρκωση δε θα έκανε αναστάσεις νεκρών, αλλά θα περιοριζόταν στο να παρηγορήσει τους συγγενείς των.
Το πολύ σημαντικό για μας τους χριστιανούς είναι ότι η πλάνη της μετενσαρκώσεως απειλεί να ακυρώσει ολόκληρο το Ευαγγέλιο της εν Χριστώ σωτηρίας, υιοθετώντας το ψευδές (εωσφορικό) «ευαγγέλιον του όφεως», το κήρυγμα δηλαδή της αυτοεξελίξεως, αυτοπραγματώσεως και αυτοσωτηρίας. Για τους νεοεποχίτες δεν είναι ο Θεός που συγκαταβαίνει στην αδυναμία του ανθρώπου, αλλά ο άνθρωπος μέσω μετενσαρκώσεων ανέρχεται και γίνεται θεός με τις δικές του μόνο δυνάμεις.
Εάν δεχθεί κάποιος την αντίχριστη αυτή θεωρία της μετενσαρκώσεως, βγάζει τον εαυτό του έξω από το χώρο της Εκκλησίας του Χριστού, διότι:
1. Δεν δέχεται το Σύμβολον της Πίστεως όπου ομολογούμε ότι ο Χριστός Ανέστη εκ νεκρών και τον περιμένουμε να έλθει κατά τη Δευτέρα Του παρουσία. Ομολογούμε στο Σύμβολον της Πίστεως δύο παρουσίες του Χριστού και όχι ένα πλήθος μετενσαρκώσεών Του, όπως οι αποκρυφιστές, οι οποίοι προσπαθούν να γκρεμίσουν τη μοναδικότητα του προσώπου του Χριστού και την παρουσία του στον κόσμο ως Θεού και Σωτήρος.
Εξ άλλου στο Σύμβολον της Πίστεως ομολογούμε ότι προσδοκούμε και τη δική μας ανάσταση και όλων των νεκρών την ανάσταση και όχι έναν ατελείωτο κύκλο μετενσαρκώσεων.
2. Αρνείται τη διάκριση Δημιουργού-δημιουργημάτων.
3. Αρνείται τη μέλλουσα κρίση.
4. Αρνείται τη μοναδικότητα, την ελευθερία και την ευθύνη του ανθρωπίνου προσώπου, αφού τα πάντα λειτουργούν εκεί στο πλαίσιο μίας τυφλής αναγκαιότητος.
5. Αρνείται την αγάπη. Το «χαίρειν μετά χαιρόντων και κλαίειν μετά κλαιόντων» (Ρωμ. ιβ' 15) θεωρείται από τους οπαδούς του κάρμα και της μετενσαρκώσεως όχι αρετή αλλά αδυναμία και προσκόλληση που σε εμποδίζει να αυτοεξελιχθείς.
Επίσης, το ανθρώπινο σώμα για μας δεν είναι φυλακή της ψυχής, αλλά ναός του εν ημίν Αγίου Πνεύματος. Η ζωή δεν είναι τιμωρία και καταδίκη για πράξεις δήθεν προηγουμένων ζωών, αλλά δώρο του Θεού. Ο θάνατος δεν είναι η λύτρωση, αλλά είναι τα «οψώνια της αμαρτίας» και παρεχωρήθη από τον Θεό «ίνα μη το κακόν αθάνατον γέννηται». (Ενώ για τους δασκάλους της μετενσαρκώσεως η ζωή είναι τιμωρία και όχι ο θάνατος).
Τελικά, η πλάνη αυτή, ότι δηλαδή δεν υπάρχει κανείς που να μας ζητήσει λογαριασμό για τις πράξεις μας, αποδεικνύεται θαυμάσιο τέχνασμα του ανθρωποκτόνου διαβόλου προς άγραν οπαδών-θυμάτων.
Η παραθρησκεία αποκοιμίζει τους ανθρώπους, υποσχομένη σ' αυτούς ένα άπειρο πλήθος ευκαιριών, ικανοποίηση των παθών και καμμία ευθύνη. Όμως μετά τον θάνατο, η ψυχή δεν μπορεί να μετανοήσει. Το Ευαγγέλιο κηρύσσει: «νυν καιρός ευπρόσδεκτος, νυν ημέρα σωτηρίας». Τώρα, σ' αυτή την ζωή, κρίνεται το αιώνιο μέλλον μας.
Δ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
ΤΕΤΑΡΤΗ ΄΄ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 6.00μμ εσπερινη
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ 6.30 μμ
Γ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
ΤΕΤΑΡΤΗ ΄΄ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 7.30πμ πρωινη
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ 6.30 μμ
2026 ΜΑΡΤΙΟΥ 8 – ΚΥΡΙΑΚΗ Β ΝΗΣΤΕΙΩΝ
Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΚΑΠΕΡΝΑΟΥΜ
(Μαρκ. 2, 1-12)
†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ
(Κήρυγμα στα Αμπέλια, στις 23/3/2008)
Φαίνεται η καρδιά;
Το Ευαγγέλιο μας μίλησε για ένα θαύμα που έκανε ο Χριστός.
Θεράπευσε ένα παράλυτο. Εμείς θαυμάζουμε το θαύμα. Μα ο Χριστός
θαύμασε την πίστη των ανθρώπων που του πήγαν τον παράλυτο. Ερώτημα:
Φαίνεται η πίστη; Πώς την βλέπει κανείς εξωτερικά;
Ό,τι έχουμε μέσα μας, φαίνεται και έξω. Γιατί ο Θεός έχει φτιάξει
παράθυρα του εσωτερικού μας κόσμου, τις ενέργειές μας. Η ψυχή μας
φαίνεται στο βλέμμα μας. Στο χρώμα της φωνής μας. Στις εκδηλώσεις μας.
Φαίνεται σ’ ολόκληρο τον εαυτό μας.
Στην περίπτωση αυτών των ανθρώπων, που πήγαν στον Χριστό τον
παράλυτο, η πίστη φαινόταν σ’ ένα σωρό πράγματα. Και ιδιαίτερα σε τέσσερα
σχοινιά. Πώς ήταν τα σχοινιά μαρτυρία πίστεως;
Έδεσαν το ξυλοκρέβατο, έβαλαν πάνω τον παράλυτο και τον πήραν
στον ώμο κρατώντας γερά τα σχοινιά. Και έφθασαν έξω από το σπίτι που
ήταν ο Χριστός· στην Καπερναούμ.
Εκεί διαπίστωσαν το αδιαχώρητο. Ήταν τόσος κόσμος! Όλοι άκουγαν
τον Χριστό. Κανένας δεν παραμέριζε. Άνθρωποι χωρίς βαθιά πίστη σε εκείνο
που πρέπει να κάνουν για του Θεού το θέλημα, καταθέτουν αμέσως τα όπλα.
Λένε:
-Τι να κάνουμε; Τόσος κόσμος είναι. Άφησέ τον εδώ στην πόρτα και
βλέπουμε... Ας ελπίσουμε ότι δεν θα βγει από αλλού ο Χριστός γιατί τότε το
χάσαμε το παιγνίδι. Βρε, τι πάθαμε με τόσο κόσμο!
Βλέπουμε καμιά φορά γεμάτη την Εκκλησία και μουρμουρίζουμε:
«Πνιγήκαμε στον κόσμο. Δεν μπορέσαμε να ανασάνουμε, να καθίσουμε».
Αμαρτωλά λόγια! Άμα αγαπάς τον Θεό, αγαπάς και τα παιδιά Του. Και θέλεις
όλα να πορεύονται στον δρόμο Του.
Μας ενοχλεί ο θόρυβος;
Οι τέσσερεις αυτοί άνθρωποι, όταν είδαν ότι δεν μπορούν να μπουν
από την πόρτα, ανέβηκαν στη στέγη. Όχι μόνο αυτοί. Αλλά ανέβασαν και τον
παράλυτο που ήταν στο ξυλοκρέβατο. Πώς τον ανέβασαν; Τραβώντας τα
σχοινιά. Κάναμε ποτέ τέτοιο πράγμα; Ανεβάσαμε πάνω στη στέγη κάποιον
παράλυτο τραβώντας σχοινιά; Είναι πολύ δύσκολο. Αλλά οι άνθρωποι
προχώρησαν ήρεμα και σταθερά. Ανέβηκαν οι ίδιοι, ανέβασαν και τον
άρρωστο. Μετά άνοιξαν μια τρύπα στη στέγη, έβγαλαν τα κεραμίδια και
κατέβασαν τον άρρωστο μπροστά στα πόδια του Χριστού.
Καλά, τόση φασαρία έγινε. Δεν άκουσε τίποτε ο Χριστός; Γιατί δεν τους
είπε: «Σταματείστε επί τέλους. Άμα είναι να έχουμε τέτοια, να γίνει καλά.
Πάρτε τον και φύγετε να ησυχάσουμε».
Δεν είπε τέτοια λόγια ο Χριστός! Και οι άλλοι, που άκουαν τον Χριστό
να μιλά, παρότι γινόταν θόρυβος, δεν πρόσεχαν τον θόρυβο, αλλά τον λόγο
2Κυριακή Β΄ Νηστειῶν. Ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ. 23/3/2008
του Χριστού.
Όταν είμαστε στην Εκκλησία, κάνουμε το ίδιο; Προσέχουμε έτσι; Μας
ενοχλεί ο θόρυβος την ώρα της προσευχής μας; Την ώρα που διαβάζουμε το
Ευαγγέλιο, προσέχουμε; Ή αφήνουμε τον νου μας να τρέχει αλλού; Η
προσευχή είναι το ιερότερο έργο μέσα στην Εκκλησία. Είναι λατρεία του Θεού,
παράκληση του Θεού. Τι θα πει παράκληση; Ικεσία να μας δείξει την στοργή
Του, το έλεός Του, την καλωσύνη Του.
Μιλάς γι’ αυτά τα πράγματα στον Χριστό μέσα από την καρδιά σου; Δεν
είναι ανάγκη να ακούγεται το στόμα σου. Βέβαια μέσα στην Εκκλησία
φωνάζουμε. Εκκωφαντικά πρέπει να φωνάζουμε. Να σπάζουμε τα αυτιά των
αγίων αγγέλων και του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Μα η φωνή μας να βγαίνει
από τα βάθη της καρδιάς μας.
Οι τέσσερεις που κατέβασαν τον παράλυτο με τα σχοινιά, ενώ
ενεργούσαν με το στόμα σφραγισμένο, μέσα από την καρδιά τους, φώναζαν
πολύ.
Και τα δύο δύσκολα
Και ιδών ο Χριστός την πίστιν αυτών... Είδε ο Χριστός την πίστη τους
και δεν είπε κάτι για τον παράλυτο, μα είπε:
-Για χάρη σας, εξ αιτίας σας, που τον φέρατε με τέτοια πίστη, να είναι
συχωρεμένες οι αμαρτίες του, όποιες και αν έκανε.
Αν ήσουν στη θέση τους, τι θα έλεγες;
-Τις αμαρτίες θυμήθηκες τώρα, Χριστέ μου; Εμείς τον φέραμε να τον
κάνεις καλά. Άσε την κουβέντα για τις αμαρτίες.
Λέει το Ευαγγέλιο ότι κάτι τέτοια σκέπτονταν μερικοί γραμματείς και
φαρισαίοι. Αλλά το πήγαιναν αλλού. Έλεγαν: «Είναι δυνατόν, άνθρωπος, να
ισχυρίζεται ότι συγχωρεί αμαρτίες; Οι αμαρτίες είναι ζήτημα του ανθρώπου με
τον Θεό».
Ο Χριστός όμως κατάλαβε τις μυστικές τους σκέψεις. Τους είπε:
-Γιατί σκέπτεσθε έτσι; Τι είναι ευκολότερο; Να πω: Σήκω, πάρε το
κρεβάτι σου και φύγε, ή να πω: Είναι συχωρεμένες οι αμαρτίες σου; Ποιο είναι
πιο κουραστικό για μένα;
Για μας και το ένα να λέγαμε και το άλλο, είναι να μας πιάνει κρύος
ιδρώτας. Άντε πες σε παράλυτο να γίνει καλά. Δεν γίνεται. Γιατί;
Γιατί δεν είσαι ο Χριστός. Ο λόγος σου είναι ανθρώπινος. Η δύναμή του
είναι λιγότερη από την δύναμη των χεριών και των ποδιών σου. Γροθιά,
μπορείς να δώσεις. Κλωτσιά, μπορείς να δώσεις. Εντολή στην αρρώστια και
στο διάβολο, δεν μπορείς να δώσεις. Γι’ αυτό είπε ο Χριστός:
-Για να καταλάβετε ότι έχω εξουσία να συγχωρώ τις αμαρτίες, από τα
ορατά και αισθητά που αμέσως θα δείτε, καταλάβετε τα παραπέρα.
Και συνέχισε απευθυνόμενος στον παράλυτο:
-Σήκω παιδί μου, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε σπίτι σου.
Σηκώθηκε ο παράλυτος με υπακοή, πήρε το κρεβάτι στον ώμο και
έφυγε. Όλοι κατάλαβαν.
Σωστή και βαθειά κρίση
Ο Θεός μάς έδωσε το μυαλό, για να κρίνουμε σωστά και βαθιά. Να μη
μένουμε μόνο σε εκείνα που βλέπουμε, αλλά να μελετάμε το βάθος.
3Κυριακή Β΄ Νηστειῶν. Ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ. 23/3/2008
Ποιό είναι εκείνο που βλέπουμε; Ένας άρρωστος, έγινε καλά. Μεγάλο,
υπέροχο, σπουδαίο. Έργο γεμάτο από το έλεος του Θεού. Όμως, υπάρχει και
κάτι άλλο. Αν ο άνθρωπος έγινε καλά για να πεθάνει αργότερα, αν δεν έγινε
καλά ψυχικά, αν δεν έλαβε την άφεση των αμαρτιών του, πού θα πάει; Πόση
είναι η ωφέλεια; Τι κι’ αν έζησε 4, 5 χρόνια παραπάνω, αν πρόκειται να χάσει
την αιώνια ζωή;
Γιατί λυπάσαι τον άνθρωπο που είναι στο κρεβάτι και πονάει;
Γιατί δεν μπορεί να αισθανθεί την χαρά της ζωής όπως την ξέρουμε,
όπως μας αρέσει και την επιθυμούμε. Ο Θεός έφτιαξε τόσο όμορφη τη ζωή
μας. Όμως ο Κύριος μας βεβαιώνει, ότι η αιώνια ζωή είναι χίλιες φορές
καλύτερη. Τι έλεγε ο Χριστός; «Καλότυχος εκείνος που θα φάει άρτο στη
Βασιλεία του Θεού. Κακότυχος εκείνος που θα πάει στην κόλαση. Καλύτερα
να μην είχε γεννηθεί». Κι αν ήταν πάμπλουτος και όλη την ημέρα γλεντούσε, τι
κέρδισε; Όλα αυτά σύντομα θα τελειώσουν. Και μετά τον θάνατο αρχίζει το πιο
τραγικό.
Έτσι μας βεβαίωσε ο Χριστός, ο αληθινός Θεός, η σοφία του κόσμου.
Εμείς όμως πρόσκαιροι και με περιορισμένη «σοφία» άνθρωποι λέμε:
«Υπάρχει παράδεισος; Υπάρχει κόλαση; Θα γίνει ανάσταση;».
Ας έχουμε το κεφάλι μας όχι για ομορφιά, αλλά για σοβαρό
προβληματισμό.
Η άφεση στα χέρια του Θεού. Και... στα δικά μας
Τι σημαίνει αμαρτία; Κάνω κάποιες πράξεις, που τις βλέπω εκ των
υστέρων και λέγω: «Δεν ήταν καλό αυτό που έκανα. Αμαρτία ήταν. Πράξη
αντίθετη σε εκείνα που θέλει ο Θεός». Οι αμαρτίες έχουν διαβαθμίσεις.
Παράδειγμα: Έκανα μια αμαρτία, μου ξέφυγε. Δεν την έκανα
ηθελημένα, πεισματικά. Μα υπάρχουν πράξεις, που γίνονται με τρόπο
πεισματικό. Και δαιμονικό. Το ξέρω ότι είναι κακό και το κάνω.
Όλες οι πράξεις μας, λέει η Αγία Γραφή, γράφονται σ’ ένα βιβλίο
ανεξίτηλα. Εγώ, δεν μπορώ να τις σβήσω. Ούτε εσύ. Άνθρωπος, δεν μπορεί
να τις σβήσει. Ο Χριστός όμως, ο Θεός, είναι κάτι το διαφορετικό. Του είναι
πανεύκολο, εκείνα που είναι γραμμένα, ανεξίτηλα για μας, να τα σβήσει όπως
σβήνει ο μαθητής με το σφουγγάρι όσα είναι γραμμένα με την κιμωλία στον
πίνακα. Φαίνεται τίποτε μετά; Απολύτως τίποτε. Έτσι και όταν ο Θεός σβήνει
τις αμαρτίες μας, τις κάνει σαν να μην υπήρξαν ποτέ.
Θέλεις να γίνεις υγιής; Όχι στα χέρια ή τα πόδια, ούτε σε κάποιο άλλο
μέλος του σώματος αλλά να γίνεις υγιής ενώπιον του Θεού; Με την κρίση του
Θεού υγιής. Όχι με τα μυαλά τα δικά μας, που είναι παιδιάστικα. Θέλεις να
γίνεις υγιής;
Να θυμάσαι τις αμαρτίες σου. Να ανοίγεις τα μάτια σου, να τις βλέπεις,
να τις παρακολουθείς. Και να τις κάνεις πόνο σου.
Απόθεσαν οι τέσσερεις τον παράλυτο, μπροστά στα πόδια του Κυρίου
μας Ιησού Χριστού...
Καταλαβαίνεις ότι η αμαρτία είναι χειρότερη από την παραλυσία του
σώματος; Αν ναι, κάνε κάτι. Περπάτα, πάρε σχοινιά, ανέβα στη στέγη,
κατέβασε την ψυχή σου μπροστά στα πόδια του Χριστού. Και πες του με
ταπείνωση: «Ελέησέ με, Θεέ μου. Όπως συγχώρησες τον παράλυτο και τον
έκανες καλά, κάνε και μένα καλά».
Πώς θα πάμε στον Χριστό για να του πούμε: «κάνε με καλά»;
4Κυριακή Β΄ Νηστειῶν. Ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ. 23/3/2008
Την απάντηση, την έχει δώσει ο Χριστός και είναι νόμος της Εκκλησίας.
Επισημαίνουμε τις αμαρτίες μας και παίρνουμε τον δρόμο περπατώντας με
την καρδιά, όχι με τα πόδια, και πάμε στον πνευματικό να εξομολογηθούμε.
Όπως κατέβασαν από την στέγη τον παράλυτο καθόμαστε ενώπιον του
Χριστού και λέμε στον πνευματικό: «Αυτά έκανα παππούλη, το έλεος του
Θεού επικαλούμαι». Λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Το δικαστήριο
αυτό του Θεού, καταδίκη δεν γνωρίζει, όταν έχει μετανιώσει ο άνθρωπος. Ό,τι
και να έχει κάνει, όλα τα συγχωρεί και τα πλένει ο Χριστός με το άγιο αίμα
Του».
Είπε ο Κύριος: «Δεν ήλθα να με υπηρετήσετε. Δεν ήλθα να με
χειροκροτήσετε. Δεν θέλω κάτι από τα πράγματά σας. Ήλθα για να δώσω την
ψυχή μου, τον εαυτό μου, λύτρο για σας. Για να σας σώσω. Ήλθα να
πληρώσω με το αίμα μου για να γλυτώσετε από τον αιώνιο θάνατο. Και
όποιος παίρνει το αίμα του Χριστού, αυτό δεν μένει στο στόμα του, αλλά
μπαίνει στην καρδιά του, τον καθαρίζει από τις αμαρτίες του και του δίνει την
αιώνια ζωή. Αμήν.-
B ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
ΤΕΤΑΡΤΗ ΄΄ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ βραδινη 6.00μμ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ 6.30 μμ
2026 ΜΑΡΤΙΟΥ 1 – ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (Ιω. 1, 44-52)
†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ
(Κήρυγμα στα Ρόκκα, στις 19/3/2000)
Σκέψου, ποιός κρέμεται στο Σταυρό
Την Κυριακή της Ορθοδοξίας δοξάζουμε την ευσπλαγχνία του Κυρίου
μας Ιησού Χριστού. Λέει το τροπάριο της εορτής: «Την άχραντον εικόνα σου
προσκυνούμεν αγαθέ, αιτούμενοι συγχώρησιν των πταισμάτων ημών, Χριστέ ο
Θεός. Βουλήσει γαρ ηυδόκησας σαρκί ανελθείν εν τω Σταυρώ». Κατέβηκες και
σταυρώθηκες, αντί να σταυρώσεις εμάς, όπως μας άξιζε, σταυρώθηκες Εσύ,
για να γλυτώσεις, να ελεήσεις, όλους εκείνους που θα πιστεύουν σε σένα.
Εκείνους που θα το καταλάβουν τι έκανες για μας.
Γι’ αυτό τονίζει η Εκκλησία μας, ότι το μεγαλύτερο και το κυριότερο που
πρέπει να έχει ένας άνθρωπος στον κόσμο, είναι να έχει φωτισμό. Να διατηρεί
δηλαδή το μυαλό του καθαρό. Να βλέπει. Τι να βλέπει;
Πρώτα απ’ όλα την δόξα και το έργο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Να βλέπει τα δώρα Του. Τα δώρα που μας έκανε μέσα στην Εκκλησία Του.
Να βλέπει το φως που μας δίνει μέσα από την διδασκαλία της Εκκλησίας,
μέσα από το άγιο Ευαγγέλιο, μέσα από την Αγία Γραφή. Να βλέπουμε το φως
που μας δίδει μέσα από τα καλά έργα των αγίων, των Πατέρων μας, των
αδελφών μας, που κυκλοφορούν μαζί με εμάς στον κόσμο και έχουν
περισσότερο φόβο Θεού, περισσότερη αγάπη Θεού και φροντίζουν να τηρούν
περισσότερο το νόμο Του.
Όλα αυτά, πρέπει να τα προσέχουμε. Και προσέχοντάς τα, ερχόμαστε
στην Εκκλησία και λαχταράμε να προσκυνήσουμε την εικόνα του Κυρίου μας
Ιησού Χριστού. Όχι γιατί έτσι απαιτεί κάποιος θεσμός, που μας ταλαιπωρεί -
όπως λένε μερικοί- αλλά για το καλό μας, για την σωτηρία μας. Γιατί;
Γιατί φιλώντας την εικόνα, προσκυνώντας την εικόνα του Χριστού,
προσκυνάμε τον Ίδιο. Δεν προσκυνάμε το χαρτί, ούτε τη σανίδα, ούτε τα
χρώματα. Όπως, βλέποντας την φωτογραφία του πατέρα μας, του παιδιού
μας, λαχταράμε που την κοιτάζουμε, δακρύζουν τα μάτια μας, γιατί δεν
βλέπουμε μια φωτογραφία, βλέπουμε και θυμόμαστε με λαχτάρα το πρόσωπο
που εικονίζει.
Έτσι και στις ιερές εικόνες, δεν βλέπουμε ξύλο και χρώματα και ένα
σκίτσο, αλλά βλέπουμε Εκείνον που εικονίζουν: τον Κύριό μας Ιησού Χριστό.
Και ενώ φιλάμε ένα χαρτί, μερικά χρώματα, φιλάμε και αισθανόμαστε το χέρι
του Κυρίου μας, που μας ευλογεί. Και όταν προσκυνάμε τον Χριστό πάνω στο
Σταυρό, βλέπουμε στα πόδια Του, τις σταγόνες το αίμα, που έπεσε από τις
πληγές Του για τη σωτηρία μας. Εκείνο ασπαζόμαστε, αδελφοί. Εκείνο τιμάμε.
Εκείνον, τον Χριστό, τιμάμε. Γι’ αυτό στις εικόνες του Κυρίου μας Ιησού
Χριστού, γύρω από το κεφάλι Του γράφει: Ο ΩΝ. Και πάνω από το κεφάλι του
Κυρίου μας, επάνω στο Σταυρό γράφονται τα λόγια: «Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΗΣ
ΔΟΞΗΣ».
Για να μας θυμίζει αυτή η επιγραφή: «Μη φαντάζεσαι, άνθρωπε, πως
είσαι κάτι. Και μη φαντάζεσαι ότι Αυτός που είναι κρεμασμένος εδώ είναι ένας
φτωχός άνθρωπος, ξεχασμένος, μισοπεθαμένος. Είναι Ο ΩΝ. Ο Θεός τον
2Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. 19/3/2000
οποίο προσκυνούσε ο Αβραάμ, ο Θεός που μίλησε στο Μωυσή. Είναι ο
Χριστός, που έγινε άνθρωπος για μας».
Και επάνω στο Σταυρό ταλαιπωρημένος, δεν ήταν ένα θύμα. Ένας
άθλιος και αδύναμος άνθρωπος, φτυσμένος και λαβωμένος, σκονισμένος,
ταλαιπωρημένος, αξιολύπητος. Αλλά ήταν ο Βασιλεύς της δόξης. Ο οποίος
στο Σταυρό δεν ανέβηκε επειδή δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, δεν τον
ανέβασαν ετσιθελικά οι εχθροί του, αλλά ανέβηκε γιατί ήθελε να γλυτώσει
εμάς από τον θάνατο της ψυχής, από την αμαρτία, από τον αιώνιο θάνατο,
από την αιώνια κόλαση και καταδίκη.
Γι’ αυτό, όσο πιο πολύ βλέπουμε σε μία εικόνα ή θυμόμαστε τα πάθη
και την ταλαιπωρία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού για μας, τόσο πιο πολύ
λαχταράμε να είμαστε κοντά Του.
Ό,τι δόξασε ο Κύριος συ μη το καταφρονείς
Όταν έγινε η εικονομαχία, οι εικονομάχοι πάνω-κάτω έλεγαν: «Ο Θεός
είναι Πνεύμα. Και Τον προσκυνούμε αοράτως μέσα στην καρδιά μας. Δεν
χρειάζονται οι εικόνες».
Πήγε λοιπόν ο άγιος Γερμανός, Πατριάρχης της Κωνσταντινουπόλεως,
και έκανε διάλογο με τον αυτοκράτορα Λέοντα, πολέμιο των εικόνων. Του
λέει:
-Βασιλιά μου, γιατί ανακατεύεσαι σε δουλειές της αρμοδιότητάς μου;
Αυτά είναι των παπάδων, είναι θέματα της πίστης. Όχι των αρχόντων, όχι του
καθενός. Αυτοί είναι δούλοι Κυρίου, αυτοί θα μας διδάξουν τον νόμο του
Θεού. Εξ ονόματός Του. Εμείς τους ακολουθούμε. Και του ανέφερε
παραδείγματα τιμής και προσκυνήσεως των εικόνων από την παλαιά εποχή.
Θυμάστε την συγκύπτουσα για την οποία μιλά το Ευαγγέλιο;
Αυτή μόλις έγινε καλά, έφτιαξε ένα χάραγμα του Κυρίου. Μια εικόνα του
Κυρίου. Και την έφερε μαζί της. Πήγαιναν οι άνθρωποι, ασπαζόντουσαν την
εικόνα και γίνονταν καλά. Είχαν γίνει του κόσμου τα θαύματα.
Σήμερα, πόσα θαύματα έχει κάνει η Παναγία της Τήνου; Πόσα η
Παναγία η Πορταΐτισσα; Πόσα θαύματα έχει κάνει η Παναγία η Οδηγήτρια;
Εικόνες είναι. Για εικόνες μιλάμε.
Γιατί; Διότι ο Θεός δίδει χάρη και στις εικόνες.
Αλλά ο βασιλιάς, δεν ήθελε να το παραδεχθεί. «Άστα αυτά», του λέει.
Άλλοτε πάλι ο άγιος Θεοφάνης ο ομολογητής, προσπαθώντας να
πείσει τον βασιλιά, έβγαλε από την τσέπη του ένα νόμισμα. Τότε τα νομίσματα
είχαν πάνω τους χαραγμένη την μορφή του βασιλιά.
-Τι είναι αυτό; του λέει. Και έδειξε την εικόνα του βασιλιά.
-Εικόνα, απάντησε εκείνος.
Τότε ο άγιος πέταξε στη γη το νόμισμα και το πάτησε.
Έγινε θηρίο ο βασιλιάς.
-Γιατί θυμώνεις βασιλιά μου. Εσένα πάτησα; Την εικόνα σου πάτησα.
-Τι λες βρε παλιάνθρωπε. Την δική μου εικόνα πάτησες; Έτσι
περιφρονούν τον βασιλιά;
-Α, του λέει ο άγιος Θεοφάνης. Το ίδιο λέω και εγώ. Τιμώντας την
εικόνα του Χριστού, τιμάω τον Χριστό. Πατώντας και βρίζοντας την εικόνα του
Χριστού, βρίζουμε τον ίδιο τον Χριστό. Να σου πω και άλλο ένα παράδειγμα
βασιλιά μου. Ξέρεις την εντολή: «Ου λήψη το όνομα Κυρίου του Θεού σου επί
3Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. 19/3/2000
ματαίω». Το όνομα μου εμένα είναι Θεοφάνης. Και σένα είναι Λέων. Το ίδιο
πράγμα είσαι εσύ ο Βασιλιάς και το όνομα «Λέων», η κάτι άλλο;
Άμα είσαι κάτι άλλο, λέω: «Καταραμένο... Μαγαρισμένο το όνομα
Λέων». Για το όνομα μόνο το λέω. Όχι για σένα.
Έγινε πάλι θηρίο ο βασιλιάς που άκουσε να βρίζουν το όνομά του.
-Το βλέπεις, του λέει ο άγιος, πως σου κακοφάνηκε που έβρισα όχι
εσένα αλλά το όνομά σου; Πάμε τώρα παρακάτω. Άμα πει κανείς κάποια λέξη
για το όνομα του Θεού, αμαρτάνει; Αφού ο Θεός δεν είναι το ίδιο με το όνομά
του;
Λέει η εντολή του Θεού. «Όποιος πιάσει στο στόμα του το όνομα του
Θεού, επί ματαίω, δεν θα τον καθαρίσει ποτέ ο Θεός από αυτή την αμαρτία».
Θα τον αφήσει ασυγχώρητο. Βαρειά αμαρτία. Έτσι λοιπόν, όπως το όνομα
του Θεού είναι άλλο από το πρόσωπο του Θεού και από τον ίδιο τον Θεό,
αλλά είναι άγιο, κατά τον ίδιο τρόπο και η εικόνα του Κυρίου μας, είναι άλλο
από τον ίδιο τον Χριστό, αλλά επειδή αναφέρεται σ’ Αυτόν, είναι άγιο πράγμα.
Γιατί κάθε τι που έχει σχέση με τον Χριστό είναι άγιο.
Θυμάστε τι έκανε ο Χριστός; Έναν τον φύσηξε στο πρόσωπο. Άλλους
τους ακούμπησε με το δάχτυλό Του, άλλους τους έβαλε λάσπη. Και με όλους
αυτούς τους τρόπους τους θεράπευσε. Γιατί; Για να μας πει ότι οτιδήποτε
άγγιξε, ήλθε σε επαφή μαζί Του, πήρε αγιασμό. Τόσο μεγάλος είναι ο Κύριος
μας ο Ιησούς Χριστός.
Και οι άγιες εικόνες που Τον εικονίζουν, είναι μεγάλες, γιατί μιλάνε για
την δόξα Του, για την χάρη Του, για το μεγαλείο Του, για την ευσπλαγχνία
Του, για την φανέρωσή Του στον κόσμο. Ότι ήλθε εδώ στη γη και έγινε
άνθρωπος για μας. Και Τον συναναστραφήκαμε. Και μας ευεργέτησε. Και
έφτιαξε την Εκκλησία του για μας.
Τα θαυμάσια του Θεού, οδηγοί σωτηρίας
Κάποια φορά, όταν έγινε η μεγάλη εικονομαχία, στην
Κωνσταντινούπολη ήταν μία εικόνα της Παναγίας, την οποία επικαλούνταν και
την σέβονταν πολύ. Προκειμένου να την πάρουν οι εικονομάχοι και να την
κάψουν, γιατί η αστυνομία έμπαινε στα σπίτια για έρευνα και άρπαζε τις
εικόνες και τις έκαιγε, την πέταξαν σ’ ένα ξεροπήγαδο. Και πέταξαν μαζί ένα
κερί και το θυμιατό με το λιβάνι. Γιατί την λιβάνιζαν εκείνη τη στιγμή. Μετά
σκέπασαν το πηγάδι, και το άφησαν έτσι.
Πέρασαν περίπου εκατόν είκοσι χρόνια και τελείωσε η εικονομαχία.
Ήρθε η Κυριακή της Ορθοδοξίας και θυμήθηκαν οι κληρονόμοι εκείνου του
σπιτιού ότι οι παππούδες τους έχουν πετάξει την εικόνα στο πηγάδι. Το
άνοιξαν και τι βρήκαν;
Την εικόνα να στέκει όρθια. Μπροστά της να εξακολουθεί να καίει το
κερί. Και το θυμιατό να είναι ακόμη αναμμένο και να βγάζει ευωδία. Το λιβάνι
και το κερί έπρεπε να είχαν καεί. Και η εικόνα δεν μπορεί να στέκει όρθια.
Έπρεπε να ‘χει πέσει.
Αλλά θέλοντας ο Θεός να μας δείξει, πόση ιερότητα έχουν και οι
εικόνες που εικονίζουν τα άγια πρόσωπα, πρώτα του Χριστού και μετά της
Παναγίας και μετά των αγίων, φανέρωσε αυτό το μεγάλο σημείο.
Εμείς, αδελφοί, από όλα αυτά πρέπει να φωτιζόμαστε.
Γιατί φως δεν είναι εκείνα που μας λέει το μυαλό μας, όπως τα
σκέπτεται. Το μυαλό μας κάνει λάθη. Και μάλιστα, μερικές φορές λάθη
4Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. 19/3/2000
τραγικά. Τόσο μεγάλα λάθη, ώστε να πέφτει ο άνθρωπος στις χειρότερες
αμαρτίες και να αρνείται τον Χριστό που είναι το χειρότερο λάθος του κόσμου.
Και γι’ αυτό ο Θεός κάνει διάφορα θαύματα, για να μας πει: «Προσέξτε. Το
μυαλό σας, δεν σκέπτεται καλά. Θέλει διόρθωση το μυαλό σας».
Όταν βλέπουμε τα θαυμάσια του Θεού, να παίρνουμε την απόφαση να
το διορθώνουμε το μυαλό μας. Γιατί είναι του Θεού υπόδειξη. Του Θεού
ευσπλαγχνία, του Θεού καλωσύνη και του Θεού φωτισμός για μας.
Να μας συνετίζει ο Κύριος, να καταλαβαίνουμε τα μηνύματα που μας
δίνει για τη σωτηρία μας. Αμήν.-
Α ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
ΤΕΤΑΡΤΗ΄΄ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΠΡΩΙΝΗ 7.30-9.30 πμ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ 6.30μμ
ΣΑΒΒΑΤΟ Α ΝΗΣΤΕΙΩΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 7.00-9.00πμ
ΚΥΡΙΑΚΗ Α ΝΗΣΤΕΙΩΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 7.15- 10.ΟΟ πμ
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11.30πμ
2026 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 22 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ
Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ (Ματθ. 6, 14-21)
†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ
(Κήρυγμα στην Άνω Ράχη, στις 9/3/1997)
Μόνιμες αποκριές
Η περασμένη Κυριακή και η σημερινή, είναι Κυριακές που έχουμε
απόκριες. Απόκριες βέβαια στην εκκλησιαστική γλώσσα σημαίνει ότι τρώμε
για τελευταία φορά καταλύσιμα φαγητά και ειδικά για σήμερα, ψάρια και τυριά.
Από αύριο έχουμε νηστεία και περισσότερη προσευχή.
Εμείς όμως τις Απόκριες κάνουμε άλλα. Φοράμε μάσκες και έτσι
αστειευόμαστε μεταξύ μας. Πειράζουμε τον κόσμο, καλυπτόμενοι κάτω από το
προσωπείο που φοράμε. Και ο άλλος ψάχνει να δει ποιος ήταν αυτός που τον
κορόιδεψε και δεν μπορεί να το βρει εύκολα, όταν μάλιστα ο μεταμφιεσμένος
παραποιεί την φωνή του.
Είναι έθιμο, να γίνονται τέτοιου είδους μασκαρέματα τις ημέρες αυτές.
Αλλά το κακό είναι ότι κάποιοι άνθρωποι, έχουν μασκαρέματα και απόκριες
όλο τον χρόνο. Πώς γίνεται αυτό;
Λέγει ένας σοφός άνθρωπος: «Μας αρέσει, ν’ ακούμε ψεύτικα λόγια.
Ψεύτικους επαίνους. Επαίνους, όχι για το πραγματικό μας πρόσωπο αλλά για
το υποκριτικό μας προσωπείο. Και τα συνηθίσαμε τόσο πολύ αυτά τα ψεύτικα
λόγια, ώστε την μάσκα της δήθεν καλωσύνης μας που φορούμε, την
θεωρούμε πραγματικό μας πρόσωπο. Και δεν μπορούμε πια να ξεχωρίσουμε,
ούτε εμείς οι ίδιοι, ποιος είναι ο αληθινός εαυτός μας και ποιο είναι το
μασκάρεμά μας με ένα προσωπείο. Ένα προσωπείο, που το «ντυνόμαστε»
και προσπαθούμε να φερνόμαστε σύμφωνα με τα λόγια, που μας αρέσει να
ακούμε. Τόσο πολύ μας αρέσει, που όταν μας τα λένε, τρίβουμε το στήθος
μας και λέμε: ‘’τι ωραία, τι καλά’’»!
Οι πνευματικές μάσκες
Ο άνθρωπος πρέπει να είναι, απέναντι του εαυτού του πρώτα,
ειλικρινής. Να αγαπάει την αλήθεια και να θέλει να ξέρει για τον εαυτό του την
αλήθεια. Και το δεύτερο είναι, να θέλει να ακούει την αλήθεια.
Γιατί αδελφοί μου; Όταν ακούμε την αλήθεια έχουμε πρώτα απ’ όλα
σωστή εικόνα για τον εαυτό μας. Δεν έχουμε μάσκα. Και αν η αλήθεια είναι
λιγάκι δυσάρεστη, θα φροντίσουμε να διορθωθούμε, να γίνουμε καλύτεροι.
Ξέρετε ποιο είναι το πιο ευχάριστο πράγμα στον άνθρωπο;
Είναι ο καθρέφτης. Είτε είμαστε παιδιά, είτε έχουμε μεγαλώσει, ο
καθρέφτης μάς αρέσει. Θέλουμε να βλέπουμε το πρόσωπό μας. Μας αρέσει
να το βλέπουμε ωραίο. Και προπαντός, ακόμη περισσότερο, μας αρέσει να
βλέπουμε το πρόσωπό μας να έχει κάποια καλωσύνη. Τα μάτια μας να είναι
καθαρά. Διότι μας αρέσει να είναι ο εαυτός μας καλός. Περισσότερο από
όμορφος εξωτερικά, μας αρέσει να είναι καλός στην ψυχή. Έτσι μας έχει
φτιάξει ο Θεός. Η μέσα καλωσύνη, να μας είναι πιο ευχάριστη και πολύ πιο
ποθητή από την έξω καλωσύνη, την ομορφιά και την λεβεντιά.
Τι κρίμα όμως! Επειδή μας είναι πολύ δυσάρεστο να βλέπουμε τον
εαυτό μας άσχημο εσωτερικά, καταντάμε να φοράμε ένα πνευματικό
2Κυριακή τῆς Τυρινῆς 1997. 9/3/1997
προσωπείο και να υποκρινόμαστε. Να παρουσιάζουμε τον εαυτό μας
διαφορετικό. Επί παραδείγματι: Κάνω ένα σωρό αμαρτίες. Αλλά όταν με
ρωτήσουν απαντώ: «Δόξα τω Θεώ, δεν έχω φτάσει στο χάλι του τάδε ή του
τάδε. Μια χαρά είμαι! Αλλά αυτά τα πράγματα που κάνει εκείνος εκεί, είναι
απαράδεκτα». Όμως, δεν θέλεις να παραδεχτείς ότι κι εσύ τα ίδια κάνεις!
Φοράω λοιπόν το προσωπείο, της αρετής.
Πηγαίνω στην Εκκλησία και στέκομαι -όπως πρέπει να γίνεται- με
ευλάβεια. Θα πεις «κακό είναι;» Αντιθέτως είναι πολύ καλό! Όπως και πολύ
καλό είναι να στιγματίζουμε το κακό. Όχι όμως με τη σκέψη ότι θα το
συνεχίσω. Αλλά με την σκέψη ότι από τώρα και πέρα το διορθώνω. Γιατί όταν
φορώ το προσωπείο, για να σκεπάσω την αμαρτία μου, και να τη συνεχίσω,
τότε είμαι, μασκαράς. Αλλά κάποτε οι μάσκες πέφτουν.
Τι ακούσαμε την περασμένη Κυριακή; Θα έλθει ο Υιός του ανθρώπου
και «θα καθίσει επί θρόνου δόξης αυτού». Και θα μαζευτούν έμπροσθέν Του
όλοι οι άνθρωποι. Από την εποχή του Αδάμ μέχρι και την δευτέρα Παρουσία.
Και τότε θα ξεχωρίσει καλούς και κακούς, με την ευκολία που ξεχωρίζει ο
τσοπάνης τα πρόβατα από τα κατσίκια. Δηλαδή τι σημαίνει αυτό; Δεν θα
μπορέσουμε τότε να του παραστήσουμε τον καλό. Δεν θα γελαστεί από το τι
θα πούμε για τον εαυτό μας.
Όταν στις συναλλαγές μας μιλάμε για τον εαυτό μας, ισχύει αυτό που
λέμε στο ρωμαίικο:
-Ο καθένας είναι ό,τι δηλώσει.
Τότε όμως, δεν θα ισχύει αυτό που θα δηλώσεις. Θα πέσουν οι
μάσκες. Και τι θα γίνει; Θα γελάσουν με την καρδιά τους οι άνθρωποι και οι
άγγελοι για μερικούς, που θα πέσει η μάσκα τους την ημέρα την φοβερά της
δευτέρας Παρουσίας. Αλλά και τώρα πέφτει μερικές φορές η μάσκα, όταν
βλέπεις έναν άνθρωπο, να τρελαίνεται από κάποιο πάθος και να μη
συγκρατιέται με τίποτε. Πού να μπορέσει να συγκρατηθεί το ταλαίπωρο το
παιδί ή και ο ταλαίπωρος ο γέρος, από εκείνα που τα άφησε να γίνουν η
λαχτάρα του, και χάνει το εαυτό του, όταν τα βλέπει μπροστά του. Τότε είναι
που πέφτει η μάσκα.
Ο σκοπός είναι, να μην πέσει η μάσκα με εξευτελισμό δικό μας, και
μάλιστα ενώπιον των αγίων και των αγγέλων και το χειρότερο, ενώπιον του
Κυρίου της δόξης, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ο οποίος έγινε άνθρωπος
και σταυρώθηκε για μας, για ένα και μοναδικό σκοπό: Να μας φρονηματίσει.
Να μας φωτίσει να διορθωθούμε μόνοι μας. Για να γίνει το ξεμασκάρεμά μας,
όχι εξευτελισμός, αλλά τιμή και δόξα. Ακόμη και εδώ στη γη. Υπάρχει
μεγαλύτερη τιμή για έναν άνθρωπο, να κουβεντιάζουν οι άλλοι και να λένε:
«Είχε μερικά ελαττώματα κι αυτός, όπως όλοι μας. Αλλά διορθώθηκε. Και
πώς διορθώθηκε! Έκανε αγώνα, παιδάκι μου! Πολύ αγώνα. Νήστεψε,
προσευχήθηκε, πάλεψε. Είναι λεβεντιά πνευματική».
Μάνα, μείνε όπως σε ήξερα!
Ένας νέος, χωριατόπαιδο, έγινε καλόγηρος. Πήγε στο Μοναστήρι, και
έζησε εκεί, αγωνιζόμενος με νηστείες και με προσευχές. Έπειτα έγινε και
καλός κληρικός. Όταν πέθανε ο αρχιεπίσκοπος του τόπου, τον εκλέξανε
διάδοχό του. Και ακούστηκε ότι το παιδί αυτό έγινε δεσπότης, και την τάδε
ημέρα ενθρονίζεται.
3Κυριακή τῆς Τυρινῆς 1997. 9/3/1997
Το ’μαθε και η μητέρα του, που είχε να το δει απ’ όταν έφυγε, και είπε:
«Πάω να καμαρώσω το παιδί μου. Αλλά πώς να πάω με αυτά τα παλιόρουχα,
η φτωχή;»
Πήγε σε κάτι φιλενάδες της, πλούσιες γυναίκες, και τις παρακάλεσε να
της δώσουν κανά ρουχαλάκι να βάλει επάνω της. Της έδωσαν τα καλύτερα
που είχαν. Ντύθηκε σαν αρχόντισσα. Πήγε στην τελετή, και όταν ο Δεσπότης
βρισκόταν στο θρόνο του, πήγε να τον προσκυνήσει.
Εκείνος έκανε πως δεν την γνώρισε, και της λέει:
-Ποια είσαι;
Του απάντησε με λαχτάρα:
-Η μητέρα σου παιδάκι μου! Η μητέρα σου!
-Η μητέρα μου, της λέει, ήταν μια φτωχή γυναίκα. Και δουλεύει μέρα-
νύχτα να βγάλει ένα μεροκάματο. Και εγώ βλέποντας την αρετή και την θυσία
της, έγινα καλόγηρος, για να υπηρετήσω με τον ίδιο τρόπο τον Θεό, με
ταπείνωση και απλότητα. Όπως υπηρετούσε εκείνη το σπίτι της και τους
άλλους. Εσύ ποια είσαι; Πού τα βρήκες αυτά τα ρούχα;
-Μου τα έδωσαν παιδάκι μου, για να φανώ και εγώ επίσημη, σε μια
τέτοια τελετή.
-Πέταξέ τα από πάνω σου, μητέρα μου, να σε δω όπως σε ήξερα. Να
σε καμαρώσω, όπως σε καμάρωνα σε όλη μου τη ζωή. Για να θαυμάσω για
μια ακόμη φορά την καλωσύνη σου και την ταπείνωσή σου, που με δίδαξες να
αγαπάω τον Θεό.
Τα πέταξε από επάνω της και τότε κατέβηκε από τον θρόνο ο
δεσπότης, την αγκάλιασε την φίλησε και φίλησε και το χέρι της λέγοντας:
«Εσύ με έκανες αυτό που είμαι. Εσύ με τα έμπρακτα διδάγματά σου,
ταπείνωσης, αγάπης, ευσέβειας και καλωσύνης. Σε όλη σου τη ζωή ήσουνα
εκείνο που φαινόσουνα και κάτι περισσότερο και κάτι βαθύτερο. Δεν ήθελα
μαννούλα μου, να σε δω μασκαρεμένη».
Και ο Χριστός έτσι μας θέλει. Απλούς και ταπεινούς. Διαφανείς. Να
βλέπει την καρδιά μας. Να του την δείχνουμε την καρδιά μας, με την
προσευχή μας, που τον επικαλούμαστε και λέμε:
«Θεέ μου, συγχώρεσέ με τον αμαρτωλό. Εγώ τα ξέρω τα αμαρτήματά
μου. Εσύ τα ξέρεις. Σου τα ομολογώ και σε επικαλούμαι. Λυπήσου με». Και
μετά, είναι η τάξη της Εκκλησίας, αυτή την αγία περίοδο που λέγεται
Σαρακοστή, πάμε και εξομολογούμεθα, για να βγάλουμε την μάσκα μας
ενώπιον του Χριστού.
Αυτή είναι η εξομολόγηση. Βγάζουμε την μάσκα ενώπιον του Χριστού.
Λέμε τα αμαρτήματά μας στον πνευματικό. Ζητούμε συγχώρηση. Μετά
νηστεύουμε με ταπείνωση. Προσευχόμαστε με ταπείνωση. Και πάμε να
συναντήσουμε τον Χριστό, στη Θεία Κοινωνία. Ιδιαίτερα αυτή την αγία
περίοδο της Σαρακοστής.
Να μας αξιώσει ο Θεός, να πετάξουμε την αμαρτία από πάνω μας.
Να μην μείνουμε για όλη μας τη ζωή μασκαράδες. Να μη χρειαστεί να
μας βγάλει την μάσκα ο Χριστός την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας. Να την
βγάλουμε τώρα εμείς. Και να παρουσιαστούμε ενώπιόν Του όπως είμαστε.
Για να μας δώσει στολή δόξης, την χάρη Του, την αγάπη Του, την ευλογία
Του. Αμήν.-
2026 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 15 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ
Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ (Ματθ. 25, 31-46)
†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ
(Κήρυγμα, Παπαδάτες 18/2/2001)
Κριτήριο η αιώνια ζωή
Σήμερα η αγία μας Εκκλησία μάς θυμίζει ότι θα έλθει πάλι ο Χριστός,
για να αποδώσει στον καθένα τον μισθό του ανάλογα με τον κόπο του. Θα
έλθει, όχι όπως την πρώτη φορά ταπεινός, αλλά με όλη την λάμψη της
θεότητος. Και θα βρει στη γη όχι μόνο καλούς ανθρώπους, εναρέτους,
πρόβατα της ποίμνης του, αλλά και κατσίκια. Και ερίφια.
Όταν θα καθίσει στο θρόνο Του, δεξιά Του θα σταθούν οι δίκαιοι, τα
πρόβατά Του. Αριστερά οι αμαρτωλοί, τα κατσίκια.
Και ο Κύριος θα πει στους δικαίους: «Δεύτε οι ευλογημένοι του Πατρός
μου κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν Βασιλείαν...».
Γιατί ερχόμαστε στην Εκκλησία;
Γιατί βαφτιζόμαστε;
Γιατί δεν ζούμε ελεύθερα και άτακτα αλλά παντρευόμαστε στην
Εκκλησία;
Γιατί νηστεύουμε;
Γιατί προσευχόμαστε;
Γιατί αγωνιζόμαστε να μην μπουν κακοί λογισμοί και κακές διαθέσεις
στην καρδιά μας;
Γιατί θεωρούμε καταστροφή την κλεψιά, την ανηθικότητα και τόσες
άλλες αμαρτίες;
Γιατί;
Γιατί ξέρουμε ότι αυτά δεν είναι ευάρεστα στο Θεό. Και ξέρουμε ότι
εκείνη την ημέρα θα μας αμείψει γι’ αυτή την καλή προσπάθειά μας. Ξέρουμε
ακόμη ότι αυτή η ζωή είναι πρόσκαιρη. Θα τελειώσει.
Πόσοι πέρασαν πριν από μας; Πόσο έζησε ο καθένας; Πενήντα χρόνια;
Εκατό; Περισσότερα; Τι ήταν; Μια σταγόνα. Η επίγεια ζωή όλων των
προγόνων μας κάποια στιγμή τελείωσε.
Τα στραγάλια δεν έχουν προτεραιότητα
Αλλά υπάρχει η αιώνια ζωή, η οποία είναι μπροστά και μας περιμένει.
Και μάλιστα εκείνη η ζωή, που θα αρχίσει από την ημέρα που ο Κύριος μας, ο
Ιησούς Χριστός, θα ξανάρθει στον κόσμο, για να αποδώσει στον καθένα
ανάλογα με τα έργα του.
Πόσα θα είναι εκείνα που θα αποδώσει; Εκατονταπλάσια; Χιλιαπλάσια;
Εκατομμυριοπλάσια;
Μπορεί να συγκριθεί το πρόσκαιρο με το αιώνιο;
Μπορεί να συγκριθεί ποτέ, ας πούμε ένα παράδειγμα, ένα λουκούμι ή
ένα στραγάλι με μια ευεργεσία που δίνει νόημα και κάνει ευτυχισμένη όλη τη
ζωή μας;
Υπάρχει άνθρωπος πιο κουτός στον κόσμο, από αυτόν που προτιμά το
στραγάλι και το λουκούμι, από την σωστή οικοδόμηση της ζωής του πάνω στη
γη;
2Κυριακή τῆς Κρίσεως. 18/2/2001
Πώς τότε μπορεί να είναι ποτέ μυαλωμένος ο άνθρωπος εκείνος, που
προτιμάει την επίγεια ζωή, την πρόσκαιρη, από την αιώνια; Το κριτήριο που
χωρίζει τους ανθρώπους σε πρόβατα και σε κατσίκια, είναι το τι έχει μέσα
τους προτεραιότητα. Τι είναι το πιο σπουδαίο για τον καθένα μέσα στην
καρδιά του.
Να φάει, να πιεί, να διασκεδάσει; Ή η ψυχή του και ο Χριστός;
Τι θεωρεί πιο μεγάλο;
Τον κόσμο; Τον εαυτό του; Ή τον Χριστό;
Την σάρκα του ή τον Χριστό;
Την κοιλιά του ή την ψυχή του;
Το πείσμα του ή το θέλημα του Θεού;
Αυτά τα πράγματα δεν επιτρέπεται ποτέ να τα αφήνουμε να είναι
συγκεχυμένες καταστάσεις. Δεν επιτρέπεται να μην ξέρω γιατί αγωνίζομαι. Να
μην ξέρω τι έχει μέσα μου προτεραιότητα, τι είναι για μένα το μεγαλύτερο, και
ξαφνικά να το καταλαβαίνω, όταν πια είμαι - τι κρίμα! - πουλημένος στο
στραβό φρόνημα και στην αμαρτία. Είναι κρίμα τότε να το καταλαβαίνω ότι
κάτι δεν πήγε καλά στη ζωή μου, και τότε να προσπαθώ να ελευθερωθώ και
να μην μπορώ.
Τι θα πει σκλαβιά;
Μας λέει η Αγία Γραφή:
Είχε πάει «ο Ισραήλ», δηλαδή τα παιδιά του μεγάλου πατριάρχη Ιακώβ,
στην Αίγυπτο. Τους πήρε κοντά του ο Ιωσήφ, για να τους προστατεύσει, να
μην πεθάνουν από την πείνα, που τότε είχε πέσει στη γη. Πέρασαν τα χρόνια
και ο Ιωσήφ πέθανε. Οι βασιλιάδες της Αιγύπτου τους μίσησαν τους Εβραίους
και τους καταταλαιπώρησαν σε σκληρές δουλειές, για να τους αφανίσουν.
Εκείνοι στέναζαν. Και ο Θεός έβλεπε, και άκουγε. Και εμφανίσθηκε στον
προφήτη Μωυσή και του είπε:
-Πήγαινε. Σε στέλνω εγώ να ελευθερώσεις αυτόν τον λαό. Να τους
πεις: Είδα την δυστυχία σας. Άκουσα τους στεναγμούς σας. Κατάλαβα τον
πόνο της καρδιάς σας. Είμαι κοντά σας. Εσείς δεν με βλέπετε, αλλά είμαι
κοντά σας. Τα βλέπω, τα ακούω, τα καταλαβαίνω όλα. Εγώ θα σας βγάλω
από την δουλεία. Και θα σας πάρω σε μια γη, όπου θα «ρέει μέλι και γάλα».
Δουλεία είναι, το να πιστεύει ο άνθρωπος ότι το πρώτο και κύριο στη
ζωή του είναι η σάρκα του και το «χώμα». Τα επίγεια. Το σπίτι, το αυτοκίνητο,
τα πολλά χρήματα.
Γη όπου ρέει μέλι και γάλα, δηλαδή όλο γλύκα, είναι η πίστη στον
Χριστό και η ελπίδα στην αιώνια ζωή, στον Παράδεισο, στη δόξα την οποία θα
μας δώσει ο Χριστός όταν έλθει.
Τι σημασία έχει αν κάποιος δούλος του Θεού, που έφυγε από την
πρόσκαιρη ζωή, κοίταζε - όσο ήταν εδώ - να χορτάσει τη ζωή του από
οποιαδήποτε πλευρά; Ποια θα είναι τα καζάντια του τώρα; Τι κέρδος θα έχει
από εκείνα τώρα; Όλα είναι σβησμένα και τελειωμένα. Τι είναι εκείνο που
μένει;
Ένα και μόνο: Τα καλά έργα. Η πίστη, η ευλάβεια, η αφοσίωση στον
Θεό.
Γι’ αυτό λένε οι άγιοι Πατέρες μας, οι διδάσκαλοι της Εκκλησίας, ότι
όταν θα έρθει εκείνη η ημέρα και θα βρεθούμε κοντά στον Χριστό, θα μας
κρίνει με τα λόγια: «Ευ δούλε αγαθέ και πιστέ, σε λίγα ήσουνα πιστός.
3Κυριακή τῆς Κρίσεως. 18/2/2001
Έδωσες στον διψασμένο ένα ποτήρι νερό. Στον πεινασμένο λίγο ψωμί. Τον
άρρωστο πήγες να τον δεις με καλωσύνη. Επειδή είναι εντολή του Θεού η
καλωσύνη. Και φρόντιζες να έχεις μέσα σου το θέλημα του Χριστού το άγιο σε
προτεραιότητα. Έλα τώρα να απολαύσεις εκείνα που σου ετοίμασα».
Όχι εκπτώσεις για την ψυχή μας
Ακούοντας αυτά τα λόγια, να εκτιμάει δηλαδή ο Χριστός σε μας το
ποτήρι το νερό, την μπουκιά το ψωμί που δώσαμε, το γλυκό χαμόγελο που
παίρνουμε σαν σύντροφο και σαν συνοδό μας, όταν πάμε να δούμε τον
άρρωστο και κακοπαθημένο και πικραμένο, για να τον βοηθήσουμε και να τον
παρηγορήσουμε...
...βλέποντας λοιπόν τότε, πώς θα βραβεύει ο Χριστός, δεν θα
ελεεινολογούμε άραγε τον εαυτό μας, για το ότι δεν κάναμε χίλιες φορές
περισσότερα καλά έργα για το θέλημα του Κυρίου; Για τη δόξα τού Χριστού
και για την ψυχή μας;
Λέει η Αγία Γραφή ότι ο πιο άγιος άνθρωπος, που είχε μόνιμα στην
καρδιά του το θέλημα του Θεού και δεν εννοούσε να κάνει από αυτό το
θέλημα ούτε ρούπι παραπέρα, ήταν ο μεγάλος πατριάρχης Αβραάμ. Και
διδάσκει ο άγιος Βασίλειος: Όταν θα έλθει η ημέρα εκείνη, που θα σταθούμε
δεξιά και αριστερά του Χριστού, θα τρομάξουμε που θα δούμε ακόμη και τον
Πατριάρχη Αβραάμ να κλαίει.
Γιατί να κλαίει ο Αβραάμ; Γιατί δεν φρόντισε να κάνει περισσότερα καλά
έργα προς χάριν και προς δόξαν του Χριστού και για την ψυχή του...
Τότε θα καταλάβουμε τι σημασία έχει το άγιο Βάπτισμα, η πίστη και η
ελπίδα στον Χριστό, η αγάπη στους αδελφούς μας, η νηστεία εις δόξαν
Χριστού Τετάρτη και Παρασκευή και την Σαρακοστή - που μετά από λίγο θα
αρχίσει - η εξομολόγηση των αμαρτιών μας, για να τις πετάξουμε από πάνω
μας, και η Θεία Κοινωνία.
Τότε θα φανεί τι είναι το μεγαλείο της πίστης και τι είναι η αθλιότης του
εγκόσμιου φρονήματος.
Αναφέρει ένα τροπάριο: «Προκαθάρωμεν εαυτούς, αδελφοί».
Ας καθαρίσουμε τώρα που είναι καιρός τους εαυτούς μας, αδελφοί, με
ελεημοσύνες, με καλωσύνη και με τη βασίλισσα των αρετών που είναι η
νηστεία και η εγκράτεια. Γιατί; Γιατί η νηστεία και η εγκράτεια μας διδάσκουν,
μας κάνουν να το καταλαβαίνουμε και να το συναισθανόμαστε, ότι η ψυχή έχει
προτεραιότητα από το σώμα, και η αιώνια Βασιλεία του Θεού από την
πρόσκαιρη ζωή.
Γι’ αυτό, και όχι από ιδιοτροπία, οι άγιοι Πατέρες όρισαν να νηστεύουμε
Τετάρτη και Παρασκευή και να κάνουμε πολύ περισσότερη εγκράτεια και
περισσότερες προσευχές κατά την μεγάλη Σαρακοστή. Για να ετοιμαστούμε
για την Ανάσταση.
Πώς τελειώνει το «Πιστεύω»; «Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν
του μέλλοντος αιώνος».
Ο μέλλων αιώνας, αρχίζει με την παρουσία του Κυρίου μας Ιησού
Χριστού. Τότε θα αναστηθούμε. Θα πάρουμε πάλι άφθαρτο το σώμα μας,
αυτό το σώμα, με το οποίο πάνω στη γη αγωνιστήκαμε για το καλό. Και θα
δοξαστεί αυτό το σώμα, μαζί με την ψυχή, στην αιώνια Βασιλεία τού Κυρίου
μας Ιησού Χριστού.
4Κυριακή τῆς Κρίσεως. 18/2/2001
Ας ακούσουμε το μήνυμα που μας έδωσε σήμερα το άγιο Ευαγγέλιο.
Και ας προσπαθήσουμε το μήνυμά αυτό, «ότι ο Θεός είναι πρώτη
προτεραιότητα», να το βάλουμε βαθειά μέσα στην ψυχή μας.
Και μετά;
Αμέσως μετά, προτεραιότητα για μας είναι η ζωή κοντά Του. Και όχι η
επίγεια ζωή. Αμήν.-
