2025 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 28 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ (Ματθ. 2, 13-23)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στην Παναγία των Ξένων, στις 28/12/1980)

1. Ο προφήτης Δαυΐδ

Σήμερα η Εκκλησία μας τελεί τη μνήμη δύο μεγάλων ανδρών. Του

αγίου προφήτου Δαυΐδ και του αγίου Ιακώβου του αδελφοθέου.

Ο προφήτης Δαυΐδ έγινε βασιλεύς του Ισραήλ και διεδέχθη τον Σαούλ.

Δεν επεδίωξε ο ίδιος τη Βασιλεία. Τον εξέλεξε ο προφήτης Σαμουήλ και τον

κατέστησε βασιλέα κατά φωτισμό, αποκάλυψη και εντολή του Θεού.

Είναι φυσικό πως όταν έγινε βασιλιάς, το περιβάλλον τού

προηγουμένου βασιλέως, του Σαούλ, ζημιώθηκε. Γιατί πήγε στην άκρη όπως

θα λέγαμε σήμερα. Και περίμεναν την ευκαιρία να υπονομεύσουν τον νέο

βασιλιά. Και η ευκαιρία δόθηκε. Ο άμυαλος γυιός του Δαυΐδ, ο Αβεσσαλώμ,

γεμάτος από φιλοδοξία και πόθο να αναδειχθεί, δεν είχε την υπομονή να

περιμένει να πεθάνει ο πατέρας του για να τον διαδεχθεί. Παρότι ήταν βέβαιο

πως θα γινόταν αυτός βασιλιάς σαν πρωτότοκος που ήταν. Και σκέφθηκε να

κάνει επανάσταση και να πετάξει, ποιόν; Τον πατέρα του! Για να γίνει πιο

γρήγορα βασιλιάς.

Πραγματικά έκανε επανάσταση, που φαινόταν πως πέτυχε. Και ο

Δαυΐδ ξέροντας ότι ο Αβεσσαλώμ και το περιβάλλον του είχαν βάλλει στόχο

να τον σκοτώσουν «πήρε τα βουνά». Εκεί λοιπόν που έτρεχε κυνηγημένος,

ένας από το περιβάλλον του Σαούλ, του προηγουμένου βασιλέως, πήγαινε

από πίσω του, έπαιρνε χώμα από τον δρόμο, το τίναζε στον αέρα και έλεγε:

«Έτσι στάχτη να γίνεις και καπνός. Να σε πάρει ο αέρας». Και καταριόταν

συνεχώς τον προφήτη Δαυΐδ.

Ακούοντας τα λόγια αυτά οι άνθρωποι που ήταν μαζί του, γιατί δεν είχε

φύγει μοναχός, του είπαν:

-Επίτρεψε μας να πάμε να τον εξολοθρεύσουμε αυτόν τον άθλιο που

τολμάει να σε καταριέται.

Ο Δαυΐδ τους απάντησε:

-Αφήστε τον να με βρίζει και να με καταριέται. Ίσως, βλέποντας ο Θεός

την ταπείνωσή μου και την υπομονή μου, να με λυπηθεί περισσότερο απ’ ό,τι

θα με λυπόταν με διαφορετικές συνθήκες.

Καταλαβαίνετε αδελφοί τι βάθος ταπεινώσεως και ανεξικακίας είχε ο

προφήτης Δαυΐδ; Δεν επέτρεψε με κανένα τρόπο να κακοποιήσουν τον

άνθρωπο που στη δυσκολότερη στιγμή της ζωής του, τον καταριόταν με τον

πιο προκλητικό και αχρείο τρόπο. Γιατί λέμε με τον πιο προκλητικό και αχρείο

τρόπο; Γιατί κάθε άνθρωπος που έχει ένα ίχνος αγάπης μέσα του, όταν ο

άλλος δυστυχεί, τον συμπονάει, λυπάται. Εκείνη τη στιγμή θίγεται η καρδιά

του. Και ακριβώς όταν ο άνθρωπος βρίσκεται σε πόνο και ένας άνθρωπος τον

καταδιώκει, το παράπονό του εναντίον του γίνεται «βουνό». Αλλά ο άγιος

προφήτης Δαυΐδ επειδή προσπαθούσε να καλλιεργεί τον εσωτερικό του

κόσμο με τις αρετές και ιδιαίτερα με την πραότητα, την μακροθυμία, την

ανεξικακία και την ταπείνωση, ούτε καν διανοήθηκε ότι είναι επιτρεπτό να

κακοποιήσει αυτόν τον άνθρωπο.

Να ένα ωραίο δίδαγμα από τη ζωή του προφήτη Δαυΐδ.

2Κυριακή μετά τά Χριστούγεννα. 28/12/1980

2. Ο άγιος Ιάκωβος ο αδελφόθεος

Ας έλθουμε τώρα στον άγιο ένδοξο απόστολο και αδελφόθεο Ιάκωβο.

Τον ονομάζουμε αδελφόθεο, επειδή ήταν γυιός του αγίου Ιωσήφ του

μνήστορος, ο οποίος εθεωρείτο σύμφωνα με το νόμο πατέρας τού Κυρίου

ημών Ιησού Χριστού. Ο δίκαιος Ιωσήφ από την προηγουμένη γυναίκα του,

είχε επτά, ίσως και περισσότερα παιδιά. Είναι βέβαιο πως είχε τέσσερα

αγόρια και τρία κορίτσια. Αυτά λοιπόν, σαν αδέλφια που ήταν από τον ίδιο

πατέρα και από την ίδια μητέρα, κάποια ημέρα συμφώνησαν μεταξύ τους και

είπαν: «Ο πατέρας μας έχει κάποια περιουσία. Η Μαρία, η Παναγία, στο σπίτι

μας δεν έφερε τίποτα. Από αυτή λοιπόν την περιουσία του πατέρα μας και της

μάνας μας, γιατί να πάρει έστω και ένα μικρό κομμάτι ο Ιησούς, ο αδελφός

μας;»

Και συμφώνησαν μεταξύ τους, να μοιράσουν την περιουσία του Ιωσήφ

και να αφήσουν τον Χριστό έξω από τον λογαριασμό.

Αλλά ο άγιος Ιάκωβος ο αδελφόθεος, όταν έμαθε τα σχέδια των

αδελφών του, επαναστάτησε εναντίον τους και με την αρετή του, τη σύνεσή

του, την εξουσία που είχε σαν πρωτότοκος, το κύρος του, τους επέπληξε και

ματαίωσε την απόφαση τους. Αυτό είναι ένας λόγος ακόμα που ονομάζεται

«δίκαιος». Το όνομα «δίκαιος» του είχε κολλήσει εκείνη την εποχή σαν

παρατσούκλι. Όλοι τον ήξεραν περισσότερο ως δίκαιο παρά ως Ιάκωβο.

Βέβαια δεν ήταν μόνο αυτό που έκανε ο άγιος Ιάκωβος. Έκανε και

πάρα πολλά άλλα, τα οποία μας διδάσκουν αλλά και μας ελέγχουν.

Αγαπούσε πολύ τη νηστεία.

Δεν έφαγε ποτέ στη ζωή του έμψυχο. Μ’ άλλα λόγια ούτε κρέας, ούτε

ψάρι. Τι έτρωγε; Λαχανικά.

Δεν ήπιε ποτέ στη ζωή του οινοπνευματώδες ποτό.

Ακόμη αγαπούσε την προσευχή τόσο πολύ, ώστε βρισκόταν συνεχώς

γονατιστός και προσευχόμενος. Φυσικά όταν γονάτιζε, δεν έβαζε στο δάπεδο

ένα μαλακό μαξιλαράκι με πούπουλα, για να μη κακοπαθούν τα γόνατά του.

Γονάτιζε κατευθείαν πάνω στο χώμα και στις πέτρες. Γι’ αυτό τα γόνατά του

είχαν γίνει όπως είναι τα γόνατα της γκαμήλας.

Μετά ο άγιος αδελφόθεος Ιάκωβος έγινε ο πρώτος πατριάρχης της

Ιερουσαλήμ. Οι Εβραίοι τον κατεδίωξαν και χωρίς να ξέρουν πόσο βαθειά

πίστευε στο Χριστό, μια ημέρα τον ανέβασαν σε ένα πτερύγιο του ναού του

Σολομώντος. Και πιστεύοντας οι ίδιοι, ότι οπωσδήποτε ο Χριστός είναι γυιός

του Ιωσήφ, του είπαν:

-Επιτέλους εσύ που είσαι δίκαιος και ψέμα δεν βγήκε από το στόμα

σου ποτέ, πες μας την αλήθεια. Τίνος γυιός είναι ο Χριστός;

Περίμεναν να τους πει ότι «είναι γυιός του πατέρα μου». Οπότε και

αυτοί θα έλεγαν στον κόσμο που είχε μαζευτεί από κάτω: «Να, το ακούσατε;

Γυιός του Ιωσήφ είναι ο Χριστός. Τι έχει παραπάνω από μας; Τι τον

πιστεύετε;»

Όμως ο άγιος Ιάκωβος ο αδελφόθεος, πάνω από το πτερύγιο του

ναού, αντί να τους απαντήσει τους ρώτησε:

-Τι με ρωτάτε για τον Υιό του Θεού; Αυτός κάθεται εκ δεξιών του

Πατρός.

Μόλις είπε αυτά τα λόγια τον γκρέμισαν κάτω προφανώς για να τον

σκοτώσουν. Έτσι ο άγιος Ιάκωβος ο αδελφόθεος, γέρος άνθρωπος ήταν,

3Κυριακή μετά τά Χριστούγεννα. 28/12/1980

βρέθηκε πεσμένος από την στέγη του ναού κάτω. Και ασφαλώς δεν θα είχε

μείνει χωρίς πληγές και τραύματα. Παρόλα αυτά, αμέσως γονάτισε και άρχισε

να παρακαλεί τον Θεό για κείνους που τον γκρέμισαν, να μην τους υπολογίσει

την αμαρτία αλλά να τους συγχωρήσει. Τότε ένας Εβραίος που ήλθε σε

συναίσθηση, τους είπε:

-Βρε ταλαίπωροι, ποιόν κυνηγάτε; Αυτός προσεύχεται για σας.

Αλλά ένας άλλος έδωσε μία με ένα κόπανο στον άγιο Ιάκωβο και τον

τελείωσε. Και έτσι ο αδελφός του Κυρίου παρέδωσε το πνεύμα του στον Θεό

και αγίασε.

3. Η αξία των πνευματικών αρετών

Από το παράδειγμα του αγίου Ιακώβου του αδελφοθέου, ας

προσέξουμε ιδιαιτέρως ένα σημείο. Είπαμε ότι νήστευε και προσευχόταν

πολύ. Δύσκολα βρίσκει κανείς άνθρωπο που να νήστευε και να προσευχόταν

τόσο πολύ. Τι σημασία έχει αυτό για μας;

Η νηστεία και η προσευχή είναι η αύξηση της ψυχής.

Χωρίς νηστεία και προσευχή, η ψυχή δεν αυξάνει, δεν μεγαλώνει, δεν

πλουτίζει, δεν ομορφαίνει με τις πνευματικές αρετές. Η νηστεία και η

προσευχή είναι το λίπασμα που τρέφει όλες ανεξαιρέτως τις αρετές.

Έχουμε ένα φυτό, αν δεν του ρίξεις νερό και λίπασμα δεν μεγαλώνει.

Έχουμε ένα ζώο. Αν δεν το θρέψεις δεν μεγαλώνει.

Έχουμε τον άνθρωπο, αν δεν τον περιποιηθείς δεν μεγαλώνει.

Έχουμε την ψυχή. Αν δεν την θρέψεις κατάλληλα με τις πνευματικές

αρετές δεν μεγαλώνει.

Ερώτημα: Είδατε ποτέ άνθρωπο να αυξάνει στις αρετές με το φαΐ, με

την διασκέδαση, με την φιλοχρηματία, με την ανάπαυση, με το να είναι

υποδουλωμένος σε κάποιο πάθος;

Αυτά τα πράγματα όχι μόνο δεν αυξάνουν τις αρετές, αλλά και τις

εξαφανίζουν. Στην καλύτερη περίπτωση όταν ο άνθρωπος δεν νηστεύει και

απλά δεν αφήνει τον εαυτό του να γίνει δούλος της φιλοχρηματίας και της

φιληδονίας, τότε το μόνο που πετυχαίνει είναι ότι δεν πηγαίνει προς τα

«κάτω». Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι έχει αγάπη.

Αγάπη είναι η θυσία για τον άλλο. Μία μητέρα γιατί έχει αγάπη; Και

γιατί γίνεται αισθητή η αγάπη της στο παιδί της; Επειδή για το παιδί της κάνει

θυσία. Παράδειγμα: Έχει κάτι, μια καραμέλα πείτε. Και επειδή βλέπει ότι το

παιδί της την θέλει, του τη δίνει και μένει νηστική. Άμα η μάνα έχει κάτι και

τρώει και δεν δίνει του παιδιού της που πεινάει, καταλαβαίνει το παιδί αγάπη;

Χωρίς θυσία είναι ποτέ δυνατόν να γίνει αισθητή η αγάπη;

Χωρίς θυσία για την δόξα και για το θέλημα του Θεού, είναι ποτέ

δυνατόν να γίνει «αισθητή και αντιληπτή» στον Θεό η αγάπη μας προς αυτόν;

Και αν παραμερίσουμε τη θυσία της νηστείας και της προσευχής για χάρη του

Θεού, ποιά άλλη θυσία θα κάνουμε γι’ αυτόν; Η μεγαλύτερη και η καλύτερη

θυσία για την αγάπη του Θεού είναι αυτή.

Ο άγιος απόστολος Ιάκωβος ο αδελφόθεος, μαζί με τις δύο αυτές

αρετές καλλιέργησε όλες τις πνευματικές αρετές σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι

άγιοι δώδεκα απόστολοι τον εξέλεξαν πρώτο πατριάρχη της Ιερουσαλήμ και

τον έκαναν αρχηγό τους. Αυτό το βλέπουμε στο ιερό βιβλίο: «Πράξεις των

αποστόλων» και ιδίως στη Σύνοδο των αγίων αποστόλων που είναι

ολοφάνερο ότι ο άγιος και δίκαιος Ιάκωβος ο αδελφόθεος ηγεμόνευε. Ξέρετε τι

4Κυριακή μετά τά Χριστούγεννα. 28/12/1980

μεγάλη τιμή είναι να ηγεμονεύει στους αποστόλους, χωρίς να τον έχει

καταστήσει ο Χριστός ένα εκ των δώδεκα; Και να τον σέβεται ο άγιος και

πανεύφημος απόστολος Πέτρος, προς τον οποίο ο Χριστός είχε πει, «Συ είσαι

ο Πέτρος και επί ταύτην την πέτραν, δηλαδή πάνω σου, θα οικοδομήσω την

Εκκλησία;» Και τον είχε ονομάσει ο Χριστός πρώτο και αρχηγό;

Ας αγαπήσουμε και εμείς την θυσία και τις πνευματικές αρετές για να

προκόψουμε στην κατά Χριστόν ζωήν όπως οι άγιοι και δίκαιοι Δαυΐδ ο

προφήτης και βασιλεύς και ο άγιος και δίκαιος Ιάκωβος ο αδελφόθεος. Αμήν.-

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΒΗΘΛΕΕΜ

 

ΑΓ.ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ Η ΦΑΡΜΑΚΟΛΥΤΡΙΑ

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΥΛΟΘΙΩΝ ΔΩΔΕΚΑΗΜΕΡΟΥ 2025-26

                        ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ  ΑΚΟΥΛΟΘΙΩΝ  ΔΩΔΕΚΑΗΜΕΡΟΥ 2025-26                                                                           ΙΕΡΟΥ  ΝΑΟΥ   ΑΓ.  ΚΩΝ/ΝΟΥ  ΚΑΜΠΗΣ

24/12 ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΜΕΓΑΛΩΝ ΩΡΩΝ-ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ-Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ Μ.ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ 7.00-9.30 π.μ.    

25/12    ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ  Ορθρος-Θ  Λειτουργία   5.30-7.30  π.μ.

26/12  ΣΥΝΑΞΙΣ  ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ   ΘΕΟΤΟΚΟΥ Ορθρος-Θ  Λειτουργία  7-9π.μ.

27/12  ΑΓΙΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ  Ορθρος-θεια Λειτουργια    7.00 - 9.00  π.μ.

1/1  2026   ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ-ΑΓΙΟΥ  ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ. 

Ορθρος   Θ  Λειτουργία   -  δοξολογία για  το  νέο  ετος   7-10  π.μ. 

Αμεσως  μετα  κοπη  βασιλοπιτας  στο  ενοριακο  κεντρο

5/1  ΠΑΡΑΜΟΝΗ  ΤΩΝ  ΦΩΤΩΝ 

Μ.ΩΡΕΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ- Μ.ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ-Μεγαλος Αγιασμος 7-9.30 π.μ

6/1   ΤΑ  ΑΓΙΑ  ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ. 

 Ορθρος-Θ  Λειτουργία Μ.Βασιλειου - ακουλουθία Μ. Αγιασμου   7-10.30  π.μ.

και στην  συνεχεια  Αγιασμός των υδάτων των πηγών

7/1   Μνημη  τιμιου  Προδρομου   και   Βαπτιστου  Ιωαννου.

Ορθρος-Θ.Λειτουργια      7:30-9:00  π.μ.                                                                                                                                                                                                                               

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ...                                                               ο εφημεριος 

                                                                                          π. Πετρος Σταματης

 2025 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 21 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΓΙΟΡΤΗΣ (Ματθ. 1, 1-25)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στην Ανέζα, στις 21/12/1997)

Όλοι έτσι κάνουν

Σε λίγες μέρες είναι η εορτή της Γεννήσεως του Κυρίου μας Ιησού

Χριστού. Ήλθε στον κόσμο για μας και για τη σωτηρία μας. Και εμείς, όσο και

αν είμαστε άνθρωποι απλοί, χωρίς γνώση και χωρίς αυστηρή πνευματική

ζωή, ακόμη και όταν είμαστε αλειτούργητοι και αλιβάνιστοι, ακόμα και τότε,

όταν πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, κάνουμε προετοιμασίες. Ετοιμάζουμε

γλυκά, στολίζουμε το σπίτι. Γιατί θέλουμε την ημέρα αυτή να τη ζήσουμε

διαφορετικά. Ανάβουμε το καντηλάκι μας, που τις άλλες ημέρες το ξεχνάμε.

Κάνουμε την προσευχή μας και παρακαλούμε τον Κύριο και σωτήρα μας

Ιησού Χριστό να μας δώσει περισσότερη χαρά απ' ό,τι έχουμε τις άλλες

ημέρες της ζωής μας και να την κάνει σταθερή και μόνιμη.

Η φυσική δυσωδία υποφέρεται, η πνευματική όχι

Όλα αυτά είναι καλά και γίνονται εις δόξαν του Κυρίου μας. Αλλά

πρέπει να κάνουμε και κάτι περισσότερο.

Όταν ο Χριστός επρόκειτο να γεννηθεί, η Παναγία μητέρα Του πήγαινε

στην Βηθλεέμ μαζί με τον δίκαιο Ιωσήφ για να απογραφούν. Και αναζητούσαν

κατάλυμα για να διανυκτερεύσουν. Αλλά δεν βρήκαν πουθενά τόπο. Δεν τους

δέχθηκαν πουθενά. Και κατέληξαν σε ένα σπήλαιο, σε ένα μαντρί γεμάτο από

κοπριές ζώων. Γεμάτο βρώμα και δυσωδία. Φυσική δυσωδία, από τα ζώα.

Φαίνεται ήταν θέλημα Θεού αυτό, γιατί δεν έπρεπε η Παναγία να γεννήσει τον

Υιό του Θεού σε κάποιο σπίτι που θα βρωμούσε από δυσωδία αμαρτιών. Και

προτίμησε ο Υιός του Θεού, να γεννηθεί σε τόπο γεμάτο με την βρώμα των

ζώων, την φυσική, παρά να γεννηθεί σε σπίτι που θα βρωμούσε από την

δυσωδία την πνευματική των αμαρτιών των ενοίκων του.

Αλλά, τι παράξενο! Μόλις ο Υιός του Θεού έκανε την εμφάνισή του

στον κόσμο, «έγινε ουρανός το σπήλαιο, και θρόνος χερουβικός η Παναγία».

Και η φάτνη, μέσα στην οποία τον έβαλαν, έγινε και αυτή ουρανός και θρόνος

και εγέμισε το σπήλαιο από αγίους αγγέλους που δόξαζαν τον Θεό και έλεγαν:

«Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία».

Γίνεται ο σταύλος ουρανός

Είπε ο άγγελος στον άγιο και δίκαιο Ιωσήφ: «Θα γεννήσει η Μαρία ένα

παιδί και θα το ονομάσεις Ιησού». Η λέξη «Ιησούς» σημαίνει σωτήρας. Αυτό

το παιδί, ένα μωρουδάκι μόλις που γεννήθηκε, θα σώσει τον λαό Του. Γιατί ο

κόσμος όλος είναι λαός Του. Είμαστε δικοί Του. Ανήκουμε σ’ αυτόν. Από την

εποχή που έπλασε τον πατέρα μας τον Αδάμ, σ’ αυτόν ανήκουμε. Αυτός είναι

ο Κύριος, ο Βασιλέας μας, ο σωτήρας μας. Αυτός θα σώσει τον λαό Του από

την λάθος πορεία που έχει πάρει και θα τον ξαναφέρει στη ζωή της χαράς και

της ειρήνης και στην αιώνια ζωή της Βασιλείας του.

2Κυριακή πρό τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως. 21/12/1997

Τι καλά που θα ήταν να φροντίζαμε και εμείς να κάνουμε τον σταύλο,

το σπήλαιο της καρδιάς μας, με την παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού,

ουρανό και θρόνο. Τι ωραία που θα ήταν, αν με την ίδια φροντίδα που

κάνουμε τις κοσμικές προετοιμασίες για τα Χριστούγεννα προετοιμάζαμε τον

εαυτό μας να γίνει κατοικητήριο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, διώχνοντας

από μέσα μας την αδιαφορία. Και σταματώντας να ισοπεδώνουμε την ψυχή

μας για λίγα ψίχαλα αμαρτίας! Ή μήπως δεν είναι αυτό η χειρότερη

πνευματική ισοπέδωση; Αυτό δεν κάνουμε, όταν την καλωσύνη και την αγάπη

τις εκτιμάμε ίσα με την αρπαγή; Και την εγκράτεια και την σεμνότητα, ίσα με

την διαφθορά και την πορνεία;

Με τέτοιες τοποθετήσεις πώς να μην είναι η ψυχή μας σπήλαιο; Πώς

να μην είναι σταύλος;

Το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι να τα τοποθετήσουμε σωστά

τα πράγματα μέσα μας. Να αποστραφούμε την αμαρτία. Να την μισήσουμε.

Και μετά να σηκώσουμε τα χέρια προς τον Χριστό, τον ενανθρωπήσαντα

Κύριό μας και να του πούμε: «Χριστέ μου, σωτήρα του κόσμου, ελέησέ με και

δυνάμωσέ με, με την χάρη του Παναγίου σου Πνεύματος, να νικήσω την

αμαρτία. Για να γίνω και εγώ άξιος να μπεις μέσα μου». Πώς θα μπει ο

Χριστός μέσα μας;

Με την Θεία Κοινωνία, αδελφοί μου, που είναι το σώμα Του και το αίμα

Του. Και όποιος το τρώγει, καθαρίζεται από κάθε αμαρτία. Ξέρετε τι κρίμα

είναι να ψάχνουμε να βρούμε τον Χριστό, εκεί που δεν είναι; Και ξέρετε τι

κρίμα είναι να τον έχουμε μπροστά μας και να τον ξεχνάμε;

Να, τι ζητά ο Χριστός

Κάποια φορά ήταν ένας μεγάλος άγιος της Εκκλησίας, ο άγιος

Ιερώνυμος, και είχε γονατίσει μέσα στο σπήλαιο της Βηθλεέμ, δίπλα στο

σημείο που γεννήθηκε ο Χριστός. Τώρα είναι Εκκλησία εκεί. Το σημείο που

γεννήθηκε ο Χριστός, το δείχνουν μέσα στην Εκκλησία με ένα μεγάλο αστέρι.

Εκεί λοιπόν δίπλα γονατιστός ο άγιος Ιερώνυμος παρακαλούσε τον Χριστό και

του έλεγε: «Ελέησέ με Χριστέ μου, λυπήσου με εμένα τον δούλο σου». Και

βλέπει ξαφνικά μπροστά του τον Χριστό και του λέει:

-Ιερώνυμε, καλά με παρακαλείς, αλλά τι δώρο θα μου κάνεις;

Λέει ο άγιος:

-Τι να σου κάνω Χριστέ μου; Ό,τι είχα και δεν είχα, τα άφησα για σένα.

Ήμουν στη Ρώμη άρχοντας και ήρθα δω πέρα και είμαι στη άκρη του κόσμου

καλόγηρος. Από πλούσιος έφτασα να μην έχω τίποτε απολύτως. Και τις ιδέες

μου τις άφησα για σένα. Και τις πεποιθήσεις μου τις άφησα για σένα. Τίποτε

δεν κρατώ.

-Κάτι κρατάς, του λέει, Ιερώνυμε. Θέλω να μου το δώσεις και αυτό.

-Τι είναι αυτό, Κύριε μου; Ποιό είναι αυτό που γυρεύεις και το ‘χω

κρατήσει ακόμα;

Του λέει ο Χριστός:

-Τις αμαρτίες σου, τις αμαρτίες σου.

-Και τι τις θέλεις, Χριστέ μου, τις αμαρτίες μου; ρώτησε με απορία ο

άγιος Ιερώνυμος.

Του απάντησε ο Χριστός:

-Να τις συγχωρήσω. Να τις σβήσω, για να μην σε βαρύνουν πια.

3Κυριακή πρό τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως. 21/12/1997

Ακούγοντας τα λόγια αυτά ο άγιος Ιερώνυμος, ξέσπασε σε κλάματα και

είπε: «Δόξα σοι, Κύριε. Δόξα σοι, Κύριε, που ήρθες από ευσπλαγχνία στον

κόσμο και για μας. Για να σώσεις και εμένα τον αμαρτωλό με το έλεός σου, με

την αγάπη σου και με την χάρη σου. Δόξα στη φιλανθρωπία σου, που σε

έκανε να κατεβείς στον κόσμο και να γεννηθείς στο σπήλαιο για μας. Έλα

Χριστέ μου, και γεννήσου και στο δικό μου σπήλαιο, το σπήλαιο της καρδιάς

μου. Έλα να με αγιάσεις εμένα και μαζί με εμένα και όλους τους γύρω μου

ανθρώπους».

Τι καλό που θα ήταν αν έκανε ο καθένας μας αυτή την προσευχή

ταπεινά μέσα στην Εκκλησία.

Ο λίγος χρόνος που μας χωρίζει από τα Χριστούγεννα, είναι αρκετός

για να κάνουμε στον εαυτό μας ανάπλαση και αναδημιουργία. Ώστε την ημέρα

των Χριστουγέννων να αισθανθούμε ότι ο Χριστός είναι κοντά μας. Και με τα

πνευματικά αυτιά να ακούσουμε εκείνο που θα ακούμε με τα σωματικά αυτιά

από το στόμα του ιεροψάλτου. «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν

ανθρώποις ευδοκία». Αμήν.-

 2025 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 14 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ ΛΟΥΚΑ

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΔΕΙΠΝΟ (Λουκ. 14, 16-24)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στην Αμμουδιά, στις 13/12/1998)

Δικαιολογίες που δεν πιάνουν

Η σημερινή μέρα, θεωρείται μία από τις μεγάλες γιορτές της Εκκλησίας

μας. Για ένα και μοναδικό λόγο. Διότι διαβάζεται το Ευαγγέλιο του «Μεγάλου

Δείπνου». Όπως έχουμε την Κυριακή του τελώνη και του φαρισαίου, την

Κυριακή της Κρίσεως, την Κυριακή του ασώτου που είναι μεγάλες γιορτές

στην Εκκλησία, γιατί διαβάζεται το συγκεκριμένο Ευαγγέλιο που αναφέρεται

σε γεγονότα ή σε πρόσωπα, που τόσα έχουν να μας διδάξουν για τη σχέση

μας με τον Χριστό, έτσι και η σημερινή Κυριακή είναι μεγάλη εορτή, γιατί

διαβάζεται το Ευαγγέλιο που μας λέει ότι:

Ένας άνθρωπος έκανε τραπέζι. Εκάλεσε πολλούς. Και ετοίμασε ωραία

φαγητά. Αλλά όταν ήλθε η ώρα του γεύματος, άρχισαν όλοι οι καλεσμένοι να

λένε δικαιολογίες για να μην πάνε.

Ένας είπε: «Αγρόν αγόρασα, και πάω να τον δω». Άλλος: «Αγόρασα

πέντε ζευγάρια βόδια και πάω να τα δοκιμάσω». Ο τρίτος είπε:

«Παντρεύτηκα...». Και δεν πήγε κανένας. Εξετάζοντας τις δικαιολογίες τους,

όταν πρόκειται για ένα συνηθισμένο κάλεσμα σε φαγητό, είναι δικαιολογίες

σοβαρές. Γιατί όλα είναι επίγεια. Και τα φαγητά τού ανθρώπου που τους

κάλεσε και οι δουλειές των καλεσμένων. Άμα το ζήτημα ήταν: «Τι προτιμάς;

Το φαγητό ή τη δουλειά;». Θα έπρεπε να πούμε ότι, αφού η δουλειά είναι

καθήκον, είναι πάνω από το φαγητό. Και καλά έκαναν και δεν πήγαν.

Αλλά όταν πρόκειται για φιλία και για ανθρώπινες σχέσεις, επειδή η

αγάπη και η καλή επικοινωνία είναι κάτι το πολύ υψηλό, πραγματικά δεν ξέρει

κανείς τι να πει. Το καθήκον είναι ανώτερο; Ή η φιλία, η εντιμότητα και η

συνέπεια; Και χρειάζεται πολλή διάκριση για να βάλουμε σωστές

προτεραιότητες: «Τι θα κάνουμε; Θα πάμε να τιμήσουμε τον φίλο μας που μας

τίμησε με την πρόσκλησή του; Ἠ θα αφοσιωθούμε στην εργασία μας και θα

την προτιμήσουμε από το φαγητό και την παρέα;»

Όμως στην περίπτωση που αναφέρεται στο ευαγγέλιο, δεν πρόκειται

για έναν άνθρωπο που έκανε γεύμα. Αλλά πρόκειται για τον επουράνιο Θεό

που μας καλεί στη Βασιλεία Του. Και μας λέγει ο Χριστός: «Προσέξτε! Όταν

πρόκειται για τη Βασιλεία του Θεού, μην επιτρέπετε στον εαυτό σας να βρίσκει

δικαιολογίες. Γιατί η Βασιλεία του Θεού είναι πάνω απ’ όλα. Είναι αιώνια».

Ένα δεν δέχεται ο Θεός

Ο άνθρωπος τον οποίο πήρε σαν παράδειγμα ο Χριστός, όταν δεν

πήγαν οι καλεσμένοι του, έκανε τη σκέψη: «Τώρα τα φαγητά τι θα τα κάνω;

Θα τα πετάξω στα σκυλιά;». Και είπε στους υπηρέτες του:

-Βγείτε στους δρόμους, και φωνάξτε όποιον βρείτε μπροστά σας.

Το έκαναν και του είπαν:

-Ήρθαν πολλοί, αλλά υπάρχει χώρος για περισσότερους. Χρειάζονται

και άλλοι για να γεμίσει το τραπέζι.

2Κυριακή ΙΑ΄ Λουκᾶ. Τό μέγα δεῖπνο. 13/12/1998

-Βγείτε στους φράχτες, στα στενά, οπουδήποτε. Ψάξτε. Βρείτε και

άλλους να έλθουν. Δεν πρέπει να πάνε για πέταμα τόσα πράγματα.

Ο Θεός λέγει: «Έχω τη Βασιλεία μου. Δεν την έφτιαξα και δεν την έχω

ούτε για τον εαυτό μου, ούτε για να μείνει άδεια. Όποιος θέλει, απ’ όπου και

να ‘ναι τον δέχομαι. Σε όποιο «φράχτη» και «δρόμο» να τριγυρίζει. Φωνάξτε

τον στη Βασιλεία μου. Από όποια κατάσταση και να είναι. Είτε ήταν ληστής,

είτε ήταν πόρνος... Οτιδήποτε να είχε κάνει στη ζωή του. Φωνάξτε τον στη

Βασιλεία μου».

Γιατί ο Θεός είναι πανάγαθος Πατέρας μας. Και όπως ο πατέρας και η

μητέρα δεν αρνούνται ποτέ τα παιδιά τους, έτσι και ο Θεός. Δεν μας αρνείται

και δεν μας κλείνει την πόρτα ποτέ. Αλλά θέλει να επιστρέψουμε κοντά Του.

Και όταν γυρίσουμε μας δέχεται. Ένα δεν δέχεται ο Θεός. Ποιο; Να Τον

ζυγίζεις. Και να Τον βρίσκεις μικρότερο από τα επίγεια. Να θεωρείς την

Βασιλεία Του τιποτένια μπροστά στα επίγεια.

Χτυπά η καμπάνα για τη Βασιλεία του Θεού... Δεν είναι Βασιλεία του

Θεού η Λειτουργία; Για ποιό σκοπό γίνεται; Για να πάρουμε την ευλογία του

Χριστού, που έρχεται και κατεβαίνει ανάμεσά μας -έστω και αν δεν Τον

βλέπουμε εμείς εν δόξη- με το σώμα και με το αίμα Του. Έστω και αν κάποιες

φορές δεν κοινωνάμε, κάνοντας -όταν ο παπάς λέει: «μετά φόβου Θεού

πίστεως...»- μια μικρή υπόκλιση και τον σταυρό μας, και επικαλούμενοι τον

Χριστό παίρνουμε την ευλογία Του. Γινόμαστε σαν την αιμορροούσα που

πήγε και ακούμπησε το ρούχο Του και έγινε καλά.

Τι θα μας χρησιμεύσει η ευλογία του Χριστού;

Δεν το βλέπουμε πάντα εδώ στη γη. Όπως δεν βλέπουμε και την ψυχή

μας εδώ. Ούτε την Βασιλεία του Θεού την βλέπουμε εδώ. Αλλά θα τα δούμε

κάποια μέρα εκεί. Και θα καταλάβουμε τι σοφά κάναμε, που αφήσαμε εκείνα

που φαίνονται σπουδαία αλλά στην πραγματικότητα είναι μηδαμινής αξίας, και

αναζητήσαμε την υπόσχεση του Θεού που δεν φαίνεται, αλλά είναι αιώνια και

θα ισχύει για πάντα.

Τι αξίζει η χάρη του Θεού;

Τι σημασία έχει η χάρη και η ευλογία του Θεού;

Στη Ρωσία ήταν μια πλούσια γυναίκα αλλά άθεη. Ο σύζυγός της

πέθανε και έμεινε με ένα παιδάκι. Και το παιδάκι αυτό, πριν φτάσει δέκα

χρονών, αρρώστησε και πέθανε. Στην αρρώστια του βασανίστηκε πολύ. Τόσο

που, όταν πέθανε, το λείψανό του είχε την έκφραση του πόνου. Το έβλεπε

κανείς και καταλάβαινε ότι πέθανε με φρικτούς πόνους. Η μάνα όντας άθεη το

ετοίμασε και δεν έβαλε επάνω του ούτε εικόνα ούτε σταυρό. Πάει μια γριούλα

και της λέει:

-Δεν βάλαμε εικόνα πάνω στο λείψανο. Σταυρό δεν βλέπω.

Της απαντά.

-Εγώ δεν τα πιστεύω αυτά. Δεν χρειάζεται.

Όμως η απλή γριούλα έβγαλε ένα μικρό σταυρό που φορούσε και τον

έβαλε πάνω στο στήθος του μικρού. Μόλις ακούμπησε τον Σταυρό, άλλαξε η

όψη του. Το πρόσωπο του παιδιού γέμισε χαμόγελο. Σαν να είχε πεθάνει

γεμάτο χαρά. Το βλέπει η μητέρα του και φωνάζει: «Ζωντανό είναι.

Χαμογελάει». Αλλά το παιδί δεν είχε ξαναζήσει. Και όταν η μητέρα το

ακούμπησε και το είδε παγωμένο και διαπίστωσε ότι είχε αλλάξει η όψη του

από την στιγμή που ακούμπησε ο Σταυρός επάνω του, γονάτισε, άρχισε να

3Κυριακή ΙΑ΄ Λουκᾶ. Τό μέγα δεῖπνο. 13/12/1998

προσεύχεται και να λέει: «Συγχώρεσέ με, Θεέ μου, που δεν ήξερα τι έκανα και

τι προτιμούσα στη ζωή μου».

Από εκείνη την ημέρα μέχρι το τέλος της ζωής της, αφιερώθηκε στα

καλά έργα. Και όταν πέθανε, αγίασε· η πρώην άθεη. Τι την έκανε και αγίασε;

Μέχρι τότε -αυτό είναι η τραγωδία- είχε σκοτάδι και δεν έψαχνε για το φως.

Γιατί όταν ο άνθρωπος καταλάβει ποιό είναι το φως, τότε ξέρει τι κάνει. Η

μεγαλύτερη εξυπνάδα, η μεγαλύτερη επιτυχία, η μεγαλύτερη ευτυχία στον

άνθρωπο, είναι να φροντίζει να γνωρίζει τον Χριστό. Και να γνωρίζει τη

σημασία που έχουν τα επίγεια σε σχέση με τα αιώνια, οι πράξεις του και όλα

όσα γράφει το Ευαγγέλιο και όσα γίνονται μέσα στην αγία μας Εκκλησία.

Λέμε ότι ο Σταυρός του Χριστού είναι τίμιος και ζωοποιός. Δεν είναι δυό

ξυλαράκια. Όταν λέμε ζωοποιός, δεν εννοούμε ότι δίνει ζωή μόνο σε ένα

πεθαμένο άνθρωπο αλλά και σε μια πεθαμένη ψυχή. Και η ζωή αυτή είναι

χαρά. Γιατί το παιδί γέμισε χαρά όντας πεθαμένο; Διότι του έλειπε η ευλογία,

που δεν επέτρεπε η μάνα του να το επισκιάσει... Γι’ αυτό χαμογέλασε από

χαρά όταν δέχθηκε την ευλογία.

Το χαμόγελο του πεθαμένου παιδιού γέμισε φως την σκοτισμένη

μητέρα. Έπαυσε πια να φροντίζει για τα βόδια, για τα χωράφια, για τις

κοινωνικές σχέσεις και για το σπίτι περισσότερο από την ψυχή της. Και

έπαυσε να ζητά τα επίγεια και να αδιαφορεί για την ψυχή της και για την

Βασιλεία του Θεού.

Τα λόγια μας μάς φανερώνουν

Κουβεντιάζουμε με μερικούς ανθρώπους και όταν τους μιλάμε για την

Βασιλεία του Θεού λένε «φιλοσοφίες» του τύπου:

-Η ψυχή θέλει ψίχαλα, και η κοιλιά θέλει κομμάτια.

-Ναι, αδελφέ. Τα κομμάτια που θέλει η κοιλιά τα βλέπεις και

ζυγιάζονται.

Αλλά η ψυχή δεν θέλει ψίχαλα, θέλει μεγαλύτερα κομμάτια. Μόνο που

δεν ζυγιάζονται με τις ζυγαριές μας. Η ψυχή και η Βασιλεία του Θεού ζητά από

τον άνθρωπο πόνο, αγάπη, καλωσύνη. Το να πονάς τον άλλο είναι «μεγάλο

κομμάτι και πολύ βαρύ» γιατί παύεις να σκέπτεσαι τον εαυτό σου και αρχίζεις

να κάνεις θυσίες για τους άλλους. Οι άνθρωποι που είναι μακριά από τον Θεό

πονάνε μόνο τον εαυτό τους, την σάρκα τους. Είναι εγωκεντρικοί. Τα θέλουν

όλα δικά τους. Οι ψυχές τους είναι παγωμένες για το καλό και πρόθυμες για

την αμαρτία. Και επειδή είναι τέτοιο το φρόνημα τους, έχουν στόμα ανοικτό.

Κοροϊδεύουν και ειρωνεύονται. Λέει ένας άγιος: «Όσο πιο άδειος είναι ένας

ντενεκές, τόσο πιο πολύ βροντάει». Όσο πιο πεθαμένος πνευματικά είναι ένας

άνθρωπος, τόσο πιο αχαλίνωτος είναι στα λόγια του.

Όσο πιο πολύ έχει επίγνωση της αγάπης και της καλωσύνης του

Χριστού, τόσο το στόμα του το ανοίγει για να λέει: «Δόξα σοι Χριστέ σωτήρα

μας. Δόξα για το έλεός σου, δόξα για την καλωσύνη σου και για το φως σου».

Και το έχει πολύ σφιχτό, στο να λέει λόγια και μάλιστα άσχημα εναντίον

οποιουδήποτε ανθρώπου.

Καλότυχος όποιος συντρώγει με τον Χριστό

4Κυριακή ΙΑ΄ Λουκᾶ. Τό μέγα δεῖπνο. 13/12/1998

Η Θεία Κοινωνία είναι η Βασιλεία του Θεού στη γη. Μας έδωσε το

σώμα Του και το αίμα Του, για να προγευόμαστε και για να ετοιμαζόμαστε για

κείνη την επουράνια Βασιλεία του.

Όταν ο άνθρωπος μεταλαμβάνει, τρώει τον ίδιο τον Χριστό. Ο Χριστός

μιλώντας μας για την Θεία Κοινωνία είπε: «Καλότυχος ο άνθρωπος που θα

φάει ψωμί στη Βασιλεία του Θεού».

Πραγματικά. Καλότυχος ο άνθρωπος που θα τρώει μαζί με τον Χριστό

στη Βασιλεία του Θεού. Αμήν.-

 

 2025 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 7 – ΚΥΡΙΑΚΗ Ι ΛΟΥΚΑ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΚΥΠΤΟΥΣΑΣ (Λουκ. 13, 10 - 17)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Άγιο Γεώργιο Θεσπρωτικού, στις 7/12/2003)

Πάνω απ’ όλα η ομορφιά! Ποιά όμως;

Το Ευαγγέλιο που ακούσαμε μας είπε ότι ο Χριστός πήγε στη

Συναγωγή. Εκεί ήταν κόσμος πολύς. Ανάμεσά τους ήταν και μια γυναίκα

συγκύπτουσα. Είχε καμπουριάσει εντελώς. Το κεφάλι της ήταν μόνιμα

στραμμένο προς τα κάτω. «Μη δυναμένη ανακύψαι εις το παντελές». Της ήταν

αδύνατον να γυρίσει και να δει προς τον ουρανό. Κατάσταση θλιβερή.

Σήμερα θα θεωρούσαμε μια τέτοια γυναίκα σαν το πιο ταλαίπωρο

πλάσμα πάνω στη γη. Γιατί έχουμε ένα σύνθημα που λέει: «Πάνω από όλα η

υγεία».

Μάλιστα τώρα τελευταία το σύνθημα αυτό παραποιήθηκε λίγο και έγινε:

«Πάνω από όλα η ομορφιά». Η σιλουέττα. Η αισθητική. Έχει γεμίσει ο κόσμος

από ινστιτούτα αδυνατίσματος και αισθητικής.

Και τρέχουν οι άνθρωποι εκεί για να φτιάξουν λίγο καλύτερη την μέση

τους, το πρόσωπό τους, για να αποκτήσουν καλύτερη κορμοστασιά. Κι αυτό

εν μέρει χρειάζεται. Όμως περιορίζεται μόνο στα έξω. Στην εξωτερική

ομορφιά.

Η Εκκλησία είναι το αληθινό ινστιτούτο υγείας, αισθητικής και

ομορφιάς. Διότι η Εκκλησία ασχολείται με την συνολική θεραπεία και ομορφιά

του ανθρώπου. Ζητά από τον Θεό θεραπεία και για τα «έξω», για το σώμα.

Μα προπαντός ζητά την θεραπεία τού «έσω» ανθρώπου.

Ζητά και την ομορφιά η Εκκλησία. Όλα τα θέλει όμορφα. Να είναι

ωραίες οι εικόνες. Καλαίσθητα τα στασίδια, καλοφτιαγμένοι οι ναοί, ωραία η

ψαλμωδία. Όλα όμορφα τα θέλει η Εκκλησία. Και μακάρι να μπορούμε να τα

κάνουμε όλα όμορφα. Και τον εαυτό μας ακόμη. Γι’ αυτό χτενιζόμαστε, γι’ αυτό

πλενόμαστε, γι’ αυτό θέλουμε να είμαστε ευπρεπείς. Για να φαινόμαστε

όμορφοι.

Αλλά η αληθινή ομορφιά είναι η εσωτερική ομορφιά. Η ομορφιά της

ψυχής. «Χαίρε κεχαριτωμένη ο Κύριος μετά σου».... Από πού ήταν όμορφη η

Παναγία; Λέγει η Αγία Γραφή: «Όλη η δόξα της θυγατρός τού Βασιλέως, δεν

είναι τα στολίδια τα εξωτερικά, αλλά έσωθεν. Από μέσα».

Έχεις εσωτερικό περιεχόμενο; Είσαι όμορφος. Δεν έχεις μέσα σου

αρετές και σωστό χαρακτήρα; Δεν έχεις σωστούς τρόπους και αληθινή αγάπη

για τους άλλους; Τότε και τα παιδιά σου σε σιχαίνονται και σε βαριούνται, και

η γυναίκα σου ή ο άνδρας σου, και οι συγγενείς σου.

Τι γλυκύτερο από το βλέμμα του Χριστού;

Ήλθε λοιπόν η συγκύπτουσα στην Εκκλησία.

Άραγε, πώς θα την κύτταζαν οι ομορφοπιασμένοι άνθρωποι; Τι θα

έλεγαν;

-Αμάν. Ήλθε και αυτό το ανθρωποειδές. Αυτό το αποκρουστικό

πλασματάκι.

2Κυριακή Ι΄ Λουκᾶ. Ἡ θεραπεία τῆς συγκύπτουσας. 7/12/2003

Μα ο Χριστός «ιδών αυτήν»... Έστρεψε τα μάτια Του επάνω της, την

κοίταξε. «Και ευσπλαγχνίσθη». Την επόνεσε.

Τι σημαίνει αυτό; Υπάρχει, αδελφέ, γλυκύτερο και ομορφότερο πράγμα

από το να αισθανθώ ότι ο Κύριος του κόσμου Ιησούς Χριστός, γύρισε τα μάτια

Του και μου έρριξε μια ματιά; Μια ματιά στοργής, καλωσύνης και αγάπης;

Η μεγαλύτερη ευλογία που δίνει ο αρχιερεύς στη Λειτουργία είναι το:

«Κύριε, Κύριε, επίβλεψον εξ ουρανού και ίδε». Στρέψε τα μάτια σου από τον

ουρανό, Κύριε! Ρίξε μια ματιά. Κοίταξέ μας, Θεέ μου!

«Και επίσκεψαι την άμπελον ταύτην, και κατάρτισαι αυτήν». Άμα

γυρίσεις τα μάτια σου και μας κοιτάξεις, δεν υπάρχει άλλη δυνατότητα από το

να μας ευσπλαγχνισθείς και να μας ελεήσεις. Στεκόμαστε μπροστά σου

ταπεινοί, παιδιά σου, που σου ζητάμε ό,τι μας λείπει με εμπιστοσύνη. Από

σένα τον Πατέρα μας. Χωρίς Θεό, η ζωή είναι πλοίο χωρίς άγκυρα. Κοντά στο

Θεό, η ζωή είναι πλούσια. Γεμάτη ειρήνη και γαλήνη. Χωρίς Θεό η ζωή είναι

σκέτη ταλαιπωρία. Χωρίς ελπίδα.

Η συγκύπτουσα είχε χίλιες-δυό δικαιολογίες να μη πηγαίνει στη

Συναγωγή. Όμως έτρεχε εκεί, και έψαχνε για τον Θεό. Δεν άφηνε την καρδιά

της να πει: «Και τι καλό είδα από τον Θεό;». Δεν γόγγυζε. Έψαχνε με

υπομονή. Και την είδε ο Θεός και την ευσπλαγχνίσθηκε. Άπλωσε τα χέρια

Του, τα ακούμπησε πάνω της και της είπε: «Γύναι απολέλυσαι από της

ασθενείας σου». Σε λύνω από την αρρώστια σου. Και αμέσως η γυναίκα

ανορθώθηκε.

Εκείνα που εμείς ψάχνουμε να τα βρούμε στα ινστιτούτα υγείας και

ομορφιάς, τα βρήκε εκείνη με το ακούμπημα των χεριών τού Κυρίου μας

Ιησού Χριστού πάνω της.

Η Εκκλησία έχει τα μεγαλύτερα νοσηλευτικά ιδρύματα στον κόσμο. Ας

σκεφτούμε τα προσκυνήματα του αγίου Νεκταρίου, που κάθε μέρα γίνονται

θαύματα, του αγίου Ραφαήλ στη Μυτιλήνη, του Αγίου Σπυρίδωνος στην

Κέρκυρα, του Αγίου Ιωάννου του Ρώσσου στην Εύβοια. Αλλά και μέσα στις

Εκκλησίες σκορπίζεται η χάρη του Θεού σε χιλιαπλάσιους ανθρώπους απ’ ό,τι

σε εκείνους, που σκορπίζονται οι ευεργεσίες του Θεού με τα θαύματα.

Για να βρούμε όμως τη χάρη του Θεού μέσα στην Εκκλησία, πρέπει να

προσερχόμαστε με αγάπη προς τον Θεό και με ταπείνωση. Σαν παιδιά Του.

Σκεπτόμαστε πρώτα τι έχουμε σφάλει απέναντί Του και τι πρέπει να του

ζητάμε κατά προτεραιότητα. «Ζητείτε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού και την

δικαιοσύνην αυτού». Όλα τα άλλα είναι μικρότερα.

Ο ζηλωτισμός της κενότητος

Να λοιπόν, που σκορπίστηκε η χάρη του Θεού μέσα στην Εκκλησία,

και θεράπευσε ο Χριστός την συγκύπτουσα. Μα ο αρχισυνάγωγος που ήταν

ένας άνθρωπος με μεγάλο αξίωμα, με γνώση του νόμου και φυσικά υγιής,

άρχισε να κακολογεί. Τι έλεγε;

-Έξι μέρες είναι που μπορείτε να ερχόσαστε να θεραπεύεσθε. Δεν

επιτρέπονται θεραπείες ημέρα λατρείας.

Λες και ο Χριστός είχε κάνει στην συγκύπτουσα καμιά εγχείρηση.

Απλώς άπλωσε τα χέρια Του πάνω στο πονεμένο πλάσμα Του και είπε:

«Απολέλυσαι από της ασθενείας σου».

Πίσω από την παρέμβαση του αρχισυναγώγου κρυβόταν φθόνος,

κακία και ένα άλλο μεγάλο κακό που λέγεται «ζηλωτισμός της κενότητος».

3Κυριακή Ι΄ Λουκᾶ. Ἡ θεραπεία τῆς συγκύπτουσας. 7/12/2003

Μερικοί δηλαδή, όντας εντελώς κούφιοι μέσα τους, το ρίχνουν στον ζήλο για

τις παραδόσεις και για τον τύπο της λατρείας. Έτσι το έκανε ο

αρχισυνάγωγος. Του έφταιγε το ότι ο Χριστός ευσπλαγχίσθηκε ημέρα αργίας

την συγκύπτουσα.

Ο Χριστός το κατάλαβε ότι ο άνθρωπος αυτός φορούσε μάσκα

ευσέβειας, χωρίς να έχει περιεχόμενο, και του την έβγαλε.

Με τι λόγια; Του είπε:

-Άμα πέσει το πρόβατό σου ή το βόδι σου στο λάκκο, το βγάζεις ημέρα

Σάββατο;

-Το βγάζω!

-Το επιτρέπει και ο νόμος;

-Το επιτρέπει.

-Ο άνθρωπος, κατέληξε ο Κύριος, αξίζει πιο πολύ από τις αγελάδες και

τις προβατίνες. Και την ημέρα του Σαββάτου έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε

το καλό σε όση έκταση μπορούμε. Λοιπόν, μην καλύπτεσαι πίσω από

αστήρικτες θέσεις.

Ο πρώτος δρόμος του Ευαγγελίου

Θέλει να μας πει ο Χριστός ότι ο πρώτος δρόμος του Ευαγγελίου είναι:

Ο Θεός είναι πατέρας μας και οι άνθρωποι είναι αδέλφια μας. Πρώτα

βλέπουμε τον άνθρωπο, τον αδελφό μας, και τον πονάμε, και μετά βλέπουμε

όλα τα άλλα. Πρώτα φροντίζουμε να τον βοηθήσουμε, να τον στηρίξουμε, να

τον δυναμώσουμε, γιατί αυτό είναι που μας ζητάει ο Θεός.

Άμα στο πρόσωπο του ανθρώπου που συναντάς έχεις την διάθεση να

δεις εχθρό σου, τότε έχεις σκοτάδι στην ψυχή σου.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι εμπιστευόμαστε τον καθένα σε όλα.

Έχουμε καλή διάθεση απέναντί του, αλλά ξέρουμε ότι είναι δυνατόν να

έχει χαλάσει ο άνθρωπος και να θέλει το κακό μας. Εγώ όμως δεν πρέπει να

θέλω κανενός το κακό. Γιατί και ο Πατέρας μου ο επουράνιος δεν θέλει το

κακό κανενός.

Ας φροντίζουμε λοιπόν να βλέπουμε τον Θεό, Πατέρα μας. Και τους

ανθρώπους, αδελφούς μας.

Αυτή είναι η θεραπεία που εφαρμόζει το νοσοκομείο που λέγεται

Εκκλησία. Αν την ακολουθήσουμε, θεραπεύεται η ψυχή μας.

Ποιός είναι ο αρχίατρος; Ο Χριστός! Ο παπάς τι είναι; Απλός

νοσοκόμος είναι. Βοηθός του ιατρού. Αρχίατρος με χάρη και σοφία και

δύναμη, είναι ο Κύριός μας ο Ιησούς Χριστός. Και μέσα στο νοσηλευτικό Του

ίδρυμα, στην Εκκλησία, υγεία και χάρη και ομορφιά ψυχής αποκτά ο

άνθρωπος - αν το θέλει - τόσο, όσο απόκτησε η Παναγία. Που θαυμάζοντάς

την είπε ο άγγελος: «Χαίρε κεχαριτωμένη!».

Στην Εκκλησία απόκτησε η Παναγία την ομορφιά! Δώδεκα χρόνια την

είχαν εκεί αφιερωμένη οι γονείς της. Δώδεκα χρόνια ήταν στην Εκκλησία και

μάλιστα με την καρδιά της. Γι’ αυτό βρήκε ό,τι ζητούσε. Την άμειψε ο Θεός.

Να μας φωτίζει ο Κύριος και να μας αξιώνει να ακολουθούμε ανάλογη

πορεία για να παίρνουμε έστω και με αργά βηματάκια το δρόμο προς τον

Σωτήρα και Κύριό μας Ιησού Χριστό. Αμήν.-

 2025 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 30 - ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ

ΕΟΡΤΗ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΟΥ

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Ὁμιλία στόν Ναό Ἁγίου Ἀνδρέου, στρατόπεδο ΠΑΥΠ Πρέβεζας, 30/11/1997)

Ἀγαπητοί ἀδελφοί,

Ἑορτάζοντας τήν μνήμη τοῦ ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου, ἄς

πάρουμε μερικά διδάγματα ἀπό τόν βίο του.

Τό πρῶτο δίδαγμα εἶναι ὅτι ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ἀνδρέας αἰσθανόμενος,

ὅπως καί ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ἐπειδή εἴμαστε ἀπό ψυχή καί ἀπό σῶμα, ὄχι μόνο

ἀνάγκες ὑλικές καί βιοτικές ἀλλά καί ἀνάγκες πνευματικές, δηλαδή, τήν

ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ, τῆς αἰωνίας ἀξίας τῆς ψυχῆς καί τῆς μελλούσης ζωῆς,

δέν στεκόταν μέ τά χέρια σταυρωμένα, ἀλλά ἔψαχνε. Γι’ αυτό εἶχε πάει κοντά

στόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Πρόδρομο. Ἀναζητοῦσε, δηλαδή, καλό διδάσκαλο, καλό

ὁδηγό.

Πῶς εἶναι δυνατόν ἕνας ἄνθρωπος νά θέλει νά μορφωθεῖ, νά θέλει νά

μάθει κάποια τέχνη, καί νά κάθεται μέ τά χέρια σταυρωμένα, ἤ νά περιμένει ὅτι

θά βγεῖ κάτι, ἄν χαζεύει στίς πλατεῖες καί στούς δρόμους ἤ συχνάζει στα

καφενεία καί στίς ταβέρνες ἤ ὁπουδήποτε ἀλλοῦ;

Ἔτσι λοιπόν, κοντά στόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Πρόδρομο ἀξιώθηκε νά

μάθει ὄχι ἁπλῶς κάποια πράγματα ἤ ἔστω πολλά πράγματα, ἀλλά ἀξιώθηκε

νά τόν ἰδεῖ μιά μέρα νά σηκώνει τό χέρι του καί νά τοῦ δείχνει Κάποιον καί νά

τοῦ λέει:

- Ἴδε ὁ ἀμνός τοῦ Θεοῦ, ὁ αἴρων τήν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου. Αὐτός εἶναι

ἐκεῖνος πού θά σβύσει τήν ἁμαρτία τοῦ κόσμου. Θά τήν πάρει καί θά τήν

πετάξει ἔξω ἀπό τό παράθυρο τῆς ψυχῆς μας γιά νά μείνουμε καθαροί. Γιατί ἡ

ἁμαρτία εἶναι κάτι πού μᾶς κάνει νά φεύγουμε μακρυά ἀπό τόν Θεό, τόν

πανταχοῦ παρόντα Θεό, ἀπό τή Ζωή πού εἶναι ὁ Θεός καί νά καταντᾶμε στόν

θάνατο.

Καί ἀκούγοντας τά λόγια αὐτά ὁ ἀπόστολος Ἀνδρέας, ἕνας ἁπλός

Ἀνδρέας τότε, ξεκίνησε καί πῆγε κοντά στόν Χριστό. Γιατί κατάλαβε ὅτι τό

μέγιστο πράγμα, τήν αἰώνια ζωή δέν πρέπει νά τήν ἀναζητεῖ ὁ ἄνθρωπος μέ

κολυβολογαριασμούς. Ἀλλά πρέπει νά τήν ἀναζητεῖ, ὅπως ἔλεγε ὁ Κύριός μας

καί σωτήρας μας Ἰησοῦς Χριστός, ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς, ἐξ ὅλης τῆς καρδίας καί

ἐξ ὅλης τῆς διανοίας. Δηλαδή, ὄχι μόνο κάτι νά κάνει, ἀλλά νά χαλάει καί λίγη

φαιά οὐσία ψάχνοντας νά βρεῖ τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο θά ὑπηρετήσει τόν Θεό

καί θά ἀγωνιστεῖ γιά τή σωτηρία του.

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ἀνδρέας ἀπό ἐκείνη τήν ἡμέρα πού πῆγε κοντά

στόν Χριστό, ἐπειδή εἶχε μάτια γιά νά βλέπει καί αὐτιά γιά νά ἀκούει, δέν τά

εἴχε δηλαδή γιά ὀμορφιά, γι’ αὐτό καί ἄκουσε καί εἶδε. Καί ἄκουσε μάλιστα τόν

Χριστό νά τοῦ λέει καί νά λέει: «Ἀπό τώρα καί πέρα θά βλέπεις τούς ἀγγέλους

τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καί καταβαίνοντας ἐπί τόν Υἱόν τοῦ ἀνθρώπου».

Μέ τά λόγια αὐτά ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός θέτει ἐνώπιόν μας, τό

σοβαρότερο τό μεγαλύτερο πρόβλημα τοῦ ἀνθρώπου πού βρίσκεται μακριά

ἀπό τόν Θεό. Μακριά ἀπό τόν Θεό ὁ ἄνθρωπος εἶναι τυφλός. Καί πορεύεται

μέσα στό σκοτάδι. Καί μέσα στό σκοτάδι ὅταν πορεύεται ὁ ἄνθρωπος, ὅταν

ἰδεῖ τά έργα των δαιμόνων, ἐκστασιάζεται ὁ σκοτισμένος ἄνθρωπος καί νομίζει

πώς κάτι βρῆκε.

2Ὁ ἀπόστολος Ἀνδρέας

Καί μᾶς λέει ὁ Χριστός: Τά δαιμόνια δέν εἶναι παρά ἄγγελοι πού

ἔπεσαν. Καί ἀφοῦ ἔπεσαν εἶναι σέ μειονεκτική θέση ἔναντι τῶν ἁγίων

ἀγγέλων. Ἀλλά ἐσεῖς προσέχετε. Μήν ἐπηρεάζεσθε ἀπό τά έργα τῶν

δαιμόνων. Ἀνοῖχτε τά μάτια σας! Καί θά βλέπετε τούς ἀγγέλους, τούς ἁγίους

ἀγγέλους, ἀναβαίνοντας καί καταβαίνοντας ἐπί τόν Υἱόν τοῦ ἀνθρώπου.

Δηλαδή νά ἀνεβοκατεβαίνουν καί νά τρέχουν, γιά νά ὑπηρετήσουν τόν Υἱόν

τοῦ ἀνθρώπου.

Ὁ ἄνθρωπος πού ἀπομακρύνεται ἀπό τόν Χριστό, καταντάει στήν

ταλαιπωρία καί στή δυστυχία. Καί ἡ χειρότερη δυστυχία δέν εἶναι ἡ ὁρατή, ἡ

αἰσθητή. Ἡ μεγαλύτερη δυστυχία εἶναι ὅτι ὁ ἄνθρωπος μένει στό κενό χωρίς

Θεό. Μένει κούφιος ἐσωτερικά, μέ μία συνείδηση πού γίνεται δράκοντας

ἐναντίον του νά τόν καταφάει.

Καί ὁ ἄνθρωπος παλεύοντας μέ τή συνείδησή του, μέ τήν μνήμη τῶν

παλαιῶν του πράξεων, τῶν κακῶν του πράξεων, καταντάει σκιά ἐπάνω στόν

κόσμο. Σκέτη ταλαιπωρία καί δυστυχία. Ἀπό κάθε δυστυχία χειρότερη καί

ἀθλιότερη, ἔστω κι ἄν φαίνεται πώς τά ἔχει ὅλα καλά, καί μακαρίζεται ἀπό

τούς μή βλέποντες. Καί καταντάει ὅλο νά στενάζει χωρίς ποτέ νά βλέπει φῶς.

Μάλλον χωρίς νά θέλει νά ἰδεῖ τό φῶς.

Ποιό φῶς; ἐκεῖνο τό δάχτυλο τοῦ Προδρόμου πού λέει: «Ίδε ὁ ἀμνός

τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τήν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου».

Ἔγινε, λοιπόν, ὁ Ἀνδρέας ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ.

Καί ποιό ἦταν τό ἔργο ὅλων τῶν ἁγίων ἀποστόλων;

Λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Ἡμεῖς μωροί διά τόν Χριστόν, ὑμεῖς δέ

φρόνιμοι ἐν Χριστῷ». Ἐμᾶς, ὅποιος μᾶς βλέπει, καί ἔχει τά μυαλά τοῦ κόσμου

τούτου, λέει: «Αὐτούς τούς ἀνθρώπους τούς ἀποβλάκωσε ἡ πίστη στόν

Χριστό. Δέν ξέρουν τό συμφέρον τους. Ἀξία στή ζωή ἔχει νά εἶσαι κάτι καί νά

ξέρεις νά χρησιμοποιεῖς τή δύναμή σου. Καί ἄν χρειαστεῖ, πάτα καί κανένα

στόν λαιμό. Ὅταν ἀφήνεις τόν ἑαυτό σου νά γίνεσαι κλωτσοσκούφι καί

καρπαζοεισπράκτορας, δέν εἶσαι μωρός; Δέν ἀποβλακώθηκες ἀπό τήν πίστη

στόν Χριστό;»

«Ναί,» λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. «Ἔτσι εἶναι. Ἐμεῖς εἴμαστε μωροί διά

τόν Χριστόν, χάριν τοῦ Χριστοῦ. Καί ἐπειδή ἐμεῖς γίναμε μωροί ἑκουσίως καί

ἐνσυνειδήτως, μέ δική μας θέλησή καί ἀπόφαση, γυρίζουμε τόν κόσμο. Καί

ἀντί νά κοιτάζουμε τόν ἑαυτό μας, κοιτάζουμε νά κάνουμε κάτι γιά τούς

ἄλλους. Γι’ αὐτό ἐγίνατε ἐσεῖς φρόνιμοι ἐν Χριστῷ. «Ἡμεῖς μωροί διά τόν

Χριστόν, ὑμεῖς δέ φρόνιμοι ἐν Χριστῷ».

Καί πῶς γίνατε φρόνιμοι; Μέ τό νά σᾶς φανερώσουμε τόν μεγαλύτερο

πλοῦτο μέσα στόν κόσμο πού εἶναι ὁ Χριστός, ἡ αἰώνια ζωή πού δίνει ὁ

Χριστός, καί ἡ αἰώνια σωτηρία. Νά, τί κάνουμε ἐμεῖς οἱ ἀπόστολοι.

Καί παρακάτω συνεχίζει ὁ ἀπόστολος Παῦλος καί περιγράφει τά πόσα

τράβηξε ὁ ἴδιος καί ὅλοι οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι, πόσο ὑπέφεραν στή ζωή τους γιά

τό κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ. Ἀπό ὑπακοή στόν Χριστό καί ἀπό ἀγάπη γιά τούς

ἀνθρώπους.

Ἐμεῖς δυστυχώς θεωροῦμε ταλαιπωρία νά ἀσχολούμεθα μέ τούς

ἄλλους. Ὁ Χριστός μᾶς δίδαξε ὅτι εἶναι ὁ μεγαλύτερος πλοῦτος νά ἀσχολεῖται

ὁ ἄνθρωπος μέ τούς ἄλλους. Καί νά ἀσχολεῖται μέ τούς ἄλλους ὄχι

μεγαλώνοντας τόν ἑαυτό του, ἀλλά μικραίνοντας τόν ἑαυτό του ἐδῶ, κατά τά

μέτρα τῆς ἐπίγειας ζωῆς. Γιατί ἔτσι γίνεται καί αὐτός φρόνιμος ἐν Χριστῷ.

Ἀφοῦ ἀξία ἔχει, ποιός θά γίνει μεγάλος ἐκεῖ.

3Ὁ ἀπόστολος Ἀνδρέας

Ὁ ἀπόστολος Ἀνδρέας στήν ἐπίγεια ζωή του ἔμεινε μικρός. Ἀλλά ἐκεῖ

πάνω εἶναι παμμέγιστος. Γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος στήν

Ἀποκάλυψη: «Ἡ ἄνω Ἱερουσαλήμ, ἡ αἰώνια ζωή καί ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ,

στηρίζεται ἐπάνω σέ δώδεκα θεμελίους λίθους. Καί αὐτοί εἶναι οἱ δώδεκα

ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ». Αὐτή ἦταν ἡ ἀμοιβή τοῦ ἀποστόλου Παύλου καί τοῦ

ἀποστόλου Ἀνδρέου.

Λέει ἕνα τροπάριο τῶν Θεοφανείων: «Διά καταδύσεως ἡ πρός Θεόν

ὑμῶν ἄνοδος γίνεται». Ὅσο πάρει τήν ἀπόφαση ὁ ἄνθρωπος νά κατεβεῖ

συνειδητά γιά τόν Χριστό πρός τά κάτω, δηλαδή νά ταπεινωθεῖ, τόσο πιό

πολύ κατακόρυφα ἀνυψώνεται πρός τά ὕψη τοῦ οὐρανοῦ, πρός τόν θρόνο

τοῦ Θεοῦ.

Ἔτσι τρέχοντας ὁ ἀπόστολος Ἀνδρέας ἔφτασε καί στήν Πάτρα. Καί ἐκεῖ

ἔγιναν μερικά θαύματα. Ἐθεράπευσε τήν Μαξιμίλα, σύζυγο τοῦ ὑπάρχου τῆς

Ἀχαΐας Αἰγεάτη. Καί μετά πίστευσε καί ἔγινε χριστιανός ὁ ἀδελφός τοῦ

ὑπάρχου ὁ Στρατοκλῆς, τόν ὁποῖο χειροτόνησε πρῶτο ἐπίσκοπο Πατρῶν ὁ

ἀπόστολος Ἀνδρέας. Καί ὅταν γύρισε ὁ Αἰγεάτης ἀπό τήν Ρώμη, βρήκε τήν

γυναίκα του χριστιανή.

Θύμωσε ὁ Αἰγεάτης ἀκούγοντας τέτοια πράγματα καί ἔπιασε καί

σταύρωσε τόν ἀπόστολο Ἀνδρέα. Καί ἀφοῦ τόν ἐσταύρωσε, ξεσηκώθηκε ὁ

κόσμος πού εὐεργετήθηκε ἀπό τόν ἅγιο καί ὅλοι ἀπαιτοῦσαν ἀπό τόν ἔπαρχο

νά κατεβάσει τόν ἀπόστολο ἀπό τόν Σταυρό. Ἀλλά ὁ ἀπόστολος τούς ἔλεγε:

«Εγώ μιά ζωή προσεύχομαι για νά φτάσω σέ αὐτή τήν ὥρα!»

Καί προσευχόταν καί ἔλεγε: «Σέ εὐχαριστῶ, Χριστέ μου, μέ ὅλη μου τήν

καρδιά πού μέ ἀξίωσες, ὅπως σύ καρφώθηκες σέ ξύλο γιά τίς δικές μας

ἁμαρτίες, ἔτσι καί ἐγώ νά πεθάνω πάνω στόν σταυρό πρός δόξαν σου καί

ἀπό ὑπακοή στό θέλημά σου». Ἐπῆγε γιά μιά στιγμή μετανοημένος ὁ

Αἰγεάτης νά τόν κατεβάσει ἀπό τόν Σταυρό, καί τοῦ λέει ὁ ἀπόστολος

Ἀνδρέας:

- Τόν ἑαυτό σου ξεκάρφωσε ἀπό τόν σταυρό τῆς ἁμαρτίας. Ἄφησέ με

ἐμένα.

Ἀφόρητος πόνος εἶναι ἡ ἁμαρτία, πού – ἄν δέν μετανοήσουμε – θά

ταλαιπωρεῖ αἰώνια τήν ψυχή μας.

«Ξεκάρφωσε τόν ἑαυτό σου ἀπό τά καρφιά τῆς ἁμαρτίας», εἶναι τό

μεγαλύτερο δίδαγμα, πού μᾶς ἔδωσε ὁ ἅγιος καί πανεύφημος ἀπόστολος

Ἀνδρέας.

Ἀνδρέας σημαίνει ἄνθρωπος ἀνδρειωμένος. Καί αγώνας ἐναντίον τῆς

ἁμαρτίας καί τοῦ διαβόλου γίνεται μόνο ἀπό ἀνδρειωμένους ἀνθρώπους. Στίς

καταβασίες τῶν Χριστουγέννων ψάλλουμε: «Οἱ Παῖδες εὐσεβείᾳ

συντραφέντες, δυσεβοῦς προστάγματος καταφρονήσαντες, πυρός ἀπειλήν

οὐκ ἐπτοήθησαν ἀλλ’ ἐν μέσῳ τῆς φλογός ἑστῶτες ἔψαλλον, ὁ τῶν Πατέρων

Θεός εὐλογητός εἶ». Πού σημαίνει:

Οἱ ἅγιοι τρεῖς παῖδες πού ἀνατράφηκαν μέ τήν εὐσέβεια, εἶχαν τό

σθένος νά καταφρονήσουν τά ἀσεβῆ προστάγματα τοῦ βασιλιᾶ. Καί γι’ αὐτό

«πυρός ἀπειλήν οὐκ ἐπτοήθησαν». Κάποιοι ἄλλοι αἰσθάνονται δυνατοί καί

σφίγγουν τήν γροθιά τους καί κάνουν παλληκαρακισμούς χτυπώντας ὁ ἕνας

τόν ἄλλο. Καί ὅσο πιό πολύ βλέπουν τόν ἄλλο μικρό, τόσο τό παίζουν

λιοντάρια. Καί ὅσο βλέπουν τόν ἄλλο δυνατό καί μεγαλύτερο, τόσο πιό πολύ

γίνονται λαγοί καί σκουλήκια. Αὐτός εἶναι ὁ παλληκαρισμός τῶν ἀνθρώπων.

Ἐνῶ αὐτοί οἱ νέοι συντραφέντες μέ τήν εὐσέβεια, πυρός ἀπειλήν οὐκ

ἐπτοήθησαν, ἀλλά μέσα στήν φλόγα τῶν παθῶν καί τῆς ἁμαρτίας, στάθηκαν

4Ὁ ἀπόστολος Ἀνδρέας

ὄρθιοι, καί λεβέντικα τήν πολέμησαν. Ἔτσι, ἀδελφοί μου, γίνεται τό

ξεκάρφωμα τῆς ἁμαρτίας.

Μεγαλύτερη λεβεντιά στόν κόσμο εἶναι τό νά προσκυνάει τόν Θεό ὁ

ἄνθρωπος καί νά ζητάει τήν δύναμή του, τήν βοήθειά του καί τήν ἐνίσχυσή

του. Ὅπως οἱ τρεῖς Παῖδες μέσα στήν κάμινο τοῦ πυρός, καί ὁ ἅγιος

Ἀπόστολος Ἀνδρέας κρεμασμένος πάνω στόν σταυρό.

Νά μᾶς ἀξιώνει καί ἐμᾶς ο Θεός ἔτσι νά παλεύουμε καί ἔτσι μέ τήν

δύναμή του νά νικάμε. Ἀμήν.-